ၿငိမ္းသက္သက္စိုး ဖတ္ဖို႔ အေ၀းကြင္းက ဇာတ္ေကာင္

ဘယ္ေလာက္အထိ စိုးမိုး သလဲဆိုရင္ ကြၽႏု္ပ္ ကိုယ္တုိင္ ပီလြန္၏ စ႐ိုက္ကိုယူၿပီး ဇာတ္လိုက္၏ ေနရာတြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထား၍ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ပင္ ေရးဖဲြ႕မိခဲ့ေသးေၾကာင္း ကြၽႏု္ပ္ ၀န္ခံရန္ အသင့္ရွိေပသည္။ ယင္း၀တၳဳ၏ ၀တၳဳ ေခါင္းစဥ္မွာ မိမိမ်ားစြာကို မိမိမ်ားစြာက ေခ်ာင္းၾကည့္ျခင္း ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို၀တၳဳကို ေ၀ဖန္သူ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးက လက္ရွိ ၀တၳဳေခါင္း စဥ္ထက္ မိမိမ်ားစြာကို မိမိမ်ားစြာက ေခ်ာင္း႐ိုက္ျခင္း ဟု ေျပာင္းသင့္ေၾကာင္း ေ၀ဖန္ဖူးသည္ကို ကြၽႏု္ပ္ မွတ္မိေနေသး၏။ ေ၀ဖန္သူ က ထို၀တၳဳထဲမွဇာတ္ေကာင္ သည္ ေခ်ာင္းၾကည့္႐ုံႏွင့္ မလံုေလာက္၊ ေခ်ာင္း႐ိုက္ပစ္ မွေတာ္ကာက်မည္ဟု ဆို ေသာအခါ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဂြၽန္ စတိန္းဘက္၏ ဇာတ္ေကာင္ မ်ားကို ထိရကိုင္ရမွာပင္ ေသြးဖ်ားေနမိေတာ့သည္။ ကြၽႏု္ပ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း ထိတ္လန္႔သည္ျဖစ္၍ ကြၽႏု္ပ္ ေရးေသာ ၀တၳဳမ်ားတြင္ ဂြၽန္စတိန္းဘက္၏ဇာတ္ေကာင္ မ်ားကို ၀င္ပါေပးဖို႔ မေတာင္း ဆိုရဲေတာ့။ သုိ႔ေသာ္ ဂြၽန္ စတိန္းဘက္၏ ဇာတ္ေကာင္ မ်ားသည္ အုတ္ၾကားျမက္ မ်ားျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ၊ သူတို႔ကို ဖန္တီးေသာ စာေရး ဆရာကို အာခံခ်င္သူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ကြၽႏု္ပ္ ေရးေသာ ၀တၳဳေတြမွာ ၀င္ၿပီး လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္ၾကသူ ေတြျဖစ္သည္။ ထိုအခ်က္ကို ကြၽႏု္ပ္က ေကာင္းစြာ ရိပ္စား မိၿပီး ျဖစ္သည္။
ယခု ကြၽႏု္ပ္၀တၳဳထဲ တြင္၀င္၍ လူတြင္က်ယ္ လုပ္လိုေသာ ဇာတ္ေကာင္မ်ားမွာ စာေရးသူ ဂြၽန္စတိန္းဘက္က ဟစ္တလာ၏စစ္တပ္တြင္ ေနရာခ်ေရးဖဲြ႕ျခင္းခံရေသာ၊ ဇာတ္ေကာင္ ဂ်ာမန္စစ္သား မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ထုိဂ်ာမန္ စစ္သားဇာတ္ေကာင္မ်ား အားလံုးကလည္း လက္စြမ္း ထက္လွေသာ ဂြၽန္စတိန္း ဘက္၏ ကေလာင္ဖ်ားတြင္ ခုန္ေပါက္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္ သည္။ ျမန္မာ၀တၳဳတို ေလာကအတြင္းသို႔ နယ္ ေက်ာ္ကာ ၀င္ေရာက္ခုန္ ေပါက္လိုသူ ဂ်ာမန္စစ္သား ဇာတ္ေကာင္မ်ားမွာ...
၁။ လက္ဖတင္နင္
ပရက္ကယ္
၂။ ေမဂ်ာဟန္းတား
၃။ ကပၸတိန္ဘင္တစ္
၄။ လက္ဖတင္နင္
တြန္ကာ
၅။ ကပၸတိန္ေစာဘရန္ ၿငိမ္းတို႔ ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဂြၽန္စတိန္း ဘက္၏ “၀တၳဳစစ္ဗိုလ္”ႏွင့္ “၀တၳဳစစ္သား” မ်ားသည္ ျမန္မာ၀တၳဳဆရာ ကြၽႏု္ပ္၏ “ကိုင္း...၀တၳဳစၿပီ”ဟူေသာ အခ်က္ေပး ေသနတ္သံႏွင့္ အတူ...။


