March 15, 2016

လြတ္လပ္ျခင္းကုိ ျပစ္ဒဏ္အျဖစ္ ခံစားေနၾကရသူမ်ား



လုံုျခဳံေရးအိတ္တစ္လုံးကုိင္ရင္း အခန္းထဲကုိ ကလယ္ဝင္လာတယ္။ လုံျခဳံေရးအိတ္ဆုိတာက သူ႕နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ဖြင့္ရတဲ႔အိတ္။ ဓာတ္မွန္ရုိက္လုိ႔မရတဲ႔အိတ္။ ေနာက္ထပ္ဘာေတြလုပ္လုိ႔မရမွန္းေတာ့မသိဘူး။  ဒီကိစၥက ကလယ္ပဲ သိတယ္။ သူက အဖြဲ႔ရဲ႕အတြင္းေရးမွဴး။ သူ႔အလုပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အလုပ္က တျခားစီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုပ္ငန္းမွာေတာ့ သူမရွိရင္ မျဖစ္ဘူး။  သူ ခြင့္သြားတဲ႔အခါ သူ႔လုိမ်ဳိးအေတြ႕အၾကဳံနဲ႔ လူစားရဖုိ႔အေတာ္ရွာရတယ္။ ဒီထက္ ပုိဆုိးတာက သူ႔လုိ ႏုိင္ငံတကာလုံျခဳံေရးစနစ္ရဲ႕ ထိပ္တန္းကင္းလြတ္ခြင့္တခ်ဳိ႕ရထားတဲ႔ လူမ်ဳိးျဖစ္ဖုိ႔လုိတာ။
          ေကာ္ဖီခြက္ေတြ တင္ထားတဲ႔ စားပြဲေပၚ လုံျခဳံေရးအိတ္ခ်လုိက္တာကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲဒီအိတ္နဲ႔အတူ သီျခားပါလာတဲ႔စာအိတ္ကုိဖြင့္ၿပီး ကလယ္က ဖတ္ေနတယ္။ ဒီစာအိတ္ဟာ လုံျခဳံေရးအိတ္ကုိဖြင့္ဖုိ႔ လမ္းညႊန္ပဲျဖစ္မယ္။ နည္းလမ္းေတြကေတာ့ အမ်ဳိးမ်ိဳးပဲ။ တစ္ႏုိင္ငံ ဒါမွမဟူတ္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုတုိင္းမွာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ခ်ည္းပဲ။ အီလက္ထရြန္နစ္နည္းပညာတုိးတက္မႈမွာ အေျခခံတာခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ မသိဘူး။ ကလယ္ကေတာ့ မသိလုိ႔မျဖစ္ဘူး။ ဒါက သူ႔အလုပ္။ ေနာက္ေတာ့ ဟုိဟာႏွိပ္ ဒီဟာႏွိပ္လုပ္ရင္း အိတ္ပြင့္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ဝုိင္းၿပီး လက္ခုပ္တီးလုိက္ၾကတယ္။ အိတ္ထဲက ခ်ိတ္ပိတ္ထားတဲ႔ အိတ္ကေလးေတြ ထြက္လာျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္း ဘာမွမေျပာပဲ ေခါင္းခါလုိက္ယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိတ္ကေလးေတြေပၚက နံပါတ္ေတြၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရွ႕ဆီ တြန္းပုိ႔လုိက္တယ္။ မာရီယုိက အရင္ဆုံး ေကာက္ယူလုိက္ၿပီး အိတ္ကုိ ၾကည့္လုိက္တယ္။။ ငါ့အိတ္ေသခ်ာရဲ႕လား ကလယ္လုိ႔ ကလယ့္ကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္း ေနးလုိက္တယ္။ ကလယ္က ေခါင္းညိတ္ျပရင္း လုံျခဳံေရးအိတ္ထဲမွာ ပါလာတဲ႔ အနီေရာင္ႏႈတ္ခမ္းသားနဲ႔ စာအိတ္ကုိ ဖြင့္ဖတ္ေနတယ္။ ငါ့အိတ္ဆုိတာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ အိတ္ေပၚမွာ ငါ့နာမည္မပါဘူး။ နံပါတ္ေတြပဲ ပါတယ္လုိ႔ မာရီယုိက ထပ္ေျပာတယ္။ ကလယ္ကေတာ့ ေခါင္းပဲ ညိတ္ျပရင္း စာအိတ္ထဲက စာကုိ ဖတ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွာ အဲဒါ နင့္နံပါတ္၊ ဒီကလုံျခဳံေရးအတြက္ ငါေပးထားတဲ႔ နံပါတ္ေတြလုိ႔ ေျပာတယ္။ တခ်က္ကေလးပဲ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး စာကုိ ဆက္ဖတ္ေနတယ္။ ငါ႔နံပါတ္က ငါေတာင္ မသိလုိက္ရပါလားလုိ႔ မာရီယုိက ထပ္ေျပာျပန္တယ္။ ကလယ္က ဖတ္ေနတဲ႔စာရြက္ကုိ အသာခ်ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လုိက္ရင္း ဒီကိစၥက နင္ သိစရာမလုိဘူး။ ငါပဲ သိစရာလုိတယ္။ ငါ႔အလုပ္လုိ႔ေျပာၿပီး စာကုိ ဆက္ဖတ္မယ္လုိ႔ လုပ္ရင္း အီတာလ်ံေတြက လွ်ာရွည္တယ္ဆုိတာ ဟုတ္တာပဲလုိ႔ ေျပာၿပီး သူ႔ဘာသာ ျပဳံးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စာကုိ ဆက္ဖတ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ၿပဳံးမိတယ္။ မာရီယုိကေတာ့ ရယ္လုိက္ရင္း ေအး၊ ဟုတ္သားပဲလို႔ ေျပာတယ္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကလယ္ ကုိယ္တုိင္က အီတာလ်ံကျပား။ အေဖက အီတာလ်ံအစစ္။
          လ်ဴးကေတာ့ သူ႔အတြက္ စာအိတ္ကုိ စားပြဲေပၚကုိ ပစ္ခ်လုိက္ၿပီး ထုိင္ရာက ထတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က သူ႔ကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပါးစပ္က ဘာမွမေျပာဘဲ လက္က ဓားသြားယူဦးမယ္ဆုိတဲ႔ သေဘာနဲ႔ ျပတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ အိတ္ကေလးေတြဖြင့္ဖုိ႔ ဓားလုိတယ္။ ေထာင့္ကုိ ဓားနဲ႔လွီးျဖတ္လုိက္ၿပီးမွ အထဲက ႀကဳိးစေလးကို ဆြဲထုတ္လုိက္ရင္ အိတ္ႏႈတ္ခမ္းကုိ ႀကဳိးက ျဖတ္ထုတ္လုိက္တယ္။ ဒီလုိမွ အိတ္က ပြင့္သြားတယ္။ အဲဒီအိတ္မ်ဳိးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႀကဳံဖူးတယ္။  ဆြစ္လုံျခဳံေရးကုမၸဏီတစ္ခုက ထြင္ထားတာ။ ဒီအိတ္ကုိ သုံးတယ္ဆုိတာနဲ႔ ဒီကလူေတြမွာ ဆြစ္လုံျခဳံေရးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွိတယ္ဆုိတာ ေပၚတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျပင္ကအိတ္ႀကီးက တျခားက လုပ္တာ။ မာရီယုိကေတာ့ သူ႔လက္နဲ႔ အိတ္ကုိ ဆြဲျဖဲၾကည့္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လုိက္ပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိလွမ္းၾကည့္ရင္း ပုခုံးတြန္႔ျပေတာ့ ေအဒရီယံက အရူးပဲလုိ႔ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ မာရီယုိက လက္ခံတဲ႔သေဘာနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ လာၿပီး အလုပ္လုပ္တာ သိပ္မၾကာလွေသးဘူး။ တစ္ႏွစ္သာသာပဲ ရွိဦးမယ္။ အခုလုိ လုံျခဳံေရးအရ သိပ္က်ပ္တဲ႔ေနရာေတြကုိ မေရာက္ဖူးေသးဘူး။ သူက လူရဲ႕စရုိက္၊ အျပဳအမူေျပာပုံဆုိပုံ စတာေတြကုိ ေလ့လာအကဲျဖတ္ရာမွာ သိပ္ေတာ္တယ္။ သူ႔အေဖကုိယ္တုိင္က ေဒါက္တာအက္(က)မင္ဆီမွာ တပည့္ခံလာတဲ႔လူ။ သူကုိယ္တုိင္ကလည္း စိတ္ပညာနဲ႔ ပီအိပ္ခ်္ဒီရထားတဲ႔လူ။ သူ႔အေဖဆီက နည္းပညာေတြ အမ်ားႀကီးရထားတယ္။ မာရီယုိရဲ႕ အဓိကျပႆနာတစ္ခုက စည္းကမ္းသိပ္မရွိဘူး။ အဲဒီအထဲမွာ အဝတ္အစားနဲ႔ အစားအေသာက္ဟာ အဓိကပဲ။ တခ်ဳိ႕အစည္းအေဝးေတြမွာ သူလုိက္ဖုိ႔လုိရင္ ကလယ္ကပဲ အဝတ္အစားဆင္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကလယ္ကုိ ေနာက္ၿပီး အေမလုိ႔ေခၚေလ့ရွိတယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ႔ဟုိတယ္ႀကီးမွာေနေန မာရီယုိဘဝင္မက်ဘူး။ ဘယ္အရပ္၊ ဘယ္ေဒသပဲ ေရာက္ေရာက္ လမ္းေဘးဆုိင္၊ လမ္းၾကားထဲက ဆုိင္လိုမ်ဳိးမွာ သြားၿပီး စားေသာက္ေနရမွ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ေရးသားမထားေပတဲ႔ လက္ခံထားတဲ႔မူက အလုပ္ကိစၥမၿပီးမခ်င္း အရက္မေသာက္ၾကရဘူး။ အျပင္ထြက္မစားၾကဘူး။ ဒီလုိအခါမ်ဳိးမွာေတာ့ မာရီယုိက မူကုိ မေဖာက္ဖ်က္ေပတဲ႔လည္း အေတာ့္ကုိ သည္းခံေနရပုံပဲ။ ဒီေကာင္က ကေလးႀကီးပဲလုိ႔ ကလယ္က ေျပာေလ့ရွိတယ္။
          ခုလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္မွမထြက္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီဝင္းထဲမွာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး သြားခ်င္ရာသြားလုိ႔ရတယ္။ ခုနက ကလယ္ေဖာက္လုိက္တဲ႔အိတ္ထဲမွာ ပါလာတဲ႔ အျပာေရာင္ႀကဳိးတပ္ထားတဲ႔ ကတ္ျပားကုိ လည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားႏုိင္သတဲ႔။ ေလွ်ာက္သြားဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရာက္ေနတာ ေလတပ္တစ္ခုရဲ႕ေလယာဥ္ကြင္း။ မေန႔ညက ဒီေလယာဥ္ကြင္းကုိ ေရာက္ၾကတယ္။ ရွစ္ေယာက္၊ ဆယ္ေယာက္စီကားနဲ႔ လာႀကဳိၾကတယ္။ ကားမွန္က အထဲကုိ မျမင္ရတဲ႔မွန္မ်ဳိး။ လာႀကဳိတဲ႔ ဗုိလ္မွဴးႀကီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ သိၿပီးသား။ ပရင္စတန္တကၠသုိလ္ထြက္။ သူတုိ႔လူမ်ဳိးရဲ႕ အသံထြက္မပါဘဲ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာႏုိင္တဲ႔လူ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အေတာ့္ကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာႏုိင္တဲ႔လူ။  ေျပာခြင့္ရွိတဲ႔လူ။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ပုဂၢဳိလ္ေရးအရအေတာ္ခင္တယ္။ အေဖရွိကတည္းက သူ႔မိသားနဲ႔ ခင္ၾကတာ။ သူက ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီးကေနလာတာ။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္က မင္းဒီလာတာ အိမ္ေတာ္ႀကီးက သိသလားလုိ႔ေမးေတာ့ ငါ ဘာမွမသိဘူး။ မင္းတုိ႔လာမယ္။ အဲဒီကုိ မင္းသြား၊ လုိအပ္တာ စီစဥ္ေပး။ မင္းလည္း အဲဒီမွာေနဆုိတဲ႔အမိန္႔ မနက္ကမွ ရတာ။ ခုဟာက ဘာမွန္းကုိ မသိဘူး။ အိမ္ေတာ္ႀကီးကလည္း သိမယ္မထင္ဘူး။ အိမ္ေတာ္ႀကီးက လာတဲ႔အမိန္႔ဆုိရင္ တစ္မ်ဳိးလုိ႔ သူက ျပန္ေျဖတယ္။ အိမ္ေတာ္ႀကီးဆုိတာ သူတုိ႔ တုိင္းျပည္က ေျမရွိသမွ်ကုိ ပုိင္တဲ႔လူေတြ ေနတဲ႔ေနရာ။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက အနားကပ္ၿပီး အသံခပ္တိုးတိုးနဲ႔ ေမးတယ္။ မင္းတုိ႔ေရာ ဘာကိစၥနဲ႔လာတာလဲ။ သိထားရင္ ငါ့လည္း နည္းနည္းေလာက္ ေျပာထားပါ။ တုိ႔ဆီမွာ ရွဳပ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ တပ္နဲ႔ေတာ့ မဆုိင္ဘူး။ ဒါေပတဲ႔ အစည္းအေဝးလုပ္မွာ ဆုိေတာ့လည္း ငါ မစဥ္းစားတတ္ဘူး။ ဟုိတစ္ေခါက္က ဒီမွာ အစည္းအေဝးလုပ္တာကေတာ့ တပ္က ပါေနလုိ႔။ မင္းတုိ႔လည္း ရွိေနတာပဲလုိ႔ ေျပာတယ္။ ငါတုိ႔လည္း မ်က္စိပိတ္နားပိတ္ပဲလုိ႔ ေအဒရီယံက ဝင္ေျပာတယ္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက သူ႔ဘာသာေခါင္းခါေနတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာပုံမရဘူး။ သူကုိယ္တုိင္က အိမ္ေတာ္ႀကီးကုိ တုိက္ရုိက္ ဝင္ထြက္သြားလာႏုိင္တယ္။ သူ႔အေဖကုိယ္တုိင္ကလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျဖစ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ခုေတာ့ အနားယူသြားၿပီ။
          ဗုိလ္မွဴးႀကီးကေတာ့ တစ္ခုခုကုိ သတိရသြားပုံပဲ ၿပဳံးျပလုိက္ရင္း မင္းဖုိ႔ မာလကာသီးေတြပါတယ္။ ဒီကုိမလာခင္ အေဖ့ကုိ သြားကန္ေတာ့ေတာ့ အေဖက မင္းအတြက္ သူ႔ျခံထဲက မာလကာသီးေတြ ခူးေပးလုိက္တယ္လုိ႔ေျပာရင္း သူ႔ဘာသာရယ္ေနတယ္။ အေဖကေျပာဖူးတယ္။ မာလကာသီးဆုိတာကုိ အေနာက္တုိင္းသားေတြက လူဆင္းရဲေတြရဲ႕ ပန္းသီး Apple of the poor လုိ႔ေခၚတာ။ ဒီေကာင့္က်ခါမွ ပန္းသီးစားႏုိင္လ်က္ကနဲ႔ မာလကာသီးကုိ ဘာလုိ႔ႀကဳိက္တယ္ဆုိတာ ငါ စဥ္းစားလုိ႔မရဘူးလုိ႔ အေဖက ေျပာေလ့ရွိတယ္လုိ႔ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက ထပ္ေျပာတယ္။ အေဖႀကီးေနေကာင္းလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္မိတယ္။ ေကာင္းတယ္လုိ႔ သူကေျဖရင္း ေအဒရီယံကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မႀကည့္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိဘက္ကုိ သူ႔လက္မနဲ႔ညႊန္ၿပီး ဟုိတစ္ေခါက္က အေဖနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ အေဖက ခု သူတရားထုိင္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ဘာေျပာတယ္ထင္သလဲ။ တရားထုိင္တာ အေညာင္းမိႏုိင္တယ္။ စိတ္ရဲ႕ေအးခ်မ္းမႈ၊  ၿငိမ္းေအးမႈရဖုိ႔သက္သက္ပဲ။ ေဂါက္သီးျပန္ရုိက္ပါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးလုိ႔ ေျပာသတဲ႔။ ဒါတင္မဟုတ္ေသးဘူး။ ေဂါက္ရုိက္တာက စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ၊ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာလြတ္လပ္မႈကုိရႏုိင္တယ္။ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ လြတ္လပ္မႈမပါတဲ႔ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာလြတ္လပ္မႈဟာ ၾကက္ဥ၊ ဘဲဥကုိ အခြံမခြဲဘဲ ဒီအတုိင္းစားခုိင္းတာနဲ႔ အတူတူပဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးလုိ႔ ထပ္ေျပာေသးတာလုိ႔ ေျပာၿပီး ဗုိလ္မွဴးႀကီးက ရယ္ေရာ။ ေအဒရီယံကလည္း ရယ္လုိက္ရင္း မဟုတ္ဘူးလား ဗုိလ္မွဴးႀကီးလုိ႔ေမးတယ္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက ေခါင္းညိတ္ရင္း ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္လုိ႔ေျပာၿပီး ဘာမွဆက္မေျပာဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔တာဝန္နဲ႔ပတ္သတ္တာေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိသင့္သိထုိက္တာေတြ ေျပာတယ္။ သိသင့္သိထုိက္တယ္ဆုိတာက ဒီေလတပ္စခန္းထဲမွာ ညဘက္အျပင္ဘက္ဆီထြက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္ သိထားသင့္တဲ႔အေၾကာင္းေတြပဲ။
          တကယ္လုိ႔ ညဆယ္နာရီခြဲေနာက္ပုိင္းမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔အေနနဲ႔ အျပင္ဘက္ထြက္ၿပီး ဒီဝင္းထဲမွာ ေျခဆန္႔လက္ဆန္႔လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလွ်ာက္ႏုိင္ပါတယ္။ ႀကဳိးအျပာေရာင္တပ္ထားတဲ႔ ကတ္ျပားကေလးသာ လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားဖုိ႔မေမ့ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ လုံျခဳံေရးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ ေပးထားတဲ႔အျပာေရာင္ႀကဳိးကေလးဟာ ညဘက္ပစ္ကြင္းၾကည့္ မွန္ေျပာင္းထဲမွာ ေပၚႏုိင္တဲ႔ အမွတ္အသားပါပါတယ္။ အဲဒီအမွတ္အသားကေလးေတြက ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆုိတာ ေဖာ္ထုတ္ၿပီးသားပါ။ ခု ခင္ဗ်ားတုိ႔ေနတဲ႔ အေဆာက္အဦးရဲ႕အေရွ႕ဘက္တံခါးက ထြက္ရင္ ေမွ်ာ္စင္က ကင္းအဖြဲ႔က ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဝင္တာ၊ထြက္တာ ျမင္ေနရပါတယ္။ သူတုိ႔က ၇၀ နဲ႔ ၇၇ ဒီဂရီအျမင့္ကေနၾကည့္ေနမွာပါ။ အဲဒီလုိပဲ ဒီအေဆာက္အဦးရဲ႕ေရွ႕က လမ္းကေလးကေန ဘယ္ဘက္အတုိင္းေလွ်ာက္မယ္ဆုိရင္ အေရးေပၚသုံးဖုိ႔ထားတဲ႔ ဟယ္လီေကာ္ပတာေတြထားတဲ႔ေနရာအထိ ေလွ်ာက္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီဂိတ္ကုိေတာ့ မျဖတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဂိတ္မေရာက္ခင္ ကုိက္ ၂၀၀ရဲ႕ ညာဘက္မွာ ကင္းပုန္းရွိပါတယ္။ လက္ေျဖာင့္တပ္သားေက်ာ္ ခုနစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ပစ္ရမယ္ဆုိရင္ ကုိက္ ၁၀၀ အတြင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ခုံးေမြးႏွစ္ခုၾကား တည့္တည့္ထိေအာင္ ပစ္ႏုိင္တဲ႔သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီဘက္ကုိ ေလွ်ာက္ရင္ျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ ပစ္ကြင္းအညႊန္းအရ ၂ နာရီနဲ႔ ၃ နာရီအေၾကားမွာ ရွိေနမွာပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ိကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ ပစ္ကြင္းၾကည့္မွန္ေျပာင္းကေန အၿမဲၾကည့္ေနမွာပါ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ အၿမဲတမ္းအႏၱရာယ္ကင္းပါတယ္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ရွင္းျပေနတာ မဆုံးေသးဘူး၊ အားလုံးၿငိမ္နားေထာင္ေနတုန္း မာရီယုိဆီက ဟာ ဆုိၿပီး အသံထြက္လာတယ္။ အားလုံးကုိ သူ႔ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၾကတယ္။ ကလယ္ကေတာ့ ကုိယ့္လူ ကုိယ္ထိန္းတဲ႔သေဘာနဲ႔ နင္ ဘာသိခ်င္သလဲ မာရီယုိလုိ႔ လွမ္းေမးတယ္။ မဟုတ္ေသးပါဘူးဟာ။ ငါတုိ႔ သြားလာလႈပ္ရွားေနတဲ႔ေနာက္ကုိ လက္ေျဖာင့္ေသနတ္သမားေတြက သူတုိ႔မွန္ေျပာင္းထဲကေနၾကည့္ၿပီး ခ်ိန္ထားမယ္ဆုိတာက ငါ႔စိတ္ထဲေတာ့ တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ။ ငါတုိ႔က ရန္သူမွမဟုတ္ဘဲလုိ႔ မာရီယုိက ေျပာတယ္။
          ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ ဗုိလ္မွဴးႀကီးဆီက ဘာေျဖမယ္ဆုိတာ ေစာင့္ေနမိတယ္။ ကလယ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက ဘာမွထပ္မေျပာခင္ သူ႔ဘာသာ ေခါင္းညိတ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္ဆုိတဲ႔ မ်က္ႏွာေပးမ်ဳိးနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့မွ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ခုလုိအေနအထားမ်ဳိးနဲ႔ မႀကဳံဖူးေသးလုိ႔ပါလုိ႔ အစခ်ီၿပီး ရွင္းျပျပန္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈတုိင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိေနပါမွ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏုိင္မွာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ အခုလုိေစာင့္ေရွာက္ၾကည့္ေနရတာက တကယ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ အသက္အႏၱရာယ္ စတာေတြကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ႔ ကိစၥမွာ ဒုတိယအခြင့္အေရးဆုိတာ မရွိႏုိင္ဘူး။ ဆုိလုိတာက ခုလုိ စကၠန္႔မလပ္ေစာင့္ေရွာက္မၾကည့္ဘဲလည္း ရပါတယ္ေလ။ ဘာမွျပႆနာေပၚစရာမရွိပါဘူးလုိ႔ သေဘာထားလုိက္မိတဲ႔အတြက္ လႊတ္ထားလုိက္တုန္း တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ႔ရင္ ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ကိစၥကုိ မျပင္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ျပန္ျပင္လုိ႔မရောတ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္ အသက္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး လုပ္ရတဲ႔ကိစၥေတြမွာ ဒုတိယအခြင့္အေရးဆုိတာ မရွိဘူး။ ေသျခင္းရွင္ျခင္းဆုိတာ ျပန္ျပင္လုိ႔မရဘူး။ ခင္ဗ်ား သေဘာေပါက္ပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ဗုိလ္မွဴးႀကီးကေျပာရင္း အားလုံးကုိ တလွည့္ခ်င္းၾကည့္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွၿပဳံးၿပီး သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ သူ႔ဘာသာပြတ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေခါင္းညိတ္မိလုိက္ၾကတယ္။ မာရီယုိေတာင္ သူ႔ဘာသာေခါင္းညိတ္ေနတယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ေတာ့ သေဘာတူခ်င္မွတူမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ ဘာမွေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူး။ လူမွာလြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိတယ္ဆုိတာက အမွန္ပဲ။ ဒါေပတဲ႔ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိတာဟာ လြတ္လပ္ေနလုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လူဆုိတာ လြတ္လပ္တယ္ဆုိတဲ႔အေနအထားထဲမွာ ရွိေနရေလေတာ့ လူနဲ႔လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာကုိ ခြဲခြာပစ္လုိ႔မရႏုိင္တဲ႔အေျခအေနျဖစ္ေနလုိ႔ပဲ။ တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းဟာ ရုံးမင္းက ေသဒဏ္ေပးထားလုိက္သလုိမ်ဳိးပဲ။ လူျဖစ္ေနရျခင္းအတြက္ လူတုိင္းက်ခံထားလုိက္ရတဲ႔ ျပစ္ဒဏ္ပဲ။ လြတ္လပ္ျခင္းဟာ လူသားတုိင္းအတြက္ ေသျခင္းတရားလုိပဲ၊ ေရွာင္ေျပးပုန္းလုိ႔ မရႏုိင္တာတစ္ခု။
          ပထမေန႔ အစည္းအေဝးလုပ္တဲ႔ေနရာက ေလတပ္စခန္းထဲမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနေနတဲ႔ အေဆာက္အဦးကေန ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ သြားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိတ္ေဆြ ဗုိလ္မွဴးႀကီးကုိယ္တုိင္ လုိက္ပုိ႔တယ္။ အဲဒီအေဆာက္အဦးဆီေရာက္ၿပီး အစည္းအေဝးလုပ္မယ့္အခန္းထဲကုိ သြားရင္း ဗုိလ္မွဴးႀကီးက ေျပာတယ္။ ဒီအေဆာက္အဦးထဲက အစည္းအေဝးခန္းဟာ ေတာ္ရုံ ဗုံးဒဏ္ကုိ ခံႏုိင္သတဲ႔။ အစည္းအေဝးခန္းထဲဝင္ခါနီးေတာ့ ေအဒရီယံက မာရီယုိကုိ အသာကပ္ၿပီးေနာက္တယ္။ မင္းဘာမွမပူနဲ႔။ ဒီအခန္းကုိ ဗုံးနဲ႔ၾကဲလုိ႔မရဘူး။ ဗုံးဒဏ္ခံႏုိင္တယ္လုိ႔ေျပာၿပီး ေနာက္တယ္။ ထုံးစံအတုိင္းပဲ၊ မာရီယုိက မ်က္လုံးၿပဴးသြားၿပီး ခပ္တုိးတုိး ျပန္ေျပာတယ္။ ေသခ်င္းဆုိး မင္းမွာ ဒီထက္ေကာင္းတဲ႔သတင္းမရွိဘူးလားတဲ႔။ အဲဒီေန႔မနက္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ေလာက္အထိအစည္းအေဝးခန္းထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ၾကတယ္။ အဓိကကေတာ့ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သိသင့္တာေတြ အေသးစိတ္ထပ္ၿပီးရွင္းျပတာပဲ။ ေန႔လယ္စာ စားၿပီးေတာ့ အစည္းအေဝးမဆက္ေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ဆီက အေရးပါတဲ႔လူေတြထဲက တခ်ဳိ႔က တစ္ေနရာမွာထပ္ၿပီး အစည္းအေဝးသြားရမယ္တဲ႔။ သူတုိ႔တစ္ေတြ ဗ်ာမ်ားေနတာ သိသာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ကေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိထားၿပီးသားေတြနဲ႔ သူတုိ႔ေျပာတာေတြကုိ ျပန္ၿပီး တုိက္ဆုိင္စစ္ေဆးၾကည့္ေသးတယ္။ အခ်ိန္ယူရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိတ္ေဆြဗုိလ္မွဴးႀကီးကေတာ့ ေန႔ခင္းစာစားမွ ျပန္ေတြ႕ရတယ္။ သူက အစည္းအေဝးခန္းထဲမဝင္ရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတြင္းေရးမွဴးလုိပဲ။ သူတုိ႔က အစည္းအေဝးနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ သိီးျခားအလုပ္ေတြနဲ႔သာ ဆုိင္တာ။ စားေသာက္ခန္းမွာေတာ့ သူတုိ႔ပါ စားၾကရတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕လက္ေထာက္က အစားအေသာက္ေတြကုိ လုိက္ၾကည့္ရင္း ႀကဳိက္မၾကဳိက္ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စားခ်င္တာမ်ဳိးေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔အစာေတြကုိ ေခတ္မီမီခ်က္ထားတာပဲ။ ဒီေတာ့လည္း အစာက အရသာရွိသင့္သေလာက္မရွိဘူး။ အလွျပင္ထားတဲ႔အစာနဲ႔တူေနတယ္။ ဓႏုျဖဴေဒၚေစာရီဆုိင္က ဝက္သားဟင္းကို လူျဖဴေတြ ႀကဳိက္မလားရယ္လုိ႔ ျပင္ခ်က္လုိက္ရင္ ဘုိလည္းမႀကဳိက္၊ ျမန္မာလည္း မႀကဳိက္တဲ႔ဟင္းမ်ဳိးပဲျဖစ္သြားမွာပဲ။ ခုေတာ့ သူတုိ႔ုတုိင္းရင္းသားအစားအစာေတြဟာ မေကာင္းတတ္လုိ႔ မ်ဳိခ်လုိက္ရတဲ႔အစာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္သြားတယ္။
          ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနေနတဲ႔ အေဆာက္အဦးကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘာသာ အလုပ္အတြက္အစည္းအေဝးသေဘာမ်ဳိးေလး ထပ္လုပ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ေပးထားတဲ႔ သီးသန္႔စားေသာက္ခန္းထဲမွာ။ စားေသာက္ခန္းကုိ မေန႔ကတည္းက ဟုိေဆးက စစ္ထားတယ္။ စစ္ထားတယ္ဆုိတာက အခန္းမွာ အသံဖမ္းစက္ကိရိယာေတြ၊ တျခားကေန လွမ္းနားေထာင္ႏုိင္တာေတြ ရွိ၊ မရွိစစ္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ထဲမွာ ပါလာတဲ႔ ဟုိေဆးက ဒီကိစၥေတြမွာေတာ္တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာတုိ႔ အင္တာနက္တုိ႔ ကိစၥေတြမွာ သူမရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာမွလုပ္တတ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိပိတ္ဆုိ႔ထားတာေတြရွိတဲ႔အထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိခ်င္တာ တစ္ခုခုရွိရင္ သူက ရွာေပးႏုိင္တယ္။ အင္မတန္လုံျခဳံပါတယ္ဆုိတဲ႔ ဘဏ္တစ္ခုခုက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဏ္စာရင္းကုိၾကည့္ခ်င္ရင္ သူက ရွာေပးႏုိင္တယ္။ မာရီယုိကေတာ့ ဟုိေဆးကုိ မင္းလည္း သူခုိးအႀကီးစားပဲလုိ႔ ေနာက္ေလ့ရွိတယ္။ ဟုိေဆးက မင္းလုိေပါ႔ မာရီယုိရယ္။ ဗက္တီကန္မွာ သာသနာပုိင္ျဖစ္မယ့္လူေတြမွ မဟုတ္ပဲလုိ႔ တုံ႔ျပန္ေတာ့ပွ မာရီယုိက အျမင္မွန္ရသြားပုံေပၚတယ္။ ေအး၊ ဟုတ္သားရယ္လုိ႔ ဝန္ခံတယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္။ ကေန႔ကမၻာႀကီးမွာ လူရုိးဟာ သခၤ်ဳိင္းမွာပဲ ရွိတယ္ဆုိတဲ႔ အေနအထားျပန္ေရာက္သြားၿပီး။ ရုိးလုိ႔၊ အ လုိ႔ ခံံရရင္ခံရတဲ႔လူေတြ မသနားၾကေတာ့ဘူး။ သစၥာတုိ႔၊ ေမတၱာတုိ႔အရင္းခံနဲ႔ ေျပာတယ္လုပ္တယ္ဆုိတာဟာ ေဘးလူၾကားေကာင္းရုံထက္မပုိေတာ့ဘူး။ ခ်မ္းသာေနလုိ႔၊ အာဏာရွိေနလုိ႔၊ သစၥာေတြ၊ ေမတၱာေတြ အရင္းခံၿပီး ေျပာေနတာေတြ ၾကားလာရတုိင္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာေနတာေတြကုိ ယုံမယ့္လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေကာင္းရွိမယ္။ အဲဒီလူေတြစာရင္းထဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မပါဘူးလုိ႔ပဲ စိတ္ထဲက မွတ္လုိက္မိတယ္။ ခပ္ညံ့ညံ့လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ရွိေနျခင္းဟာ လူနည္းစုကုိ လူခ်မ္းသာေတြျဖစ္လာေအာင္၊ အာဏာရွိတဲ႔လူေတြျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေပးေနတာပဲ။ အာဏာလုိခ်င္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ အာဏာရဖုိ႔ အာဏာဆုိတာ ဘာမွန္းမသိတဲ႔လူေတြက ဝုိင္းၿပီး မဲေပးရတယ္ဆုိတာကုိက ဆာ(ရ)ထာေျပာသလုိျဖင့္ တခုခုလြဲေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း မာရီယုိလုိ ပညာရွင္ေတြဟာ သိပ္လုိအပ္တယ္။ ဘယ္လုိလူက ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိေျပာတာဟာ ဘာေၾကာင့္ဆုိတာမ်ဳိးကုိ အကဲျဖတ္ႏုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔အတူ သူပါလာတဲ႔အတြက္ စကားေျပာတဲ႔လူေတြကုိပဲ သူက ဂရုစုိက္ၿပီး ၾကည့္တတ္တယ္။ ေျပာတဲ႔လူက ေျပာတဲ႔အခ်က္အလက္ မွန္တာမွားတာကုိ သူ ဂရုမစုိက္ဘူး။ ေျပာတဲ႔လူက ဘယ္ေလာက္မွန္မွန္ကန္ကန္ေျပာေနတယ္ဆုိတာကုိ သူက ဂရုစုိက္ၾကည့္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထည့္စဥ္းစားရတဲ႔အခ်က္ေတြထဲမွာ သူ႔အကဲျဖတ္မႈကလည္း အေတာ့္ကုိ အေရးႀကီးတယ္။
          ေသခ်ာတာကေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းမွာ ေနဖူးတယ္လုိ႔ မာရီယုိဆီက ပထမဆုံးေကာက္ခ်က္ထြက္လာတယ္။ အကုန္လုံးက မာရီယုိကုိ လွမ္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေသခ်င္းဆုိး၊ မင္းကုိ ပုိက္ဆံေပးငွားထားတာက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းေနဖူးတယ္ဆုိတာ သိခ်င္လုိ႔မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေအဒရီယံက လွမ္းေျပာရင္း သူ႔လက္ထဲက လက္သုတ္ေနတဲ႔ စကၠဴနဲ႔လွမ္းေပါက္လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ရယ္လုိက္မိၾကတယ္။ လက္သည္းဆုိးေဆးအေရာင္ကုိေရာ မင္းႀကဳိက္ရဲ႕လားလုိ႔ လ်ဴးက ရယ္စရာ ဝင္ေျပာတယ္။ တရုတ္စပ္တယ္လုိ႔ သူက ထပ္ေျပာၿပီး ဒီေကာင္ေတာ့ ေခါင္းျဖတ္ပစ္ဖုိ႔ေကာင္းၿပီလုိ႔ ဆက္ေျပာတယ္။ မာရီယုိက လက္ကာျပၿပီး မင္းတုိ႔ ပ်င္းေနၾကမွာစုိးလုိ႔ပါကြာလုိ႔ ေျပာၿပီး သူ႔စိစစ္အကဲျဖတ္ခ်က္ေတြအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နားေထာင္ခဲ႔ရတာေတြမွာ ခုနစ္ဆယ့္ငါးရာခုိင္ႏႈန္းအထက္ မွန္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ခံၾကရဖုိ႔ျဖစ္လာတယ္။ တစ္နာရီသာသာေလာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်င္းခ်င္း ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြးၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘက္က စိစစ္ရတာေတြနဲ႔ ၿပန္ၿပီး တုိက္ဆုိင္စစ္ၾကည့္ေတာ့ ေက်နပ္ေလာက္တဲ႔ ထုတ္ယူနိဂုံးေတြ ဆြဲလုိ႔ရလာတယ္။ ကုိင္း ဒီလုိျဖင့္ ရွမ္ပိန္တစ္လုံးေလာက္ ေဖာက္စုိ႔လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္မိတယ္။ ေအဒရီယံက လ်ဴးကုိ အသာေမးေငါ႔ျပလုိက္တယ္။ တံခါးဖြင့္ခုိင္းလုိက္တာ။ အျပင္ကလူေတြကုိလည္း ေခၚလုိက္ပါလုိ႔ ထပ္ေျပာတယ္။ အျပင္မွာက ဟုိေဆးနဲ႔ကလယ္တုိ႔ ရွိေနၾကတယ္။ မာရီယုိကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွတ္စုစာရြက္ေတြ လုိက္ေတာင္းၿပီး သူ႔လက္ထဲမွာ စုကုိင္ထားတယ္။ ဟုိေဆးဝင္လာရင္ သူ႔လက္ထဲမွာ ခရီးေဆာင္ျပာခ်စက္ကေလး ပါလာမွာကုိး။ စက္ကေလးက ဘယ္လုိလုပ္ထားမွန္းေတာ့မသိဘူး။ ရုိးရုိးခရီးေဆာင္ေသတၱာေလးလုိပဲ။ အဲဒီအထဲကုိ စာရြက္ေတြထည့္လုိက္ရင္ ျပာျဖစ္သြားေရာ။ ကလယ္နဲ႔ ဟုိေဆးတုိ႔ ဝင္လာၾကေတာ့ ကလယ္က ရွမ္ပိန္ႏွစ္လုံးကုိင္လာတယ္။ ဟုိေဆးကေတာ့ ျပာခ်စက္ကေလးကုိင္လာၿပီး စားပြဲေပၚမွာ တင္လုိက္တယ္။ လ်ဴးက ဖန္ခြက္ေတြ ယူလာတယ္။ မာရီယုိက သူ႔လက္ထဲက စာရြက္ေတြကုိ ဟုိေဆးကုိ ေပးလုိက္ေတာ့ ဟုိေဆးက အားလုံးကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၿပီး သူ႔လက္ညွဳိးနဲ႔ သူ႔ေခါင္းကုိ ထုိးျပတယ္။ သူဆုိလုိခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာေတြ ေခါင္းထဲမွာ အကုန္ေရာက္ၿပီလားဆုိတာပဲ။ စက္ထဲထည့္ၿပီးရင္ ဘာမွ ျပန္လုပ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ စက္ကေလးက တစ္လမ္းသြားပဲ။ အားလုံးက ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္ေတာ့ ဟုိေဆးက စာရြက္ေတြအားလုံးကို ေသတၱာကေလးထဲထည့္ၿပီး အဖုံးပိတ္လုိက္ေတာ့တယ္။ အားလုံးက လက္ခုပ္တီးေနၾကတုန္း၊ လ်ဴးက ရွမ္ပိန္ေဖာက္လုိက္လုိ႔ ေဖာင္းခနဲ ျမည္သြားေတာ့တယ္။
          မာရီယုိကေတာ့ ရွမ္ပိန္မေသာက္ခင္ မနက္ျဖန္အတြက္ ငါ မလုိေတာ့ဘူး မဟုတ္လားလုိ႔ ေမးလုိ႔ ေအဒရီယံက ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္တယ္။ အေတာ္ဝမ္းသာသြားပုံရတယ္။ ရွမ္ပိန္ကုိ တစ္ခ်ီတည္းေမာ့ခ်လုိက္ၿပီး ငါေတာ့ ဘီယာေသာက္ေတာ့မယ္လုိ႔ေျပာၿပီး အခန္းအျပင္ဘက္ဆီ ေလွ်ာက္သြားေရာ။ သတိရလုိက္မိတာနဲ႔ မာရီယုိ မင္းေသာက္ခ်င္ရာ ေသာက္ႏုိင္တယ္။ စားခ်င္တာကုိ မွာ၊ မနက္ျဖန္ေန႔ခင္းမွ ငါတုိ႔ ဒီဝင္းထဲက ထြက္လုိ႔ရမွာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းေျပာလုိက္ရတယ္။ ဒီေတာ့မွ သူေရာက္ေနတဲ႔ အေနအထားကုိ သူ႔ဘာသာ သတိရသြားပုံရတယ္။ မာရီယုိက တံခါးနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း သူ႔နဖူးနဲ႔ တံခါးေဘာင္ကုိ အသာေခြ႕ျပလုိက္လုိ႔ အားလုံး ရယ္ၾကရေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူက လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္းေမးတယ္။  မနက္ျဖန္ ဘယ္အခ်ိန္ ေတာ္မုိ လာမလဲတဲ႔။ ေတာ္မုိဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ျပန္ပုိ႔ေပးမယ့္ ေလယာဥ္ကေလးက ေလယာဥ္မွဴး။ အရင္ကေတာ့ ေလတပ္က ဖုိက္တာေမာင္းတဲ႔ ပုိင္းေလာ့။ ခုေတာ့ အနားယူၿပီး သူနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဆယ္ေယာက္စီး၊ ရွစ္ေယာက္စီးေလယာဥ္ပ်ံကေလးေတြန႔ဲ ကုိယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ေနၾကတယ္။ အဆက္အသြယ္ေတြကလည္း ေကာင္းတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းတုိင္းလုိလုိမွာ သူတုိ႔နဲ႔ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္း လူေတြရွိတယ္။ ဒိေဒသတေၾကာက အစုိးရပုိင္းက လူေတြ၊ အစုိးရနဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔ စာရင္းမဝင္၊ အင္းမဝင္ ခရီးသြားတဲ႔လူေတြရဲ႕မိတ္ေဆြပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူရဲ႕ စက္စနာအမ္တူးဆုိတာကေလးကုိ သေဘာက်တယ္။ ကစားစရာေလယာဥ္ပ်ံကေလးနဲ႔ တူလုိ႔။ ေနာက္ေန႔ေတာ့ ေတာ္မုိ႔ ေလယာဥ္ပ်ံကေလး ေန႔ခင္းဆယ့္ႏွစ္နာရီေလာက္မွာ ေရာက္ေနၿပီဆုိတာ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက သတင္းေပးလုိ႔ သိရတယ္။
