December 19, 2011

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံ တစ္ဦး၏ မွတ္စာ

  (၁)

အေျခအေနက သံေဝဂယူမယ္ဆုိ ရစရာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ေနရတဲ႔ စာအုပ္က တရုတ္နုိင္ငံ ေနာက္ဆုံးဧကရာဇ္ရဲ့ ကုိယ္တုိင္ေရး အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းျမန္မာျပန္ၿပီး အရင္ဧကရာဇ္ အခုလူ လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ ဒီေလာက္ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားခဲ႔တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆုံးမွာ သာမန္လူ (သာမန္ျပည္သူျပည္သား) တစ္ေယာက္အျဖစ္ လက္ခံလာရပုံကုိ အဆင့္ဆင့္ေရးျပသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာသာျပန္သူရဲ့ အမွာစာ ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္းက ငါက ဘယ္လုိဘယ္ညာပဲရယ္လုိ႔႔ ဘူဇြာေတြး ေတြးတတ္တဲ႔ ပုဂၢဳိလ္ေတြ လူျဖစ္ခ်င္ရင္ ဒီစာအုပ္ကုိ ဖတ္ပါ ဆုိတာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္က သိပ္သေဘာက်ေနမိတယ္။ စာအုပ္ရဲ့ ေရွ႔ပုိင္းမွာ ေနာက္ဆုံးဧကရာဇ္ရဲ့ ဓာတ္ပုံေတြထဲက ကုိယ့္ေျခအိတ္အစုတ္ကုိ ကုိယ့္ဘာသာ ဖာေထးေနပုံကုိလည္း သေဘာက်တယ္။

ဒီစာအုပ္ကုိ ႏွစ္သက္တယ္ဆုိရာမွာ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ့ အေတြ႔အၾကဳံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္လက္ရွိအခ်ိန္ ၾကဳံဆုံရတာကုိ ေပါင္းၿပီး ႏွစ္သက္တာပဲ။ ဒီစာကုိေရးတာလည္း သူ႔စာအုပ္အေၾကာင္းကုိ ခ်ီးမြမ္းခန္း ဖြင့္ဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ျမင္းထိန္းငတာ သာသာရယ္။ ကုိယ့္အေတြ႔အၾကဳံကုိ ဟုုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ မွတ္သားထားရုံပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္သူမွ ၾကီးက်ယ္တယ္ရယ္လုိ႔ မထင္ပါ။  လူဆုိတာကေတာ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း လက္သုံးစကားလုိ ဘယ္ေလာက္ၾကီးက်ယ္တဲ႔ လူျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေသရတာပါပဲလုိ႔ ေျပာရမွာပဲ မဟုတ္လား.။
ပထမဆုံး ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ လူ႔က်င့္ဝတ္ထုံးတမ္းအစဥ္အလာအရ ဘယ္ေလာက္မွန္ေအာင္ေနေန အေျခမေကာင္းအေၾကာင္းမလွရင္ ခံရတာပဲ.။ လူေတြထဲမွာ ေနရင္ လူေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ႔ ျပႆနာလည္း ၾကဳံရမွာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ခုိင္မာတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ျဖစ္ ဒီအထဲက လူ႔တစ္ေယာက္အတြက္ အရာအားလုံးဟာ သူ႔အတြက္ သူ႔ဘက္ကခ်ည္းမရွိဘူးဆုိတာ လက္ခံရမွာပဲ။ ဒီကမွ ညံ့ဖ်င္းတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိရင္ ပုိဆုိးတယ္။ ဒီလုိေျပာတာက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အျပစ္တင္လုိလုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ အျပစ္တင္စရာ အျပစ္ရွာမရေအာင္ကုိ  ညံ့ဖ်င္းၿပီးသား ျဖစ္ေနလုိ႔ပဲ။

ဒီေတာ့ ဒီစာကုိ ေရးရာမွာ တရုတ္စကားပုံ လူဆုိတာ ကုိယ္ရပ္ေနတဲ႔ ေနရာကုိ မျမင္ဘဲ မုိးကုတ္စက္ဝုိင္းတဆုံးကုိ လွမ္းျမင္ေနလည္း အလကားပဲ ဆုိတာကုိ ယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေျခအစုံနဲ႔ မတ္မတ္ရပ္ထားတဲ့ ေနရာကုိ ၾကည့္ၿပီးေရးတယ္။ ခု စာဖတ္သူ ဒါမွမဟုတ္ အျခားသူ တစ္ဦးဦးအတြက္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆုိတာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ အမွတ္အသားျပဳလုိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵအရ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ပုိင္ အားထုတ္မႈတစ္ရပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။
မတရားအခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရသူတစ္ေယာက္အတြက္ ဆႏၵာဂတိလြန္ကဲတဲ႔ အျမင္ေတြပါသြားရင္ အျပစ္ျမင္စရာမလုိဘူး လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ အေတြ႔အၾကဳံက သတ္မွတ္ေပးလုိက္တဲ႔ အသိအျမင္အတုိင္းေရးတဲ႔အတြက္ အျမင္လြဲေခ်ာ္ေနတာမ်ား ပါတယ္ထင္ရင္ (ေဇယ်ာလင္းေျပာသလုိ) အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵအရ ေၾကာင္းေပးလုိက္တဲ႔ လမ္းဆုိတာ လက္ခံပါ။


(၂)
အခု ဒီစာေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္မွာ ျဖစ္တဲ႔ျပႆနာအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တာဝန္ရွိတယ္ဆုိတဲ႔သူေတြရဲ့ အစစ္ေဆးအေမးျမန္းခံရၿပီး မေတာ္တေရာ္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတာ။ လုိအပ္လို႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ရတာပါလုိ႔ တစ္ဖက္က ေျပာလုိ႔ရၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က မေတာ္မတရား အနုိင္က်င့္ (ဥပေဒကုိ အလြဲသုံးစားလုပ္ၿပီး) အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတာပါလုိ႔ ေျပာရင္လည္း ျဖစ္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ျပႆနာ( အလုပ္ထဲက ျပႆနာ) တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းလည္း ဒီစာေရးရင္း ပါလာမွာ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ အေသးစိတ္ မေရးေသး၊ မေျပာေသးပါ။

ဗမာရွင္ဘုရင္ေတြလက္ထက္က  ၾကီးတဲ႔အမႈ ငယ္ေအာင္၊ ငယ္တဲ႔အမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္ ဆုိတာ တကယ္က်င့္ ၾကတယ္လုိ႔ ဖတ္မွတ္ရဖူးပါတယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ တရားတေဘာင္ျဖစ္လာရင္ ငယ္တဲ႔အမႈ ၾကီးေအာင္၊ ၾကီးတဲ႔အမႈ ကုိယ္က်ဳိးနည္းေအာင္ ဆုိတာမ်ဳိးကုိ ပုိျမင္လာရပါတယ္။ ဒါက နယ္ခ်႔ ကုိလုိနီစနစ္ဆုိးရဲ့ အေမြလက္က်န္လုိ႔ ေျပာရင္ရသလုိ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ မေျပာင္းလဲနုိင္ေသးတဲ႔ ဗ်ဳိရုိကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားရဲ့ အလုပ္ လုပ္ေနပုံေတြေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။

အစုိးရဝန္ထမ္းေတြရဲ့ လစာေငြမလုံေလာက္မႈ၊ ႒ာနတြင္းဝန္ထမ္းေတြရဲ့ လူမႈဖူလုံေရးအတြက္  လုံေလာက္တဲ႔ ဘတ္ဂ်တ္ေငြ မဖန္တီးနုိင္မႈ၊ တရားေရးစနစ္အတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနသူေတြရဲ့ မေတာ္မတရားေလာဘေဇာတက္မႈေတြ အပါအဝင္ အစစအရာရာ ဘက္ေပါင္းစုံက ခ်ဳိ႔ယြင္းခ်က္၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဝန္ထမ္းေတြအတြင္း အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ေရးဟာ ေျပာသေလာက္ မလြယ္ကူေသးပါ။ ဟန္သာရွိၿပီး အဆံမရွိတဲ႔ သၾကၤန္အေျမာက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားေရးစနစ္ဟာ တုိင္းျပည္ရဲ့ အေျခခံ လူတန္းစားေတြအေပၚမွာ တုိက္ရုိက္ အက်ဳိးသက္ေရာက္ၿပီး သာမန္အေျခခံလူတန္းစားေတြအတြက္ နစ္နာစရာရွိရင္ အင္မတန္နစ္နာပါတယ္။ ဒါေတြကုိ မသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ခပ္တည္တည္မ႑ပ္တုိင္တက္ေနတဲ႔ ေရေပၚဆီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးလူတန္းစားအေရအတြက္ တုိးပြားလာေလေလ တုိင္းျပည္ နစ္သထက္ နစ္ဖုိ႔ လမ္းစ ပုိလာေလ ဆုိတာ လူျပိန္းေတြး ေတြးရင္ေတာင္ သိသာပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အမႈအခင္းပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ရုံးဂတ္ေရာက္လာတဲ႔ သူေတြအတြက္ အမွန္အတုိင္းျဖစ္ဖုိ႔၊ အမွန္အတုိင္းလက္ခံဖုိ႔ လုိသလုိ တရားစီရင္သူ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အခြင့္ထူးခံလူတန္းစား၊ ေခါင္းတစ္လုံး ပုိျမင့္တဲ႔လူတန္းစားမဟုတ္ဘူး ဆုိတာ လက္ခံထားဖုိ႔ လုိပါတယ္.။ ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာက်နတဲ႔ စိစစ္မႈမ်ဳိး ပုိလုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ေငြမ်က္ႏွာ လုိက္တဲ႔ အမႈအခင္း စစ္ေဆးသူေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနတဲ႔ တရားေရးမ႑ဳိင္ဟာ ပုိလုိ႔သာ ယုိင္နဲ႔လာခဲ႔ပါေတာ့တယ္။ အရင္းရွင္ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးစနစ္ရဲ့ ရုပ္ဝတၱဳပစၥည္းေတြ တုိးတက္မ်ားျပားလာတာနဲ႔ အမွ် အဲဒီ ရုပ္ဝတၳဳေတြအေပၚ (ေရေပၚဆီ လူတန္းစားရဲ့) တိမ္းညႊတ္လာမႈဟာ လာဘ္လာဘေမွ်ာ္ကုိးမႈေတြကုိ မီးစာျမွင့္ အရွိန္တင္ေပးေနသလုိ ရွိပါတယ္။

စပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ ေလာေလာဆယ္ အစုိးရရဲ့ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိးတဲ႔ ဒီမုိကေရစီ စနစ္ဆုိးဟာ အင္ဒုိနီးရွားပုံစံ အေျပာင္းအလဲလား၊ တရုတ္ပုံစံ ဆုိရွယ္ဒီမုိကေရစီလား ေဝခြဲလုိ႔ မရနုိင္ပါ.။ ဒီလုိမ်ဳိး တိက်ခုိင္မာတဲ႔ ေပၚလစီမရွိေသးတဲ႔ အေျပာင္းအလဲမ်ဳိးမွာ အမွားအယြင္းျဖစ္တဲ႔ အခါ အေျခခံလူတန္းစားဟာ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံရဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ေသာင္မတုိက္ ကမ္းမဆုိက္နဲ႔ အစုိ္းရ ဒီမုိကေရစီ လည္ပတ္ပုံစနစ္ဟာ အေျခခံကုိ မေျပာင္းလဲနုိင္ေသးပဲ ဟုိမပိတ္နုိင္၊ ဒီမပိတ္နုိင္နဲ႔ တစ္ခုတည္းကုိေတာင္ ေဆးပတ္လည္ေအာင္ မတုိက္နုိင္ပါ။ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ႏွစ္အထိ တည္ျမဲေနဦးမယ့္ ေအာက္ေျခက အစုိးရ အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔မွာ ဟုတ္သလု္ိလုိ ရွိၿပီး အေပၚယံ သကာရည္လူးထားတဲ႔ အစုိးရရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအေပၚ  ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ နားေယာင္ေနမလဲဆုိတာက ေရွ႔ဆယ္ႏွစ္ရဲ့ အလားအလာ အေျပာင္းအလဲပါ။
ခုလုိ အေျပာင္းအလဲဆုိတဲ႔ အေနအထားမွာ တုိင္းျပည္ဖြ႔ံျဖဳိးတုိးတက္ဖို႔ ဗဟုိခ်ဳပ္ကုိင္မႈထားတဲ႔ ဒီမုိကေရစီစနစ္ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ထင္ေပမယ့္ ထုံးမမီ စံမရ အစုိးရ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံ စနစ္ေၾကာင့္ စနစ္က်နမႈမရွိဘဲ အရူးခ်ီးပန္းသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ အနာကုိသိၿပီး ေဆးမရွိ ျဖစ္ေနရပါတယ္။

အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းအတြင္း အားေကာင္းတဲ႔ အတုိက္အခံပါတီ (အဖြဲ႔အစည္း) မရွိျခင္း နဲ႔  တက္ၾကြတဲ႔ နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြရဲ့ အားထုတ္မႈေတြဟာ ခုတ္ရာတျခား၊ ရွာရာတလြဲ ျဖစ္ေနၿပီး တလြဲဆံပင္းေကာင္း မီးေမာင္းထုိးမႈေတြဟာလည္း ျပည္သူလူထုကုိ ေရလုိက္လြဲေစပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အာဏာရေရးကုိ ဦးတည္ထားတဲ႔ နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ၊ ျပည္သူေတြၾကား ေရပန္းစားရုံ သက္သက္ ကင္းျမီးေကာက္ ေထာင္ျပတဲ႔ လူစားေတြေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္ဖုိ႔ ဆုိတဲ႔ ဦးတည္ခ်က္ေတြဟာ ေမွးမွိန္ေနၿပီး မူလရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးကြာလာပါေတာ့တယ္။
လတ္တေလာမွာ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာျပည္ အႏွံ႔အျပားက ေရၾကီးမႈေတြ၊ ပခုကၠဴဘက္က ေရၾကီးလုိ႔ လူေပါင္းရာခ်ီ ေမ်ာပါ ေသဆုံးမႈေတြနဲ႔ အတူ အိမ္ေထာင္စု မ်ားစြာ အုိးမဲ႔ အိမ္မဲ႔ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ရတာဟာ အရင္အစုိးရ လက္ထက္က ဆည္ေျမာင္းတာတမံေတြေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာနုိင္ေပမယ့္ ဒီဆည္ေျမာင္းေတြကေန ႏွစ္ၾကာလာတဲ႔ အခါ ျဖစ္တတ္တဲ႔ ေဘးအႏၱရာယ္ကုိ ၾကဳိတင္ခန္႔မွန္းတြက္ဆနုိင္မႈ ေလ်ာ့ရဲတာရယ္၊ ဒီေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိးေတြအတြက္ ခုိင္မာတဲ႔ အစီအမံမ်ား မထားရွိနုိင္တာေတြဟာ အစုိးရမွာ လုံေလာက္တဲ႔ ေပၚလစီျဖန္႔က်က္နုိင္မႈ မရွိေသးဘူးဆုိတာ ျမင္သာပါတယ္။ လက္ရွိ အစုိးရရဲ႔ လစ္ဟာမႈေတြလုိ႔ ေျပာရတာက အရင္အစုိးရ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ အခုအစုိးရဟာ (voice ကဆရာေတြေျပာသလုိ)  လူမေျပာင္းစနစ္မုိ႔ပဲ။

ဒီလုိ ေရႀကီးနစ္ျမဳပ္လုိ႔ အုိးမဲ႔ အိမ္မဲ႔ ျဖစ္ရတဲ႔ ေဒသေတြကုိ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ လူမႈေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ နုိုင္ငံတကာ အေထာက္အပ႔ံေတြက ကူညီ ေထာက္ပံ့ၾကတယ္ ဆုိတာ မီဒီယာစာမ်က္ႏွာမွာ မ်က္ႏွာပန္း လွၿပီး ဟုတ္သလုိလုိ ရွိေပမယ့္ ဒါဟာ ေရတုိကုထုံး သက္သက္ပါ။ ဒီေဒသေတြရဲ့ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြဟာ  ေျခာက္လ၊ တစ္ႏွစ္နဲ႔ မျပီးျပတ္ဘူးဆုိတာ အရင္က သဘာဝေဘးဒဏ္ခံရတဲ႔ ေဒသေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ သိနုိင္ပါတယ္။ တဆက္တည္း ဒီေရၾကီးမႈေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ႔တဲ႔ လမ္းတံတားေတြဟာ သက္တမ္းအားျဖင့္ မၾကာေသးဘူး ဆုိတာရယ္၊ လမ္းတံတားေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ထမ္းေတြရဲ့ အသုံးစရိတ္ ျမင့္မားၿပီး ေရသာခုိထားလိမ့္မယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းလုိ႔ ရနုိင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႔ဆက္ၿပီး ဒီမုိကေရစီ အစုိးရရဲ့ transperacy ဆုိၿပီး ပြင့္လင္းျမင္သာေရး ေၾကြးေၾကာ္သံဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ စာရင္းဇယားအမွန္အတုိင္း ေတြ႔ျမင္ခြင့္ ရလိမ့္မလဲဆုိတာ ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ ေကာင္းလွပါတယ္။

ဆင္းရဲမြဲေတမႈေလွ်ာ့ခ်ေရး စီမံကိန္းဆုိၿပီး အစုိးရသစ္ရဲ့ တစ္နုိင္ငံလုံးအတုိင္းအတာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ လုပ္ေနတဲ႔ ေခ်းေငြ ထုတ္ေပးေရးအစီအစဥ္ေတြဟာ ေမွ်ာ္မွန္းထားသလုိ အရာမေရာက္ဘူးဆုိတာ ခုခ်ိန္မွာ သေဘာေပါက္ ျမင္သာပါၿပီ။ သားဝမယားဝစနစ္လုိ႔ နာမည္ေျပာင္ေပးခံခဲ႔ရတဲ႔ သမဝါယမစနစ္ဟာ အေပၚယံနဲ႔ နီးစပ္တဲ႔ လူတစ္စုအတြက္သာ ျဖစ္ေစၿပီး က်ားေသကုိ အသက္ျပန္သြင္းသလုိ ရွိပါတယ္။ ေအာက္ေျခနဲ႔ တုိက္ရုိက္ထိေတြ႔မႈရွိတဲ႔ အန္ဂ်ီအုိလုိ နုိင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းေတြေတာင္ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိေနေသးရင္ ထိန္းကြပ္မႈေလ်ာ့ရဲတဲ႔ အစုိးရ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြမွာ ပုိလုိ႔ အားနည္းေနတာ အမွန္ပါပဲ။
အစစအရာရာ ၾကီးျမင့္ေနတဲ႔ ကုန္စည္ေစ်းႏႈန္းေတြၾကားထဲ အစုိးရရဲ့ အတုိးႏႈန္းနည္းနည္းနဲ႔ မျဖစ္စေလာက္ေခ်းေငြပမာဏဟာ ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သလုိ အရာမေရာက္လွပါ။ ဥပမာ-စည္ပင္သာယာေစ်းရဲ့ ေခ်းေငြ ထုတ္ေပးတဲ႔ သမဝါယမအဖြဲ႔အစည္းရဲ့ ေငြေခ်းပုံသေဘာကုိ ၾကည့္ပါ.။ ေစ်းအတြင္းက ေန႔ျပန္တုိးနဲ႔ ကုန္စိမ္းေရာင္းတဲ႔ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထုိးေစ်းသည္ တစ္ေယာက္အတြက္ ေခ်းေငြရဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္နုိင္ပါ။ သူ႔မွာ အိမ္ယာေျမပုိင္ဆုိင္ေၾကာင္း ဂရန္ရွိဖုိ႔လုိသလုိ သက္ဆုိင္ရာ ရပ္ကြက္လူၾကီးရဲ့ ေထာက္ခံခ်က္ ရဖုိ႔လည္း လုိပါတယ္။ ေခ်းေငြသုံးေသာင္းေလာက္ ရဖုိ႔ စာရြက္စာတမ္းလုပ္ရတဲ႔ အခရယ္၊ ေခ်းတဲ႔သူ ကုိယ္တုိင္ ဘာအတြက္ ျဖတ္မယ္မွန္း မသိရတဲ႔ ေငြေၾကးပမာဏရယ္ဟာ စိတ္ရွဳပ္၊ စိတ္ေနာက္ေစမွာ အမွန္ပါ။ ၿပီးေတာ့ နယ္က တက္လာၿပီး ေစ်းေရာင္းသူ တစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမွ ေထာက္ခံလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါ။
ဒီလုိပဲ ေက်းလက္ေဒသအတြက္ စုိက္ပ်ဳိးစရိတ္ေခ်းေငြဟာလည္း အလားတူပါပဲ။  တရားဝင္၊ တရားမဝင္ တင္သြင္းလာတဲ႔ နုိင္ငံတကာက ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ စုိက္ပ်ဳိးေရးေဆးမ်ဳိးစုံဟာ  ေစ်းႏႈန္းစရိတ္စက ၾကီးျမင့္လွလြန္းလုိ႔  ေတာင္သူေတြရဲ့ သီးႏံွေတြ ပုိေကာင္း၊ ပုိေအာင္ျမင္လာတယ္ ဆုိတာထက္ စုိက္ပ်ဳိးေရး ေဆးကုမၸဏီေတြနဲ႔ လက္ေဝခံလူေတြ ေကာင္းစားဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။ သီးႏွံအထြက္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ (ဆည္ေျမာင္းေရမရတဲ႔ ေဒသေတြမွာ) မုိးေလဝသအေပၚမွာလည္း တည္မွီေနေသးတာမုိ႔ပဲ။ ၿပီးေတာ့ ထြက္လာတဲ႔ ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြ ေစ်းႏႈန္းမွန္မွန္ကန္ကန္ ေရာင္းခ်ရဖုိ႔ ဆုိတာလည္း ေတာင္သူေတြ လက္ထဲမွာ မရွိပါ။ အစုိးရ ထိန္းကြပ္မႈ ေလ်ာ့ရဲတဲ႔  ကုန္စည္ဒုိင္ေတြ၊ ပြဲစားေတြ လက္ထဲမွာပဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ အစုိးရက နုိင္ငံျခားကုိ အခြန္ကင္းလြတ္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရာင္းဝယ္ဖုိ႔ သီးႏွံေတြ  သတ္မွတ္ထားေပးေပမယ့္ အဲသလုိ လုပ္နုိင္တဲ႔ ေတာင္သူမ်ဳိးဟာ အင္မတန္ ရွားပါးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တုိင္းျပည္ရဲ့ (ကန္႔သတ္နယ္ေျမေဒသေတြ မွ အပ) ဘယ္ေဒသမဆုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္လုိ႔ ရတယ္လုိ႔ ဥပေဒ ထုတ္ထားေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ ျပည္တြင္းအခြန္ရဲ့ လက္က မလြတ္ဘူးဆုိတာ လုပ္ဖူးသူတုိင္း သိမွာပါ။

ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းအတြက္ အစုိးရဆီက က်ပ္ေငြ သိန္းေလးရာေလာက္ ေခ်းထားၿပီး ၾကက္ျခံ (အခြံ) သုံးလုံးေလာက္ ေဆာက္ထား။ ပုိတဲ႔ ေငြကုိ အျပင္က အတုိးနဲ႔ လွည့္ေခ်းထားတဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ ၾကက္ျခံထဲမွာ  ၾကက္တစ္ေကာင္ တျမီးမွ မရွိဘူးဆုိတာ အစုိးရလူေတြ တကယ္မသိတာလား.၊ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားတာလားဆုိတာ ေမးစမ္းခ်င္လွပါေသးတယ္။

ျမန္မာျပည္အႏွံ႔အျပား ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ေတြ ေဟာတစ္ခု၊ ေဟာတစ္ခု ဖြင့္ထားေပမယ့္ အဲဒီစာၾကည့္တုိက္ ဆုိတာေတြမွာ စာအုပ္ အမွန္တကယ္ မရွိပါ။ တခ်ဳိ႔ ေဒသမွာဆုိ ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ဆုိတဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားၿပီး ႏြားခ်ည္ထားတဲ႔ ႏြားတင္းကုပ္ စာၾကည့္တုိက္မ်ဳိးေတြလည္း ေတြ႔ဖူး ျမင္ဖူးပါတယ္။ အစုိးရအာေဘာ္သတင္းစာ ျမန္မာ့အလင္း၊ ေၾကးမုံေလာက္ေတာင္ ေစ့ငွေအာင္ မရွိတဲ႔ ျပန္ၾကားေရးနဲ႔ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးလက္ေအာက္က ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္မ်ားဟာ ဘယ္လုိမ်ား လည္ပတ္အလုပ္လုပ္ေနေလမလဲ လုိ႔ မွန္းဆၾကည့္ဖုိ႔ေတာင္ လုိမယ္ မထင္ပါ။ ဒီေလာက္ဆုိ အစုိးရရဲ့ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ျဖဳိးေရး၊ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး စီမံကိန္းဟာ ဘယ္အထိ ခရီးေပါက္ေနၿပီဆုိတာ မွန္းဆၾကည့္လုိ႔ ရနုိင္ပါတယ္။ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ေနရင္း ေရးရတဲ႔ ဒီထက္ျပည့္ျပည့္စုံစုံ မေရးနုိင္တာ အားမရပါ။ ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိ မွတ္သားဖုိ႔ ေရးရင္းနဲ႔ ဒါေတြ ပါသြားတာဟာလည္း ေကာင္းမေကာင္း မသိပါ။ မွန္၊ မမွန္ မသိပါ။ အရင္ကတည္းက ေရးဖုိ႔ ေတးထားရင္း မေရးျဖစ္ရာက ခုၾကဳံလုိ႔ တခါတည္း ေရးထည့္ထားလုိက္ပါတယ္။


(၃)

