Posts

Showing posts from July, 2010

၀တၳဳေရးေသာလက္ႏွင့္ ကဗ်ာ ေရးေသာလက္

၀တၳဳေရးေသာ လက္ႏွင့္ ကဗ်ာ ေရးေသာလက္

၁။

ဖုိးျမတ္သည္ စာေပခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ အဘယ္မွ်ထိ ခ်စ္ေလသနည္း ဆုိေသာ္ အမိျမန္မာျပည္မွ ထြက္သမွ် မဂၢဇင္းဘုတ္အုပ္မ်ားထဲက လက္လွမ္းမွီရာ မဂၢဇင္း အေစာင္ေစာင္ကုိ လုိက္လံ ဖတ္ရွဳသည္။ အမိ ျမန္မာျပည္သည္ ေခတ္မီွပါေပသည္။ အေနာက္တုိင္းျပည္တြင္ ဘုိလုိ ထုတ္ေသာ ကစားေနေသာ ေကာင္ေလး အမည္ရွိ ဘုတ္အုပ္တုိ႔ႏွင့္ နင္လားငါလား ဘုတ္အုပ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္တြင္ ရွိသည္။ ဖုိးျမတ္က လက္လြတ္ မခံေပ။ ထုိဘုတ္အုပ္အေပါင္းတုိ႔မွ မ်က္ႏွာဖုံး ေမာ္ဒယ္လ္မ်ားမွာလည္း ခ်စ္ခ်င္စရာေလးေတြသာ ျဖစ္သည္။ ကာဗာရုိက္ေသာ ဖုိတုိဂရပ္ဖာမ်ားကလည္း မိမိတုိ႔ မည္မွ် အပင္ပန္းခံကာ ရုိက္ကူးခဲ႔ရေၾကာင္း ပရိသတ္ကုိ ရင္ဖြင့္ၾကသည္။ ေလးစားရပါေပသည္။ ဖုိးျမတ္တုိ႔ ဖုိတုိဂရပ္ဖာမ်ားမွာ မိမိ ကင္မရာေရွ႕တြင္ မလုံ႔တလုံ ေမာ္ဒယ္လ္ေလးမ်ား ပုိ႔စ္ေပးေနသည္မ်ားကုိ အာရုံလႊဲ၍ ဓာတ္ပုံရုိက္ရျခင္း ျဖစ္ေပရာ မည္မွ် ပင္ပန္းလုိက္ေလမည္ကုိ ဖုိးျမတ္တုိ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာမိေလသည္။ ဒါေတာင္ ဖုိးျမတ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္မွာ ဤကဲ႔သုိ႔သာ ပင္ပန္းရမည္ ဆုိလွ်င္ သူလည္း ပင္ပန္းခ်င္ေၾကာင္း အေျခာက္တုိက္ ေျပာျပေနေသးသည္။ ဤတြင္ပင္ ရွည္လ်ားလွေသာ အခ်ီးကုိ ရပ္သင့္ေပျပီ။ မဟုတ္လွ်င္ ဖု…

ဘေလာ့ဂါေတာမွာ အေျဖရွာ

ဖုိးျမတ္ တစ္ေယာက္ စာေလးေပေလး(စာၾကီးေပၾကီး မဟုတ္ပါ) မေတာက္တေခါက္ ဖတ္ျပီး ေတာင္ေရး ေျမာက္ေရး ေရးတယ္လုိ႔ပဲ သေဘာထားၾကပါ.။