၂။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီး ယားမိုးတိမ္မ်ားသည္ “လက္ ဖတင္နင္ပရက္ကယ္” ျဖစ္ သည္။ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။
လက္ဖတင္နင္ ပရက္ကယ္
သူသည္ သူ႔ေကာင္မေလး၏ ဆံေခြေလး တစ္ေခြ ကို ခရမ္းေရာင္ ဖဲစကေလး ႏွင့္ထုပ္ၿပီး သူ၏ နာရီေနာက္တြင္ ထည့္၍ သိမ္းထား၏။ ထုိေကာင္မေလး၏ ဆံေခြက နာရီခ်ိန္သီးကို သြား၍ ကပ္ ကပ္ေနတတ္သည္။ ထုိအခါ နာရီကလည္း ရပ္ေတာ့၏။ ဆံေခြေလးႏွင့္ နာရီခ်ိန္သီး ျပန္၍ ခြာလိုက္ေသာ အခါ နာရီ က ျပန္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔နာရီက ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိန္မမွန္။ သို႔ေသာ္ သူကအခ်ိန္ရတိုင္း ေမဂ်ာ ဟန္းတား၏ ခယ္မအေၾကာင္း အၿမဲ စိတ္ကူးယဥ္ေလ့ ရွိသည္။ သူ႔တြင္ရွိေသာ ဆံေခြေလးမွာ လည္း ထိုေကာင္မေလး၏ ဆံေခြပင္ျဖစ္သည္။ ဆံေခြပုိင္ ရွင္ေမဂ်ာဟန္းတား၏ ခယ္မ မွာ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး လွပသူျဖစ္၍ ေကာင္မေလးသည္ မိမိေခါင္း ကိုသာလက္ျဖင့္ ပြတ္သပ္ေန တတ္သူမ်ဳိးကို လံုးလံုးသေဘာ မက်။ သုိ႔ေသာ္ လက္ဖတင္ နင္ပရက္ကယ္၏ နာရီမွာလည္း ေကာင္မေလး၏ ဆံေခြ ႏွင့္ အျမဲလိုလိုကပ္လုိက္ခြာ လိုက္ရွိေနသည္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ဖတင္နင္ ပရက္ကယ္သည္ အခ်ိန္အမွန္ကိုသိရန္ အတြက္ ခါးပုိက္ေဆာင္ နာရီတစ္လံုး အပိုေဆာင္ထားလိုက္ရေတာ့၏။
ထို႔ေၾကာင့္ လက္ဖတင္ နင္ပရက္ကယ္မွာ ေပါ့ေသး ေသးလူမဟုတ္ေတာ့။ “နာရီ ႏွစ္လံုးႏွင့္လူ...” ျဖစ္သြား ေတာ့၏။

၃။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီး ယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ “ေမဂ်ာဟန္းတား” ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။
ေမဂ်ာဟန္းတား
သူသည္ အစဥ္အၿမဲ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို တြက္ဆ ေတြးေတာ ေနကာ “ဂဏန္း တေစၦ” အေျခာက္ခံေန ရသူ ျဖစ္သည္။ သူက လူကို လူ ဟု မျမင္ဘဲ၊ ကိန္းဂဏန္းမ်ား အျဖစ္ အစဥ္ျမင္၍ အေပါင္း အႏုတ္ အေျမႇာက္ အစားတို႔ ျဖင့္သာ တြက္ခ်က္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမဂ်ာဟန္းတား သည္ အဆင္ျမင့္ သခ်ၤာပညာရွင္ အဆင့္မ်ဳိးကား လံုး၀မဟုတ္။ သူသည္ ဂဏန္းသမား အဆင့္ မွ်သာ။ ယင္းအျပင္ အဆင့္ ျမင့္မားေသာ သခ်ာၤပညာ၏ နက္နဲ ခက္ခဲမႈကို သူမသိ။ စိတ္လည္း မ၀င္စား။ ကဗ်ာ ကိုလည္း မခံစားတတ္။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ “ဟာသပုန္း” မ်ားကိုလည္း ရွာေဖြ၍ ရယ္ ႏုိင္စြမ္း ရွိသူမ်ဳိး မဟုတ္။ ဟာသပုန္းအတန္း မ၀င္ေသာ ျပက္လံုးေခ်ာ မ်ားကိုသာ ရယ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ ေအာက္ ပိုင္းျပက္လံုးမ်ားကိုမူ ဣေႁႏၵ ပ်က္ေလာက္ေအာင္ ရယ္ေမာ တတ္သူျဖစ္သည္။
သူက လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အလံုးအရပ္ အေသြး အေရာင္မတူဘဲ ျခားနားေန သည့္အျဖစ္ကိုပင္ (၆) ဂဏန္း ႏွင့္ (၈) ဂဏန္းတို႔ ျခားနား သေလာက္သာ သေဘာထား ႏုိင္သူျဖစ္သည္။
ေမဂ်ာဟန္းတား ဂဏန္းတေစၦ အေျခာက္ခံေန ရပံုမွာ အဲသေလာက္ထိပင္ ျဖစ္သည္။

