ဒီလုိမိန္႔ရဲ့ ဇရတု သွ်ၾတ



ဒီလုိမိန္႔ရဲ့ ဇရတုသွ်ၾတ
၁။ အသြင္ေျပာင္းမႈ သုံးရပ္
စိတ္ဓာတ္ရဲ့ အသြင္ေျပာင္းမႈ သုံးရပ္ကုိ ငါ သင္တုိ႔ကုိ ပညတ္မယ္။ စိတ္ဓာတ္က ကုလားအုပ္၊ ကုလားအုပ္က ျခေသၤ့၊ ျခေသၤက ေနာက္ဆုံး သူငယ္ျဖစ္သြားပုံ ။
စိတ္ဓာတ္အတြက္ ရုိေသမႈေနထုိင္ရာအားၾကီး၊ ဝန္သယ္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္အတြက္ ေလးလံတဲ႔ အရာ အမ်ားပဲ ရွိၾကတယ္။ ေလးလံတာနဲ႔ အေလးလံဆုံး သူ႔ခြန္အားကုိ ေတာင့္တ သကုိး။
ဘာလဲ ေလးလံတာ ဝန္သယ္စိတ္ဓာတ္က ေမးတယ္.ဒီေနာက္ ကုလားအုတ္လုိ ဒူးေထာက္ကာ ေကာင္းေကာင္း ဝန္တင္ခ်င္ေတာ့တယ္.။
ဘာလဲ အေလးလံဆုံးအရာ အသင္သူရဲေကာင္းတုိ႔တဲ႔။ ဝန္သယ္စိတ္ဓာတ္က ေမးတယ္ ။ဒါမွ ငါ့အေပၚတင္ ငါ့ခြန္အားကုိ ဝမ္းေျမာက္ရမွာ တဲ႔။
ဒါမဟုတ္လား.။မိမိမာနကုိ ညွင္းဆဲဖုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ ႏွိမ္တာ မိမိ ပညာကုိေလွာင္ေျပာင္ဖုိ႔ မိမိ မုိက္မဲမႈကုိ ျပတာလား..။ဒါမွ မဟုတ္ ဒါလား. အေရးေတာ္ ေအာင္ပြဲခံတဲ႔ အခါ အေရးေတာ္ကုိ စြန္႔တာ ၊ ေသြးေဆာင္သူကုိ ေသြးေဆာင္ဖုိ႔ ေတာင္ျမင့္ၾကီးေတြကုိ တက္တာလား..။
ဒါမွ မဟုတ္ ဒါလား ။ အသိပညာ ဝက္သစ္ခ်သီနဲ႔ ျမက္စားဖုိ႔ အမွန္တရားအတြက္ စိတ္ဓာတ္ဆာေလာင္မႈ ခံစားဖုိ႔လား..။ ဒါမွ မဟုတ္ ဒါလား.။ ဖ်ားနာစဥ္ ႏွစ္သိမ့္သူေတြ ပထုတ္ ၊မိမိ ေတာင္းတာ ၾကားမွာ မဟုတ္တဲ႔ နားပင္းသူေတြနဲ႔ မိတ္ဖြဲ႔ဖုိ႔လား ။ ဒါမွ မဟုတ္ဒါလား.။အမွန္တရားက ေရျဖစ္ေနရင္ ညစ္ေပတဲ႔ ေရထဲဆင္း ဖားေအးေတြ ဖားျပဳတ္ပူေတြကုိ မဆုိင္ေၾကာင္း မျငင္းတာလား.။ ဒါမွ မဟုတ္ ဒါလား.။ကုိယ့္ကုိ စပ္ဆုပ္သူေတြကုိ ခ်စ္၊ ကုိယ့္ကုိ ေျခာက္မယ့္ သူရဲကုိ လက္ထုတ္ေပးဖုိ႔လား.။
ဒီအေလးလံဆုံး အရာေတြကုိ ဝန္သယ္စိတ္ဓာတ္က တင္ယူကာ ကုန္တင္ျပီး ကႏၱာရထဲ သုတ္ေျခတင္ေတာ့တဲ႔ ကုလားအုတ္လုိ စိတ္ဓာတ္လည္း မိမိ ကႏၱာရထဲ သုတ္ေျခတင္ေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ အထီးက်န္ဆုံး ကႏၱာ ရထဲမွာ ဒုတိယအသြင္ ေျပာင္းမႈ ျဖစ္ပြားေတာ့တယ္.။ ဒီမွာ စိတ္ဓာတ္က ျခေသၤ့ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္.။ လြတ္လပ္မႈ ဖမ္းယူမယ္ ၊ မိမိ ကႏၱာရထဲမွာ အရွင္ သခင္အျဖစ္ ခံယူမယ္။
သူ႕ေနာက္ဆုံး အရွင္ကုိ ဒီမွာ သူရွာမယ္.။ ရန္မူမယ္ . သူ႕ေနာက္ဆုံး ေဒဝကုိ ရန္မူမယ္ ။ ေအာင္ပြဲအတြက္ နဂါးၾကီးနဲ႔ တုိက္ပြဲ ဝင္လိမ့္မယ္.။ စိတ္ဓာတ္က အရွင္လုိ႔ ေဒဝကုိ မေခၚခ်င္တဲ႔ နဂါးၾကီးက ဘာလဲ။ အသင္ျပဳရမည္လုိ႔ နဂါးၾကီးက အမည္တြင္တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ စိတ္၊တ္ကေတာ့ ငါျပဳမည္တဲ႔။
အသင္ ျပဳ၇မည္ လမ္းေပၚမွာ ရွိေနတယ္။ ေရႊေရာင္ တဖိတ္ဖိတ္ အေၾကးလႊမ္း တိရိစၦာန္ ။ အေၾကးတုိင္းမွာ ေရႊေရာင္ တဖိတ္ဖိတ္နဲ႔က အသင္ ျပဳရမည္တဲ႔။ႏွစ္ေပါင္း တေထာင္ရဲ့ အေၾကးေပၚမွာ တဖိတ္ဖိတ္ပ။ ဒီလုိေျပာရဲ့ ..နဂါးအားလုံးမွာ အင္အားအၾကီးဆုံး နဂါးက အရာတုိ႔ရဲ့ တန္ဖုိးအားလုံး ငါ့အေပၚ တဖိတ္ဖိတ္။ တန္ဖုိးအားလုံးကုိ ဖန္ဆင္းျပီးပါျပီ။ ဖန္ဆင္းထားတဲ႔ တန္ဖုိးအားလုံး ငါ ကုိယ္စားျပဳတယ္ ။ တကယ္ပဲ ငါျပဳမယ္ မရွိေစရေတာ့တဲ႔။ ဒီလုိဆုိရဲ့ နဂါးက…
