January 29, 2010

ဗ်ဳိ႕ ကုိေတဇာဦး(၁)


ဗ်ိဳ. ... ကိုေတဇာဦး

ဗ်ိဳ.ဟစ္လိုက္တယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားသိတဲ့အတိုင္း ဗ်ိဳ.ဟစ္တယ္ဆိုတာအမ်ားသိေစခ်င္လို. ရြာထဲမွာရြာေဆာ္ၾကီး လိုက္ေအာ္သလိုေနမွာေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္က က်ဳပ္ကဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ သူၾကီးလည္းမဟုတ္ဘူး။ရြာေဆာ္လည္းမဟုတ္ဘူး။ ရြာထဲမွာေနၿပီး မေနတတ္ မထိုင္တတ္မေတာ္မတည့္တာရွိရင္ ေလွ်ာက္ေၿပာခ်င္ေနတဲ့ ကြန္ဆာေဗးတစ္မာ့က္စ္ ၀ါဒီ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္လို ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနမွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့က်ဳပ္ရဲ.သိမႈနယ္ပယ္ကလဲက်ဥ္းေၿမာင္းေနပါေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေရတြင္းထဲကဖားသူငယ္နဲ.လည္း တူရင္တူေနမွာေပါ့။ ဒါေပမယ္ ့က်ဳပ္ကအခုေတာ့ သိမႈ ဆိုတာထက္ ရွိမႈ ကိုေရွ.တန္းတင္လိုက္ၿပီဗ်။ ခင္ဗ်ားမွာ ပိုက္ဆံေတြဘယ္ေလာက္ရွိရွိ ထားစရာေနရာမရွိရင္ ဘာမွလုပ္လို.မရဘူး။ ၿပန္ေကာက္ရရင္ ခင္ဗ်ားဦးေႏွာက္ထဲမွာ ကမၻာမွာရင္ေဘာင္တန္းေနတဲ့ အိုင္ဒီယာေတြ အယူအဆေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ ၿပန္လည္ၿဖန္.ေ၀စရာ (လက္ခံႏိုင္မယ့္လူ) ၿပည္သူလူထုမရွိရင္ဘာမွလုပ္လို.မရၿပန္ဘူး။ အဲလိုေၿပာရင္ အမ်ားကိုလက္ဆင့္ကမ္း (ပညာေပး) ရမယ္လို. သေဘာသက္ေရာက္ခ်င္သက္ေရာက္သြားမွာေပါ့။ က်ဳပ္ကေတာ့အဲဒီလိုပဲယူဆတယ္ဗ်ာ။ ေရႊျပည္ၾကီးက နာမည္ရ ကဗ်ာဆရာတစ္ယာက္ေၿပာဖူးတာေတာ့ ““အႏုပညာသမားဆိုတာ အိမ္အမိုးဖာတဲ့သူ၊ဒန္အိုးဖာတဲ့သူ မဟုတ္လို. အႏုပညာနဲ.ေလာကၾကီး ကို ဖာရမယ္၊ေထးရမယ္ဆိုတာလက္မခံဘူး”” လို.ေၿပာတာၾကားဖူးတယ္ဗ်။ ေနာက္ၿပီး ““အႏုပညာသမားဆိုတာ ယိမ္းသမလည္းမဟုတ္ ၊ဘင္ခရာတပ္ဖြဲ.လည္းမဟုတ္လို. ညီညြတ္စရာမလိုဘူး”” ဆိုသကိုးဗ်။ က်ဳပ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲေလာက္ထိမေၿပာရဲဘူးဗ်။ က်ဳပ္ေရးတဲ့စာေတြကိုအားနာပါးနာဖတ္ေပးတဲ့သူေတြကိုေတာင ္အားနာပါးနာေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။ ““ၾကမ္းကၽြံတာႏႈတ္လို.ရတယ္၊စကားကၽြံရင္ႏႈတ္လို.မရဘူး””လို.ဆိုရိုးရွိသကိုးဗ်။ က်ဳပ္ကေတာ့စကားကၽြံမွာေၾကာက္တယ္ဗ်ိဳ.။
က်ဳပ္တို.ေရႊၿပည္ၾကီးမွာက စာေပအႏုပညာေလာကမွာေတာ့ အိုင္ဒီယာေတြ၊ အႏုပညာေတြေၿပာင္းလဲ(ဆန္းသစ္)ၿပီးရင္း ေၿပာင္းလဲ(ဆန္းသစ္)ရင္းပါပဲ။ တိုးတက္ေနတာလား၊ ဆုတ္ယုတ္ေနသလားဆိုတာေတာ့ ေနာင္မွပဲသိေတာ့မွာပဲ။ ခင္ဗ်ားသိတဲ.အတိုင္း ဟိုးအရင္ႏွစ္ေတြက ေမာ္ဒန္ဆိုလို. ေရႊၿပည္ၾကီးက တိုးတက္တဲ့အႏုပညာ(စာေရးဆရာ)တိုင္း ““ဒန္”” ခဲ့ၾကတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ ““ပို.စ္ေမာ္ဒန္””။ ေမာ္ဒန္ေတာင္ မပီၿပင္ေသးဘူး၊ ပို.စ္ေမာ္ဒန္က ဘယ္လိုလုပ္မွာလည္း ဆိုၿပီး ေတာ့လည္း ပြဲဆူခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။