၄။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီးယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ “ကပၸ တိန္ဘင္တစ္” ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။
ကပၸတိန္ဘင္တစ္
ကပၸတိန္ ဘင္တစ္မွာ ေခြးမ်ားကို အလြန္ခ်စ္တတ္ သူျဖစ္သည္။ ေခြးမ်ားကဲ့သုိ႔ပင္ ကေလးမ်ားကိုလည္း ကပၸတိန္ဘင္တစ္က အလြန္ပင္ ခ်စ္တတ္၏။ ထို႔အျပင္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုးတို႔ ကဲ့သို႔ ခရစၥမတ္ ပဲြေတာ္ကိုလည္း သူက ခ်စ္တတ္ေသးသည္။ သုိ႔ ေသာ္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး၏ ခ်စ္သူေကာင္ႀကီးမ်ဳိး ကိုေတာ့ ဘင္တစ္က မႀကိဳက္တတ္။ သူက ၿဗိတိသွ်ႏိုင္ငံမွ လူႀကီး လူေကာင္းဆိုသူမ်ားကိုအလြန္ သေဘာက်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သရီးကြာတားေဘာင္းဘီမ်ဳိး မ၀တ္ဘဲ၊ လူႀကီးလူေကာင္း ဆန္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ဳိးကို သာ သူ၀တ္၏။ “သဘာပတိ ႀကီး ၾကြလာပါၿပီ” ဆိုသည့္ အသံအၿပီးမွာ မတ္တတ္ရပ္ ျပရေသာ အခမ္းအနားမ်ဳိးကို သူက အလြန္တက္ခ်င္သည္။ ယင္းအျပင္ ကပၸတိန္ဘင္တစ္ သည္ ၿမိဳ႕ေတာ္ လန္ဒန္မွ ေပး ပို႔လိုက္ေသာ ေဆးႏွင့္ အဂၤလိပ္ ေဆးတံကိုသာ ေသာက္ေလ့ရွိသည္။ သူ႔တြင္ အိုးပိုင္ အိမ္ပိုင္ မရွိေသးေသာ္လည္း ဥယ်ာဥ္ အလွစိုက္ပ်ဳိးနည္းႏွင့္ ပတ္သက္ ေသာ အဂၤလန္ႏုိင္ငံက မဂၢဇင္း မ်ဳိးစံုကို လေပးမွာ၍ သူဖတ္႐ႈသည္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္း အသင္းမ်ားႏွင့္ ဆိုလွ်င္ ကမၻာေပၚရွိ ေတာလိုက္ေခြး ဟူသမွ်၊ အဂၤလိပ္ေတာလိုက္ ေခြးမ်ား ၏ အရည္အေသြးကို မမီေၾကာင္း ျငင္းခံု ေဆြးေႏြးရန္ သူကအျမဲ အသင့္အေနအထားမွာ ရွိေန တတ္သည္။ ဘက္ကင္ဟန္ နန္းေတာ္၏ ေနရာမွာ ကမၻာ့ ယဥ္ေက်းမႈ၏ ဗဟိုခ်က္ေနရာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူက အျမဲေၾကာ္ျငာ ၀င္ေလ့ရွိသည္။ ဟန္ေဂရီ ႏုိင္ငံ ဘူတာပတ္ၿမိဳ႕ေတာ္ႏွင့္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ ပါရီၿမိဳ႕ေတာ္ စေသာ တုိင္းတစ္ပါး ၿမိဳ႕ႀကီး မ်ားသုိ႔ ေရာက္စဥ္သူ႔ကို “အဂၤလိပ္ လူမ်ဳိးတစ္ေယာက္” ဟု မွားယြင္း ထင္မွတ္ၾက ေသာအခါ၌ သူအလြန္ပီတိ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
ခက္သည္မွာ...
သူ႔ကို အဂၤလိပ္ႏွင့္ မမွား လွ်င္...
သူက မေက်နပ္...။


၅။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီး ယားမိုးတိမ္မ်ားသည္ “ကပၸ တိန္ေလာ့”ျဖစ္သည္... ၿငိမ္း သက္သက္စိုး...။
ကပၸတိန္ေလာ့
သူကား ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္။ စိတ္ကူးရသမွ် ေသာ ကပၸတိန္တို႔၏ အရည္ အခ်င္းႏွင့္ လံုး၀(လံုး၀) ျပည့္ စံုေအာင္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။ ဘယ္ေလာက္တိက်တာ ႀကိဳက္သလဲဆိုရင္ ဖိနပ္ခြာသံ စည္းခ်က္တစ္ခ်က္မွားလွ်င္ပင္ မိမိေျခေထာက္ကိုပင္ မိမိခြင့္ မလႊတ္ဘဲ ခ်က္ခ်င္း ေနာက္ တစ္လွမ္းျပန္ဆုတ္ၿပီးမွ ေရွ႕ ကိုဆက္၍ ခ်ီတက္ေလ့ရွိသူ ျဖစ္သည္။ ကပၸတိန္ေလာ့ သည္ မိမိ၏စစ္သားဘ၀ကို အလြန္ပင္တန္ဖိုးထားသူျဖစ္ သည္။ ထာ၀ရဘုရားသခင္ ကိုပင္ ေလးစားဦးညႊတ္ထိုက္ ေသာ အၿငိမ္းစားယူထား သည့္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအျဖစ္ မွတ္ထင္ ယူဆထားသူျဖစ္ သည္။ ထုိ႔အျပင္ အၿငိမ္းစား စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘုရားသခင္သည္ ေမာ္ကြန္းထိုးရသည့္ မဟာ စစ္ပဲြႀကီးမ်ား အတြင္း က်ဆံုးေသာ သူရဲေကာင္းတို႔၏ ဂူသခ်ဳႋင္းမ်ားသို႔ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေလးငါးေျခာက္ႀကိမ္သြား၍ ပန္းေခြမ်ားခ်ေလ့ရွိသည္ဟု သူက အျမဲေတြးထင္ၾကည့္ေန တတ္သည္။