ငါ့ ညီေနာင္တုိ႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္က ျခေသၤ့ လုိအပ္ သလဲ ။ ေတာထြက္တဲ႔ ေလးစားတတ္တဲ႔ ဝန္တင္ တိရိစၦာန္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ မလုံေလာက္ရပါသလဲ.။
တန္ဖုိးသစ္ ရခြင့္ ရွိရမယ္ ယူဆတာ ဒါဝန္တင္တဲ့ ေလးစားတတ္တဲ႔ တိရိစၦာန္အဖုိ႔ ျဖဳံေလာက္စရာ ယူဆခ်က္ပါပဲ .။ တကယ္ပဲ ဒီလုိစိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကုိ သူလုိက္ဖမ္းစားေနတယ္..။ ဖမ္းစား တိရိစၦာန္ရဲ့ အလုပ္ကုိေရာပ ။
အမြန္ျမတ္ဆုံး အျဖစ္ တခါက အသင္ျပဳရမည္ကုိ ခ်စ္ခဲ႔တယ္.။ အခုေတာ့ အမြန္ျမတ္ဆုံး အကၡရာေတြ မွာေတာင္ လွည့္စားမႈနဲ႔ ထင္ရာ ျမင္ရာ ျဖစ္ေနမႈကုိ ေတြ႔ရေတာ့တယ္။ ေမတၱာကေန လြတ္လပ္မႈ ဖမ္ယူဖုိ႔ပဲ.။ဒီလုိ ဖမ္းယူဖုိ႔ အတြက္ ျခေသၤ့ လုိအပ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ေျပာပါ ငါ့ ညီေနာင္တုိ႔ ။ ျခေသၤ့ မလုပ္နုိင္တာ ဘာကုိ သူငယ္လုပ္နုိင္သလဲ.။ ဘာေၾကာင့္ အမဲလုိက္ ျခေသၤ့ဟာ သူငယ္ ျဖစ္ရဦးမွာလဲ.။ အျပစ္ကင္းမႈ သူငယ္ဟာ ေမ့တတ္ျခင္း၊ အစသစ္၊ ကစားပြဲ၊ အလုိလုိ လိမ့္တဲ႔ ဘီး၊ ပထမ လႈပ္ရွားမႈ မြန္ျမတ္တဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔…..။
အင္း..ဖန္ဆင္းတဲ႔ ကစားပြဲ အတြက္ ငါ့ ညီေနာင္တုိ႔ ဘဝမွာ မြန္ျမတ္တဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ လုိေနတယ္။ သူပုိင္ လုိအင္ကုိ ခု စိတ္ဓာတ္က လုိေနတယ္။ သူပုိင္ ေလာက က ေလာကရဲ့ အပယ္ခံ ကုိ ေအာင္နုိင္တယ္။
စိတ္ဓာတ္ရဲ့ အသြင္ေျပာင္းမႈ သုံးရပ္ကုိ ငါ သင္တုိ႔ကုိ ပညတ္ခဲ႔ျပီ။ စိတ္ဓာတ္က ကုလားအုတ္၊ ကုလားအုတ္က ျခေသၤ့၊ ျခေသ့ၤက သူငယ္ျဖစ္သြားပုံ။
ဒီလုိမိန္႔ရဲ့ ဇရတုသွ်ၾတ။ ဒီလုိအခ်ိန္မွာ ငါဟာ ႏြားေျပာက္လုိ႔ ေခၚတဲ႔ ျမဳိ႔မွာ ေနထုိင္တယ္။

၂။ သီလအေၾကာင္း သုခမိန္ ကုလားထုိင္
လူမ်ားက ဇရတုသွ်ၾတလုိ႔ ပညာရွိ တေယာက္အေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာၾကတယ္။ အအိပ္နဲ႔ သီလအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း ေဟာေျပာနုိင္တဲ႔ သူတဲ႔.။ ဒီအတြက္ သူ႕ကုိ ေလးစားၾက၊ ေက်ာ္ၾကားသမုိ႔ လူငယ္အားလုံး သူ႕ ကုလားထုိင္ေရွ႔ ထုိင္ၾကတယ္.။သူ႔ဆီ ဇရတု သွ်ၾတ သြားတယ္.။သူ႕ကုလားထုိင္ေရွ႕က လူငယ္ေတြၾကားထုိင္လုိက္တယ္။ ဒီလုိမိန္႔ရဲ့ ပညာရွိ …
အိပ္ျခင္းေရွ႕မွာ ေလးစားမႈ သင့္တင့္မႈ ရွိပါ။ ဒါပထမ အခ်က္ပဲ။ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္သူေတြ ညမွာ အိပ္မေပ်ာ္သူေတြ အားလုံး ေဝးေဝးက ေရွာင္ၾကဖုိ႔ ျဖစ္တယ္.။ အိပ္ျခင္းေရွ႕မွာ သူခုိးေတာင္ သင့္တင့္ရုံပဲ.။ တညလုံး သူညင္ညင္သာသာပဲ ခုိးတယ္.။ ဒါေပမယ့္ ညေစာင့္ကေတာ့ ေတာ္ရုံ သင့္ရုံ မဟုတ္ဘူး.။ သူ႕ခရာၾကီးကုိ ကုိင္ထားပုံ ေတာ္ရုံ သင့္ရုံ မဟုတ္ဘူး.။