          ေလယာဥ္ပ်ံကေလး ေလထဲမွာ အသားက်သြားေတာ့ ေတာ္မုိက ဦးပုိင္းက သူ႔အခန္းထဲကေန ထြက္လာတယ္။ ထုံးစံအတုိင္းပဲ။ သူ႔ေလယာဥ္ပ်ံအတြက္ လက္မွတ္ထုိးေပးစရာယူလာရင္း ဘယ္သြားၾကမွာလဲလုိ႔ ေမးတယ္။ ခရီးစဥ္အတိအက်ကုိ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွ အသိေပးေနက်။ လက္မွတ္ထုိးစရာစာရြက္ေတြကုိ ကလယ္က လွမ္းယူေနတုန္း ေအဒရီယံက မင္းေခၚလာတဲ႔ေနရာ ျပန္ေခၚသြားေပါ႔ကြာလုိ႔ ေျပာေတာ့ ေတာ္မုိက ေခါင္းညိတ္ရင္း လွည့္ျပဳံးျပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္း အလာတုန္းက ခင္ဗ်ား ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားမိန္းမနဲ႔ ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ဆုံမွာဆုိ…။ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၿပီး ပုိ႔ေပးရမလားလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အသာပဲ ေခါင္းခါျပလုိက္တယ္။ ညေနက်မွ ဟုိက ေျခာက္နာရီေလာက္ထြက္တဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ျပန္လုိက္သြားမယ္။ ေအဒရီယံေရာ၊ မာရီယုိေရာ ျပန္ၾကမွာ။ ကလယ္တုိ႔ကေတာ့ ေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္ေသးလုိ႔ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ၾကာမွ လုိက္လာမယ္၊ မင္းသိသားပဲ။ တုိ႔က ဒီႏုိင္ငံထဲမွာ တရားဝင္ မရွိၾကေသးဘဲ၊ ေရာက္မွ မေရာက္ေသးဘဲ မယုံရင္ ငါတုိ႔ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ၾကည့္ပါလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖရင္း ေနာက္လုိက္တယ္။ ေတာ္မုိက ၿပဳံးတယ္။ ဒီအသုိင္းအဝုိင္းထဲမွာ ၾကာခဲ႔ၿပီျဖစ္လုိ႔ ထပ္မေမးေတာ့ဘူး။ မာရီယုိကုိ လွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ မာရီယုိက ေရွ႕ဆုံးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထုိင္ေနရင္း ေလယာဥ္ပ်ံရဲ႕အျပင္ဘက္ကုိ ေငးေနတယ္။ မင္းၾကည့္ရတာ သိပ္စိတ္မရႊင္ဘူးထင္တယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး ေတာ္မုိက သူ႔ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက သၾကားလုံးကေလး တစ္လုံးထုတ္လုိက္ၿပီး  မာရီယုိကုိ လွမ္းေပးရင္း မင္းကုိယ္ထဲမွာ သၾကားဓာတ္နည္းေနလုိ႔ျဖစ္မယ္လုိ႔ ေနာက္တယ္။ သၾကားလုံးကေလးက သၾကားလုံး လုံးလုံးကေလးေနက္မွာ တုတ္တံကေလးတပ္ထားတဲ႔ သၾကားလုံးကေလးမ်ဳိး။ ေတာ္မုိက အဲဒီသၾကားလုံးကေလးမ်ဳိးကုိ စီးကရက္ခဲသလုိမ်ဳိး ငုံတတ္တယ္။ မာရီယုိ လွမ္းယူလုိက္ရင္း ေက်းဇူးပဲ။ ငါ႔ကုိယ္ထဲမွာ သၾကားဓာတ္နည္းေနတာအမွန္ပဲလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ၿပီးေတာ့မွ စိတ္မရႊင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြာ၊ စဥ္းစားၾကည့္လုိ႔ နားကုိ မလည္ႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖတယ္။ ေတာ္မုိက ေလယာဥ္ဦးပုိင္းဘက္ကုိ ေျခႏွစ္လွမ္းေလာက္ ေနာက္ဆုတ္သြားၿပီး ေလယာဥ္ရဲ႕နံရံကုိ မွီၿပီးရပ္လုိက္ရင္း ေျပာစမ္းပါဦး၊ မင္းျပႆနာ လုိ႔ ေမးတယ္။
          ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ မာရီယုိ ဘာေျပာမယ္ဆုိတာ သိၿပီးသားေပမယ့္ အားလုံးက နားစြင့္ေနၾကတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ဆုံးရွဴံးမသြားေအာင္ ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ရတယ္ဆုိတာ ငါ ဘယ္လုိမွ နားလည္ၾကည့္လုိ႔မရဘူး လုိ႔ ေျပာၿပီး မာရီယုိက သၾကားလုံးကေလးကုိ အခြံခြာေနတယ္။ ေတာ္မုိက ဘာမွျပန္မေျပာဘူး။ သၾကားလုံးအခြံခြာေနတဲ႔ မာရီယုိကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံရဲ႕ အျပင္ဘက္က လာတဲ႔ စက္သံပဲ ၾကားေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေတာ္မုိက ေျပာတယ္။ ငါဟာ အရင္တုန္းက ေဟာက္နက္ေမာင္းေနတာ။ ငါ႔အလုပ္က ငါတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ ေျမာက္ဘက္ကမ္းရုိးတန္းတေၾကာရဲ႕ လုံျခဳံေရးအတြက္ တာဝန္ယူရတယ္။ လုံျခဳံေရးဆုိေပတဲ႔ တုိ႔တုိင္းျပည္က အႏၱရာယ္မရွိတဲ႔တုိင္းျပည္။ တျခားတိုင္းျပည္ေတြနဲ႔လည္း ေဝးတယ္။ တျခားတုိင္းျပည္ေတြလုိ ရန္မမ်ားဘူး။ တုိ႔က သူမ်ား သြားကူေပးရတာေလာက္က လြဲရင္ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း စစ္မျဖစ္ဖူးဘူး။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ငါတုိ႔ကုိ ဘယ္သူကမွလည္း လာတုိက္မွာမဟုတ္ဘူူး။ ဒါေပမယ့္ ငါ႔အလုပ္က ဘယ္သူကမွ လာမတုိက္တဲ႔စစ္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနရင္း လုံျခဳံေရးတာဝန္ယူေနရတာပဲ။ ေနရာအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းၿပီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ရေပတဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ အဓိကတာဝန္ဟာ ဘယ္သူကမွ လာမတုိက္မယ့္စစ္ကုိ သိသိခ်ည္းနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ထားရင္းနဲ႔ တာဝန္ယူၿပီး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနခဲ႔ရတာဟာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေလတပ္က ထြက္တဲ႔အထိပဲ။ တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းကုိ ဆုံးရွဴံးသြားမွာစုိးလုိ႔ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနရတာဟာ လြတ္လပ္ေနျခင္းက ေပးထားတဲ႔ ျပစ္ဒဏ္ပဲမဟုတ္လား မာရီယုိလုိ႔ ေတာ္မုိက အရွည္ႀကီးေျပာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပဳံးလုိက္ရင္း သူ႔အိတ္ထဲက သၾကားလုံးကေလး တစ္လုံးထပ္ထုတ္ၿပီး မာရီယုိကုိ ေပးျပန္တယ္။ အပုိတစ္လုံးေဆာင္ထားလုိ႔ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီကုိ အသာေမာ့ၾကည့္လုိက္ရင္း သူ႔လက္ထဲက စာရြက္ေတြနဲ႔ ေလယာဥ္ဦးခန္းဆီက ေလယာဥ္ေမာင္းခန္းကုိ ညႊန္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ အသာပဲ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္ၾကတယ္။ ေနာက္ဘက္နားမွာ ထုိင္ေနတဲ႔ ကလယ္က အုိေကရဲ႕လား မာရီယုိလုိ႔ လွမ္းေမးလုိက္တယ္။ မာရီယုိက ထုိင္ရာက ထၿပီး  ေနာက္ဘက္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္း အိုေကလုိ႔ ေျပာၿပီး ေတာ္မုိက ငါ့ကုိ ဆုံးမသြားတယ္လုိ႔ေျပာရင္း ျပန္ထုိင္လုိက္ေတာ့တယ္။
          ေလယာဥ္အလယ္က လူသြားလမ္းကေလးရဲ႕ တျခားတစ္ဘက္မွာထုိင္ေနတဲ႔ ေအဒရီယံက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္း ဟုတ္သား၊ ငါတု႔ိဟာ ျဖစ္မလာမယ့္စစ္ကုို ေမွ်ာ္လင့္ေနရင္း ကာကြယ္ေနၾကရတာပဲ။ လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕အျပစ္ဒဏ္ကုိ ခံေနရသူေတြ သက္သက္ပဲလုိ႔ေျပာၿပီး ေခါင္းခါျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အမွတ္မထင္ ဖတ္ၾကည့္ေနမိတ႔ဲ လက္ထဲက စာရြက္ကေလးေပၚက စာေၾကာင္းေလးေၾကာင္းကုိ မ်ဥ္းသားၿပီး သူ႔ဆီကုိ ကမ္းလုိက္တယ္။ မၾကာခင္က ထုတ္တဲ႔ လီယုိနာ့ဒ္ကုိဟင္း (Leonard Cohen) ရဲ႕ သီခ်င္းထဲက စာေၾကာင္းေလးေတြ…။
          The Party’s over
          But I’ve landed on my feet
          I’ll be standing on this corner
          Where there used to be a street.