၆။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီးယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ “လူႀကိဳက္ နည္းေသာ ကပၸတိန္ ေစာဘ ရန္ၿငိမ္း” ျဖစ္သည္။ မိၿငိမ္း သက္သက္စိုး...။
ကပၸတိန္ ေစာဘရန္ ၿငိမ္း

သူကား လူႀကိဳက္နည္း ေသာ္လည္း ရွားပါးလွစြာ ေသာ “စစ္သား ကဗ်ာဆရာ” တစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။
သူသည္ မဟူရာေသြး မ်ားသည့္ မိန္းမပ်ဳိကေလး အေၾကာင္းကို စိတ္ကူးယဥ္ကာ၊ ကာရန္မဲ့ ကဗ်ာမ်ားကို ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ တစ္ကိုယ္တည္း ရြတ္ဆိုေနတတ္သူ ျဖစ္သည္။ သူစိတ္ကူးယဥ္စြာ တမ္းတပံု ကျဖင့္ အေတာ္ ထူးျခားသည္ဟု ဆိုရမည္ထင္သည္။ သူသည္ မိမိအပါး၌ ခ်စ္သူ ေကာင္မေလး အေယာက္ ငါးဆယ္ေလာက္က ငိုေၾကြးေန ၾကၿပီး၊ ေခါင္းေဆာင္ အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာက ရဲရင့္ေသာ္လည္း၊ ေၾကကဲြေသာ မ်က္ႏွာ ႏွင့္ ယူက်ဳံးမရ ႏွေျမာတသစြာ ၾကည့္ေနခုိက္ စစ္တလင္းတြင္ မိမိ ကြယ္လြန္က်ဆံုး ရမည့္ အျဖစ္ကို ထူးဆန္းစြာ အျမဲ တမ္းတေနတတ္သူ ျဖစ္၏။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး စုတ္တသပ္သပ္ႏွင့္ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ေနပံုကိုလည္း သူက အျမဲပင္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိ တတ္သည္။ သူက စစ္သား ကဗ်ာဆရာျဖစ္၍ ဒါေလာက္နဲ႔တင္ အားမရ ေသးဘဲ မိမိ၏ စစ္ေျမျပင္ စ်ာပန၌ စစ္လက္နက္ အက်ဳိးအပ်က္ မ်ားေပၚသို႔ ၀င္လုဆဲ ေနေရာင္ က်ေရာက္ကာ အလြမ္းေရာင္ စဥ္ႏွင့္ ေၾကကဲြဖြယ္ေရာင္စဥ္ မ်ား တလက္လက္ေတာက္ပ ေနစဥ္ မိမိ၏ရဲေဘာ္မ်ားအားလံုး ဦးေခါင္းမ်ား ငိုက္စိုက္က်လ်က္ မ်က္ရည္မ်ား တဒီးဒီးေအာ္ျမည္ စီးက်ေနပံုကိုလည္း သူက အျမဲပင္ ျမင္ၾကည့္ေနတတ္ သည္။ ယင္းအျပင္ စစ္သား ကဗ်ာဆရာျဖစ္၍ ဂီတႏွင့္လည္း လြန္မင္းစြာ နီးကပ္ေသာေၾကာင့္၊ မိမိ စစ္ေျမျပင္၌ ကြယ္လြန္ က်ဆံုးခ်ိန္၊ ဂ်ာမန္ လူမ်ဳိး ကမၻာေက်ာ္ ဂီတပညာ ရွင္ႀကီး “ရစ္ခ်က္၀က္ဂနာ” ကိုယ္တုိင္ သူ၏ မရဏ ေတးဂီတ ျဖင့္ လြမ္းက်န္သူ ရဲေဘာ္ အားလံုး၏ ႏွလံုးသားကိုဂီတ လက္ေအးႀကီးက ဆုပ္နယ္ေျခ မြေနမည္ဟု သူက ယုံၾကည္ ထားသည္။