အိပ္ျခင္းဟာ ေသးတဲ႔ အနဳပညာ မဟုတ္ဘူး.။ဒီရည္မွန္းခ်က္အတြက္ တေနလုံး မအိပ္ဘဲ ေနဖုိ႔ လုိတယ္.။တေန႔ ဆယ္ၾကိမ္ အသင့္ကုိယ္ကုိ အနုိင္ယူရမယ္။ဒါကသင့္ေလ်ာ္တဲ႔ ႏြမ္းနယ္မႈ ျဖစ္ေစတယ္.။ငါ့ဝိဥာဥ္အဖုိ႔ ဘိ္န္းပင္ပါပဲ .။
တေန႔ ဆယ္ၾကိမ္ အသင့္ကုိယ္နဲ႔ ျပန္ေပါင္းထုပ္ရမယ္.။ အနုိင္ယူတာ ခါးသီးမႈပဲ.။ျပန္ေပါင္းမထုပ္သူ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရဘူး.။
အမွန္ဆယ္ပါးကုိ ေန႔အတြင္း အသင္ေတြ႔ရမယ္.။ နုိ႕မို႔ရင္ ညအတြင္း အမွန္ကုိ ရွာမိမယ္.။ သင့္ဝိဥာဥ္ ဆာေလာင္ ေနေပလိမ့္။ ဆယ္ၾကိမ္ ေန႔အတြင္း အသင္ ရယ္ေမာရမယ္.။ ရႊင္လန္းရမယ္။ နူိ႔မုိ႔ရင္ အနာေရာဂါရဲ့ ဖခင္ သင့္ဝမ္းဗုိက္က ညမွာ ေႏွာင့္ယွက္လိမ့္မယ္.။
သိသူ မရွိသေလာက္ပဲ။ ေကာင္းေကာင္း အိပ္နုိင္ဖုိ႔ သီလအားလုံးေစာင့္ရမယ္.။ငါ မမွန္သက္ေသ ထြက္မွာလား.။ ငါ ကာေမသု က်ဴးလြန္မွာလား.။
ငါ အိမ္နီးခ်င္းရဲ့ အိမ္ေဖာ္မေလးကုိ အငမ္းမရေတာင့္တေနမွာလား..။ဒါေတြ အားလုံး အိပ္ေကာင္းျခင္းကုိ မအိပ္ရေစဘူး.။သီလေတြ အကုန္ ျပည့္ေနတာေတာင္ လုိအပ္တာ တခု ရွိေနေသးတယ္..။ သီလေတြ အကုန္လုံးကုိ တခ်ိန္က်ရင္ အအိပ္ခုိင္းရမယ္.။
သူရု႔ိ အခ်င္းခ်င္းရန္မျဖစ္ၾကေစႏွင့္ မေခ်ာေတြ။ ျပီး သင့္အေၾကာင္း မျဖစ္ေစႏွင့္ အသင္ ကံဆူုိးသူၾကီးေရ ။ ေဝဒနဲ႔ သူ႔အိမ္နီးခ်င္း ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ.။ အိပ္ေကာင္းျခင္းက ဒါလုိတယ္ .။အိမ္နီးခ်င္းရဲ့ သရဲလည္း ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ.။ နုိ႔မုိ႔ ရင္ ညက် သင့္ကုိ လာေျခာက္လိမ့္မယ္.။
အစုိးရကုိ ေလးစားပါ လုိက္နာပါ.။
သုိးေတြကုိ အစိမ္းဆုံး စားက်က္ဆီကုိ ေခၚေဆာင္သြားတာဟာ ငါ့အဖုိ႔ အေကာင္းဆုံး သုိးထိန္း အျမဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္.။ဒါလည္း အိပ္ေကာင္းျခင္း အိပ္ရမယ့္ အေၾကာင္းပါပဲ..။
ဂုဏ္အမ်ားၾကီး ငါမလုိခ်င္.။ ဥစၥာအမ်ားၾကီးလည္း ငါမလုိ .။သရက္ရြက္ကုိ လႈပ္ရွားေစတယ္.။ ဒါေပမယ့္ နာမည္ေကာင္း တခု ဥစၥာ အနည္းအပါး မရွိလည္း ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရဘူး.။
အေပါင္းအသင္းဆုိးထက္ အေပါင္းအသင္း နည္းနည္းပဲ ပုိလုိလားတယ္.။ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ အခ်ိန္နဲ႔ သြားတတ္ လာတတ္ရမယ္.။ဒါမွ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရမွာ.။ အင္း စိတ္ဓာတ္ဆင္းရဲ သူေတြကုိလည္း ငါသေဘာက်ပါရေစ.။သူတုိ႔ အိပ္ျခင္းကုိ ငါ အားေပးတယ္.။မဂၤလာ ရွိစြ သူတုိ႔၊ အထူးသျဖင့္ ကုိယ္က သူတုိ႔ကုိ အေလွ်ာ့ေပးရင္ပေလ.။
ဒီလုိ ကုန္လြန္ရဲ့ ေန႔ဟာ သီလ ရွိသူမွာ.။ညေ၇ာက္ေတာ့ ငါ့အအိပ္ကုိ ဆင့္မေခၚမိေစဖုိ႔ သတိေကာင္းေကာင္းထားတယ္.။ သူက ဆင့္ေခၚတာ မၾကဳိက္ဘူး.။သီလတုိ႔ အရွင္သခင္ အအိပ္က..