ေဟာ...အခုလည္း ““လာၿပီ...လာၿပီ...ေဒၚလွရီ”” ပဲဗ်။ “Language Poetry ”” တဲ့ဗ်။ “Conceptual Poetry” တဲ့ဗ်။ ဘာသာေဗဒ ကဗ်ာတို.၊ စိတ္ကူးအဓိက ကဗ်ာ တို.ေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္ နားလည္သေလာက္ ဖတ္ရသေလာက္ ေၿပာၿပတာပါ။ ေရႊၿပည္ၾကီးကေမာင္ေတြက အဲဒါေတြ အတြက္ အေရးပါတဲ႔ Oxford Dictionary ေတြ ဘာေတြ ကုိင္ထား ၾကႏိုင္သဗ်။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့က်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူး။ သူတို. ထုတ္ေ၀ၿဖန္.ခ်ီတဲ့ အဖိုးအခ တန္ရာတန္ေၾကးေပးၿပီးသားမို.ပါ)။ အဲဒီ ကဗ်ာေဗဒ ေတြအေၾကာင္းက်ဳပ္တီးမိ ေခါက္မိသေလာက္ အေပၚယံ သေဘာ ေၿပာၿပရရင္ က်ဳပ္တို.ၿမန္မာဘာသာစကားဟာ ကဗ်ာေတြေရးဖို.မလံုေလာက္ဘူး ဆိုတာပဲ။ အေၿခခံ သဒၶါ အသံုးအႏႈန္းေတြက ကဗ်ာေတြ ေရးရတာ တင္းက်ပ္ေစၿပီး မလြတ္လပ္ဘူးလို. ေၿပာၾကတယ္ဗ်။ အဲလိုသာဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္က အေၿခခံၿမန္မာသဒၶါနဲ. ၿမန္မာစာေပကို တိုးတက္ေအာင္လုပ္ခဲ့၊ လုပ္ေနၾကတဲ ့ဦးေဖေမာင္တင္တို.၊ ခုေခတ္ ေမာင္ခင္မင္(ဓႏုၿဖဴ)တို.ကို က်ဳပ္စိတ္ဆိုးရေတာ့မလားေတာင္ စဥ္းစားမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ...ဆရာၾကီးေတြ သဒၶါ စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းေတြနဲ. ကန္.သတ္ခဲ့ၾကလို. ခု၂၁ရာစုက ေမာင္ေတြ ကဗ်ာေရးရတာ မလြတ္မလပ္ ၿဖစ္ေနၾကရတယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ ေဖာက္ထြက္တဲ.နည္း(ဘယ္သူမွလည္း ပိတ္မထားပါဘူး) အၿဖစ္ စကားလံုးေတြ ေမြးစားတန္ေမြးစားၿပီး သံုးႏႈန္းေနရတယ္။ ေရႊၿပည္ၾကီးက ကဗ်ာဆရာ(အႏုပညာသမား)ေတြ တယ္ၿပီးသနားစရာမေကာင္းေပဘူးလား။ စကားလံုးနဲ.တင္ မလံုေလာက္လို.ေတာင္ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြကို သံုးသင့္ သံုးေနၾကရတယ္မဟုတ္လား။