စစ္သား ကဗ်ာဆရာမွာ ေသသြားတာ ကိုပင္ သူ႕ကိစၥကို အဆံုးမသတ္ခ်င္ေသးေပ။ ယင္းသို႔ အင္မတန္ ေၾကကဲြ ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ စစ္ေျမျပင္ စ်ာပနအၿပီးတြင္ ဂ်ာမန္ဒ႑ာရီ ပံုျပင္လာ “အိုဒင္နတ္ဘုရား ႀကီး”၏ ရင္သား ဖြံ႕ထြားလွေသာ သမီးေတာ္ “၀ါလုရီနတ္မယ္ ေလးမ်ား”က စစ္ေျမတလင္း ၌ ႏုိင္ငံေတာ္ အတြက္ က်ဆံုးေသာ သူရဲေကာင္း၏ ၀ိညာဥ္ ကို အျမင့္ဆံုး နတ္ဘံုသို႔ ၀ိုင္း ၀န္းေပြ႕ ခ်ီေဆာင္ၾကဥ္းသြား သကဲ့သို႔ သူ႔ကိုလည္း ေဆာင္ၾကဥ္း သြားၾကလိမ့္မည္ဟု ေသလြန္ ၿပီးေနာက္အထိပင္ သူက စိတ္ကူးယဥ္ထားၿပီးသား ျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ အခုေလာ ေလာဆယ္မွာေတာ့ သူသည္ စစ္ေျမတလင္း၌ မိမိကြယ္လြန္ ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ေျပာၾကား သြားမည့္ “မွာတမ္း” စကား ကိုလည္း ခပ္မုိက္မုိက္စကား လံုးေတြနဲ႔ခ်ည္း ျဖစ္ေအာင္ စကားလံုး အေကာင္းစားမ်ား ကို ယခု စဥ္းစားေနၿပီ ျဖစ္သည္။
သုိ႔ေသာ္ သူေနေကာင္း၊ က်န္းမာေနဆဲျဖစ္သည္။


၇။
ေကာင္းမြန္စြာ ေနထုိင္ ျခင္းကို ဂ်ာမန္တို႔က “ထာ၀ရ ဘုရားသဖြယ္”ဟုသံုး၍႐ုရွား တို႔ကမူ “ေထာပတ္ထဲက ဒိန္ခဲ” ဟု သံုးႏႈန္းၾကသည္။

ပန္းပြင့္မ်ား ေနထိုင္ပြင့္ ဖူးရာ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ တူရကီ ကန္ႀကီးဆီမွ ေလျပည္ အခ်ဳိ႕ အ၀က္ ေအာင္ပင္လယ္ကန္ ေဟာင္းႀကီးအတြင္းက ေနၾကာ ပန္းခင္းမ်ား ေပၚသို႔ လွ်ံ၍ ေလွ်ာ့ က်လာေသာ အခါ ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံေကာက္ ကေလးမွ ဗာ ဂ်ီးနီးယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုးပင္ ျဖစ္သြား ေတာ့၏။

အဲဒါပါပဲ ၿငိမ္းသက္သက္စိုးေရ...
နင္ဖတ္ေနတဲ့ ငါ့ဘ၀ ကလည္း ဂြၽန္စတိန္းဘက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ပူးတံုခြာတံု ျဖစ္ေနတာကိုလည္း နင္ ဖတ္ရမွာပါ။ အစက ဂြၽန္စ တိန္းဘက္ထဲကို ထဲထဲ၀င္၀င္ ႀကီး သိပ္မရွိခင္ တုန္းေလာက္ ကေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ “ပီလြန္ တစ္ပိုင္း ငါတစ္ပိုင္း” လို႔ ေတာင္ ငါထင္ခဲ့တာေလ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲကြာ။ ဂြၽန္စ တိန္းဘက္ရဲ႕ ရဲတိုက္ႀကီးထဲ ၀င္သြားမိမွ အထဲမွာ ငါ့လို ေကာင္ေတြအမ်ားႀကီး ေမြးျမဴေရး လုပ္ထားတာကို ငါ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ။

ကဲ... ငါ့လိုေကာင္ေတြ ထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ လက္ဖတင္နင္ပရက္ကယ္ ကို အရင္ဆဲြထုတ္ၾကည့္ရ ေအာင္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။

သူက သူ႔ေကာင္မေလး ရဲ႕ ဆံေခြေလးကို ခရမ္းေရာင္ ဖဲစေလးနဲ႔ထုပ္ၿပီး၊ သူ႔နာရီ အိုးထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားတာ တဲ့။ ငါကေတာ့ ငါ့နာရီထဲ မွာ နင္ကိုယ္တုိင္ ႏႈတ္ခမ္းနီနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းကို ကပ္ခြာလုပ္ ပံုေဖာ္ ထားတဲ့ နင့္ႏႈတ္ခမ္း ပံုေလးကို ထည့္ထားတာ။ နာရီထဲထည့္ ၾကတဲ့ပစၥည္းက အမ်ဳိးအစား ခ်င္းကြာေပတ၊ဲ့ နာရီအခ်ိန္ မမွန္တာက်ေတာ့ ငါနဲ႔ပရက္ ကယ္အတူတူပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို တိတိက်က်သိခ်င္ တဲ့ ဂ်ာမန္စစ္သားႀကီးကေတာ့ ေနာက္ထပ္နာရီတစ္လံုး အပို ေဆာင္ၿပီး နာရီႏွစ္လံုးကိုင္ေပ မယ့္ ငါက ကဗ်ာဆရာဆိုေတာ့ အခ်ိန္မွန္ဖို႔ မမွန္ဖို႔ဆိုတာ မလို အပ္ဘူးေလ။ ငါကနာရီလည္း တစ္လံုးတည္း၊ ခ်စ္သူလည္း တစ္ေယာက္တည္း၊ ၿပီးေတာ့ လက္ဖတင္နင္ပရက္ကယ္လို ေမဂ်ာဟန္းတားရဲ႕ခယ္မကို လည္း ငါစိတ္မ၀င္စားပါဘူး ဟာ...။