ဒါေပမယ့္ ေန႔တုန္းက လုူပ္ခဲ႔ ေတြးခဲ႔တာ ငါေတြးတယ္.။ ဒီလုိ ျပန္ေတြးရင္ ႏြားမလုိ စိတ္ရွည္တာ.။ကုိယ့္ကုိ ေမးတယ္.။သင့္ အနုိင္ယူမႈ ဆယ္ခုက ဘာေတြလဲ.။
ဘာေတြနဲ႔ ျပန္ေပါင္းထုပ္မႈ ဆယ္ခု၊ အမွန္တရားဆယ္ခု.။ ငါ စိတ္ၾကည္ခဲ႔ရတဲ႔ အရယ္အေမာ ဆယ္ခု။
ဒီလုိေတြးေနခုိက္ အေတြးေလးဆယ္က ပုခက္လႊဲလုိ႔မုိ႔.။သူ ငါ့ဆီ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဆုိက္လာေတာ့တယ္.။အအိပ္ဆုိတဲ႔ အဆင့္မခံတဲ႔ သီလအားလုူံးရဲ့ အရွင္သခင္က ..။
အအိပ္ ငါ့မ်က္လုံးကုိေခါက္တယ္.။ ေလးလံသြားေရာ.၊ အအိပ္ ငါ့ပါးစပ္ကုိ လာထိေရာ..ပြင့္ထြက္သြားေရာ.။
တကယ္ပဲ ေျခဖဝါးနုနုနဲ႔ သူ ငါ့ဆီလာတာ။ သူခုိးေတြထဲမွာ အခ်စ္ရဆုံးက ျပီး ငါ့အေတြးေတြ ခုိးယူတာ.။အူတူတူနဲ႔ ငါရပ္ေနမိ..။ဒီသုခမိန္ ကုလားထုိင္လုိပ။
ဒါေပမယ့္ ဒီေနာက္ ငါၾကာၾကာ မရပ္နုိင္ေခ်ဘူး.။ငါ လဲေလ်ာင္း.။
ဇရတု သွ်ၾတဟာ အဘုိးအုိ ဒီလုိေျပာတာၾကားေတာ့ စိတ္ထဲ ရယ္မိတယ္.။ အလင္းတခု သူ႕မွာ ဝင္လာသကုိး.။ ဒါနဲ႔ ဒီလုိ သူ႕စိတ္ထဲ ေျပာမိရဲ့.။ အေတြးေလးဆယ္နဲ႔ ဒီအဘိုးအုိ သူရူးနဲ႔ တူရဲ့.။ဒါေပမယ့္ အိပ္နည္းေတာ့ သူေကာင္းေကာင္း သိတယ္လုိ႔ ငါယုံတယ္.။
ခ်မ္းသာစြ .။ ဒီပညာရွိအနီး ေနထုိင္သူ.။ဒီလုိ အအိပ္မ်ဳိးက ကူးစက္တတ္တယ္.။နံရံ ထူထူ ထြင္းေဖာက္လုိ႔ေတာင္ ကူးစက္တတ္တယ္.။ သူ႔ သုခမိန္ ကုလားထုိင္မွာေတာင္ ေမွာ္ရွိတယ္.။ သီလ ေဟာေျပာသူၾကီး ေရွ႕မွာ လူငယ္ေတြ ထုိင္ေနၾကတာ..။ အခ်ည္းႏွီး မဟုတ္ေခ်ဘူး.။
သူ႕ပညာက ေကာင္းေကာင္း အိပ္နုိင္ဖုိ႔ မအိပ္ဘဲ ေနေရးျဖစ္တယ္.။တကယ္ပဲ ဘဝမွာ အဓိပၸါယ္ မရွိရင္ ငါလည္း အဓိပၸါယ္မဲ႔ကုိ ေရြးခ်ယ္မယ္.ဆုိရင္ ငါ့အဖုိ႔ အလုိလားအပ္ဆုံး အဓါပၸါယ္မဲ႔ ျဖစ္ေစလိမ့္မယ္.။
လူေတြ သီလအေၾကာင္း ေဟာေျပာသူ ရွာၾကတဲ႔ အခါ.အျခားအရာ အားလုးံထက္ ဘာကုိ အရင္ ရွာၾကသလဲ။ အခု ငါေကာင္းေကာင္း သိေပါ့.။ သူတုိ႔ ရွာၾကတာ မိမိတုိ႔ အိ္ပ္ေကာင္းျခင္း အိပ္ေရး.။အအိပ္ကုိ အားေပးတဲ႔ ဘိန္းပင္ ဦးေခါင္းသီလေတြ ရေရးပဲ..။
ဒီသုခမန္ ကုလားထုိင္က ခ်ီးက်ဴးခံ ပညာ ရွိေတြ အားလုံး အဖုိ႔.။ပညာဆုိတာ အိပ္မက္မပါ အိပ္ေရးပဲ.။ ဘဝရဲ့ ပုိျမင့္မားတဲ႔ အဓိပၸါယ္ သူတုိ႔ မသိၾကဘူး.။
အခုေတာင္ ဒီ သီလအေၾကာင္း သြန္သင္သူၾကီးလုိ လူအခ်ဳိ႕၊ သူ႕ေလာက္ေတာင္ အေလးစားမခံရတဲ႔ လူအခ်ဳိ႕ ရွိေနတာ..ေသခ်ာတယ္.။ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေခတ္ကုူန္ျပီ..။သူတုိ႔ သိပ္ၾကာၾကာ မရပ္တည္ၾက.။အခုပဲ လဲေလ်ာင္းေနၾကေပါ့။
မဂၤလာ ရွိစြ အဲဒီ ငုိက္မ်ဥ္းသူေတြ ၊ အေၾကာင္းမူကား သူတုိ႔ မၾကာခင္ ေခါင္းငုိက္ အိပ္ေပ်ာ္ၾကရကုန္အ့ံ။
ဒီလုိ မိန္႔ရဲ့ ဇရတုသွ်ၾတ.။ ။

၃။ ေနာက္ေဖးေလာကသားမ်ား..