ခင္ဗ်ားက အေ၀းၾကီးမွာေနတာဆိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ေရႊၿပည္ၾကီးက စာေပ၊ ကဗ်ာအေရးအသားတခ်ိဳ.ကိုက်ဳပ္ၿပမယ္။ ဒီေမာင္ေတြ အဆို (တကယ္က အေနာက္တိုင္းၿပည္က လူေနမႈအဆင့္ၿမင့္တဲ့ တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡေတြရဲ. ေၿပာဆိုေရးသားခ်က္ေတြကို ကူးခ်ၿပီး ““အဂၤလိပ္ၾကက္ဖ၊ တို.ၾကက္ဖ”” လုပ္ထားတာ) အရ ၀ါက်ေတြကို ပံုဖ်က္၊ တန္ဖိုးမဲ့၊အဓိပၸါယ္မဲ့၊ အဆင့္အတန္းမဲ့၊ မႈန္၀ါး၀ါး ေယာင္ေတာင္ေတာင္ လုပ္ပစ္ၿခင္းလို. ဆိုထားတယ္ဗ်။ (တကယ္ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါပဲ။)က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို သိေစခ်င္လြန္းလို.သာ ေရးရတာ။ အသည္းတယားယားပဲ။ ၾကည့္ဦး။ အရင္က ေရႊၿပည္ၾကီးက ပညာရွိၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ. ပို.စ္ေမာ္ဒန္ အေရးအသားတစ္ခု။ ““အေရာင္လဲ့ စိမ္းလန္းေသာ ေတာအုပ္မ်ား ေဒါသတၾကီးအိပ္စက္ေနၾကသည္။””ဆိုတာ။ ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့၀ါက်ဖြဲ.ထံုးမွာေတာ့ မမွားဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ အဓိပၸါယ္စံလြဲေနတယ္ ထင္တာပဲ။ (သူတို.အဓိပၸါယ္ တစ္ခုခုေတာ့ ရွိခ်င္ရွိမွာပါ။ က်ဳပ္ကေတာ့ သေဘာမေပါက္ဘူး) ေၿပာမယ့္သာေၿပာရတာ စံလြဲတယ္ ဆိုတာလည္း ပို.စ္ေမာ္ဒန္သီ၀ရီ တစ္ခုလို. ဆိုထားၾကတယ္ဗ်။ ထားေတာ. ဒီကိစၥ။

ခုၿဖစ္ေနတဲ့ ကဗ်ာေဗဒ ေတြထဲက စကားလံုးေတြ တခ်ိဳ.ကို ထုတ္ၿပမယ္ဗ်ာ။ တစ္စစီၿဖစ္ေနၿခင္း (Fragmentation) ၊ အႏုပညာမဟုတ္ေသာ အႏုပညာပစ၊ည္း (Anti art poetry) ၊ ကိုယ္စားမၿပဳၿခင္း (Non representation) ၊ ၀ါက်တည္ေဆာက္ပုံေပ်ာက္ဆံုးၿခင္း (Loss of syntax) ၊ မဖန္တီးၿခင္းဟာ ဖန္တီးမႈအသစ္ၿဖစ္တယ္ (Uncreative is the new creative) ၊ အဆင့္အတန္းမဲ့ (Standardless) ... ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ ... ထပ္မေရးၿပေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္က ဘာသာေဗဒ ၀ံသာႏုတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္ရံု လက္ခံတဲ့သူပါပဲ။ ခင္ဗ်ားသိေအာင္ လို. ဒါေတြေရးၿပတာပါ။ ေနာက္ၿပီး ခင္ဗ်ားေၿပာဖူးသလို ြသသါူန မွာအခ်က္အလက္တစ္ခု ရွာရင္ ဴငညု ေပါင္းေသာင္းေၿခာက္ေထာင္ ေပးတာေလာက္ေတာ့ ေရႊၿပည္ၾကီးက ေမာင္ေတြလည္း ဘယ္ေလွ်ာ့မလဲဗ်ာ။ ၄လက္မx၆လက္မ စာမ်က္ႏွာ သံုးမ်က္ႏွာေလာက္ေရးထားတာေတာင္ အညႊန္းက ၁၀ခုထက္မနည္းပါတယ္ဗ်ိဳ.။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေခတ္ပညာ ေကာင္းေကာင္းမတတ္တာ့ သူတို. ညႊန္းဆိုတာေတြ လိုက္မဖတ္ႏိုင္ဘူး။ ၿမန္မာလို တစ္ၿခမ္း၊ အဂၤလိပ္လိုတစ္ၿခမ္းေရးထားတာပဲ ဖတ္ရတာ။ တခါတခါ ၿပင္သစ္လို၊ ဂ်ာမန္လိုလည္း ပါလာတတ္တယ္ဗ်။

