တေန႔ တ၌

ကၽြန္ေတာ္က ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းေတာ္ မူတဲ႔လူ မဟုတ္ဘူးဗ်.။ဘုရားသခင္လက္က လြတ္က်ေတာ္မူတဲ႔သူ ဟု
သူႏွင့္အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးမႈရွိလာေသာ တေန႔က သူေျပာေသာ စကားတခြန္းျဖစ္သည္.။
ရယ္စရာေတာ့ အေကာင္းသာဗ်..အေမေပးတဲ႔ ကံေပၚဆုိတဲ႔ နာမည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္က ေတာေစာ္နံတယ္ထင္ခဲ႔တယ္..။ဒါေၾကာင့္ ျမဳိ႔ေရာက္ေတာ့ တင္ထြန္းေက်ာ္လုိ႔ ေျပာင္းခဲ႔တာပဲ။အေမ့ကုိေတာင္ ဒီသားေလတေယာက္တည္းရွိတာ နာမည္လွလွေလး မေပးရေကာင္းလားလုိ႔ စိတ္ဆုိးခဲ႔ေသးတယ္.၊အမွန္ေတာ့ အေမဟာ သူ႕တသက္မွာ တခါမွ ဝတၳဳေတာင္ ဖတ္ခဲ႔ဖူးသူမဟုတ္ဘူး.။ယန္းေပါဆတ္ဆုိတာလည္း သူ႔ဘဝမွာ ငပိေရက်ဳိေကာင္းေကာင္း တခြက္ေလာက္ အေရးၾကီးတယ္ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး.။ျပင္သစ္ရုပ္ရွင္လည္း မၾကည့္ဖူးဘူး.။ဂုဏ္ရွိေအာင္ အဂၤလိပ္စာအျပင္ ဂ်ာမန္နဲ႔ ရုရွား စာ သင္ဖုိ႔လည္း စိတ္ကူးမရွိဘူး..။အေမ့မွာ ေဒါက္ဖိနပ္မရွိဘူး..။အီေကဘားနား သင္တန္းဆင္လတ္မွတ္မရွိဘူး..။ ကုိယ္ပုိင္ ဆရာဝန္မရွိဘူး.။ဘဝမွာ အဲသေလာက္ရုိးသားေအးခ်မ္းစြာ ေနထုိင္ခဲ႔တဲ႔ အေမ့ဆီကကၽြန္ေတာ္ ရူးသြပ္စြာ နာမည္လွလွေလး တစ္ခုကုိ ေတာင့္တဖူးသဗ်ာ...။အတန္ငယ္ မူးရီကာစ သူ ေျပာခဲ႔ေသာ စကားမ်ား.။
အေမရိကန္ စိတ္ပညာရွင္ ကားလ္မင္နင္ဂ်ာ ေရးတဲ႔ လူႏွင့္ သူ၏ ပဋိပကၡ (Man Against Himself) ဆုိတဲ႔ စာအုပ္မွာ အရက္ကၽြန္ ျဖစ္ေနတဲ႔ လူေတြဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသဖုိ႔ ခရီးတဝက္ေရာက္ေနတဲ႔ လူေတြလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ထားတယ္..။တကယ္ေတာ့ အဲဒါဟာ တဝက္ေသဆုံးေနတဲ႔ လူေတြလုိ႔ ေျပာရင္ ပုိမွန္မယ္ထင္တယ္..။ဘဝမွာ တကယ္တန္း လုိအပ္တာက အခ်ိန္ကာလပါပဲ..။အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ ဘဝဟာ သူ႕ဘာသာ အလုိလုိ ျပီးျပည့္စုံသြားတာပါပဲ..။ယင္းမွာ ျပီးခဲ႔တဲ႔ လပုိင္းေလာက္ကတည္းက သူ သုံးေလ့ သုံးထရွိေသာ စကားတခြန္း ျဖစ္သည္။
စကၠန္႔မိနစ္တုိ႔ ရြာေသာမုိး၌ လုံျခဳံရာ ထီးမရွိ.။ရႊံ႕ႏွင့္ေရ ေရာေႏွာေသာ ဗြက္၌ ေသျခင္းတရားတုိ႔သာ အုိင္ထြန္းခဲ႔သည္..။