တခါေတာ့ ဇရတုသွ်ၾတလည္း ေနာက္ေဖးေလာကသား အားလုံးနည္းတူ လူကုိ ေက်ာ္ကာ စိတ္ကူးျဖန္႔ဖူးရဲ့့ ။ဒုကၡခံစား အႏွိပ္စက္ခံ ေဒဝတပါးရဲ့ လက္ရာလုိ႔ ကမၻာေလာက အဲဒီတုန္းက ငါ့အဖုိ႔ ထင္ရရဲ့.။
ေဒဝတပါးရဲ႔အိပ္မက္(ျပီး.စကားသုံးလုိ႔)ကမၻာေလာကဟာအဒီတုန္းက ငါ့အဖုိ႔ ထင္ရရဲ့။နတ္ဆန္ဆန္ မေက်နပ္ျဖစ္ေနသူတပါးရဲ့ မ်က္လုံးေတြ ေရွ႕က
ေရာင္စုံေရခုိးေရေငြ႕ေတြ။
အေကာင္းနဲ႔ အဆုိး ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ ဝမ္းနည္းမႈ ငါနဲ႔ အသင္ ေရာင္စုံ ေရခုိးေရေငြ႕ေတြလုိ႔.ဖန္ဆင္း မ်က္လုံးေရွ႕ ငါ့အဖုိ႔ ထင္ရရဲ့.။ဖန္ဆင္းသူက မိမိေရွ႕က ခြာၾကည့္လုိတယ္.။ဒါနဲ႔ သူ ကမၻာကုိ ဖန္ဆင္းတယ္.။
မိမိဒုကၡကုိခြာ မိမိကုိယ္ကုိ ေမ့ရတာ ဒုကၡခံစားရသူအဖုိ႔ ရီေဝေဝ ပီတိေပပဲ.။ ရီေဝပီတိနဲ႔ မိမိ ကုိယ္ကုိ ေမ့ျခင္းလုိ႔ ေလာကဟာ တခါက ငါ့အဖုိ႔ ထင္ရရဲ့။ ဒီကမၻာ ထာဝရ မျပည့္စုံ၊ ထာဝရ ပဋိပကၡရဲ့ နိမိတ္ပုံ.(မျပည့္စုံတဲ႔ ဖန္ဆင္းသူအဖုိ႔ ရီေဝေဝ ပီတိ) ဒီလုိပဲ ေလာကဟာ တခါက ငါ့အဖုိ႔ ထင္ရတယ္.။
ေၾသာ္ အသင္ညီေနာင္တုိ႔ ငါဖန္ဆင္းလုိက္တဲ႔ ေဒဝက ေဒဝအားလုံးနည္းတူ လူလုပ္တာ လူရူးတာပါပဲ ကလား…။ လူပါပဲ.။လူနဲ႔ အတၱရဲ့ သနားစရာ အစိတ္အပုိင္းကေလးမွ် ၊ ငါ့ျပာေတြနဲ႔ အလင္းထဲကေန ငါ့ဆီလာတာပဲ ဒီတေစၦ ။ တကယ္ေတာ့ သူ ဟုိဘက္ဆီကေန သူ ငါ့ဆီ လာတာ မဟုတ္ေခ်ဘူး.။
ဘာျဖစ္ပြားခဲ႔လဲ ငါ့ ညီေနာင္တုိ႔.၊ဒုကၡခံေနသူ ငါ့ထက္ ငါက သာလြန္တာပ.။ငါ့ ျပာေတြကုိ ေတာင္ေပၚ သယ္သြားတယ္.။ပုိမုိေတာက္ပတဲ႔ အလင္း ငါ့ကုိယ္ငါ စီရင္တယ္.။ၾကည့္စမ္း.ဒီတင္ တေစၦ ငါ့ဆီက ထြက္ခြာသြားေတာ့တယ္.။
နာလန္ထ ငါ့ အဖုိ႔ အခုလုိ ဒီလုိတေစၦေတြကုိ ယုံဖုိ႔ရာ ဒုကၡဆင္းရဲပဲ.။ညွဥ္းဆဲတာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္.။ငါ့အဖုိ႔ ခု ဒုကၡဆင္းရဲပဲ ျဖစ္မယ္.။အရွက္ရတာပဲ.။ဒီလုိေျပာတာပဲ ငါ့ ေနာက္ေဖးေလာကသားေတြကုိ.။
ဆင္းရဲ ဒုကၡပါပဲ၊ အစြမ္းမဲ့ျခင္းပါပဲ..။ေနာက္ေဖးေလာက အားလုံးကုိ ဖန္ဆင္းခဲ႔တာ.။ျပီး သုခဆုိတာ တုိေတာင္းတဲ႔ ရူးသြပ္မႈ၊ ဒါကုိ ဒုကၡခံစားရဆုံးသူမွ သိတာ..။
တခုတည္းနဲ႔ အေသ တခုတည္းနဲ႔ အႏၱိမဆီေရာက္လုိတဲ႔ ႏြမ္းနယ္မႈ။ ေနာက္ထပ္ဆႏၵျပဴဖုိ႔ေတာင္ ဆႏၵ မရွိေတာ့တဲ႔ သနားစရာ မသိတဲ႔ ႏြမ္းနယ္မႈ၊ ဒါက ေဒဝနဲ႔ ေနာက္ေဖးေလာကအားလုံးကုိ ဖန္ဆင္းခဲ႔ရဲ့..။
ငါ ေျပာတာ ယုံၾက ငါ့ညီအစ္ကုိတုိ႔.။ကုိယ့္ကုိ စိတ္ပ်က္တာ ကုိယ္ပဲ ျဖစ္တယ္.။တစြဲလမ္းလမ္း စိတ္ဓာတ္ရဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အႏၱိမ နံရံေတြကုိ စမ္းခဲ႔တယ္.။ ငါေျပာတာ ယုံၾက ငါ့ ညီအစ္ကုိတုိ႔..ကမၻာေျမကုိ စိတ္ပ်က္တာ ကုိယ္ပဲ ျဖစ္တယ္.။ဘဝရဲ့ အူသိမ္အူမေတြ သူတုိ႔ စကားေျပာတာ ၾကားခဲ႔တယ္.။
အဲဒီေနာက္ အႏၱိမ နံရံေတြထဲကုိ ေခါင္းနဲ႔ (ေခါင္းတင္မကေသး) ေဖာက္ကာ ပရေလာကထဲ ဝင္သြားဖုိ႔ အားထုတ္တယ္.။ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ပရေလာက ကလည္း လူ႕ဆီက ဖုံးကြယ္ထားတယ္.။ဒီလူဟန္ေဆာင္တဲ႔ လူမဆန္တဲ႔ ေလာက၊ ေကာင္းကင္ဘုံ သုည၊ ဘဝ အူသိမ္အူမေတြ လူကူုုိ စကား မေျပာၾကဘူး.။ လူလုိကလြဲလုိ မေျပာၾကဘူး.။