က်ဳပ္သိသေလာက္ကေတာ့ ဒါေတြ(ဆိုခဲ့ၿပီးတဲ့ ကဗ်ာေဗဒ) ဟာ အေနာက္တိုင္း သိမႈ ေဘာင္ထဲကေန သက္ဆိုင္ရာတကၠသိုလ္ေတြက ပါေမာကၡေတြ၊ ကဗ်ာပညာရွိေတြ(ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္မွတ္ၾကေလသလား) ေဆြးေႏြးၾက၊ ကြန္ဖရင့္ေတြ က်င္းပၾကရာက ေပၚထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာဆိုင္ရာ အယူအဆေတြေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေတြကိုမွ ေရႊၿပည္ၾကီးက ကဗ်ာသမား(အႏုပညာရွင္)ေတြက ဘာသာၿပန္ၿပီး တိုက္ရိုက္တင္သြင္းၾကတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ Language Poetry တို႔ Conceptual Poetry) တို.ဆိုတာ အေနာက္တိုင္းေရေၿမသဘာ၀နဲ. လူထု ရဲ. ေဘာင္ထဲမွာအံ၀င္ခ်င္မွာေပါ့ဗ်ာ။ သူတို.မွာ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းရွိတယ္ေလဗ်ာ။ က်ဳပ္တို.ဆီမွာက် အေနာက္နဲ.မတူဘူးေလ။ ဒီလိုေၿပာရတာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေဘာင္ခတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္တို.ဆီက လူထုမွာ ေလာေလာဆယ္ ဒါေတြမလိုအပ္ေသးဘူးဗ်။ တကယ္လို.သာ ေနာင္မ်ားမွာ လူေနမႈအဆင္.အတန္းတိုးတက္လာရင္ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအသိပညာ အဆင့္အတန္းေတြ တိုးတက္လာရင္ အလိုေလ်ာက္နားလည္လက္ခံလာၾကမွာပဲ။ Globalization ဆိုတာၾကီး ဘယ္ေလာက္ၿဖစ္ေနေန အဲဒီ အေနာက္တိုင္းၿပည္နဲ. က်ဳပ္တို.ေရႊၿပည္ၾကီးဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ခ်င္း၊ ႏိုင္ငံေရး အသိခ်င္း၊ စီးပြားေရး အေၿခအေနခ်င္းက ဆီနဲ.ေရလို ၿဖစ္ေနေတာ့ ပံုတူကူးခ်လို.ဘယ္လိုမွ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သူတို.က ဒီလိုၿဖစ္ေနလို. တို.လည္း ဒီလိုၿဖစ္ရမယ္ လို.ေတြးတာ၊ ယူဆတာဟာ မိုက္မဲရာမ်ားက်ေနမလားပဲ။ ခင္ဗ်ားလည္း ဖတ္ဖူးမွာပါ။ ကြယ္လြန္သူ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ. ““တသက္တာမွတ္တမ္း”” တို.၊ ဆရာၾကီးသိန္းေဖၿမင့္ရဲ. ““အေရွ႕ကေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ”” တို.ေလဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္ေနရာက်လိုက္လဲ။ ၿမန္မာ့ဓေလ့ ယဥ္ေက်းမႈနဲ. စရိုက္သဘာ၀၊ ဆန္းသစ္တဲ.အေတြးအေခၚနဲ. စိတ္အားတက္ၾကြဖြယ္ အေရးအသားေတြပါပဲ။ သမိုင္းမွာ ဘာေတြၿဖစ္ခဲ့ၿပီးမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ ဘယ္ေလာက္ၿပင္းထန္ခဲ့သလဲ။ က်ဳပ္တို.ေတြကိုေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ရေတာ့မွာလား။ အမ်ိဳးသားပညာ၀န္ဦးဖိုးက်ားတို.၊ သိပၸံေမာင္၀ တို.ရဲ. ေသသပ္တိက်တဲ. ၀ါက်ဖြဲ.ထံုးအေရးအသားေတြ။ ဒါေတြဟာ က်ဳပ္က အတိတ္ကို လြမ္းၿပီးေၿပာေနတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ဳပ္တို. ၿပည္သူေတြ ဘာလိုအပ္ေနလဲ။ ခုထက္ ပိုၿပီးအသိပညာ အဆင့္အတန္းတိုးတက္လာဖို.ပဲ။ က်ဳပ္ေမွ်ာ္လင့္တာက ဒီေန. ဒီအခ်ိန္အခါမွာ က်ဳပ္တို.ဘာေတြၿဖစ္ေနလဲ။ ခင္ဗ်ားမ်က္စိပိတ္ၿပီး တၿခား က်ဳပ္တို. သိပ္မလိုအပ္ေသးတာေတြ သိပ္မေၿပာနဲ.ဦးဗ်ာ။ အေရးၾကီးတဲ.အရာေတြ အရင္ေၿပာၾကရေအာင္။ က်ဳပ္တို. ၿပည္လို တိုင္းၿပည္မ်ိဳးမွာ ကေလာင္လက္နက္ဟာလည္း တေထာင္.တေနရာက တတပ္တအား အေနနဲ. အသိပညာမ်က္စိေတြကိုဖြင္.ေပးလို.ရႏိုင္ပါတယ္။ က်ဳပ္တို.ေရႊၿပည္ၾကီးက စာေရးဆရာ(အႏုပညာသမားေတြ)လည္း ေနရာရၿပီးသားဆိုေတာ့ သူတို.ကိုလည္း က်ဳပ္ၿဖစ္ေစခ်င္သလို ေမွ်ာ္လင့္မိတာအမွန္ပဲ။ ““သူ.ဆန္စားမွေတာ့ရဲရမယ္”” မဟုတ္လား။““ၿပည္သူ.အက်ိဳးၿပဳစာေပ””ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီစကားလံုး တယ္မခန္.ညားေပဘူးလား။ အဲလိုစာေပမ်ိဳးေရးတဲ.သူေတြကိုလည္း က်ဳပ္ကငယ္ငယ္ကတည္းက က်ိတ္ခိုက္ၿပီးေလးစားခဲ့တာပဲဗ်။