နုိင္ငံ့အေရး၊ ေပါက္ႏွင့္ေက်းကား၊ ငွက္ခါးအေရာင္၊ တိမ္ေတာင္သဖြယ္၊ မင္းေရးက်ယ္၏ ဆုိတာ သိပ္မွန္ပါတယ္။ဒါေပသိ ဘယ္ေလာက္အထိ က်ယ္သလဲဆုိတာ  နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေလ့လာစူးစမ္းခြင့္ ရွိပါတယ္။ အစုိးရဆုိတာ အာဏာရွင္အစုိးရျဖစ္ျဖစ္၊ ဒီမုိကေရစီျပည္သူ႔အစုိးရျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ကြာမယ္ မထင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နုိင္ငံလုိမ်ဳိးမွာ ပုိၿပီးေတာ့ သိသာပါတယ္။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ထင္သလုိ ခ်ယ္လွယ္ခ်င္လုိ႔သာ အစုိးရ(သမၼတ) လုပ္တယ္လုိ႔ ယူဆလုိ႔ ရပါတယ္။ အာဏာကုိ ထိပါးလာရင္ ဒါမွမဟုတ္ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းကုိ ထိပါးလာရင္ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ တားဆီးနုိင္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားမွာ မုခ်ပါပဲ။ (အတုိင္းတုိင္း အျပည္ျပည္က ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ပုံေတြကုိ ေလ့လာၾကည့္ပါ။) အစုိးရအတြက္ ျငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကုိ ထိခုိက္လုိ႔၊ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးကုိ ေႏွာက္ယွက္လုိ႔ စသျဖင့္ ဆင္ေျခေပးစရာ၊ အေၾကာင္းျပစရာ တနည္းနည္းနဲ႔ ရွိျမဲပါပဲ။
ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နုိင္ငံမွာ နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ထား၊ အားကုိးအားထားျပဳစရာလည္း ခုိင္ခုိင္မာမာ မရွိပါဘူး။ တရားဥပေဒဆုိတာကုိလည္း ေရွ႔ပုိင္းမွာ ေရးခဲ႔သလုိ အားမကုိးနုိင္ပါ။ အရုိးစြဲၿပီး အစဥ္အလာလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ တရားစီရင္ထုံးေတြဟာ နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ မလႈပ္မရွားနုိင္ေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္နုိင္တဲ႔ သံမဏိၾကဳိးေတြပါပဲ။ တရားမွ်တမႈမရွိ၊ လူကုိ လူလုိ တန္ဖုိးမထားဘဲ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ေနတဲ႔ ေရမ်ားေရနုိင္၊ မီးမ်ားမီးနုိင္ တရားဥပေဒကုိ အားကုိးရင္ ပုိၿပီး ကုိယ္က်ဳိးနည္းဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္ျပည္ရဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိပဲ အက်ဥ္းမွ် ေလ့လာၾကည့္ပါ။ အစုိးရဟာ သူ႔ဘက္ကခ်ည္း အသာစီးယူထားတယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဥပမာ- နုိင္ငံသားတုိ႔၏ အခြင့္အေရးနဲ႔ တာဝန္မ်ားဆုိတဲ႔ အပုိင္းမွာ ပါတဲ႔ မည္သူမွ် တည္ဆဲ တရားဥပေဒမွ အပ လြတ္လပ္ခြင့္ကုိ မထိပါး၊ အေႏွာက္အယွက္ မခံရ ေစရ ဆုိတာ အေပၚယံၾကည့္ရင္ေတာ့ ဟုတ္သလုိလုိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္  တည္ဆဲဥပေဒဆုိတာမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အလကားေနရင္းေတာင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္လုိ႔ ရတဲ႔ အခြင့္အေရး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ရွိတယ္ဆုိတာေတြ ပါ ပါတယ္။ အေရးေပၚကာလ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားမွာလည္း အလားတူပါပဲ။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆီ ျပန္လွည့္ဖုိ႔ စီမံထားတာေတြ ေတြ႔နုိင္ပါတယ္။ ဆုိရရင္ နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိမ်ား အားကုိးမိရင္ မွားဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ အစုိ္းရက နုိင္ငံသားေတြကုိ မလိမ့္တပတ္နဲ႔ နားလွည္းပါးရုိက္လုပ္ထားတယ္ဆုိတာ သိဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။အထူးသျဖင့္ အစုိးရရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံစနစ္ဟာ နုိင္ငံသားေတြကုိ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားၿပီးသားဆုိတာ အေပြးမျမင္လည္း အပင္သိၾကဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။

ဒီလုိေရးမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ မင္းမဲ႔စရုိက္စိတ္မ်ားဝင္ေနၿပီလားလုိ႔ ေစ့ငုၾကည့္မိပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ခုလက္ရွိ အစုိးရအေပၚမယုံၾကည္တာပါ။ အစုိးရရဲ့ အေျခခံအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစနစ္ေတြရဲ့ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ ၾကဳံရတာေတြအေပၚ မယုံၾကည့္တာပါ။ ယုံၾကည္ေလာက္တဲ႔ အေနအထားလည္း တစ္စက္မွ မရွိပါဘူး။ ဒီလုိေအာက္ေျခက ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ၊ တရားစီရင္ပုံေတြ မေျပာင္းနုိင္ေသးသမွ် အစုိးရဟာလည္း နုိင္ငံသားေတြရဲ့ ယုံၾကည္ကုိးစားမႈ မရနုိင္ပါ။ အဖက္ဖက္က ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတဲ႔ ကုိလုိနီစရုိက္ဆုိးဟာ အခုလက္ရွိ ဒီမုိကေရစီအစုိးရ အမည္ခံ လက္ထက္မွာ ရွိေနေသးတာ အံ့ၾသမယ္ဆုိ အံ႔ၾသစရာ၊ အံ႔ၾသစရာ မဟုတ္လုိ႔ ျမင္ရင္လည္း အံ႔ၾသစရာ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ ဒီလုိ အစုိးရနဲ႔ ဒီတုိင္းျပည္ ႏြံနစ္ေနတာ မထူးဆန္းဘူးေပါ့။

ၿပီးေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္ အစုိးရခင္းေပးတဲ႔ လမ္းေပၚမွာ (ကန္႔သတ္ထားတဲ႔ ေဘာင္ထဲမွာ) ေလွ်ာက္ေနရတဲ႔  ေစသည့္ကၽြန္၊ ထြန္သည့္ႏြား မီဒီယာသမားေတြရဲ့ ဟုတ္လွခ်ည္၊ ေကာင္းလွခ်ည္ လက္ခုပ္ၾသဘာသံေတြဟာလည္း လက္ရွိအေျခအေနေတြကုိ လူေတြ အမွန္အတုိင္းမျမင္ေအာင္ ေဖ်ာင္ေပးေနသလုိ ရွိပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာသလုိ ေျပာရရင္ ဆိတ္လေစ့ ေတြေပါ့။ ဒီလုိေျပာလုိ႔ မခံနုိင္ရင္လည္း လဲေသရုံပဲ ရွိပါတယ္။ နုိင္ငံေရးလုပ္စားတဲ႔သူေတြ တဖြဖြ ေျပာတဲ႔ Check and Balance ဆုိတာ ဘယ္ေနရာလည္း ဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ ဘယ္ျမဳိ႔နယ္က ဘယ္သူေတာ့ လာဘ္စားလုိ႔ ျပဳတ္သြားပါတယ္လုိ႔ မၾကားမိေသးပါ။ ဘယ္သူမွလည္း ေစာင့္ၾကည့္အေရးယူတယ္လုိ႔ မျမင္မိပါ။ ဒီေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ ေသာက္သုံးက်တယ္လုိ႔ မထင္ေတာ့ပါ။ ဒီလုိေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေရးေနရင္လည္း ဆုံးနုိင္ဖြယ္ မျမင္ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိသာ ေရးပါေတာ့မယ္။

(ဆက္ရန္)

ေတဇာေအာင္
16.12.2011

May 29, 2011

၀တၳဳတို/ အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပုိင္းအစသေဘာတရားအေပၚ ေလ့လာေဆြးေႏြးခ်က္ ( ျမင့္သန္း)

အပိုင္း-တစ္။
မႏၲေလး အထင္ကရ မဂၢဇင္းတြင္ ၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာ လမွ စ၍ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ ၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာ တရားကို ဖတ္ရသျဖင့္ ပညာလည္း ရေသာေၾကာင့္ ၀မ္းေျမာက္ရ၊ ေက်းဇူး တင္ရျပန္ပါသည္။

ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းရပ္မ်ဳိး ဆိုသည္မွာကလည္း ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးက ေရးပါမွပဲ ဟုဆိုရ ပါလိမ့္ဦးမည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပို႔(စ)ေမာ္ဒန္ အေရးအသား မ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ တပည့္ တပန္းမ်ားက ေရးႏုိင္ခြင့္ ရွိသည္ဟု သတ္မွတ္ ခံထားရသည့္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၍ ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ဳိးကို ေရးခြင့္ရွိသူ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္ရပါမည္။

ဤေဆြးေႏြးခ်က္ကို ေရးလိုက္ရသည္မွာ ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးစရာ ကေလးမ်ား ရွိေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိသည္ သာမက ျမင္လည္း ျမင္ေနမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေခါင္းစဥ္ကပင္လွ်င္ နားလည္ပံု လြဲႏိုင္ေသာ အေနအထားမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။ ၀တၳဳတိုႏွင့္သာ ပတ္သက္၍ သို႔မဟုတ္ တိုက္႐ိုက္ သက္ဆိုင္မႈ ရွိေန၍ဟု တကယ္တမ္း ျပဆိုရန္ ခိုင္ခိုင္မာမာ မရွိ ခဲ့ေသာ အျမင္တစ္ရပ္ကို မိမိဆႏၵ တစ္ခုတည္းျဖင့္ လိုသလို အနက္ယူကာ အေကာက္ယူ အလြဲလြဲျဖင့္ တင္ျပ ထားပံုမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။

ဤသို႔ ဆိုရသည္မွာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က ဗေလာန္ေရွာ Maurice Blanchot ကို အားကိုးျပဳကာ တင္ျပခဲ့သည္ မွန္ေသာ္လည္း ဗေလာန္ေရွာ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပခဲ့သည္ႏွင့္ သူ၏ တင္ျပခ်က္တုိ႔မွာ အနက္တစ္မ်ဳိးတည္း မေဆာင္။ ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္ အတိုင္း လိုသလို ရယူ ထားေသာ အနက္မ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္သည္။

ထုိ႔ျပင္ ေရးသား ေဖာ္ထုတ္မႈ အပိုင္းတြင္ သေကၤတကို အေရးအသား စကားတစ္ရပ္ အျဖစ္ အသံုး နည္းလွေသာ ဘာသာ စကားကို သေကၤတမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္သည့္ အေရးဘာသာ စကားႏွင့္ ေရာေထြးကာ နားလည္ လက္ခံထားပံုကို ေတြ႔ရျပန္သည္။

ဆိုလိုသည္မွာ ျမန္မာ ဘာသာစာ အေရးအသားတြင္ ပုဒ္ထီး၊ ပုဒ္မက လြဲ၍ ျပဆိုစရာ သေကၤတ ႀကီးႀကီးမားမား မရွိျခင္း ျဖစ္သည္။ ဗေလာန္ေရွာ တင္ျပခဲ့သည္မ်ားကို ေနာက္ပိုင္းတြင္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွင္းျပပါမည္။ ေရွးဦးစြာ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏုိင္သည္တို႔ကို တင္ျပပါရေစ။

တင္ကူး ေျပာစရာကေလး တစ္ခုကားရွိ၏။ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ အေရးအသားထဲ၌ “၀မ္းစာအခံ ရွိၿပီးသား ပုဂၢိဳလ္မ်ား အလြယ္တကူ ပြားမ်ား ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္”ဟု ဆုိထားေလရာ ထုိစာရင္းထဲတြင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ မပါႏုိင္ေလာက္ေသး။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အခ်ိန္ရ၍ စာေရးႏုိင္သည့္ အခါ တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စ စာေရး ႏုိင္ေသာသူမွ်သာ ျဖစ္၍ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ မ်ဳိးတူစု ခြဲပံု အရေသာ္ “ေျပာက္က်ား စာေရးဆရာ” မွ်သာျဖစ္ ပါေသးသည္။ “ငါ စာေရးဆရာ” ဟု ရင္ဘတ္ေကာ့၊ လက္မ ေထာင္ျပ ႏိုင္ေလာက္ေသာ အေျခအေန မရွိေသးပါ။ ၀မ္းစာလည္း ရွာဆဲသာ ျဖစ္ရာ “ေနာက္နားက ေပါက္ျပားကိုင္ တိုင္ထူဖို႔ က်င္းတူး” ေနရေသာ အဆင့္သာ ရွိပါေသးသည္။

သုိ႔ျဖစ္ရကား ယခု ကၽြန္ေတာ္၏ ေရးသားခ်က္ကို “ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားတြင္ စိတ္၀င္စားေသာ လမ္းေပၚက လူတစ္ေယာက္၏ ေဆြးေႏြးခ်က္၊ အျမင္၊ တင္ျပခ်က္” အျဖစ္သာ သေဘာထားၿပီး ဖတ္႐ႈၾကေစခ်င္ပါသည္။ အကယ္၍ ဤအေၾကာင္းအရာတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးၾကေသာ္ ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ “အင္းလ်ားလမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ အန္တီႀကီး ေျပာလို႔” ဆိုေသာ အေထာက္အထားမ်ဳိးျဖင့္ ဆိုကာ ၀င္ “မၿဖီး” ၾကေစခ်င္ပါ။ ေမာင္မစၥက အေတြးမ်ဳိးျဖင့္ ေ၀ဖန္ေရး မလုပ္ၾကေစခ်င္ပါ။