အင္း ပဋိပကၡနဲ႔ ရႈပ္ေထြးမႈပါတဲ႔ ဒီငါေကာင္ဟာ မိမိဘဝကုိ အေျဖာင့္မတ္ဆုံး ေျပာဆုိတယ္.။ဒီဖန္ဆင္းတဲ႔၊ ဆႏၵျပဴတဲ႔၊ တန္ဖုိးျဖတ္တဲ႔၊ ငါေကာင္ အရာတုိ႔ အတုိင္းအတာနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္တဲ႔ ငါေကာင္..။
ဒီအေျဖာင့္မတ္ဆုံးဘဝ ဒီငါေကာင္က ကုိယ့္ အေၾကာင္းေျပာတယ္.။ျပန္ေတြး ျမည္တမ္း။ ေတာင္ပံက်ဳိးခတ္ေတာ့ေတာင္ ကုိယ့္ကုိ ညႊန္းတယ္..။အျမဲ ပုိေျဖာင့္မတ္စြာ စကားေျပာတတ္လာတယ္.။ဒီငါေကာင္ တက္လာေလေလ ဒီကမၻာေျမအတြက္ ဘြဲ႔ေတြ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြ ေတြ႔လာေလေလျဖစ္တယ္.။
မာနသစ္တခု ငါ့ကုိ သင္ျပရဲ့ ငါ့အတၱက။ ငါက ဒါကုိ လူေတြကုိ သင္ျပတယ္.။မိမိေခါင္းကုိ ေကာင္းကင္ဘုံ အရာေတြရဲ့ သဲထဲမလႊင့္ပစ္မိဖုိ႔.။လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သယ္ဖုိ႔.။ကမၻာေျမက ေခါင္းက ၊ ဒါက ကမၻာေျမကုိ အဓိပၸါယ္ေပးတယ္.။
ဆႏၵသစ္ သင္ျပရဲ့ ငါ လူေတြကုိ ။ လူမျမင္မကမ္း လုိက္ခ႔ဲတဲ႔ လမ္းကုိ ေရြးဖုိ႔ ေထာက္ခံဖုိ႔.။နာဖ်ားသူေတြ ေသေၾကသူေတြလုိ ဒီက ေဘးထြက္မလစ္ဖုိ႔.။
နာဖ်ားသူေတြ ေသေၾကသူေတြ သူတုိ႔ပါပဲ ။ကုိယ္နဲ႔ ကမၻာေျမကုိ စပ္ဆုတ္တာ.။ေကာင္းကင္ေလာကတုိ႔ ေရြးႏႈတ္တဲ႔ ေသြးစက္တုိ႔ကုိ တီထြင္ၾကတာ.။ဒါေပမယ့္ ဒီခ်ဳိျမ လြမ္းဆြတ္ အဆိပ္ေတြေတာင္ ကုိယ္နဲ႔ ကမၻာေျမဆီက ေခ်းငွားၾကတာ..။
သူတုိ႔ ဒုကၡေတြဆီက ထြက္ေျပးဖုိ႔ ရွာရာ ၾကယ္ေတြက ေဝးလြန္းတယ္.။ဒီေတာ့ သူတုိ႔ သက္ျပင္ခ်တယ္.။ ေၾသာ္..ေနာက္ဘဝထဲ ခ်မ္းသာသုခထဲ လစ္ေျပးစရာ ေကာင္းကင္းလမ္းေတြ ရွိရင္ ေကာင္းမွာ.တဲ႔…။
မိမိတုိ႔ ကုိယ္နဲ႔ ဒီကမၻာေျမကုိ ေက်ာ္လြန္ျပီး မိမိတုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ ခံၾကရျပီလုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ၾကတယ္.။ဒီေက်းဇူးကန္းေတြ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ အပုိ႔ခံရျပီး ေပ်ာ္တာ ၾကည္နဴးရတာ ဘာရဲ့ ေက်းဇူးလဲ။ သူတုိ႔ ကုိယ္နဲ႔ ကမၻာေျမပဲေပါ့.။
ဇရတုသွ်ၾတဟာ ခ်ဴခ်ာသူေတြအေပၚ နူးည့ံပါရဲ့။ တကယ္ပဲ သူတုိ႔ ႏွစ္သိမ့္ပုံ ေက်းဇူး မသိတတ္ပုံတုိ႔ကုိ ေဒါသ မျဖစ္ပါဘူး.။နာလန္ထေတြ အနုိင္ရၾကသူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ.။ မိမိတုိ႔ဖုိ႔ ပုိျမင့္မားတဲ႔ ကုိယ္ေတြ ဖန္ဆင္းနုိင္ၾကပါေစ.။
မိမိလွည့္စားခ်က္ကုိ ၾကင္ၾကင္နာနာၾကည့္ျပီး.သန္ေခါင္းယံမွာ မိမိ ေဒယရဲ့ သခ်ၤီဳင္းတဝုိက္ လစ္ထြက္တဲ႔ နာလန္ထေတြကုိလည္း ဇရတု သွ်ၾတ ေဒါသ မျဖစ္ပါဘူး.။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ရည္ထဲမွာ နာဖ်ားမႈ၊ နဲ႔တဲ႔ ဖ်ားနာကုိယ္ က်န္ေနေသးတယ္.။
ေတြးၾကံသူ ေဒဝအတြက္ ႏြမ္းလ်သူတုိ႔ အထဲမွာ ခ်ဴခ်ာသူ အမ်ားပါတယ္.။သူတုိ႔က သိျမင္တတ္သူတုိ႔ကုိ ေနာက္ဆုံးေပၚ သီလဆုိတဲ႔ ေျဖာင့္မတ္မႈကုိ မုန္းၾကတယ္.။
ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ သူတုိ႔ အေမွာင္ေခတ္ေတြဆီ ေငးၾကတယ္.။အဲဒီတုန္းက လွည့္စားခ်က္တုိ႔ ယုံၾကည္မႈတုိ႔က ခုလို မဟုတ္ဘူး.။ဆင္ျခင္တုံတရားကုိ ဆဲေရးတုိင္းထြာတာ.ေဒဝနဲ႔ တူတာ ဒုစရုိက္။