စာေရးဆရာ(အႏုပညာသမား)ဆိုတာ သူေရးထုတ္လိုက္တဲ့စာေတြကို ဂ်ာနယ္၊မဂ၊ဇင္းေတြရဲ.စာမ်က္ႏွာထက္မွာ တင္ရမွပိုက္ဆံရၿပီး ထမင္းစား အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္မွာမဟုတ္လား။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီ ဂ်ာနယ္၊ မဂ၊ဇင္းေတြကို ၀ယ္ဖတ္မယ့္ၿပည္သူလူထုဆိုတာကလည္း ပိုေန လွ်ံေနလို. ၀ယ္ဖတ္တဲ့သူ ရွိသလို၊ သိခ်င္ၾကလြန္းလို. ေခၽြးႏွဲစာေလးထဲက ဖယ္ၿပီး၀ယ္ဖတ္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ဖတ္သူဘက္က စဥ္းစားၾကည့္ရင္ သူ၀ယ္လိုက္တဲ့စာအုပ္ထဲမွာ အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ၊ အတင္းအဖ်င္းနဲ.အေပၚပိုင္းက ပုဂၢဳိလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈေတြသာ ပါလာရင္ ရင္နာရတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာအက်ိဳးမွလည္းမရွိ၊ လက္ရွိဘ၀အေနအထားနဲ.ကလည္း လားလားမွမဆိုင္။ ကိုင္း...ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၾကမတုန္း။ တကယ္လို.သာ ဖတ္သူေတြ စိတ္နာၿပီး ေနာင္၀ယ္မဖတ္ၾကေတာ့ရင္ မဂၢဇင္းေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ စာအုပ္ေတြေစာင္ေရေတြ က်ၿပီး စာမူခလည္းမရေတာ့ရင္ စာေရးဆရာ(အႏုပညာသမား)ေတြ ဗိုက္ေမွာက္ၿပီး ေနရံုပဲရွိေတာ့တာေပါ့။ အဲလိုေတြသာၿဖစ္ကုန္ရင္ခက္ၿပီ။