(တျခားလူေတြ အေနျဖင့္ ရွင္းေကာင္းရွင္းမည္။ နားလည္ေကာင္း နားလည္မည္။) ကၽြန္ေတာ့္ အေနျဖင့္ ပထမဦးဆံုး နားမလည္ႏိုင္ေသာ အခ်က္မွာ ေခါင္းစဥ္ျဖစ္သည္။

“၀တၳဳတို” ႏွင့္ “အစိတ္အပိုင္း” ကို တစ္သားတည္း၊ တစ္မ်ဳိးတည္း သေဘာထား ေစခ်င္သည္ေလာ။ သို႔မဟုတ္ “၀တၳဳတို” ႏွင့္ “အစိတ္အပိုင္း” တုိ႔ ႏွစ္ခုစလံုးကို မ်ဳိးတူစု တစ္ခုတည္း ေအာက္တြင္ ထားကာ ခြဲျခား လက္ခံ၍ ေဆြးေႏြး ထားသည္လား ဆိုသည္မွာ မရွင္းလွ။ ဤသို႔ ဆိုရသည့္ အေၾကာင္းမွာ “၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာတရား ၂” တြင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ ပင္ကိုေရး ၀တၳဳတို ႏွစ္ပုဒ္ကို ၫႊန္းထားေၾကာင္း ေတြ႔ရသျဖင့္ ျဖစ္၏။

သို႔ျဖစ္ေလရာ အပိုင္း ၁ တြင္ ၫႊန္းခဲ့ေသာ အဆိုမ်ားကို အေထာက္အထား အျဖစ္ “ျပ”ရန္ ၀တၳဳတို ႏွစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပထားသည့္ သေဘာဟု ျမင္မိသည္။ ဤတြင္ ေပၚလာခဲ့ေသာ ျပႆနာ တစ္ခုမွာ ဤသို႔ေသာ “ပံုစံ”ျဖင့္ ၀တၳဳတို ေရးျခင္း (ဖန္တီး တည္ေဆာက္ျပျခင္း) သည္ပင္ “အစိတ္အပုိင္း” သို႔မဟုတ္ “ေရွ႕ကအပိုင္း ၁ တြင္ အဆုိ ျပဳခဲ့တာ မ်ားသည္ (ဆိုလုိသည္မွာ “အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ...” ဆိုသည္ မွန္သမွ်သည္) ဇာတ္လမ္းမဲ့ ၀တၳဳတို ျဖစ္ျခင္းဟု ေနာက္ထပ္ အဆိုတစ္ခု ထပ္ျပဳ လိုက္ျခင္းေလာ။

အပိုင္း ၂ တြင္ ျပဳထားသည့္ အဆို တစ္ခုမွာ-
“Plotless Fiction ဟာ Fragment အေရးအသား ျဖစ္ပါတယ္” (မႏၲေလး အထင္ကရ။ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၂။ စာ၊ ၁၈၃။
ေရွ႕တြင္ေသာ္ မႏၲေလး အထင္ကရ ကို “မ-အ” ဟုသာ ၫႊန္းမည္။) ဟူ၍ ျဖစ္ေနေလရာ Fragment ဟု ဆိုသည္ မွန္သမွ်မွာ Plotless Fiction ျဖစ္သည္ဟု ဆိုထားျခင္းေလာဟု ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးစရာ၊ ေတြးၾကည့္စရာ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ဤတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ဆိုရလွ်င္ Fragment ဆိုသည့္ စာလံုးကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လက္ခံရန္ လိုလိမ့္မည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။ Fragment ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေပ အေရးအသား ဆိုင္ရာအျမင္၊ အယူအဆ၊ ေလ့လာခ်က္ မ်ားမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံ (အဂၤလိပ္ဘာသာ စကားႏွင့္စာ၊ ဥေရာပ ဘာသာ စကားႏွင့္ စာ) တို႔တြင္ အေျခခံ ေပၚေပါက္ လာခဲ့သည္ ျဖစ္ရာ သူတုိ႔၏ ဆိုလိုရင္းမွ ကင္းပကာ ငါ့စကား ႏြားရေျပာ၍ ျဖစ္ႏိုင္မည္ မထင္။ ထင္တုိင္းၾကဲလို႔ကျဖင့္ ပဒိုင္းသီးထဲ ပညာရွိ သြားျဖစ္တယ္ဟု ဆိုေလ့ ရွိသလိုမ်ဳိးသာ ျဖစ္ေပမည္။

စင္စစ္ သူတုိ႔ ဆိုလုိေသာ Fragment မွာ ၀တၳဳတို ျဖစ္ျခင္း၊ ၀တၳဳရွည္ ျဖစ္ျခင္း၊ ဇာတ္လမ္းမဲ့ျခင္း၊ ဇာတ္လမ္းရွိျခင္း... စသည့္ အမ်ဳိးအစား သတ္မွတ္ရန္(အျခားတစ္နည္း မ်ဳိးတူ စုျပဳတာ) စံမ်ား မဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါသည္။

၀တၳဳတိုမွသာ Fragment ပဲဟု ဆိုေလေသာ္ ျမစ္ေရ အတိမ္အနက္ကုိ ေရအက် ေခ်ာင္းစပ္မွာ ရပ္ကာ တုတ္စိုက္ တိုင္းၾကည့္ပံုမ်ဳိးထက္ ပိုမည္မထင္။ ထုိ႔ျပင္ Plotless ဟုဆိုေသာ စာလံုး/စကားလံုးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေသာင္မတိုက္၊ ကမ္းမဆိုက္ ျဖစ္ေနျပန္သည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိသည္။

အေၾကာင္းမွာ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က “ဇာတ္လမ္းမဲ့ ၀တၳဳတို” Plotless Fiction ဟု ဆိုထားသျဖင့္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ အရေသာ္ Plot ကို ဇာတ္လမ္းဟု ယတိျပတ္ မဆိုႏိုင္။ စာအေရး အသားတြင္ အေျခ ခံ၍ေသာ္ Plot သည္ ဇာတ္လမ္းကို တည္ေဆာက္ ထားေသာ ပံုစံ၊ ျဖစ္စဥ္ အေျခခံပံုစံ၊ အစီအမံ၊ စီစဥ္ ထားပံုတို႔ကို ဆိုလိုသည္။

(အဂၤလိပ္ ဘာသာ စကား၏ ေဘာင္အတြင္းမွာ အျခား အသံုးအႏႈန္းမ်ားႏွင့္လည္း ယွဥ္၍ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ဥပမာ Plotless Coup အစီအစဥ္ မရွိေသာ အာဏာသိမ္းမႈ။ Plotless dance အစီအစဥ္ မရွိေသာ အက။ ကာလႏွင့္ အာကာသ (အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာ) ကိုတည္ကာ ဆက္စပ္ ေျပာင္းလဲမႈတြင္ အေျခခံကာ ျပဆိုျခင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ သေဘာမွာ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ကို ဖန္တီး တည္ေဆာက္ရာတြင္ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲ၊ ဘာျဖစ္ ေနသလဲ၊ ဘာျဖစ္ လာဦးမွာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္လဲ ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖဆို ျပထားျခင္း သေဘာသာ ျဖစ္သည္။ ေဖာ့(စ)တာ E.M.Forster ေပးဖူးေသာ ဥပမာကို လက္ဆင့္ ကမ္းပါရေစ။

သူ၏ Aspects of the Novel ၁၉၂၇ တြင္...
၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ဆိုတာဟာ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေရြ႕ေလ်ာ ေျပာင္းလဲပံုမွာ တည္ၿပီး ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို သီကံုး ေရးသား ထားတာပဲလို႔ ဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ဇာတ္ကြက္ (ဤတြင္ Plot ကိုဆုိလိုသည္) ဆိုတာက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းနဲ႔ အက်ဳိးဆက္ေတြကို အေလးေပးၿပီး သီကံုး ေရးသား ထားတာပဲ။

“ဘုရင္ႀကီးေသၿပီး မိဖုရားႀကီးလည္း ေသတယ္” ဆိုတာက ဇာတ္လမ္း။ ဒီေနရာမွာ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေရြ႕ေလ်ာမႈကို ထိန္းထားတယ္(ကန္႔သတ္ထားတယ္)။ အေၾကာင္းရင္းနဲ႔ အက်ဳိးဆက္ေတြ မပါေသးဘူး။ “မိဖုရားႀကီး ေသတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္သူမွ မသိၾက ေပ”တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘုရင္ႀကီး ေသသြားလို႔ ရင္ကြဲနာ က်ေသတယ္ ဆိုတာကို သိၾကရတယ္။

ဒါက ဇာတ္ေၾကာင္း ဇာတ္ကြက္(Plot)။ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္း။ ဇာတ္ကို ဆက္ၿပီး အရွိန္အဟုန္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္မယ့္ ပံုစံ။ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေရြ႕ေလ်ာ ေျပာင္းလဲမႈကို ထည့္မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ မူရင္း ဇာတ္လမ္းကေန နယ္ကုန္ ဆန္႔ႏိုင္သမွ် ဆန္႔ထုတ္လုိက္တယ္။

ေဖာ့(စ)တာ၏ အနက္ဖြင့္ဆိုမႈကို ယတိျပတ္ လက္ခံရမည္ဟု မဆိုလုိ။ ေခတ္သစ္ ကာလတြင္ Plot ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အျမင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိခဲ့ပါသည္။ ၄င္းတို႔အနက္မွာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းေသာ အယူအဆ တစ္ရပ္မွာ ပံုစံတြင္ အဓိကထား ႐ုပ္ရွင္ပညာရွင္(ဤတြင္ Russian Formalist ကို ဆိုလိုသည္) တို႔၏ အျမင္ကို အက်ဥ္းမွ် ေလ့လာ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။

၄င္းတို႔ အဖို႔ “ဇာတ္လမ္းသည္ အေၾကာင္းအရာတို႔ကို ၄င္းတို႔၏ လိုအပ္ေသာ အစီအစဥ္မ်ား(ဆိုလုိသည္မွာ အခ်ိန္ကာလ၊ အျဖစ္ အပ်က္၏ ေရွ႕ေနာက္ အေနအထား...စသည္မ်ား) အတိုင္း အျပည့္အစံု ေဖာ္ထုတ္ ေရးသားထားျခင္းမ်ား ျဖစ္ၿပီး ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္(Plot) မွာ သီးျခား အေၾကာင္းအရာတို႔ကို (ျပန္လည္) ေနရာခ် ျပထားျခင္း သေဘာျဖစ္သည္” ဟုဆိုခဲ့သည္။

ဤအခ်က္မ်ားကို တင္ျပရသည္မွာ Plotlessဟူေသာ အဂၤလိပ္ဘာသာ စကား အေျခခံ အသံုးအႏႈန္းသည္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ တင္ျပထားခဲ့ေသာ “ဇာတ္လမ္းမဲ့ Plotless” (တစ္နည္း ဇာတ္လမ္းမဲ့ = Plotless) အျမင္ႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္ျဖစ္ေစ ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ဆက္စပ္ ေလ့လာ ၾကည့္လုိၾကေသာ္ နစ္ကလပ္(စ) ေဘကာ Nicholas Baker အမည္ရွိ စာေရးဆရာ၏ လံုးခ်င္း ၀တၳဳ အေရးအသားမ်ားကို ရွာေဖြဖတ္႐ႈ ၾကည့္ၾကေစခ်င္သည္။ ထုိအေရးအသားမ်ားမွာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ကာလ၏ ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ဇာတ္ကြက္၊ အစီအစဥ္ မဲ့ေသာ ၀တၳဳ အေရးအသား မ်ားဟု စာဖတ္သူႏွင့္ ပညာရွင္မ်ားက လက္ခံ ထားရေသာ အေရးအသားမ်ဳိး ျဖစ္၏။

အလားတူပင္ေရမြန္ကာဗာ Raymond Carver ၏ ၀တၳဳတိုမ်ားကို ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္ပါေသးသည္။ ဇာတ္လမ္း၏ ရွိေနျခင္းေတြ ေတြ႔ေန ရပါေသာ္လည္း ဇာတ္ကြက္၊ အစီအစဥ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနေၾကာင္း ေတြ႔ၾကရပါလိမ့္မည္။ အစီအစဥ္ အဆက္အစပ္ မရွိေသာ စာေၾကာင္းမ်ား၊ အနက္ အဓိပၸာယ္ ေဖာင္းပြေနေသာ စာေၾကာင္းမ်ား စသည္တို႔အားျဖင့္ ၀တၳဳတို သို႔မဟုတ္ ၀တၳဳတိုဟု ထင္ရေသာ အေရးအသားမ်ဳိးကို တည္ေဆာက္ ႏိုင္ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ “ဇာတ္လမ္းမဲ့” ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ေပမည္။ “ဇာတ္လမ္းမဲ့” ဟု ေခၚလိုေသာ္ ေခၚႏိုင္ေပမည္။ စင္စစ္ တကယ္တမ္း “မဲ့” ေနသည္မွာ(အျခားတစ္နည္း ေပ်ာက္ဆံုး ေနသည္မွာ) ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ဇာတ္ကြက္၊ အစီအစဥ္သာ ျဖစ္ေပမည္။ အစဥ္အလာ အရ လက္ခံနားလည္ခဲ့ရေသာ “ဇာတ္လမ္း” မွာ Story ကို ဆိုလိုသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိသည္။ အကယ္၍ Plot ကို ျမန္မာတို႔၏ ဘာသာစကား ေဘာင္ထဲတြင္ “ဇာတ္လမ္း” ဟု လက္ခံ ထားေလေသာ္ Plot = Story သေဘာ သက္ေရာက္ သြားေပမည္။ ထုိသို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္သည္။