ဒီနတ္တူ လူေတြကုိ ငါေကာင္းေကာင္း သိေပရဲ့။ သူတုိ႔ အတင္း အက်ပ္ အယုံခုိင္းတယ္.။သံသယဝင္တာ ဒုစရုိက္တဲ႔.။သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ အယုံဆုံးဆုိတာ ငါေကာင္းေကာင္း သိရဲ့။
တကယ္ပဲ ေနာက္ေဖးေလာကသားေတြ ကယ္ႏႈတ္တဲ႔ ေသြးစက္ေတြ မဟုတ္ဘူး.။ကုိယ္ပါ သူတုိ႔ အယုံဆုံးက သူတုိ႔ ကုိယ္ကပဲ သူတုိ႔ အဖုိ႔ အရာထဲက အရာပါ.။ဒါေပမယ့္ ဒါ သူတုိ႔ အဖုိ႔ ခ်ဴခ်ာခ်ာ အရာ တခု ျဖစ္ေနတယ္.။သူတုိ႔ အေရခြံထဲက ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ ထြက္လုိၾကတယ္.။ဒါေၾကာင့္ ေသျခင္းတရား ေဟာေျပာသူေတြ ေျပာတာကုိ နားဆင္ၾကတယ္.။သူတုိ႔ ကုိယ္တုိင္လည္း ေနာက္ျပန္ သင္ျပၾကတယ္.။
နားဆင္ၾက ..ငါ့ညီအစ္ကုိတုိ႔. က်န္းမာတဲ႔ ကုိယ့္ရဲ့ အသံကုိ (နားဆင္ၾက)။ ပိုေျဖာင့္မတ္ သန္႔စင္တဲ႔ အသံ ျဖစ္တယ္.။
ပုိေျဖာင့္မတ္စြာ သန္႔စင္စြာ က်န္းမာတဲ႔ ကုိယ္က ေျပာၾကားတယ္.။ျပည့္စုံတယ္ တုတ္ခုိင္တယ္္။ ကမၻာေျမရဲ့ အဓိပၸါယ္အေၾကာင္း ေျပာၾကားတယ္.။
ဒီလုိ မိန္႔ရဲ့ ဇရတု သွ်ၾတ။ ။


၄။ ကုိယ္ကုိ စပ္ဆုပ္သူမ်ား.
ကုိယ္ကုိ စက္ဆုပ္သူမ်ားကုိ ငါ စကားေျပာမယ္.။သူတုိ႔ကုိ အသစ္လည္း. မသင္ယူေစခ်င္။ အသစ္လည္း မသင္ျပလုိ၊ မိမိကုိယ္ကုိ ခြဲခြာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ဖုိ႔ ဒီလုိနဲ႔ ဆြံ႔အဖုိ႔ ငါေျပာလုိရဲ့..။
ကုိယ္ပဲ ငါ ၊ျပီး ဝိဥာဥ္ ။ ဒီလုိဆုိရဲ့ သူငယ္..ဘာေၾကာင့္ ကေလးမ်ားလုိ စကား မ ေျပာရမွာလဲ.။
ဒါေပမယ့္ နုိးထသူ သိသူက ေျပာ၇ဲ့။ ကုိယ္ လုံးဝ ျဖစ္ရဲ့ ငါ.။ဘာမွ မပုိဘူး.။ဝိဥာဥ္ဟာ ကုိယ္ထဲက တစုံ တရာရဲ့ အမည္သာ ျဖစ္ရဲ့…တဲ႔။
ကုိယ္ဟာ ဥာဏ္ၾကီး တခု ၊ အဓိပၸါယ္ တခုရဲ့ ပစၥည္း.၊ စစ္ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရ၊ သုိးအုပ္နဲ႔ သုိးထိန္းသာ ျဖစ္ရဲ့.။ သင့္ကုိယ္ရဲ့ ကိရိယာ တခုဟာ သင့္ ဥာဏ္ကေလးလည္း ျဖစ္တယ္.။ငါ့ညီေနာင္..သင္က စိတ္ဓာတ္လုိ႔ ေခၚသည္။ သင့္ဥာဏ္ၾကီးရဲ့ ကိရိယာနဲ႔ ကစာစရာ.။
ငါေကာင္. အသင္ေျပာျပီး ဒီစကားလုံးကုိ ဂုဏ္ယူေနရဲ့.။ဒါေပမယ့္ ပုိၾကီးမားတဲ႔ အရာက (သင္က မယုံလုိဘူး) ဥာဏ္ၾကီးပါတဲ႔ ကိုယ္ပဲ.။ငါလုိ႔ မေျပာဘူး လုပ္တယ္။
ကၠျႏၵိယက ခံစားတာ.။ စိတ္ဓာတ္က သိျမင္တာ။ သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ့ အဆုံး မရွိဘူး.။ဒါေပမယ့္ ကၠျႏၵိယနဲ႔ စိတ္ဓာတ္တုိ႔ကေတာ့ သူတုိ႔ဟာ အရာအားလုံးရဲ့ အဆုံးလုိ႔ တုိက္တြန္းေပလိမ့္မယ္။ ဘဝင္ျမင့္လုိက္ၾကတာ.။
ကိရိယာနဲ႔ ကစားစရာေတြပဲ ကၠျႏၵိယနဲ႔ စိတ္ဓာတ္တုိ႔က ။သူတုိ႔ ေနာက္မွာ အတၱရွိေသးတယ္.။အတၱက ကၠျႏၵိယရဲ့ မ်က္လုံးမ်ားနဲ႔ ရွာတယ္.။စိတ္ဓာတ္ရဲ့ နားမ်ားနဲ႔လည္း နားေထာင္တယ္.။
အျမဲ နားဆင္တယ္။အတၱက ရွာတယ္.။ႏႈိင္းယွဥ္တယ္.။ပုိင္နုိင္ေအာင္လုပ္တယ္.။ေအာင္နုိင္တယ္ ဖ်က္ဆီးတယ္.။ ငါေကာင္ကုိ စုိ္းမုိးသူ ျဖစ္တယ္.။ သင့္အေတြးေတြ ခံစားမႈေတြ ေနာက္မွာ ငါ့ ညီအစ္ကုိေရ..ၾကီးမားတဲ႔ အရွင္ သခင္ မသိရတဲ႔ ပညာရွိ ရွိတယ္.။အတၱလုိ႔ ေခၚတယ္.။သင့္ကုိယ္ထဲမွာ ေနတယ္.။သင့္ ကုိယ္ ျဖစ္တယ္.။