အဲ... ေမဂ်ာဟန္းတား ဆိုလို႔၊ ဟန္းတားနဲ႔ငါက တေစ ၦအေျခာက္ခံရပံု ခ်င္းေတာ့ ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္။ တေစၦအမ်ဳိး အစားေတာ့ ကဲြတာေပါ့ေနာ္။ ဟန္းတားကိုေျခာက္တာဂဏန္း တေစၦ။ ငါ့ကို ေျခာက္ေနတာ က အႏုပညာတေစၦ။ သူနဲ႔ငါ တူတဲ့အခ်က္ဆိုလို႔ သခ်ာၤညံ့ တာခ်င္းတူတဲ့ အခ်က္ပဲရွိတာ။

ကပၸတိန္ဘင္တစ္နဲ႔က် ေတာ့ ငါက ပူးတုံခြာတုံေတြ အေတာ္မ်ားသား။ သူက ေခြး နဲ႔ကေလးေတြခ်စ္တယ္။ ငါ က ေခြးမခ်စ္၊ ကေလးပဲခ်စ္ တတ္တာ။ အဲ ခရစၥမတ္ပဲြ ေတာ္က်ေတာ့ သူနဲ႔ငါအႀကိဳက္ ခ်င္း ျပန္ညီသြားျပန္ေရာ။ဒါေပမယ့္ အ၀တ္အစားက်ေတာ့ ေသလုေအာင္ကို ကဲြၾကတာ။ သူက အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဂ်င္းတဲလ္မင္းစတိုင္လ္အားက် ၿပီး၊ ငါကေတာ့ ေနရာတကာ မွာ အ၀တ္အစားမခြၽတ္ဘဲ လွဲ အိပ္လို႔ရတဲ့ ဘိုဟီးမီးယန္း စတုိင္လ္ပဲႀကိဳက္တယ္။ သူက အဂၤလိပ္ေတာလိုက္ေခြးေတြ အရည္အေသြးေကာင္းေၾကာင္း ျငင္းခုန္ဖို႔ အခ်က္အလက္ေတြ လိုက္စုေဆာင္းေနေပမယ့္ ငါ ကေတာ့ ကမၻာေပၚက ဘယ္ ေတာလုိက္ေခြးမွ စိတ္မ၀င္စား ဘူး။ ကမၻာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ဗဟို ခ်က္ကို ငါက ပါရီက႐ိုတြန္း ကဖီးမွာ ထားခ်င္ေပမယ့္ သူ က အဲဒါကို ဘက္ကင္ဟန္ နန္းေတာ္ကို ေရႊ႕ခ်င္ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ ကပၸတိန္ဘင္တစ္ က သူ႔ကို အဂၤလိပ္နဲ႔မမွားရင္ မေက်နပ္ဘူး။

ငါကေတာ့ ငါ့ကို ေခြး နဲ႔မွားရင္ မေက်နပ္ဘူး။

ေျပာရဦးမယ္။ နာဇီစစ္ တပ္မွာ ကပၸတိန္ေလာ့က ႏွယ္ႏွယ္ရရမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ ကူးလို႔ရသမွ်ေသာ ကပၸတိန္ တို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ လံုး၀ (လံုး၀)ျပည့္စံုေအာင္ ေနထုိင္ သူျဖစ္တယ္။ ငါကလည္း ႏွယ္ႏွယ္ရရမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ ကူးလို႔ ရသမွ်ေသာ ကဗ်ာ ဆရာတို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ လံုး၀ (လံုး၀) ျပည့္စံုခိုင္ခံ့ ေအာင္ ေနထုိင္သူျဖစ္တယ္။ သူက ထာ၀ရဘုရားသခင္ကို ေတာင္ ေလးစားဦးညႊတ္ ထုိက္ၿပီး အၿငိမ္းစားယူထား တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအျဖစ္ ထင္မွတ္ေနသလို ငါက လည္း ထာ၀ရဘုရားသခင္ ကို ေလးစားကိုးကြယ္ထုိက္ တဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ အၿငိမ္းစား မယူတဲ့ ကဗ်ာဆရာဘုရား သခင္အျဖစ္ ထင္မွတ္ေနသူ။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေနာ္ <ကားတာ ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ငါတုိ႔ ႏွစ္ ေယာက္လံုး ႏွယ္ႏွယ္ရရေတြ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာ တယ္လို႔ ငါထင္တာပဲ။

ကိုင္း ၿငိမ္းသက္သက္ စိုးေရ ၀တၳဳထဲက ေနာက္ဆံုး ဇာတ္ေကာင္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဂ်ာမန္ကပၸတိန္ႀကီး ေစာဘရန္ၿငိမ္းကို အနီးၾကည့္ ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။