ဤသည္တို႔မွာ “၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာတရား”၏ အစဦး အပိုင္းတြင္ ၪဏ္မမီသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏုိင္ေသာ အခ်က္အခ်ဳ႕ိ ျဖစ္သည္။ အျခား တစ္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပပါရေစ။ ၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပုိင္းအစ သေဘာတရား-အပိုင္း ၁ (မ-အ၊ ၃၊ ၁။ စာ၊ ၁၅၁။) ၏ အစဦးဆံုး၌ ေရးသား ေဖာ္ျပထားေသာ စာေရးဆရာ ေဒၚနလ္ဘာသဲလ္(မ) Donald Barthelme ၏ စာေၾကာင္း ကိစၥ။ ၄င္းစာေၾကာင္း၏ ေအာက္တြင္ ဤသို႔ ေရးသား ထားျပန္သည္။

“ဒီစာသားကို သတိျပဳမိတာ ၾကာၿပီ။ စိတ္အထင္ MeHale ရဲ႕ စာအုပ္ထဲက ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္”

(McHale ဆိုသည္မွာ Brain McHale ကို ဆိုလုိပံုရ သည္။) သို႔ရာတြင္ ေနာက္တစ္မ်က္ႏွာ(ယင္း။၁၅၂။) တြင္ေသာ္- “အထက္ေဖာ္ျပပါ ဘာသဲမ္ Barthelme ရဲ႕ ၀ါက်ဟာ See the moon ၀တၳဳထဲကျဖစ္တယ္” ဟု ၫႊန္းျပန္သည္။ ဘာကို ဆိုလို၍ ဘာကို ၫႊန္းခ်င္သည္ကို နားမလည္ႏိုင္ပါ။ (ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ၀မ္းစာ မျပည့္ေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။) ဘာသဲလ္(မ) ၏ ၀တၳဳမွာ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္(၊) ခန္႔ကျဖစ္ၿပီးမက္ေဟး(လ) Brain McHale ၏ Postmodernist Fiction စာအုပ္မွာ ၁၉၈၇ မွ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ ပံုႏွိပ္သည္။ ထုိစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ အနက္ တစ္အုပ္အုပ္ကို တကယ္ပဲ မဖတ္ဘဲလ်က္ ကိုး႐ံု ကိုးျပသည္လား။ အမွတ္ မွားခဲ့သည္လား မသိ။ စင္စစ္ မက္ေဟး(လ)က သူ၏ စာအုပ္တြင္ ဘာသဲလ္(မ) ၏ Fragmentation ႏွင့္ ပတ္သက္၍ေသာ္ အဓိကထား ကိုးကားျပခဲ့သည္မွာ “Snow White” ၀တၳဳျဖစ္သည္။ သို႔ရာ တြင္ မက္ေဟး(လ) ၏ ဦးတည္ခ်က္မွာ အပိုင္းအစမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ မဆံုးႏုိင္သည့္ ၀တၳဳတို႔၏ သေဘာကို ရွင္းရန္ ျဖစ္သည္။

သူက Mise-en-abyme ဟု သံုးကာ ရွင္းခဲ့သည္။ Mise-en-abyme မွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုမွ အျခားတစ္ခုသို႔ ဆင့္ပြား ကူးေျပာင္းၿပီး မဆံုးႏိုင္သည့္ သေဘာ ျဖစ္သည္။ မက္ေဟး(လ)က ထိုအခ်က္မ်ားကို Chinese-Box Worlds ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္၌ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွင္းျပထားေလရာ ပြားမ်ားလိုသူတို႔ ရွာေဖြ၍ ဖတ္႐ႈ ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါသည္။

ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ “၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္း အစ သေဘာတရား-အပိုင္း ၁” ၏အစ၌ ကိုးထားေသာ ဘာသဲလ္(မ)၏ “လကို ေတြ႕သလား” See the Moon၊ ဆို သည့္ ၀တၳဳတိုမွ စာေၾကာင္းFragment are the only forms I trust မွာ ၀တၳဳထဲတြင္ တစ္ႀကိမ္မွ်မက ေဖာ္ျပ ထားခဲ့ေသာ စာတစ္ေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ ဘာသဲလ္(မ)သည္ Fragmentဟူေသာ စာလံုးကို သူ၏ ၀တၳဳ အေရးအသားမ်ားတြင္ သံုးေလ့ ရွိသည္က မွန္၏။

သို႔ရာတြင္ သူသည္ တစ္စံုတစ္ရာကို အဆို ျပဳခဲ့ျခင္း ဟုတ္ပံုမရ။ “လကို ေတြ႕သလား” ဟူေသာ ၀တၳဳထဲက စာေၾကာင္းကို အျခား ပညာရွင္မ်ားကလည္း ၫႊန္းၾကသည္မွာ မွန္၏။ သို႔ရာတြင္ ဘာသဲလ္(မ) ကိုယ္တုိင္ကမည္ သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ထိုသို႔ ေရးသားခဲ့ေၾကာင္းကိုလည္း သိၾကရန္ လိုေပဦးမည္။ ၁၉၇၀-၇၁ ကာလအတြင္းက ဘာသဲလ္(မ)ႏွင့္ ကလင္ကိုးဗစ္ Jarome Klinkowitz တုိ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကစဥ္က ဘာသဲလ္(မ) ေျပာခဲ့ေသာ စကားတစ္ခြန္း ရွိပါသည္။ နားလည္ပံု မလြဲၾကေစရန္ မူရင္း အဂၤလိပ္ဘာသာ ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပလိုက္ပါရေစ...

Fragments are the only form I trust: ‘ It's a statement by the character about what he is feeling at that particular moment. I hope that whatever I think about esthetics would be a shade more complicated than that. Because that particular line has been richly misunderstood so often ...I have thought of making a public recantation. I can see the story in, say, Women's Wear Daily: WRITER CONFESSES THAT HE NO LONGER
T R U S T S F R A G M E N T S . ..’
(စာလံုးအေစာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ အထူးျပဳထားခ်က္။)

အေသအခ်ာ ဖတ္ၾကည့္ၾကေသာ္ သေဘာ မေပါက္စရာ မရွိဟု ထင္သည္။ ဘာသဲလ္(မ)၏ ဆိုလိုရင္း ဦးတည္ခ်က္ကို သေဘာ ေပါက္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဘာသဲလ္(မ) မွာ စာေပ အေရးအသားတြင္ ျဖစ္ေစ၊ သိမႈ အေျခခံ အေတြးအေခၚပိုင္းတြင္ ျဖစ္ေစ အစိတ္အပိုင္း Fragment တို႔၏ အရွင္သခင္ႀကီး တစ္ဦး မဟုတ္ပါ။ စာေရးဆရာ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

သို႔ျဖစ္ရကား ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က မည္သို႔ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဘာသဲလ္(မ)၏ စာတစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ရပါသနည္း။ အပ်င္းေျပ ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္၍ေလာ။ သို႔မဟုတ္ စာဖတ္သူမ်ားကို ၾကားဖူးနား၀ ရွိေစခ်င္၍ေလာ။ သို႔တည္း မဟုတ္ အျခား ရည္ရြယ္ရင္း အခ်က္ တစ္ခုခုေၾကာင့္ေလာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္ သေဘာ မေပါက္ေသးပါ။

အျခားတစ္ခ်က္သို႔ ကူးပါရေစ။ ၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာတရား - အပိုင္း ၁ မွာ “Fragment ကို အစိတ္အပိုင္း။ Fragmentary ကို အပိုင္းအစ” ဟု ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က ေ၀ါဟာရကို ဘာသာ ျပန္ျပထားသည္။ သာမန္ ဘာသာ စကား၏ ေဘာင္ထဲတြင္ ေသာ္ Fragment သည္ နာမ္။ Fragmentary သည္ နာမ၀ိေသသန။ ကြာျခားမႈ ရွိသည္ ဆိုရာတြင္ “ဦးဘ” ႏွင့္ သူ၏သား “ေမာင္လွ” ဟူေသာ ကြာျခားပံုမ်ဳိး၊ မတူညီပံုမ်ဳိး မဟုတ္။ ငယ္စဥ္က “ေမာင္ဘ”၊ ယခု “ဦးဘ” ဆိုသည့္ မတူညီပံုမ်ဳိး။ အကယ္၍ ဆႏၵရွိေသာ္၊ Fragment ကိုလည္း အပိုင္းအစဟု ေခၚႏုိင္ေကာင္း ေခၚႏုိင္မည္။

ထုိသို႔ေခၚဆိုေလ ေသာ္ Fragmentary မွာ အပိုင္းအစ ျဖစ္ေနသည့္(တစ္စံုတစ္ရာ) သာျဖစ္သည္။ ဥပမာ အပိုင္းအစ ျဖစ္ေနေသာ သတင္းမ်ား (အျခားတစ္နည္း သတင္း အပိုင္းအစမ်ား)။ အေနာက္တိုင္း အေတြးအေခၚ စနစ္တြင္ အသံုးျပဳေသာ စာလံုး/စကားလံုး အရရွင္းရေသာ္ Fragmenr သည္ Being ျဖစ္ၿပီး Fragmentary သည္ Becoming သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပေတာ့မည္။ ကာ(ဖ)ကာ Franz Kafa က သူ၏ မီးထိုးသမား The Stoker ၀တၳဳတိုကို A Fragment ၁၉၁၃ ဟု ေရးသားခဲ့ျခင္းကို လည္းေကာင္း၊ The Hunter Gracchus: Four Fragments ၁၉၁၆-၁၉၁၇ ဟု ေရးသားခဲ့ျခင္းကို လည္းေကာင္းၾကည့္ကာ လြယ္လြယ္ သေဘာ ေပါက္ႏုိင္မည္ ထင္သည္။ သို႔ရာတြင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ နားလည္ လက္ခံထားမႈ အတိုင္းအတာအတြင္းမွ အနက္ယူ ေဖာ္ျပထားေသာ ေ၀ါဟာရအတြက္ (ဤတြင္) ေစာဒက မတက္လုိပါ။
“အစိတ္အပိုင္း Fragment တရားကိုယ္သေဘာ” (မ-အ။ ၃၊ ၃။ စာ၊ ၁၅၃။) ႏွင့္ “အပိုင္းအစ Fragmentary တရားကိုယ္သေဘာ” ဟူေသာ အခ်က္ ႏွစ္ခုကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ မဖတ္ဖူး၊ မၾကားဖူးသည္သာမက (ယခု ဖတ္ၾကည့္ေသာ္လည္း) နားမလည္ပါ။ နားမလည္ေသာ အပိုင္းကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ ည့ံဖ်င္းေသာေၾကာင့္ဟုသာ သေဘာ ထားလုိက္ၾကေစခ်င္ ပါသည္။

နားမလည္ေသာ အေၾကာင္းမ်ားအနက္မွ အခ်ဳိ႕ကိုတင္ျပရေသာ္..
“အစိတ္အပိုင္း စာသား Text တစ္ခုမွာ “ဗဟိုခ်က္ Center” ဆိုတာ ရိွတယ္”
(ဗဟိုခ်က္ ရိွေသာ္ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုဟု ဆိုႏိုင္ပါ သလား။ မည္သည္ သုိ႔မဟုတ္ မည္သုိ႔ေသာ “အစိတ္အပိုင္း” တစ္ခုကို “Text” ဟု ေခၚပါသလဲ။)
“ျမင္သာထင္သာ ရိွခ်င္ရိွမယ္။ ဖံုးကြယ္ထားတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖံုးကြယ္ ထားတတ္တယ္။ Hidden Center လုိ႔ ေခၚႏိုင္တယ္”
(ဖံုးကြယ္ထား၍ မျမင္သာမထင္သာ ျဖစ္ေနျခင္း၏ “ရိွေနျခင္း” ကုိ မည္သုိ႔ သိႏိုင္မည္နည္း။ မျမင္သာ မထင္သာသည့္ (တစ္စံုတစ္ရာ၏) Hidden Center ဆုိသည္ကို မည္သုိ႔ သိႏိုင္ပါမည္နည္း။)
“Oneness သေဘာတရားနဲ႔ ၾကည့္ရင္..”