သင့္ အေကာင္းဆုံး ပညာမွာထက္ သင့္ကုိယ္ထဲမွာ ဥာဏ္ပုိရွိတယ္.။ဒီေတာ့ ဘာေၾကာင့္ သင့္ကိုယ္က သင့္ အေကာင္းဆုံး ပညာရွိကုိ လုိသလဲ ဘယ္သူမသိမလဲ.။
အတၱက သင့္ ငါေကာင္ကုိ သူခုန္ေပါက္ ေဆာ့တာကုိ ရယ္တယ္.။ဒီခုန္ေပါက္တာေတြ ေတြးၾကံတာေတြ ငါ့အဖုိ႔ ဘာလဲ. လုိ႔.သူ႕ဟာသူ ေျပာတယ္.။ ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ နယ္တနယ္ပဲ.၊ ငါဟာ ငါေကာင္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ၾကဳိး.သူ႔ အယူအဆေတြကုိ စာေထာက္ျဖစ္တယ္.တ႔ဲ။
အတၱက ငါေကာင္ကုိ ေျပာတယ္.။နာက်င္မႈ ခံစား တဲ႔။ အဲဒီတင္ ဒုကၡခံစားျပီး.ဘယ္လုိ အဆုံးသတ္ရမလဲ စဥ္းစားတယ္။ ဒီအတြက္ပဲ စဥ္းစားရတာ ျဖစ္တယ္.။
အတၱက ငါေကာင္ကုိေျပာတယ္.။သုခ ခံစား တဲ႔..။အဲဒီတင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး..ဘယ္လုိ ခဏခဏ ေပ်ာ္ရႊင္ရမလဲ စဥ္းစားတယ္.။အဲဒီအတြက္ပဲ စဥ္းစားရတာ ျဖစ္တယ္။
ကုိယ္ကုိ စက္ဆုပ္သူတို႔ကုိ ငါ စကားတခြန္းေျပာမယ္.။ သူတုိ႔ စက္ဆုပ္တာကုိ သူတုိ႔ အထင္ၾကီးမႈက ျဖစ္ေစတာ.။အထင္ၾကီးတာနဲ႔ စက္ဆုပ္တာ ၊ ထုိက္တန္တာနဲ႔ ဆႏၵ ရွိတာ ျဖစ္ေစတာ ဘာလဲ.။
ဖန္ဆင္းတဲ႔ အတၱက အထင္ၾကီးတာ.။စက္ဆုပ္တာကုိ မိမိအတြက္ ဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္.။ဝမ္းသာမႈ ၊ ဝမ္းနည္းမႈတုိ႔ကုိ မိမိအတြက္ ဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္.။ဖန္ဆင္းတဲ႔ ကုိယ္က မိမိအတြက္ ၊ စိတ္ဓာတ္ကုိ မိမိ ဆႏၵအတြက္ လက္အျဖစ္ ဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္.။
မုိက္မဲရင္း စက္ဆုပ္ရင္းမွာေတာင္ သင္တုိ႔ဟာ သင္တုိ႔ရဲ့ အတၱကုိ အသီးသီး အမႈေတာ္ ထမ္းၾကတယ္။အသင္ကုိယ္စက္ဆုပ္သူၾကီးတုိ႔..ေျပာလုိက္ပါေပရဲ့.။----သင္တုိ႔ အတၱကလည္း ေသလုိျပီး. ဘဝကေန မ်က္ႏွာ လႊဲရတယ္.။
သင္တုိ႔ အတၱဟာ အလုိလားဆုံးကုိ မလုပ္နုိင္ေတာ့ဘူး.။ မိမိကုိ ေက်ာ္လြန္ျပီး ဖန္ဆင္းေပးေလ…ဒါ သူအလုိလားဆုံးပဲ..။သူ စိတ္အား ထက္သန္ သမွ်ပဲ
ဒါေပမယ့္ အခု လုပ္ဖုိ႔ ေနာက္က်လြန္းျပီ.။ဒီေတာ့ သင့္အတၱက အရွဴံးေပးခ်င္ေတာ့တယ္.။ အသင္ ကုိယ္ စက္ဆုပ္သူၾကီးတုိ႔……။
အရွဴံးေပးဖုိ႔ ဒီလုိ သင့္ အတၱက လုိလားတယ္.။ဒါေၾကာင့္ သင္တုိ႔ဟာ ကုိယ္စက္ဆုပ္သူၾကီးေတြ ျဖစ္လာတယ္.။ မိမိတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ကုိ ေက်ာ္လြန္ျပီး မဖန္ဆင္းနုိင္ၾကေတာ့ဘူး.ကုိး….။
ဒါေၾကာင့္လည္း သင္တို႔ ဘဝကုိ ကမၻာေျမကုိ အခု စိတ္ဆုိ္းေနၾကတယ္.။မသိစိတ္ထဲက မနာလုိမႈဟာ သင္တုိ႔ ရႈတ္ခ်မႈရဲ့ ေဘးေစာင္း အၾကည့္မွာ ပါေနရဲ့..။
ငါက သင္တုိ႔လမ္း မလုိက္ဘူး။ အသင္ ကုိယ္စပ္ဆုပ္သူတုိ႔..။သင္တုိ႔ဟာ င့ါအဖုိ႔ မဟာလူသားဆီသြားရာ တံတားမ်ား မဟုတ္ၾကေခ်ဘူး.။

ဒီလုိမိန္႔ရဲ့ ဇရတုသွ်ၾတ။ ။




ref;Friedrich Nietzsche(Thus spake ZARATHUSTRA)

ဘာသာျပန္- ေမာင္သာနုိး

Popular posts from this blog

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ဝတၳဳတုိ မတိုရသည့္ အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)