ဒီငနဲႀကီးကို အနီးၾကည့္ ၾကည့္ၾကည့္ရင္ သူဟာ သက္သက္မဲ့ ငါ့ကိုလိုက္ အတုခုိးေနတဲ့ ငနဲႀကီးမွန္း သိသာတယ္ဟ။ ေလာဘက လည္း အလြန္အမင္း ႀကီးတယ္။ အျပင္မွာ ငါရခ်င္တဲ့ ေလာဘေတြဟာ ၀တၳဳထဲမွာ သူရခ်င္တဲ့ ေလာဘျဖစ္ကုန္တယ္။ ဘ၀မ်ား ကံမေကာင္း ခ်င္ေတာ့ ေလာဘေတာင္ အခိုးခံရတယ္ေနာ္။ ခက္တယ္ကြာ၊ ငါ့ရဲ႕ေလာဘကို ဂြၽန္စတိန္းဘက္ ဘယ္လိုလုပ္ သိသြားသလဲ မသိဘူး။ ႏႈတ္ ပိတ္ၿပီး “ငါေတြးေနတဲ့ အသံ” ကို ဂြၽန္စတိန္းဘက္ တစ္ေယာက္ ဘယ္လို အႏုပညာ “နား”နဲ႔ ခိုးေထာင္လိုက္ပါ သလဲ။ ငါမသိ။
ဒီေကာင္ ကပၸတိန္ေစာ ဘရန္ၿငိမ္းႀကီးက သူစစ္ေျမ ျပင္မွာ တုိက္ပဲြက်ရင္ သူ႔ကို ၀ိုင္းခ်စ္ၾကတဲ့ ေမာ္ဒယ္လ္ဂဲလ္ ေခ်ာေခ်ာေလးအေယာက္ ငါး ဆယ္ေလာက္ကလည္း ၀ုိင္းၿပီး ငိုေပးေစခ်င္။ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီး ဟစ္တလာ ကိုယ္တုိင္ လည္း ေရွ႕တန္းလိုက္လာၿပီး သူ႔႐ုပ္ကလာပ္ၾကည့္ကာ၊ ေၾကေၾကကဲြကဲြ စုတ္တသပ္ သပ္နဲ႔ မ်က္ရည္စမ္းစမ္း စမ္း စမ္းကေလးေတြ လာၿပီးလုပ္ ေပးေစခ်င္။ က်န္ခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ အားလံုးကလည္း သူ႔ေဘးမွာ ထန္းပင္လည္ျပတ္ အကုန္လံုး ဇက္က်ဳိးက်ေနေစခ်င္။ သူ႔ စ်ာပန ကိုလည္း ရာစုႏွစ္ တစ္ခုရဲ႕ စ်ာပနအျဖစ္၊ ဂ်ာမန္ ဂီတပညာရွင္ႀကီး ရစ္ခ်က္ ၀ဂၢနာႀကီးကိုယ္တုိင္မက်န္းမာ တဲ့ၾကားက စစ္ေျမျပင္လိုက္ လာၿပီး မရဏေတးတစ္ပုဒ္ ကိုလည္း ေၾကေၾကကဲြကဲြျဖစ္ ေအာင္ လာၿပီးတီးေပးေစခ်င္။ ဒီအေကာင္ ကပၸတိန္ေစာဘ ရန္ၿငိမ္းႀကီး ေလာဘမသတ္ ႏုိင္ပံုက ဂ်ာမန္ ဒ႑ာရီေတြ လည္း မေနရ။ သူမို႔ေခ်ာင္ထဲ က ဆဲြထုတ္၊ မဖင့္မႏဲႊ ဖုန္ သုတ္သံုးတတ္တယ္။ အုိဒင္ နတ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ရင္သားဖံြ႕ ထာြးတဲ့ သမီးေတာ္ ၀ါလုရီ နတ္မယ္ေလးေတြပဲ သူ႔႐ုပ္ ကလာပ္ကို ေပြ႕ေပြ႕ပိုက္ပိုက္ နဲ႔ အျမင့္ဆံုးနတ္ဘံုကို ပို႔ေပး ေစခ်င္တာ။ သူက ဒ႑ာရီ ေတာင္ အညြန္႔ခူးစားခ်င္တဲ့ အေကာင္ႀကီး။
ဒီလိုေကာင္မ်ဳိး သက္ ဆိုးရွည္ရင္...
ဒ႑ာရီေတြ အညႊန္႔တံုး ဖို႔ပဲရွိတယ္။