(မည္သည္ သုိ႔မဟုတ္ မည္သည္၏ Oneness ျဖင့္ “အစိတ္အပိုင္း”ႏွင့္ “အပုိင္းအစ” တုိ႔ကို ခ်ိန္ထိုးကန္႔သတ္ အဆံုးအျဖတ္ ျပဳႏုိင္ပါသနည္း။Onenessမွာ Oneness ဟု ဆုိ႐ံုျဖင့္ ၿပီးပါသလား။) ေပါင္းစည္း ညီညြတ္မႈ Unity ဆိုတာရိွႏိုင္တယ္ (အစိတ္ အပိုင္းတရားကိုယ္သေဘာ)။ ေပါင္းစည္းညီညြတ္မႈ Unity ကို ျငင္းပယ္တယ္(အပိုင္းအစ တရားကုိယ္သေဘာ)။

(ေပါင္းစည္း ညီညြတ္မႈ Unity ဆုိသည္မွာ ေဇာ္ေဇာ္ ေအာင္ သတ္မွတ္ေခၚဆုိထားေသာ) “အစိတ္အပိုင္း”ႏွင့္ “အပုိင္းအစ” တုိ႔၏ သုိ႔မဟုတ္ အတြင္းမွ (တစ္) ဘာသာ စကား၊ (ႏွစ္) သဒၵါ အေျခခံ တည္ေဆာက္ထားပံု၊ (သံုး) ဘာသာ စကားအရ ေဖာ္ထုတ္ထားေသာ အနက္တုိ႔၏ အၾကားမွ ေပါင္းစည္း ညီညႊတ္မႈ Unity တစ္ခုခုကို ဆိုလိုပါသလား။ သုိ႔မဟုတ္ ဘာသာ စကားအရ တည္ေဆာက္ထားျခင္းႏွင့္ စာလံုး/စကားလံုးတုိ႔၏ ၾကားမွ ေပါင္းစည္း ညီညြတ္မႈ Unity ကုိ ဆုိလုိပါသလား။ ထုိ႔ျပင္ “အစိတ္အပိုင္း”ႏွင့္ “အပုိင္းအစ” တုိ႔မွာ စင္စစ္ တစ္မ်ဳိးတည္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုေသာ ေပါင္း စည္းညီညြတ္မႈ Unity ဆုိသည္မွာ မည္သုိ႔ အေနအထားတြင္ ရိွႏိုင္ပါမည္လဲ။)

(ကြင္းစကြင္းပိတ္ အတြင္းမွ ေမးခြန္းမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ေမးခြန္းမ်ား ျဖစ္သည္။)
ထိုအခ်က္မ်ားကုိ ရွင္းလင္း ျပမည္ဆုိေသာ္ ေရွးဦးစြာ ရွင္းလင္းျပရန္ လုိအပ္သည္မွာ Fragment ႏွင့္ Fragmentary ဆုိသည္ကို ျမန္မာ ဘာသာျဖင့္ အလ်င္ ပီျပင္ေအာင္ ရွင္းျပရန္ လုိအပ္ပါလိမ့္မည္။“တရားကိုယ္ သေဘာ” ဟုဆုိကာ မေရမရာ ရွင္း၍ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ထင္သည္။ Fragment ႏွင့္ Fragmentary ဆုိသည္မွာ “စာလံုးေလာ၊“စာေၾကာင္းေလာ”၊ “စာေၾကာင္း တည္ေဆာက္ ထားပံုေလာ”။ စာအေရးအသား အရ တည္ေဆာက္ထားေသာ တစ္စံုတစ္ရာေလာ။ ဆုိလိုရင္းမ်ားေလာ။ အေတြးအျမင္ေလာ။ တစ္ခုခု ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပရန္ လိုမည္။ အရပ္စကားျဖင့္ လြယ္လြယ္ဆုိရေသာ္ “ၤFragment ဆိုတာ ဘာလဲ” ကုိ ရွင္းရန္ လုိမည္ထင္သည္။

အပိုင္း-ႏွစ္။
ဤအပိုင္းတြင္မူ ေမာရီဗေလာန္ေရွာ Maurice Blanchot ႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆြးေႏြးခ်င္သည္။ အေၾကာင္းမွာ “၀တၳဳတုိ/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာ တရား-အပုိင္း(၁)” ၏ ေနာက္ဆံုးတြင္(မ-အ။ ၃၊ ၁။ စာ- ၁၅၃ ၾကည့္ပါ။) ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က မွတ္ခ်က္ ေပးရာတြင္ “အခု တင္ျပခဲ့တဲ့ အစိတ္အပိုင္း/အပိုင္းအစ Fragmenty/Fragmentary သီ၀ရီကုိ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပခဲ့သူက ေမာရီဘလြန္ေရွာ ျဖစ္တယ္”ဟု အခုိင္အမာ ေရးသားခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရသည္။

သို႔ရာတြင္ “ဘယ္မွာ” “ဘယ္တံုးက” စသည္ျဖင့္ မပါ။ အေထာက္အထား မေတြ႔ရ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ဆုိရလွ်င္ အေထာက္အထား တစ္ခုခု ျပသင့္သည္ဟု ဆုိရမည္။ ပညာရပ္ တစ္စံုတစ္ရာ အေၾကာင္းကို တင္ျပေလေသာ္၊ သုိ႔မဟုတ္ ပညာရပ္ အေျခခံျဖင့္ အေၾကာင္းအရာ၊ အေၾကာင္းရပ္ တစ္ခုခုကို တင္ျပေလေသာ္ အကိုးအကား အေထာက္အထား လိုအပ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႔ အေနအထားမ်ားတြင္ စာအုပ္စာရင္းေလာက္ ျဖင့္ပင္ မလံုေလာက္ေတာ့ပါ။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ ရာစုသည္ ၾကက္တူေရြး စာအံသည္ကဲ့သို႔ ႏႈတ္တုိက္ရြတ္ကာ အသိပညာ တစ္စံုတစ္ရာကို လက္ဆင့္ကမ္းေသာ ကာလတစ္ခု မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ပညာရပ္ တစ္စံုတစ္ရာ အေျခခံ၍ တင္ျပျခင္းမွာ ေလကိုဖမ္း၍ ၀ါးတန္းခ်ည္ေသာ အေပါစား ပါးစပ္ ရာဇ၀င္ ဆရာကေလးတုိ႔ လုပ္ရပ္မ်ဳိး မဟုတ္။

ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ အရေသာ္ ဗေလာန္ေရွာက အစိတ္အပိုင္း သီ၀ရီ ဟူ၍ ေရးသားခဲ့ျခင္း မရိွပါ။ ေနာက္ပိုင္း ပညာရွင္မ်ား က ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားမ်ားမွ အေၾကာင္း သင့္ရာကုိ ထုတ္ႏုတ္ တင္ျပရင္း ဤသည္မွာ ဗေလာန္ေရွာ၏ စာေပႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ“ဘာအျမင္” “ညာအျမင္” စသည္ျဖင့္ တင္ျပခဲ့ျခင္းမ်ားသာ ရိွပါသည္။

အထူးသျဖင့္ စာေပ အပါအ၀င္ျဖစ္ေသာ လူမႈေရး သိပၸံ၊ လူမႈ ဆက္ဆံေရး အေျခခံ သိပၸံ ပညာမ်ားကို သိပၸံ႐ိုး႐ိုးမွ သီ၀ရီ ေဖာ္ထုတ္ပံုႏွင့္ တစ္သားတည္း ျမင္၍မရႏိုင္။ ဗေလာန္ေရွာ ေရးသားခဲ့သည္မွာ အမ်ားအျပား ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအထဲတြင္ စာေပ၊ ဘာသာစကား၊ အေတြးအေခၚ စသည္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေရးအသားမ်ားလည္း ပါ၀င္သည္။ ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားတို႔မွာ ခက္ခဲလွသည္ ျဖစ္ရာ (ဆိုလိုသည္မွာ လြယ္လြယ္ကူကူ အနက္ေပါက္ရန္ မလြယ္) ပညာရွင္မ်ား၏ အလုိအရ ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားမ်ားကို ဖတ္႐ႈရာတြင္ တတ္ႏိုင္သမွ် ဖတ္၍ ဆက္စပ္ၾကည့္ရန္ လုိေၾကာင္း သိရပါ သည္။ သူ႔အေရးအသားကို တစ္ေၾကာင္းဖတ္ အကုန္သိ လုပ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္။

သုိ႔ရာတြင္ အခ်က္တစ္ခ်က္ အေနျဖင့္ ေမ့ေလ်ာ့ထားျခင္း မရိွသင့္သည္မွာ သူ၏စာေပ အေရးအသား ဆိုင္ရာ အယူအဆ မ်ားမွာ ျပင္သစ္ဘာသာ စကားတြင္ လံုးလံုး သို႔မဟုတ္ မ်ားစြာ အေျခခံ၍ ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္ သာသာ စကား/စာ သို႔ ဘာသာ ျပန္ၾကသည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုသာသာပင္ ရိွေပဦးမည္။ ဗေလာန္ေရွာ အေနျဖင့္ အစိတ္အပိုင္း သီ၀ရီဟု ကန္႔သတ္ေဖာ္ထုတ္ ေရးသားခဲ့ျခင္း မရိွဟု ဆုိရသည္မွာ သူ၏ အေရးအသား တစ္ခုတြင္အေျခခံ၍ ဆုိရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဗေလာန္ေရွာက..
Fragmentary writing is risk, it would seem: risk itself. It is not based on any theory, nor does it introduce a
practice one would define as interruption...
The Writing of the Disaster. စာ-၅၉
သူကိုယ္တုိင္၏ အျမင္ သို႔မဟုတ္ လက္ခံ ထားခဲ့ေသာ အျမင္တစ္ရပ္တြင္ အပိုင္းအစအျဖစ္ ေရးသားထားေသာ အေရး အသားတုိ႔မွာ သီ၀ရီ တစ္စံုတစ္ရာတြင္ အေျခခံကာ ေဖာ္ထုတ္ ၍ ေရးသားရျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သီ၀ရီႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ဗေလာန္ေရွာ လက္ခံထားပံု တစ္ခုကို ထပ္မံညႊန္းခ်င္ပါေသး သည္။ ယင္း စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၄၃ တြင္ပင္...
You theoreticians, know that you are mortal, and that theory is death in you. Know this, be acquainted with your companion. Perhaps it is true that 'without theorizing, you would not take one step forward', but this step is one more step toward the abyss of truth.

သုိ႔ျဖစ္ရကား “အစိတ္အပိုင္း/အပိုင္းအစ Fragment/Fragmentary သီ၀ရီကုိ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပခဲ့သူက ေမာရီဘလြန္ ေရွာ” ဟု ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က အခုိင္အမာ ျပဳထားသည္မွာ အျခားေသာ ေမာရီဗေလာန္ေရွာ တစ္ဦးေပေလာ ဟု စဥ္းစားရန္ အေၾကာင္း ရိွေနသည္။“သီ၀ရီကုိ ေဖာ္ထုတ္သူ” ဟု အခုိင္ အမာ ဆုိထားေသာအခ်က္မွာ အလြန္႔အလြန္ သံသယ ရိွစရာ ေကာင္းလွေပသည္။ ထုိ႔ထက္ ပို၍ေသာ္ သီ၀ရီ တစ္စံုတစ္ရာကို အေျချပဳကာ Fragment/Fragmentary အေရးအသားမ်ဳိး ကုိ ေရးျခင္း မဟုတ္ႏိုင္ေၾကာင္းကို ဗေလာန္ေရွာက ဤသို႔ ဆုိခဲ့ျပန္ေသးသည္။

Then to write fragmentarity is simply to welcome one's own disorder, to close up one's own self in a contended isolation and thus to refuse the opening that fragmentary exigency represents; an exigency that does not exclude totality, but gose beyond it.