          ေအဒရီယံက ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးမွ အားရပါးရ ရယ္လုိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး သူ႔လက္ထဲက ဝီစကီခြက္ ေျမွာက္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက ဝီစကီခြက္ကုိ အသာေျမွာက္ျပလုိက္ရင္း သူ႔လုိပဲ အားရပါးရ ရယ္ခ်လုိက္မိေတာ့တယ္။

ျမင့္သန္း
ေရႊအျမဳေတ (၂၀၁၆) (ဘယ္လထုတ္လည္း မမွတ္မိပါ)

March 08, 2016

ဘာေၾကာင့္ေတြ ဘယ္လုိေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေစခ်င္ခဲ႔တုန္းက



ျမင့္သန္း (ေရႊအျမဴေတ၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၆)

၀၁
ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ဒီသတၱဝါကုိ ခင္ဗ်ားက မိတ္ေဆြအျဖစ္ေပါင္းေနႏုိင္တာလဲလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၿပီးမေျဖေသးပဲ ၿပဳံးျပလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဝီစကီပုလင္းက ပုလင္းပတ္ကုိ ဖတ္ေနတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေမးတဲ႔အသံကုိ ၾကားေပမယ့္ မၾကားတဲ႔အတုိင္းပဲ။ သူ႔အတြက္ ဝီစကီမွာပါတဲ႔ အယ္လ္ကုိေဟာရဲ့ ပမာဏက အေရးႀကီးတယ္။  ၄၇ ရာခုိင္ႏႈန္းရဲ႕ေအာက္ဆို ေသာက္မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား သူ႔ကုိလည္း ဒီေမးခြန္းပဲ ေမးဖုိ႔ေကာင္းတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး သိပ္မဆုိးဘူးလုိ႔ ေျပာရင္း ဝီစကီပုလင္းပတ္က ေအာက္ဘက္ေထာင့္ေနရာကုိ ဝီစကီပုလင္းကုိင္ထားတဲ႔ သူ႔လက္ရဲ႕ လက္မနဲ႔ အသာေထာက္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျဖလုိက္တဲ႔ အေျဖကုိ ဆုိလုိတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ဒီဝီစကီမွာ အယ္လ္ကုိေဟာ ၄၇ ရာခုိင္ႏႈန္းပါတယ္။ သူ ေက်နပ္သြားပုံပဲ။ ဖန္ခြက္ေတြထဲက လက္ႏွစ္လုံးေလာက္စီ ထည့္တယ္။ ဒါကလည္း ဘယ္ကရလာမွန္းမသိတဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဥာဥ္ထဲကတစ္ခုပဲ။ ဝီစကီကုိ ဝီစကီဖန္ခြက္ထဲမွာ လက္ႏွစ္လုံးထက္နည္းေအာင္ ထည့္တာ ေသာက္မယ့္လူကုိ ေစာ္ကားတာပဲတဲ႔။ သူနဲ႔ ဝီစကီေသာက္တဲ႔အခါမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဝီစကီေသာက္ျခင္းဆုိင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈကုိ အေတာ္ကုိ လုိက္နာရတယ္။
၀၂
          ခင္ဗ်ားေတြ႕တယ္မဟုတ္လား။ အင္မတန္ေခ်းမ်ားတဲ႔လူလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေထာက္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သိပ္ၿပီး ဂရုစုိက္ပုံမေပၚဘူး။ ဝီစကီဖန္ခြက္ကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္ၿပီး ခ်ီးယားလုိ႔ ေျပာလုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခြက္ေတြကုိ ေကာက္ကုိင္ၿပီး ခ်ီးယားလုပ္လုိက္ၾကရတယ္။ ေမာ့လုိက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူသင္ေပးထားသလုိ ပထမဦးဆုံး ဝီစကီဟာ လည္ေခ်ာင္းထဲကုိ အသာလိမ့္ဆင့္သြားေစရသတဲ႔။ ခပ္မ်ားမ်ားကေလး ေသာက္ရသတဲ႔ ဆုိတဲ႔ မူအတိုင္း ေသာက္လုိက္တယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း အဟုတ္သား။ အခုေတာ့ က်င့္သားရေနၿပီ။
          ၀၃
          ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ညီဝမ္းကြဲကုိ သတိရလုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ညီဝမ္းကြဲမွာလည္း အၿမဲလုိ ဆင္ေျခတစ္ခုခု ရွိတယ္။ သူက ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ အထုိက္အေလ်ာက္ နာမည္ရတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဘာမွ်မဆုိင္ဘူး။ ဆုိင္တာေတြကေတာ့ ဒီလုိ…။
          ကၽြန္ေတာ့္ညီ
          က - လူမွန္ရင္ အႏုပညာအသိ ရွိရမယ္။
          ခ - လူမွန္ရင္ ဆင္ျခင္တတ္ရမယ္။
          ဂ -  လွတာကုိ အႏုပညာပဲလုိ႔ေျပာတာ ငတုံး။
          ဃ- ငတုံးမွန္သမွ်ဟာ ငတုံးျဖစ္ဖုိ႔ ေမြးလာတာ။
          င - ငတုံးေတြ ရွိေနတာ ေလာကရဲ႕ လုိအပ္မႈ။
          ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း
        က - လူမွန္ရင္ အႏုပညာအသိ ရွိရမယ္။
          ခ - လူမွန္ရင္ ဆင္ျခင္တတ္ရမယ္။
          ဂ -  လွတာကုိ အႏုပညာပဲလုိ႔ေျပာတာ ငတုံး။
          ဃ- ငတုံးမွန္သမွ်ဟာ ငတုံးျဖစ္ဖုိ႔ ေမြးလာတာ။
          င - ငတုံးေတြ ရွိေနတာ ေလာကရဲ႕ လုိအပ္မႈ။
        ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလုိျမင္ၾကတယ္။ မဟုတ္ရင္ အဲဒီလုိအျမင္ရွိၾကတယ္ဆုိတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ညီရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ဆုံတဲ႔အခါ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ ေပ်ာက္ဆုံးေနတတ္တယ္။ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာဟာ လႈုိင္းလုံးႀကီးေတြလုိ တစ္လုံးၿပီး တစ္လုံး ကၽြန္ေတာ့္ ကုိယ္ေပၚက ေက်ာ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း နစ္ျမဳပ္သြားပါတယ္။
          ၀၄
          ခု ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဲဒီလုိမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္ေျပာတာကုိ တစ္ေယာက္က နားေထာင္ခ်င္မွ နားေထာင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကားလူအေနနဲ႔ နားေထာင္ရတတ္တယ္။ သူတုိ႔ ျမင္ပုံကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေဝးႀကီး။
          ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း
          က - ပုိက္ဆံရွိတာေကာင္းတယ္။
          ခ - အာဏာရွိတာေကာင္းတယ္။
          ဂ - မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိ္တာေကာင္းတယ္။
          ဃ- သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈရွိတာ ေကာင္းတယ္။
          ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း
          က- ပုိက္ဆံရွိတာ လူအထင္ႀကီး ခံရရုံပဲ။
          ခ - အာဏာရွိတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ ေစာ္ကားခ်င္ရင္ ေစာ္ကားဖုိ႔ အခြင့္အေရးတစ္ခုပဲ။
          ဂ - မ်ဳိးခ်စ္စိတ္က အျမင္က်ဥ္း လက္ေတြ႕နည္းလမ္းမက်တဲ႔တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းအျမင္ကုိ တည္ေဆာက္ေနတာပဲ။
          ဃ - သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈဟာ ဆင္ျခင္တုံတရားကုိ အသုံးမခ်တတ္တဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့ လူေတြအတြက္ လုိတယ္။
          ၀၅
          ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ အဓိက ကြာျခားခ်က္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တယ္။ ဒါေပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ ေတြ႔ၾကသိၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခ်င္းခ်င္းက မိတ္ေဆြျဖစ္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ၾကားလူ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်င္း သိဖုိ႔မွာ သူ မရွိခဲ႔ရင္ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း တစုံတရာျဖစ္ေပၚလာျခင္းဟာ ၾကားခံတစ္စုံတစ္ရာလုိတယ္။ အေျပာင္းအလဲလုပ္ေပးႏုိင္တဲ႔ ေအဂ်င္စီလုိတယ္။ သူ႔အလုိလုိျဖစ္တာပဲ ဆုိတာတုိင္းမွာ သူ႔အလုိလုိ ဆုိတာက လုိတယ္။ ဓာတုေဗဒပညာရွင္ေတြေျပာတဲ႔ ဓာတ္ေျပာင္းအကူအညီဆုိတာမ်ဳိးလည္းျဖစ္ေလမလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္တုိ႔ ေတြ႕ဆုံရင္းႏွီးေနၾကတဲ႔ ကာလအစမွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေပ်ာက္ဆုံးေနတယ္။
          ၀၆
          တစ္ေန႔ လူအန္ပရာဗန္းမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကုိ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ၿပီးေတြ႕တာ အမွတ္မထင္ပဲ။ အဲဒီေန႔ကလည္း ခုလုိပဲ ေဆာင္းဦးေပါက္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဝင္းထဲက ဧည့္သည္ေတြတည္းဖုိ႔ ေဆာက္ထားတဲ႔ ေတာင္ကုန္းေပၚက အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိပ္ၾကတယ္။ အိပ္ရာဝင္ေတာ့ မနက္ႏွစ္နာရီထုိးေနၿပီ။ အဲဒီေန႔တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အရွဳိက္ထုိးခံရတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထုိင္ၿပီး စားေသာက္ေနၾကတုန္း သူ႔သူငယ္ခ်င္က ဘာမွေျပာမေနဘဲ ဖုန္းဆက္လုိက္တယ္။ ဟုိဘက္က ေျဖေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းထုိးေပးလုိက္ၿပီး ေျပာလုိ႔ပဲ ေျပာတယ္။ အမိန္႔ေပးလုိက္သလုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း မၿငင္းရဲဘူး။ အျပစ္မရွိေပမယ့္လည္း ရုံးမင္းေရွ႕မွာမုိ႔ ငါ့မွာမ်ား အျပစ္ရွိေနသလားလုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာ သံသယျဖစ္ေနတဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ဳိးနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာတယ္။ အလကားဗ်ား။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ကိစၥကုိ ၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ အျပစ္ရွိေနသလုိပဲတဲ႔။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ေမးလုိက္ေတာ့-