ရက္လည္ဆြမ္း အနုေမာဒနာတရားမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္.(ဦးပဥၥင္း ဦးဝိမလ)

လူေတြက ေသရင္ အနိစၥလုိ႔ ထင္ၾကတယ္..။ဘုန္းၾကီးတုိ႔ သေဘာကေတာ့ ေသတာ မသာပဲ။ အသုဘပဲ..။အနိစၥဆုိတာ ဥပါဒ္၊ ႒ီ၊ ဘင္ က ဘင္သေဘာကုိ ေခၚတာ.။သတၱဝါရယ္လုိ႔ျဖစ္ ရုပ္နဲ႔ နာမ္ရကတည္းက ခဏမစဲ ျဖစ္ပ်က္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေနရတယ္..။စိတ္ (၁၇)သက္ကုိ ရုပ္တသက္ အေနနဲ႔ ရုပ္လည္း ျဖစ္ခ်ဳပ္ေနတာပဲ ။အဲဒီလုိ ခဏမစဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္ဆုိတာ အငယ္စား ေသဆုံးေနတာပဲ.။ဒါေပမယ့္ အဲဒီအနိစၥကုိ လူေတြက မျမင္ၾကဘူး..။အနိစၥကုိ သႏၱတိ ဖုံးတယ္တဲ႔။ ျမစ္ရဲ႔ အလ်ဥ္လုိေပါ့။ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ပ်က္ေနေတာ့ ျမဲတယ္ထင္တယ္..။ ေလာကမွာ ျမဲတာ ဘာမွ မရွိဘူး.။နိဗၺာန္မေရာက္မခ်င္း သံသရာ တေလွ်ာက္လုံး..ဒီ ရုပ္နာမ္ေတြရ ။အခါခါ အုိၾကရ နာၾကရ ေသၾကရ..မဆုံးနုိင္ဘူး..။စုေတစိတ္နဲ႔ ပဋိသေႏၶစိတ္ဆုိတာလည္း.ၾကားထဲမွာ အၾကားအလပ္မရွိ တဆက္တည္း တျပင္တည္း ျဖစ္ေနတာ ။ဒီေတာ့ ပုထုဇဥ္မ်ား ေသရင္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးထင္လုိ႔ ေၾကာက္မေနနဲ႔.။အဲသလုိ ေတြးေၾကာက္တဲ႔ လူက မ်ားတာကုိး.။ေနာက္ဘဝက အဆင္သင့္ မျဖစ္ခ်င္လုိ႔လည္း မေနရဘူး.။
ေသတယ္ဆုိတာ အရပ္ထဲမွာေတာ့ အသက္မရွဴတာကုိေခၚတာေပါ့ေလ ။ေဆးပညာအရေတာ့ ႏွလုံး မခုန္ေတာ့တာ ဦးေႏွာက္က အလုပ္ မလုပ္ေတာ့တာ.။က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးကေတာ့ လြယ္လြယ္ ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာတယ္.။ေသတယ္ဆုိတာ ဒီဘဝမွာ ေနာက္စိတ္မ ျဖစ္ေတာ့တာတဲ႔.။

ကာယကံရွင္၏ ကုတင္ေဘးမွ ေတြ႔ရွိရေသာ စာအုပ္မ်ား စာရင္း.
(1)Suicide (Operating Instruction)
(2)Let me die before I wake, Derek Humphry
(3)The Compassionate Crimes(Assisted Suicide)
(4)Guide To Self Deliverance ,Arthur Koestlen
(5)Suicide in Amarica,Herbert Hendin
(6)Man Against Himself; Karl A: Menninger
(7)Suicide And Attempted Suicide ,Erwin Stewgel


Referance; သစၥာနီ၏ ဝတၳဳတုိ ၆၀

Popular posts from this blog

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ဝတၳဳတုိ မတိုရသည့္ အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)