ကိုင္း...မၿငိမ္းသက္ သက္စိုးေရ...
ဒါေတြဟာ ေအာင္ပင္ လယ္ကန္ေဟာင္းႀကီးထဲမွာ ေဆးတံေကာက္ကေလး အေဖာ္ျပဳ၊ ေနၾကာပန္းေတြကို ေငးရင္း နင့္ကိုေျပာျပခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံတကာ စာေပအျမည္း ေပါ့။
ဂြၽန္စတိန္းဘက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ေတြခ်ည့္ ေရြး ေျပာရတာက သူ႔ဇာတ္ေကာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ငါ့ စ႐ိုက္နဲ႔ တူေနတာမ်ားတယ္ လို႔ ငါထင္လို႔ပါ။ ငါ့ကိုယ္ငါ လည္း ဂြၽန္စတိန္းဘက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ခပ္မ်ားမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳေနသလို ျဖစ္ေနမွန္း ငါသိတယ္။ ၿပီးေတာ့ နင္နဲ႔ငါက ခ်စ္သူဘ၀မွာပဲရွိ ေသးတာေလ။ ဒီေတာ့ ငါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နင္မႀကိဳက္တာ ေတြ ငါ့ဆီမွာရွိေနႏုိင္တာပဲ။

ငါအခု ေျပာခဲ့တဲ့ ဇာတ္ ေကာင္ေတြအေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီး အဲဒီ ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲက နင္ မႀကိဳက္တဲ့ကာ႐ိုက္တာမ်ဳိးပါ ရင္ အဲဒါဖယ္ထုတ္ပစ္လိုက္။ အဲသလို ဖယ္ထုတ္ခြင့္ကိစၥကို အခုငါေျပာတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ တုိင္းအေပၚ နင္လုပ္ခြင့္ရွိပါ တယ္။ ဘယ္သူ႔မွ အေရးစိုက္ စရာမလိုဘူး။ နင္မႀကိဳက္ တာမွန္သမွ် အကုန္သာ ဖယ္ ထုတ္ပစ္လိုက္။ ႀကိဳက္တာ ေတြခ်ည္း ေရြးခ်န္ထား။ ၿပီး ေတာ့ ဘယ္အခ်က္အလက္ ကိုျဖင့္ ဖယ္တယ္။ ဘယ္ဟာ ကိုျဖင့္ သံုးမယ္ဆိုတာ ငါ့ဆီ ျပတ္ျပတ္သားသားသာ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ေတာ့။ ငါကလည္း နင္ဖယ္ဆိုတာ ေတြ အကုန္လံုးဖယ္မယ္။ နင္ ပယ္ဆိုတာေတြလည္း တစ္ခု မွမခ်န္ဘူး အကုန္လံုးပယ္ မယ္။ အဲသလို ရွင္းပစ္ၿပီးတဲ့ အခါ ငါကနင့္ရဲ႕ “စင္းလံုး ေခ်ာ ခ်စ္သူ” ျဖစ္သြားၿပီ ေလ။ အဲဒီလို ငါက စင္းလံုး ေခ်ာခ်စ္သူျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္ နင္နဲ႔ငါ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ထူ ေထာင္ၾကတာေပါ့။

ၿငိမ္းသက္သက္စိုး ေရ...
နင္ဖယ္ရမယ့္စာရင္း ကို ငါအၾကံေပးခြင့္ရွိရင္ ဒီ လိုေတာ့အၾကံေပးခ်င္တယ္။
ေကာင္မေလးရဲ႕ ဆံႏြယ္ေလး ထည့္ထားလို႔ အခ်ိန္မ မွန္တဲ့ နာရီဖယ္။ ေအာက္ပိုင္း ျပက္လံုးမ်ဳိးသာ ရယ္တတ္ တဲ့ ဂဏန္းတေစၦေကာင္ဖယ္။ အဂၤလိပ္ ေတာလုိက္ေခြး အထင္ႀကီးၿပီး အဂၤလိပ္နဲ႔ မမွားရင္ မေက်နပ္သူဖယ္။ သူရဲေကာင္းတို႔သခ်ဳႋင္း ဘုရား သခင္ပန္းေခြလာ ခ်တာဖယ္။ ဒ႑ာရီထဲက ဟာမေတြ အျပင္တကယ္ထြက္လာႏုိင္ တာ မဟုတ္လို႔ “၀ါလုရီ နတ္မယ္ေလးေတြ”ဖယ္။ ေကာင္းမြန္စြာ ေနထုိင္ျခင္းဆိုတဲ့ “ေထာပတ္ထဲက ဒိန္ခဲ” ကိုေတာ့ (ငါမွာ ေသြးတိုးရွိ တဲ့အတြက္) ဖယ္။

ၿငိမ္းသက္သက္စိုးေရ နင့္ကိုေျပာရတာ နည္းနည္း ေတာ့ “ခြ”က်မယ္ ထင္တယ္။ ေမဂ်ာဟန္းတားရဲ႕ ခယ္မ ေလးကိုေတာ့ မဖယ္လိုက္ပါ နဲ႔ဟာ၊ ေနာ္...။
မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အားနာစရာႀကီး။



ကုိျငိမ္း(မႏၱေလး)
ေရႊအျမဴေတ မဂၢဇင္း ဧျပီလ၊ ၂၀၁၀ ပါ စာစုအား ျပန္လည္ စုစည္း ထားျခင္း ျဖစ္။

ေတဇာေအာင္
(13.09.2010)

Popular posts from this blog

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ဝတၳဳတုိ မတိုရသည့္ အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)