          ၀၇
          သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကဳိက္ေနၾကတာ။ မၾကဳိက္ေတာင္ ႀကဳိက္ေနၾကတယ္လုိ႔ ထင္ရတာပဲ လုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက စကားစ,လုိက္တယ္။ သူတုိ႔ ႀကီးလာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘုိးေအႀကီးနဲ႔ သူ႔အေဖက သူတုိ႔ကုိ ေပးစားခ်င္တယ္။ ဒါေပတ႔ဲ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ေျပာတယ္။ သူတုိ႔ဟာ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ တာဝန္မယူခ်င္ဘူးတဲ႔။ နင္တုိ႔ မခ်စ္ၾကဘူးလားလုိ႔ ဆုိေတာ့ ခ်စ္တာနဲ႔ အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထုိင္တာဟာ တျခားစီပဲတဲ႔။ ဘယ္လုိမွ ေျပာလုိ႔မရဘူး။
          သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေျပာလုိ႔ၿပီးသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ၿပဳံးလုိက္မိတယ္။ မသိမသာေခါင္းကုိ ယမ္းလုိက္ရင္း ဝီစကီကုိ နည္းနည္းေမာ့ခ်လုိက္မိတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ခင္ဗ်ားကေရာ သူ႔အျမင္ကုိ လက္ခံသလားလုိ႔ ေမးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက နီေနတယ္။ ဝီစကီကုိ ဘာမွမေရာဘဲ ေသာက္ထားလုိ႔လည္း ျဖစ္မယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ခုေလာက္ မရင္းႏွီးေသးလုိ႔ ရဲရဲ ျပန္မေျဖရဲဘူး။ လက္ခံတယ္လုိ႔ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္တာနဲ႔ အတူတကြေပါင္းသင္းေနထုိင္တာဟာ တျခားစီပဲလုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ခ်စ္ျခင္းတုိင္းမွာ သီးျခားရပ္တည္ထားခြင့္ရွိရမယ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္တယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္ေျဖတာကုိ အေသအခ်ာနားေထာင္ေနလုိက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ မေတြးတတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သေဘာမတူဘူးဆုိတာကုိ စကားလွေအာင္ ေျပာတာပဲ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္မိတယ္။
          အဲဒီတုန္းက သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ထပ္ၿပီးေျပာေသးတယ္။ ဒါဟာ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိၾကလုိ႔လည္းျဖစ္မယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးမွာ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိၾကဘူးတဲ႔။ ခင္ဗ်ားေကာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့-
          ကၽြန္ေတာ့္္မွာေတာ့ မိရုိးဖလာသက္ဝင္ယုံၾကည္မႈရွိတယ္လုိ႔ ဝန္ခံတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားအျမင္မွာ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိတာနဲ႔ ခ်စ္တာကုိ တြဲၿပီးျမင္တာလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးမိျပန္တယ္။ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိေတာ့ သူတုိ႔မွာ ကုိးကြယ္အားထားစရာဟာ သူတုိ႔ဘာသာပဲ ရွိေတာ့တာမဟုတ္လားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျဖတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူက ျပန္ေမးတယ္၊ ခင္ဗ်ားေရာတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမေျဖေသးခင္ ျပဳံးလုိက္ၿပီးမွ  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနာက္တုိင္းမွာ ဆယ့္ခုနစ္ရာစုကတည္းက ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြကုိ အားကုိးတဲ႔အေလ့ေပ်ာက္ဆုံးသြားၿပီး လူဆိုတာကုိ ဆင္ေျခနဲ႔ တည္ေဆာက္တဲ႔ေခတ္ ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈတုိင္းဟာ ဆင္ျခင္ျခင္းရဲ႕ အပက ခ်ည္းပဲ။ မဟုတ္ေတာင္ ဆင္ေျခအေျခခံနဲ႔ ထာဝရဘုရားကုိလက္ခံတယ္။ မိရိုးဖလာဆုိတာကေတာ့ သိပ္မခုိင္မာတဲ႔ ဆင္ေျခတစ္ခုပဲ။ ဒါေပတဲ႔ လူမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေနျပန္ေတာ့ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ လူတုိင္းမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ခံရမွာပဲလုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။
          ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွထပ္မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကုိ စဥ္းစားၾကည့္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလည္း တယ္လီဖုန္းေျပာေနတာ ၿပီးသြားလုိ႔ တယ္လီဖုန္းကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေရွ႕က စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားလုိက္ရင္း မင္းညီမကေတာ့ အရင္အတုိင္းပဲ။ အင္မတန္မာတယ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိက္တယ္။
          ၀၈
          အဲဒီညက တည္းတဲ႔အိမ္ကေလးဆီေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ေဝဖန္တယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ဒီေကာင္က ကံကုိယုံတယ္။ သူလုပ္တာေတြ ေအာင္ျမင္တာ၊ မေအာင္ျမင္တာဟာ ကံၾကမၼာေၾကာင့္ပဲလုိ႔ ထင္တယ္။ သူ ႀကဳိးစားတာ၊ မႀကဳိးစားတာ၊ တုိက္ဆုိင္မႈရွိတာ၊ မရွိတာေတြကုိ ထည့္မစဥ္းစားဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဂုဏ္ယူရဲေလာက္တဲ႔ သတၱိမ်ဳိးမရွိဘူး။ ဘာမွ မဆင္ျခင္တတ္ဘူး။ ေလာကမွာ ငတုံးေတြရွိဖုိ႔လုိတယ္ဆုိတာ ဟုတ္တာပဲတဲ႔။
          ၀၉
          ခုတစ္ေခါက္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ပုိေနလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား သူ႔သူငယ္ခ်င္းဆီ သက္သက္လာခဲ႔တာပဲ။ လူအန္ပရာဗန္းကေန ကားနဲ႔ နယ္စပ္ကုိ ျပန္မယ္။ နယ္စပ္ဂိတ္ရဲ႕ ဟုိဘက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကား လာေစာင့္ေနမယ္။ ခုအေခါက္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ညီမကိစၥက ပါလာျပန္တယ္။ မင္းတုိ႔ခ်င္း အဆင္ေျပသြားၾကၿပီမဟုတ္လားလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ငါတုိ႔က ဘာျဖစ္ေနလုိ႔ အဆင္မေျပၾကရမွာလဲလုိ႔ ျပန္ေမးတယ္။ ဒီကိစၥကေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ ကိစၥျပတ္မယ့္ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာနဲ႔ပဲ ၾကားဝင္ၿပီး စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းတဲ႔အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားညီမကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေတြ႕ဖူးလုိက္တယ္။ အေတာ္ေတာ့ ေခ်ာတာပဲလုိ႔ ဝင္ၿပီးေျပာလုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္လုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ရယ္ရင္း ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတူဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မေခ်ာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမက ခင္ဗ်ားေျပာသလုိ ေခ်ာတယ္။ ဒါေပတဲ႔ စိတ္က သိပ္မာတယ္။ ဘုိးေအႀကီးအိမ္မွာ အေနမ်ားလို႔ ျဖစ္မယ္။ ဘုိးေအႀကီးက ႏုိင္ငံျခားမွာ ပညာသင္လာတာ။ ေစာ္ဘြားႀကီးဆုိေပတဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒကုိ သိပ္ႀကဳိက္တာ။ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္သြားမွာစုိးလုိ႔ အတင္းျပန္ေခၚခဲ႔ရတာ။ ဒီေတာ့ ပုိက္ဆံရွိတာမေကာင္းဘူး။ အာဏာဟာ လူကုိ ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္ဆုိတာမ်ဳိးေတြ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမကလည္း အဲဒီလုိပဲ။ ဒီအေကာင္ကလည္း အဲဒီလုိပဲ ေျပာတယ္လုိ႔ ေျပာေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကုိ လက္ညွဳိးထုိးလုိက္တယ္။
          ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ တစ္ခုခုကုိ သတိရသြားသလားမသိဘူး။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေခါင္းခါေနရင္း ဝီစကီကုိ နည္းနည္းငုံလုိက္တယ္။ ေခါင္းငုံ႔ထားတယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက သူေျပာထားတဲ႔စကားအေပၚ ျပန္ၿပိး ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။ သူတုိ႔က ပုိက္ဆံရွိတာမေကာင္းဘူး၊ အာဏာရွိတာမေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာေနၾကေပတဲ႔ အဲဒီအသုိင္းအဝုိင္းၾကားထဲမွာ ေနရင္းေျပာေနၾကတာ။ ပုိက္ဆံမရွိတဲ႔ လူေတြက၊ အာဏာမရွိတဲ႔လူေတြက ပုိက္ဆံရွိတာမေကာင္းဘူး၊ အာဏာရွိတာမ ေကာင္းဘူးဆုိရင္ နားေထာင္လုိ႔ ေကာင္းေသးတယ္။ ခုေတာ့… လုိ႔ ေျပာၿပီး ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။
          ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။
          ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတုိ႔ဖန္ခြက္ေတြထဲကုိ ဝီစကီေတြ ျဖည့္ေပးလုိက္ရင္း မီးခုိးနံ႔သင္းထားတဲ႔ ဒိန္းနစ္ရွ္ခ်ိစ္တစ္ခု လွီးယူလုိက္တယ္။ အားလုံး ၿငိမ္ေနၾကတယ္။ နာရီကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ည တစ္နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ အေတာ္ၾကာမွ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ဝီစကီကုိ အရသာခံေသာက္လုိက္ၿပီး စကားအဆက္အစပ္မရွိဘဲ မင္းညီမက ငါ႔ကုိ ခ်စ္ေနေသးပုံပဲလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကုိ ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ထုိင္ရာက ထလုိက္ၿပီး မုိးလင္းေတာ့တယ္။ ခဏေတာ့ သြားအိပ္လုိက္ဦးမယ္ လုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပါ ထုိင္ရာက ထလုိက္တယ္။ တံခါးဝေရာက္ေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကုိ ေမးတယ္။ မင္းကေရာတဲ႔။
          ၀၁၀
          ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပုခုံးေပၚကုိ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ တင္လုိက္ရင္း အင္မတန္ၾကင္နာတဲ႔အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးမွ အသံခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ငါဟာ မင္းလုိ မဟာမ်ဳိး မဟာႏြယ္လည္းမဟုတ္ဘူး။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ယူၿပီး တစ္အိမ္တည္းမွာ ထားတာမ်ဳိးလည္း မလုပ္ႏုိင္ဘူး ဆုိတာ မင္းသိပါတယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ သူ႔မွာ ၾကင္နာတဲ႔အၾကည့္ေပၚလာရင္၊ သူ႕ေလသံေပ်ာ့သြားရင္ သူ႔အတြင္းထဲမွာ ေဒါသထြက္ေနလုိ႔ပဲ။ အျပဳံးတုိင္းဟာ နာၾကည္းမႈကုိ တျခားနာမည္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေခၚတာဆုိတဲ႔ စကားလုိပဲ။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းလည္း သိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ ျပဳံးျပတယ္။ ဒီအျပဳံးကေတာ့ ရုိးသားမႈရွိတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သြားအိပ္ၾကေခ်ေတာ့၊ မနက္က်မွေတြ႕မယ္ ဂြတ္ႏုိက္လုိ႔ပဲ ျပန္ေျပာတယ္။
          ၀၁၁
          ေတာင္ကုန္းေပၚက အိမ္ကေလးဆီေလွ်ာက္တက္လာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္တယ္။ ေလွကားထစ္တခ်ဳိ႕ကုိ ႏွစ္ထစ္တစ္ႀကိမ္တက္တယ္။  ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပုံမွန္အတုိင္းပဲ။ ေဆးေရႊရည္ကေလးေသာက္ထားလုိ႔။ ျမန္ျမန္လမ္းေလွ်ာက္တာဟာ ေဆးေရႊရည္ကုိ ေစာ္ကားေနသလုိပဲေနမယ္လုိ႔ ထင္လုိ႔။ ေရွးနားဆီက ေလွ်ာက္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေကာင္းကင္က လတစ္ျခမ္းပဲ႔ကုိ ေမာ့-ေမာ့ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာက္ကာငင္ကာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ေလခၽြန္တယ္။
          ၀၁၂
          သီခ်င္းက အူအီနာမူတီေအ အာရူကုိ(အူ) ဆုိတဲ႔ ဂ်ပန္သီခ်င္း။ အေမရိကန္ စီးပြားေရးသမားေတြ လုပ္လုိ႔ ဆူကီယာကီဆုိၿပီး သီခ်င္းနာမည္ေျပာင္းသြားတာ။ ေဟာ့ကုိင္းဒုိးမွာ အုိဘိဟိရုိးဆုိတဲ႔ ၿမဳိ႕ကေလးအနားဆီက ကင္ဒုိဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ တပည့္ခံၾကတုန္း အဲဒီသီခ်င္းကုိ လူတုိင္း ရၾကတယ္။ ပစိဖိတ္တစ္ေနရာက အေမရိကန္ အသံလႊင့္႒ာနက လႊင့္ေလ့ရွိတယ္။ ကင္ဒုိဆရာႀကီးအနားမွာ အလုပ္အေကၽြးျပဳေနတဲ႔ အဘုိးႀကီးကေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းကုိ ဆူကီယာကီလုိ႔ အေမရိကန္ေတြက ေခၚၾကတာဟာ ဟီရုိးရွိမကုိ ဗုံးႀကဲတာထက္ ခံရခက္ေသးတယ္လုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ အုိဂ်ိဆီက သီခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိရတာ။ သီခ်င္းနာမည္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္မူရင္းက ‘ ငါလမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း အေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္ေနတယ္တဲ႔။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ထြက္က်မသြားေအာင္လုိ႔’ တဲ႔။ အဲဒီတုန္းက မွန္မမွန္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး ဝုိင္းၿပီး ဆုိေလ့ရွိတယ္။ ဝုိင္းၿပီး ေလခၽြန္တတ္ၾကတယ္။ စာသားကုိ အရသာ သိပ္မခံတတ္ေသးဘူး။
          ေတာင္ကုန္းထိပ္ဆီက အိမ္ကေလးေရွ႕နားကုိ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက အရင္ေရာက္သြားတယ္။ အိမ္ထဲကုိ မဝင္ေသးဘဲ ဟုိအေဝးဆီ လွမ္းၾကည့္ရင္း ဆက္ၿပီး ေလခၽြန္ေနျပန္တယ္။ ေတာင္ကုန္းထိပ္ေပၚကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ နယ္ျခားဘက္ဆီသြားတဲ႔ အေဝးေျပးကားလမ္းကုိ လွမ္းၿပီး ျမင္ရတယ္။ ခုေနေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကားမီးကေလးတစ္ခ်ဳိ႔ ေတြ႕ရတယ္။ တျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္ ျမစ္ကုိ ျမင္ရႏုိင္တယ္။ ခုေနေတာ့ ေမွာင္ေနလုိ႔ မျမင္ရဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေကာင္းကင္က လ ထက္ျခမ္းပဲ႔ကုိ ၾကည့္ေနရင္း ေလခၽြန္ေနတာ ရပ္လုိက္ၿပီး သီခ်င္းထဲက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔ ေႏြရက္ေတြကုိ သတိရေနတယ္ ဆုိတဲ႔ စာသားကုိ ဂ်ပန္လုိ ခပ္တုိးတုိး ဆုိလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္ၾကားလုိက္ရမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဆန္႔ၿပီး ထက္ျခမ္းပဲ႔ လကုိ ဒီမွာ ၾကည့္စမ္း လုိ႔ ေျပာသလုိမ်ဳိး လုပ္လုိက္ရင္း သီခ်င္းရဲ႕ ေနာက္စာေၾကာင္းကုိ  အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ဆုိက္လုိက္တယ္။
          ဟိတုိရိေဘာ့ ခ်ိနိဟုိရု…။
          ၀၁၃
          အင္ဂြ်ဳိင္းသည္ႏုိက္…၊ ဂြတ္ႏုိ္က္လုိ႔ လွမ္းေအာ္လုိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ထဲဝင္လုိက္မိတယ္။ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး အိပ္ယာေပၚ လွဲလုိက္တုန္း ေဟာ့ကုိင္းဒုိးတုန္းက အုိဂ်ိေျပာတဲ႔ စကားတခြန္းေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ ဝမ္းနည္းစရာေတြကုိ လူသားရဲ့ တာဝန္တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ထိန္းသိမ္းထားရတဲ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းစရာရွိေနရင္ လူဟာ အသက္ပုိရွည္သတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ အုိဂ်ိရဲ႕ စကားအေပၚ ဟုတ္မဟုတ္ အာမခံရဲဘူး။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ေတြ၊ ဘယ္လုိေတြ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ မရွိေစခ်င္ဘူး။ အနီးအနားမွာ ရစ္သီရစ္သီလုပ္မေနၾကေစခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ညီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းလက္ခံထားတဲ႔ ငတုံးေတြရွိေနတာ ေလာကရဲ႕ လုိအပ္မႈ တစ္ခုဆုိတာကုိ ယာယီလက္ခံလုိက္ၿပီး ငတုံးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မနက္ျဖန္ရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ အသိအမွတ္မျပဳဘဲ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ အိပ္လုိက္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မနက္ျဖန္အတြင္းမွာ ျပဳတ္က်ေနႏွင့္ၿပီျဖစ္ေပမယ့္လည္း မနက္ျဖန္ရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ လက္ခံၿပီး ၿငင္းဆုိရေတာ့မွာပဲ။ ဒါေပတဲ႔ ျငင္းဆုိမႈတုိင္းဟာ မနက္ျဖန္မ်ားစြာရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ တင္ကူးလက္ခံထားလုိ႔ပဲ ဆုိတာကုိေတာ့ ျငင္းဖုိ႔မလြယ္လွျပန္ဘူး။

ျမင့္သန္း