ဒီလိုေၿပာလို. ခင္ဗ်ား...က်ဳပ္ကို မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ာတ္ ရွိတဲ့သူဆိုၿပီး မကလိနဲ.ဦး။ အမွန္က အၿပန္အလွန္ သမူဟ သေဘာ ပဲဗ်။ ““သမီးေပးလို.သမက္ရတဲ့သေဘာ”” ပါပဲ။ ခင္ဗ်ားဆုိရင္လည္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ (ႏိုင္ငံကိုခ်စ္စိတ္၊ ၿပည္သူလူထုကုိခ်စ္စိတ္၊ အမ်ိဳး၊ဘာသာကို ခ်စ္စိတ္။ ဘာတပ္မက္မႈမွမပါ) ရွိမွာပါတယ္။ မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ. တၿခားတိုင္းၿပည္က အစြန္းေရာက္ လုပ္ရပ္ေတြကို ပံုတူကူးမခ်မိဖို.ပဲ လိုတယ္ဗ်။
က်ဳပ္တို.အေနနဲ. ခုလိုနည္းပညာေတြေပါက္ကြဲေနတဲ.ေခတ္ၾကီးမွာ သိသင္.သိထိုက္တာေတြအမ်ားၾကီး ဆိုတာလည္း အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္တို.ေရေၿမသဘာ၀နဲ. ကိုက္ညီတာေတြ မကိုက္ညီတာေတြလည္း ထုနဲ.ထည္နဲ.ရွိတယ္ေလဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္တို.အေနနဲ. တူတာေတြကို ယူၿပီးမတူတာေတြကို ပယ္ရံုေပါ.။

က်ဳပ္တို.ေရႊၿပည္ၾကီးက စာေပ(အႏုပညာ)ေလာကမွာ ဖ်ာခင္းခ်င္တဲ.သူေတြ၊ ““ဘယ္သူေသေသ ငေတမာ”” ၿပီးေရာသမားေတြကလည္း ဒုုနဲ.ေဒးပါပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ရွက္တယ္ဗ်ာ။ အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေကာင္းတတ္ၿပီး ေခတ္မီနည္းပညာေတြ တတ္တာနဲ. ေနရာတစ္ေနရာေတာ့ ရၿပီ မထင္လုိက္နဲ.။ အႏုပညာမၿဖစ္ရင္ ၿပည္သူလူထုက ပယ္ၿပီး အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာပဲ။ က်ဳပ္တို.ေစာင္.ၾကည္.ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္ခုလို မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္နဲ. ခင္ဗ်ားဆီကို ဗ်ိဳ.ဟစ္ၿပီး စာေရးလိုက္တာ။ က်ဳပ္တို.ေရႊၿပည္ၾကီးက စာေရးဆရာ(အႏုပညာသမား)ေတြ က်ဳပ္နဲ. သေဘာမတူလို. က်ဳပ္ကို၀ိုင္းတြယ္ၾကရင္လည္း မစိုးရိမ္ပါဘူး။ က်ဳပ္တို.ေရႊၿပည္ၾကီးမွာက အေနာက္မွာ ကဗ်ာဂိုဏ္းေတြ ဖြဲ႔ၾကသလို ဂိုဏ္းေတြဘာေတြေတာင္ ေထာင္ထားၾကဆိုပဲ။ အဲဒီေတာ. အုပ္စုေတာင့္တာေပါ.ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး ““တို.ဆရာၾကီးကို မထိနဲ.၊ မီးပြင့္သြားမယ္”” ဆိုတဲ့သူေတြလည္း (ေနာက္လိုက္ေကာင္းေတြ) လည္းရွိတယ္ဗ်။ က်ဳပ္က အသစ္ကို လက္ခံၾကိဳဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ သံုးမရတဲ့ အသစ္ဆိုတာကိုေတာ့ မၾကိဳဆိုတာအမွန္ပဲ။
ေနာက္မ်ားမွ က်ဳပ္ခင္ဗ်ားဆီကို စာေတြထပ္ေရးဦးမယ္ဗ်ာ။ ခုေတာ့ဒီေလာက္ပဲ။



ေတဇာေအာင္

၁၆.၁.၂၀၁၀ (စေန)

Featured Post

ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးထားတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကဗ်ာ

လန္းပန္ဘက္ဆီကျပန္ေတာ့ ဖတ္စရာေတြ ေတြးစရာေတြ ပါလာတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ေက်းဇူးပဲ။ သူနဲ႔က အဲဒီက်မွ ေတြ႔ရသိရတာ။...