တကယ္က ဖုိးျမတ္လုိ ေကာင္မ်ဳိး တေယာက္ စာမေရးလုိ႔လည္း ဒီဘေလာ့ဂါ ေလာကၾကီးမွာ ဘာမွ ထူးျပီး ေျပာင္းလဲ နုိင္စရာ မျမင္ဘူး.။ ဒီလုိ မျမင္ေပမယ့္လည္း ဖုိးျမတ္က ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ဆုိေတာ့ တခါတေလ ဘေလာ့ေလာက က အေရးအသားေလးေတြ မေျဖာင့္မတန္း ျဖစ္ေနတာေလးေတြ ေတြ႔ရတာေပါ့ဗ်ာ.။ ကုိယ္နဲ႔ မဆုိင္ေပမယ့္ သိပ္ျပီး သဟဇာတ မျဖစ္တဲ႔ အခါက်ေတာ့လည္း ေျပာခ်င္ ဆုိခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာတာေပါ့။ (ဆရာၾကီးလုိလုိ ဘာလုိလုိ ေလသံေပါက္ေနရင္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။ ) ဆရာအံ႔ေမာင္ ေျပာသလုိ `ငါတုိ႔ စာေရးတာ ေရးခ်င္လုိ႔ ေရးေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေျပာခ်င္လုိ႔ ေရးတာ´ ဆုိသလုိမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလုိ ဆုိျပန္ေတာ့လည္း မင္းက ေျပာေရး ဆုိခြင့္ရၾကီး မုိ႔လား လုိ႔ ဘုေတာစရာ ရွိပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဘေလာ့ ေလာကပဲ ဗ်ာ.။ ကုိယ္ေျပာခ်င္တာ ေရးခ်င္တာေလးေတာ့ ေျပာလုိ႔ ရတာေပါ့. ။ ဘယ္သူ ဘာလုပ္လုိ႔ ရတုန္း လို႔ ရုိင္းရုိင္း ျပန္ေျပာလည္း ဘယ္သူမွ ဘာမွ မတတ္နုိင္ၾကပါဘူး.။

လူတုိင္း ေျပာျပီးသား စကားက စရရင္ ဘေလာ့မွာ စာေရးတယ္ ဆုိတာ လြတ္လပ္လုိ႔၊ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ကုိယ္သိသေလာက္ေလးေတြ ပြင့္…

စြန္႔ပစ္ခံရျပီးေနာက္ လူငယ္ တစ္ေယာက္၏ အေသးစား မွတ္စု

မေန႔တေန႔ကမွ စ၍ ဖုိးျမတ္ တစ္ေယာက္ အသဲကြဲေလသည္။ ယခု အခ်ိန္ထိ အရွိန္မသတ္နုိင္ေသးေပ.။ လူငယ္တုိ႔ သဘာ၀ ျဖစ္တတ္သည့္ သေဘာဟု ဖုိးျမတ္ သေဘာပုိက္သည္.။ အလုပ္ကုိ ေရွာင္ဖယ္ ေရွာင္ဖယ္ လုပ္ကာ အရက္ေသာက္၊ ထန္းရည္ေသာက္၊ ေလွ်ာက္သြား၊ စာဖတ္ခ်ည္းပဲ လုပ္ေနေလသည္။

ထန္းေရကုိ မုံရြာျမဳိ႔နဲ႔ အနီးတ၀ုိက္ အသိရွိသမွ် ေတာေတြ အကုန္ သြားေသာက္သည္။ အရက္ကုိ ဆုိင္တကာ စုံတကာ ေစ့ေအာင္ သြားေသာက္သည္.။ ထမင္းကုိ အသိအိမ္ သြားစားသည္။ ဒီေန႔မွ ပုိက္ဆံ ကုန္သေလာက္ ျဖစ္ျပီမုိ႔ ဘာလုပ္ ရမယ္ မသိ ျဖစ္ေနေလသည္။

ၾကားထဲမွာ ဖုိးျမတ္ ရည္းစားဆီ စာေရး(အီးေမးလ္ ပုိ႔) ျဖစ္ေသးသည္.။ ျပန္စာ မလာပါ.။ မလာေသာ စာကုိ ေမွ်ာ္ရျခင္းသည္ ရင္ေမာစရာ ျဖစ္သည္.။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဖုိးျမတ္ ရည္းစားဆီက စာ မေမွ်ာ္ေတာ့ပါ.။ စာေရးျပီး ပုိ႔ရန္ တာ၀န္သာ ရွိေတာ့သည္.။ သူငယ္ခ်င္း ေတြဆီလည္း (ကုိယ္အားတုိင္း) စာေရးုျပီး လုိက္ပုိ႔ေနျဖစ္ေသးသည္။ မည္သူမွ ျပန္စာ မလာၾကပါ.။ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကေတာ့ ျပန္စာ လာေလသည္။ ` သားၾကီး.. မင္းစာ ငါ ဖတ္ရတယ္´ ဟူ၍သာ ျဖစ္ေလသည္.။ အီးေမးလ္နဲ႔ ပုိ႔မွေတာ့ ေရာက္လိမ့္မယ္ဆုိတာ ဖုိးျမတ္ သိျပီးသား ျဖစ္ေပမယ့္ ဖုိးျမတ္ သူငယ္ခ်င္း က သေဘာေပါက္ျပီး ဟုတ္ဟန္ မတူ။ ျမန္မာ့ ဆက္သြ…