The Infinite Conversation: စာ၊၃၅၉
အလားတူပင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ အေရးအသားမ်ားတြင္ တခုတ္တရ ေဖာ္ျပေလ့ ရိွေသာ “ဗဟိုခ်က္မဲ့” ကိစၥမွာ သံသယ ရိွစရာ ေကာင္းေနျပန္သည္။ “ဗဟိုခ်က္မဲ့” သည့္ကိစၥမွာ စာေပပညာရွင္ အမ်ားစု၏ အျမင္တြင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ အေလး ထားသေလာက္ အေလး ထားစရာ မဟုတ္ပါ။ ဗေလာန္ေရွာ က Fragment ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရးသားခဲ့သည္မွာ မွန္၏။ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ တင္ျပခဲ့ေသာ“ဗဟိုခ်က္ Center” အေၾကာင္းကို အဓိကထားတင္ျပေသာ “အပိုင္းအစ” (ဤေနရာမွစ၍ Fragment ကို အပိုင္းအစဟုသာ သံုးပါမည္) မ်ဳိး မဟုတ္။ အဓိက ဦးတည္ တင္ျပခဲ့သည္မွာ “စာအုပ္တစ္အုပ္”၏ ဗဟို ခ်က္/ရည္ရြယ္ဦးတည္ကာ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပထားေသာ အေၾကာင္း (သေဘာ)မ်ဳိးသာျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ႏွင့္ စာတစ္ပုဒ္တုိ႔ အၾကားတြင္ “အတုိင္းအတာ” “အက်ယ္အ၀န္း” “အကန္႔အသတ္” စသည္မ်ားမွာ မတူၾက။

ဗေလာန္ေရွာက..
အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု အေနျဖင့္ ျဖစ္ေနေသာ စာတစ္အုပ္တြင္ပင္ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္မႈ ရိွေနေသာ အခ်က္တစ္ခု ရိွေနသည္ (ဤတြင္ “အခ်က္တစ္ခု ” ဆုိသည္မွာ “ဗဟိုခ်က္” ဟု ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က ေရးေလ့ရိွေသာအခ်က္ ျဖစ္သည္။) ထုိအခ်က္မွာ ပံုေသကားက် တည္ေနသည္ မဟုတ္။ စာအုပ္၏ အေလးအေပါ့တြင္ တည္၍ျဖစ္ေစ၊ ဖြဲ႔စပ္ထားပံု အေနအထား ေပၚတြင္ တည္၍ျဖစ္ေစ ေျပာင္းသြားႏိုင္သည္။

သုိ႔ရာတြင္ ပံုေသကားက် ျဖစ္ေနေသာ ထုိအခ်က္သည္ပင္ သူ႔ဘာသာ ေျပာင္းလဲ သြားႏိုင္ေသးသည္။ ရိွရင္းစြဲ အေနအထားမွ ပုိ၍ အခ်က္အခ်ာ က်လာႏိုင္သည္။ ပုိမုိ၍ ဖံုးကြယ္ထားေသာ အေနအထား ေရာက္သြားႏိုင္သည္။ ပိုမို၍ မေသ မခ်ာေသာ အေနအထား ေရာက္သြားႏိုင္သည္။ ပိုမို၍ စီးစီး ပိုးပိုး ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ စာအုပ္ကို ေရးသားသူသည္ တပ္မက္မႈ အရင္းခံ၍ ျဖစ္ေစ၊ မသိလုိက္ မသိဘာသာျဖင့္ ျဖစ္ေစ ထုိအခ်က္ကို ေရးသားခဲ့ေလသည္။(Blanchot ၊၁၉၈၂။) Center ဟု အဂၤလိပ္လုိ ေရးသည္ကို “ဗဟိုခ်က္” ဟု ဘာသာျပန္ သံုးစြဲ သည္ကတည္းက နားလည္ပံုမ်ား လြဲႏိုင္သည္။ အေၾကာင္းမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္တြင္ အေရးပါေသာ၊ ပဓာနက်ေသာ၊ ထိမ္ျမႇဳပ္ ထားေသာ၊ ဆုိလုိရင္းကို ရွာမေတြ႔ႏုိင္ေသာ အခ်က္မွားမွာ ပါစျမဲ။ ဆုတ္ျဖဲကားရား ႏုိင္ေသာ အေရးအသားမ်ဳိး၊ ဦးတည္ခ်က္ မရိွဘဲ ေရးသားျခင္းမ်ဳိး၊ ဘာသာစကား အသံုးအႏႈန္းမ်ားကို ကစဥ့္ကလ်ား ဆက္စပ္ ထားျခင္းမ်ဳိး စသည့္ ေရးသားပံုမ်ဳိး ကုိမွ ဗဟိုခ်က္ မဲ့သည္ဟု ဆုိလုိၾကသည္ မဟုတ္ပါ။

အထက္ပါ စာပိုဒ္ကုိ ဖတ္ၾကည့္လွ်င္ ဗေလာန္ေရွာ ဆုိလုိသည့္ သေဘာကို ရိပ္စားမိႏိုင္သည္။ ထုိစာပိုဒ္တြင္ ဗေလာန္ေရွာက စာဖတ္သူကို ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏အၾကည့္ Orpheus’s Gaze အရ ၾကည့္ေစခ်င္ သည္။ ေအာ္ဖီရပ္(စ)အၾကည့္မွ ေရွာင္ေစခ်င္သည္။(ေအာ္ဖီ ရပ္(စ)အၾကည့္ကို ေရွ႕တြင္ အက်ဥ္းမွ် တင္ျပပါမည္။) ဖတ္သူက ေရးသူ၏ အဓိကထား ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပထားခ်က္ (ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ နားလည္ လြဲထားေသာ “ဗဟိုခ်က္”)ကို ေရႊ႕ေျပာင္း ၾကည့္ႏုိင္သည့္ သေဘာ ရိွသည္။ အေရးအသား အတြင္း၌ ေတြ႔ရွိရေသာ “ရိွေနျခင္းမ်ား”ႏွင့္“ေပ်ာက္ဆံုးေနျခင္း” သည္ ထုိအေရးအသား အတြင္းမွ အဓိက က်မႈ၊ ပဓာန က်မႈမ်ား ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ေရးသားထားျခင္း အတြင္းမွ အဓိက က်ေနမႈ တစ္စံုတစ္ရာသည္ စာဖတ္သူ၏ ဖတ္႐ႈပံုအတြင္း အေန အထား ေျပာင္းလဲသြားျခင္းျဖင့္ ထုိအဓိက က်ေနမႈမွာ အေန အထား ေျပာင္းသြားတတ္သည့္ သေဘာ ျဖစ္သည္။

ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားမ်ားကို နားလည္ရန္မွာ သူ၏ စာေပ ေရးသားျခင္းအေပၚ လက္ခံ ထားရိွေသာ အျမင္ကို သိရန္ လုိအပ္ပါသည္။ ထုိအျမင္ကို အက်ဥ္းမွ် ရွင္းျပပါရေစ။ ဗေလာန္ေရွာ၏ အေခၚ အရေသာ္ “ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အၾကည့္” Orpheus’s Gaze ဟု ေခၚရပါမည္။ အရင္းခံ ေက်ာ႐ိုးမွာ ဤသို႔ ျဖစ္သည္။

ေရွးဂရိတုိ႔၏ ဒ႑ာရီ အရေသာ္ ေအာ္ဖီရပ္(စ)နတ္သား (နတ္သားဟူေသာ အသံုးအႏႈန္းမွာ နားလည္လြယ္ရန္ သံုးႏႈန္းလုိက္ေသာ အသံုးအႏႈန္းသာ ျဖစ္ပါသည္) မွာ ေစာင္း (Lyre ကိုဆုိလုိသည္။) တီး၍ သီခ်င္းဆုိေလ့ ရိွေသာ သီခ်င္းသည္ နတ္သား ျဖစ္ပါသည္။ (သူ႔ေခတ္အခါကမူ အႏုပညာသည္ဟု ေခၚရေပမည္။ ဟိႏၵဴ အေတြးအေခၚတြင္ ေတြ႔ရေသာ ပၪၥသိခၤ နတ္သား သေဘာမ်ဳိးဟု ယွဥ္တြဲ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ႏုိင္သည္။) သီဆို တီးမႈတ္ရာတြင္ အလြန္ေျပာင္ေျမာက္သူ ျဖစ္သည္။ သူ၏ ဇနီး သီခ်င္းသည္ နတ္သမီး (ဤတြင္လည္း နားလည္လြယ္ေအာင္ နတ္သမီးဟု သံုးႏႈန္း ထားရေသာ္လည္း ၿပာစ့ကို ဆုိလုိျခင္းျဖစ္သည္) ယူရီဒီစီ ေသဆံုး သြားေသာအခါ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတသျဖင့္ ေသဆံုးသူတုိ႔၏ အရပ္သို႔ လိုက္သြားေလသည္။ ေရွးဂရိတုိ႔၏ အယူအဆတြင္ အသက္ရွင္ ေနသူတုိ႔ ေနထုိင္ရာသည္ အထက္ကမာၻ(Upper World ကို ဆုိလုိသည္) ျဖစ္ၿပီး ေသသူတုိ႔ေနထုိင္ရာမွာ ေအာက္ကမာၻ (Under Worldျဖစ္သည္)ျဖစ္သည္။ အထက္ကမာၻသည္ အလင္း၊ ေအာက္ ကမာၻသည္ အေမွာင္ဟု လက္ခံ ထားၾကသည္။

ေအာက္ကမာၻသို႔ ေရာက္ေလေသာ္ ေအာက္ကမာၻကို အုပ္စိုးသူတုိ႔ကို သီဆုိ တီးမႈတ္ကာ ေျဖေဖ်ာ္ၿပီး သူ႔ဇနီးအား အထက္ကမာၻသို႔ ျပန္ခြင့္ျပဳပါရန္ ေတာင္းပန္ေလသည္။ သူ၏ သီဆိုတီးမႈတ္ေျဖေဖ်ာ္မႈေၾကာင့္ သနားစိတ္ ေပၚသြားၾကသျဖင့္ ေအာက္ကမာၻကို အုပ္စိုးေသာ နတ္သမီးႀကီး ပါစီဖုန္းနီးက ေအာ္ဖီရပ္(စ) ၏ ဇနီးအား အထက္ကမာၻသို႔ ျပန္ခြင့္ျပဳမည္။ မင္း ေရွ႕ကသြားႏွင့္။ အလင္းထဲသို႔ မေရာက္မခ်င္း မင္းရဲ႕ ဇနီးကုိ လွည့္မၾကည့္ေလႏွင့္ဟု မွာသည္။ ေအာ္ဖီရပ္(စ)လည္း ကတိျပဳကာ အထက္ ကမာၻဆီသုိ႔ ေရွ႕ဆီမွ ဦးေဆာင္ေလွ်ာက္ လာခဲ့ေလသည္။ အလင္းထဲသို႔ ေရာက္ေလေသာ္ စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေလရာ အလင္းႏွင့္ အေမွာင္စပ္ၾကား အတြင္းမွာပင္ ရိွေနေသးေသာ ယူရီဒီစီမွာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။ ထုိေရွးေဟာင္း ဂရိဒ႑ာရီမွာ ဤေနရာတြင္ မဆံုးေသးပါ။

သို႔ရာတြင္ ဤေနရာတြင္ပင္ရပ္ကာ လုိရင္းသို႔ ျပန္ပါ ရေစ။ ထိုေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အၾကည့္မွာ အေနာက္တုိင္း၌ စာေရး သားျခင္း(အထူးသျဖင့္ ဖန္တီးစာေရးသားျခင္း) ကို ရည္ညႊန္းကာ သံုးႏႈန္းၾကေသာ အသံုးအႏႈန္းတစ္ခုျဖစ္ၿပီး ထုိ ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အၾကည့္ သေဘာကို ဗေလာန္ေရွာက လက္ခံသည္။ “စာေရးသားျခင္းဟာ ေအာ္ဖီရပ္(စ)ရဲ႕ အၾကည့္နဲ႔ စတာပဲ” (Blanchot ၁၉၈၂) ဟု ဆုိခဲ့သည္။

ဆက္လက္၍ ရွင္းဆိုသည္မွာ-
ဒီအေျခအေနမ်ဳိးအထိ ေရာက္ေအာင္ ဆင္းသက္သြား တယ္ ဆုိကတည္းက ေအာ္ဖီရပ္(စ)မွာ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈက ရိွႏွင့္ၿပီးသား။ ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ အဲဒီ အေနအထား တစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့လုိ႔ သာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ စာေရးတာ။ အဲဒီ အေန အထားကုိ ေရာက္ဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း စာေရးသားျခင္း ကသာ လမ္းဖြင့္ေပးႏိုင္တာ။ ဒီေတာ့၊ စာေရးဖုိ႔ ဆိုတာက စာေရးႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေနတာပဲ။ (ယင္း)

ဤတြင္ ဗေလာန္ေရွာက ထပ္မံျဖစ္ေပၚမႈသေဘာကို ဆုိလုိသည္။ စာေရးျခင္းသည္ စာေရးႏွင့္ ၿပီးျဖစ္သည္ ဆိုေသာ အခ်က္ကို သတိထား ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အေနအထားမွာ အလြန္ ခက္ခဲေသာ အေနအထား ျဖစ္သည္။ မည္သုိ႔ေသာ အျပဳအမူကို ျပဳမူသည္ ျဖစ္ေစ ဆိုးက်ဳိး တစ္စံုတစ္ရာမွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္။ အႏုပညာ သည္တုိ႔သည္ သူတုိ႔၏ အႏုပညာ လက္ရာကို ၾကည့္ခ်င္ၾက သည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ ထုိဆႏၵ တပ္မက္မႈသည္ကပင္လွ်င္ အႏုပညာသည္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစခ်င္သည္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ အကယ္၍ မၾကည့္ခဲ့ေလေသာ္ အႏုပညာ တစ္ရပ္ ျဖစ္မလာခဲ့။

ဆုိလိုသည္မွာ ယူရီဒီစီကို ၾကည့္ခဲ့ျခင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေပ်ာက္ဆံုး သြားခဲ့ရေသာ ယူရီဒီစီမွာ အႏုပညာ ျဖစ္စဥ္၏ သေဘာသာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ အၾကည့္က တစ္စံုတစ္ရာကို ၿပီးဆံုး ေစခဲ့ေတာ့သည္။ တစ္နည္းဆုိေသာ္ ေသဆံုးျခင္းသို႔ ဦးတည္ သြားခဲ့သည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ အရပ္စကား ျဖင့္ လက္ခံ နားလည္ၾကေသာ “ေသဆံုးျခင္း” မ်ဳိးကားမဟုတ္။

ဗေလာန္ေရွာ၏ စကားအားျဖင့္ေသာ္...
သူ(ေအာ္ဖီရပ္စ္)ကသာ ယူရီဒီစီကုိ မၾကည့္ခဲ့ရင္ သူမကို သူ႔နားပိုၿပီး နီးမလာေစႏုိင္။ သူမလည္း မရိွႏိုင္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလုိ ၾကည့္လုိက္တာကိုက သူကိုယ္တုိင္ပါ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္။ သူလည္း သူမလုိပဲ ေသခဲ့တာ။ ေသတယ္ ဆုိေပမယ့္ လူေတြ(အရပ္ထဲမွာေျပာေနၾကတဲ့) ၿငိမ္းခ်မ္းသြားမႈ၊ ရပ္တန္႔ သြားမႈ၊ အနားရသြားမႈ ဆုိတာမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ဘူး။ တျခား ေသပံုတစ္မ်ဳိး၊ အဆံုး ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အတြက္ ရရိွတဲ့ေ၀ဒနာ ပဲ။ (ယင္း)

ျခံဳငံု၍ ျပန္လည္ တင္ျပရေသာ္ ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ မွားယြင္း ခဲ့ေသာ (တစ္နည္း မမွန္ေသာ) ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ရပ္သည္ ကပင္လွ်င္ ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့ေတာ့သည္။ ဤအခ်က္ကို ယူ၍ေသာ္ ဗေလာန္ေရွာက ဆုိခ်င္သည္မွာ အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ရပ္ကို တပ္မက္ျခင္းသည္၌ပင္ အပိုင္း အစတစ္ခု၏ ပံုစံ သေဘာက ရိွေနႏွင့္သည္ဟု ျဖစ္သည္။ ဆုိလုိသည္မွာ စာအေရးအသားအားျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပ ထားေသာ အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ခုသည္ အေရးအသား အရ ၿပီးဆံုးလိမ့္မည္ မွန္ေသာ္လည္း မၿပီးဆံုးေသး။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အေရးအသား တုိင္းသည္ အပိုင္းအစ တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္ျခင္း ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)



ျမင့္သန္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဇြန္လ ၂၀၁၁)

ေရႊအျမဴေတ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူ စုစည္း ေဖာ္ျပသည္။
ေမာင္ေတဇာေအာင္

March 11, 2011

တန္ပုိ၊ ကုန္စည္ စီးဆင္းမႈ၊ အဝါေရာင္ စာနယ္ဇင္း၊ ေတာင္သူမ်ားနဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာ

မနက္က ကိစၥကေလး ရွိတာနဲ႔ မန္ဝိန္းဂိတ္ေပါက္(မူဆယ္-က်ယ္ေဂါင္ ကုန္ကားၾကီး အဝင္ေပါက္)မွာ ဆုိင္ကယ္ ေဒါက္ေထာက္ ထုိင္ေနတုန္း ေျမလတ္သား ပုံစံ လူတစ္ေယာက္က လာေမးတယ္။ သစ္သီးပြဲရုံ နာမည္ တစ္ခု ေျပာျပီး ကယ္ရီ လုိက္ပုိ႔ဖုိ႔ ေျပာတာ။ ဒီစကားကုိ ေထာက္ခ်င့္ျပီး အသီးကုန္သည္ တစ္ေယာက္ဆုိတာ သိသာတယ္။ ရာသီကလည္း ဖရဲသီး ေပၚခ်ိန္ကုိး။ လမ္းၾကဳံတယ္ လုိက္ခဲ႔ လုိ႔ ေျပာျပီး တင္ေခၚလာခဲ႔တယ္။

စကားနည္းနည္းစလုိက္တာနဲ႔ ဒီလူက သူ႕ေရာင္းကုန္ေတြ အေၾကာင္း ကရားေရလႊတ္ ေျပာေတာ့တာပဲ။ ဒီႏွစ္က ဖရဲေတာင္သူေတြ ေရႊျဖစ္တဲ႔ ႏွစ္ တဲ႔။ သူ႔စကားကုိ ၾကားျပီး ျမန္မာျပည္ အလယ္ပုိင္းက ေတာင္သူေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။ ဖရဲကလည္း တကယ့္ကုိ ေစ်းေကာင္းရေနတယ္ ဆုိတာ ကုိယ္က ဟုိမွာ ဒီမွာ ၾကားထားတယ္။ တရုတ္ျပည္ဘက္မွာ ႏွင္းခါးေတြ က်ျပီး တရုတ္ေတာင္သူေတြ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ ျမန္မာဖရဲေတာင္သူေတြအတြက္ ေၾကြေကာင္းတယ္ ပဲ ေျပာရမယ္။ ( ဒီေနရာတြင္ ေတာင္သူမ်ား ဆုိသည္မွာ အညာေခါင္ေခါင္ေဒသ ခုေန ေသာက္သုံးေရေတာင္ အနုိင္နုိင္ရတဲ႔ ေဒသက ေတာင္သူမ်ား မပါဝင္ပါ။ ထုိသူမ်ားအဖုိ႔ ခုခ်ိန္တြင္ ပင္က်ရည္ေလးေသာက္၊ ၾကက္ဖကေလးမ်ား ပုိက္ကာ ဆုိင္ရာေၾကးေလး ဆက္သြင္း၊ ဝုိင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရင္း အညာေႏြေခါင္ေခါင္ကုိ သုံး၊ေလးလ ျဖတ္သန္းေနၾကရပါလိမ့္မည္။ ဟုိမွာ သည္မွာ ဘုန္းၾကီးပ်ံပြဲ၊ အာဝါေဒး(Our Day) ပြဲ၊ နတ္ကနားပြဲမ်ားတြင္ ပြဲကရာ က်ီးေမာ လုပ္ကာ အခ်ိန္ျဖဳန္းဖုိ႔သာ ရွိပါသည္။ ဒါလည္း အေကာင္းဘက္က ၾကည့္ေသာ္ တစ္ႏွစ္လုံး ႏြားနဲ႔ ဖက္ျပီး ကုန္းရုန္း လုပ္ခဲ႔ရသမွ် အတုိးခ် နားသည္ဟု ယူလုိက ယူနုိင္သည္။ ။. ျဖည့္စြက္ )

(လမ္းခရီးမွာ ကရိကထမ်ားရတာကုိေတာ့ ေအာက္မွာ ဆက္ရွဳပါ။)

မႏၱေလးဘက္ဆီ သြားတုိင္း လမ္းမွာ ဖရဲတင္တဲ႔ ၁၂ဘီးကားေတြ တသီတသန္းေတြ႕ေနရတာလည္း ပါတယ္။ တသီတသန္း ဆုိတာက ကုန္ကားေတြကုိ ကုန္ခ်ိန္ ကန္႕သတ္ျပီး တန္ပုိေတြ ဒဏ္ရုိက္ေနေတာ့ကာ တစ္စီးနဲ႔ ျပီးမယ့္ကိစၥကုိ ႏွစ္စီး၊ သုံးစီး သြားရတာဆုိေတာ့ လမ္းမွာ ကုန္ကားေတြ လုိအပ္တာထက္ ပုိျပီး မ်ားတာမ်ဳိးပဲ။ ေအးရွားေဝါလ္ တုိးလ္ဂိတ္တုိင္း တန္ပုိ ခ်ိန္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကားတန္းရွည္ၾကီး တန္းစီ ေစာင့္ၾကရတာကုိး။ လမ္းေတြက က်ဥ္းေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ လမ္းပိတ္ျပီး ကားေလးေတြ သြားမရေလာက္ေအာင္ထိ ျဖစ္တတ္တယ္။

တေန႔က ဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္မွာ ဖတ္လုိက္ရတာက ကုန္ကားေတြ တန္ပုိတင္လာရင္ ျဖတ္သန္းခြင့္ မျပဳဘဲ ျပန္လွည့္ခုိင္းတယ္ လုိ႔ ေဖာ့ေရးတယ္။ ေစာေစာက လူ ေျပာတာက်ေတာ့ ကားကုိ သိမ္းျပီး ယာဥ္ေမာင္းကုိ ေထာင္ခ်တယ္ လုိ႔ ေျပာတယ္။ ကုိယ္နဲ႔ သိပ္ဆုိင္လွတာ မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္ဟာ ဘယ္လုိဆုိတာကုိ လုိက္ျပီး ေစ့ငု မေနနုိင္ဘူး။ ကုိယ္ေတြးမိတာ နဲ႔ ကုိယ္ျမင္တာ ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္က ယာဥ္ေမာင္း/ ကားသမားေတြကုိ ခ်ီးက်ဴး ရမလုိပဲ။ ဥပေဒ ထုတ္တဲ႔သူက ထုတ္ေပမယ့္ လုပ္မယ့္သူကလည္း ျဖစ္တဲ႔နည္းနဲ႔ လက္တလုံးျခား လုပ္တတ္တဲ႔ စရုိက္မ်ဳိးကုိ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ အက်င့္ လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ။

(လူမ်ဳိးနဲ႔ ခ်ီေျပာမိေတာ့ ဆဲခ်င္တဲ႔ သူလည္း ရွိမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္က မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ဘေလာက္မွာ ေရးတာ ဘာမွ မျဖစ္နုိင္ဘူး။ တေလာက တရားဝင္ ပုံႏွိပ္တဲ့ ဂ်ာနယ္မွာ ေရးသြားတဲ႔ ေဆာင္းပါးဆရာ နီမင္းေဆြ ေတာင္ “အဒိႏၵဒါနကံကုိ လုိလုိခ်င္ခ်င္ က်ဴးလြန္တာဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ စရုိက္ပဲ” လုိ႔ မျပီးနိင္ မစီးနုိင္ ခုိးကူးေခြ ကိစၥကုိ ေပၚတင္ၾကီး ဆင့္ဟုိဒင္း ေခြးေမွ်ာ္သလုိ ေမွ်ာ္ျပီး ေရးသြားေသးတယ္။ တေန႔ပုံမွန္ဝင္ေငြ တစ္ေထာင္ေလာက္ရေအာင္ေတာင္ အသည္းအသန္ ရုန္းေနၾကရတဲ႔ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ဒီစကားနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ခံျပင္းမိေပမယ့္ ကုိယ္က အရာမေရာက္ေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ နားပိတ္ျပီး ေနရေတာ့တာပဲ။ မ်က္ႏွာၾကီးရာ ဟင္းဖတ္ပါခ်င္တဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေသခ်ာျပန္မၾကည့္ပဲ၊ ကုိယ့္မ်က္ေခ်း ကုိယ္ မျမင္ဘဲ (ဟုိတုန္းက စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ) သခင္အားရ ကၽြန္ပါးဝ ခ်င္တယ္ လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ။ ထားေတာ့။)

ပုံမွန္အတုိင္း ကုန္အျပည့္တင္လာတဲ႔ ကားက ေအးရွားေဝါလ္ တုိးလ္ဂိတ္ကုိ မေရာက္ခင္ တန္ပုိပါလာတဲ႔ ကုန္ေတြကုိ အရပ္အေခၚ ဂ်ဳိေထာင္၊ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ ကဲ႔ျပီး ဟုိဘက္ကုိေက်ာ္ ။ ဟုိဘက္မွာ ျပန္တင္နဲ႔၊ ကုန္တင္ ကုန္ခ် လုပ္ေနလုိက္ၾကတာ ပြဲကုိ စည္ေနတာပဲ။ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အပထား အေကာင္းဘက္က လွည့္ေျပာရရင္ အနီးအနား ရြာေတြက ေထာ္လာဂ်ီသမား၊ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္ ျဖစ္တယ္ လုိ႔ပဲ ေျပာရမယ္။ အဲဒီကလူေတြလည္း ေငြရႊင္တယ္၊ ဝမ္းစုိၾကတယ္ ဆုိသလုိေပါ့။ သယ္ယူစရိတ္ အပါအဝင္ အေထြေထြ ကုန္က်စရိတ္ေတြ ျမင့္တက္လာေပမယ့္ မွ်စားၾကတာမ်ဳိးကုိး။ ဒီအတြက္ တန္ပုိေတြ ကန္႕သတ္လုိက္တဲ႔ သက္ဆုိင္ရာကုိပဲ အဲဒီလူေတြက ေမတၱာပုိ႔၊ အမွ်အတန္းေတြ ေဝခ်င္ ေဝေနဦးမွာ။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ပုံမွန္ ယာထဲေတာထဲ ထင္းခုတ္ မီးေသြးဖုတ္မွ မျဖစ္စေလာက္ ရမယ့္ဟာကုိ ထင္သာ ျမင္သာ ရေနတာကုိး၊။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ေရျမင့္ရင္ ၾကာျမင့္မွာ ပဲ မဟုတ္လား။

ပုိ႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးတုိ႔၊ လမ္းတံတားကိစၥ ဘာညာ ဆုိတာမ်ဳိးက ကုိယ္ အကၽြမ္းဝင္တဲ႔ ကိစၥ မဟုတ္ေပမယ့္ ဆရာကံခၽြန္ေရးတဲ႔ “ကံခၽြန္႕လက္သံ တညံညံ” စာအုပ္ထဲက ျမန္မာျပည္က ပုိ႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြကုိ ႏွိပ္ထားတာေတြကုိ သတိရမိတယ္။ နိုင္ငံျခားက တင္သြင္းလာတဲ႔ တန္ ၂၀၊ တန္ ၃၀ ကားၾကီးေတြကုိ ျမန္မာျပည္မွာ ကုန္တင္သြားလာတဲ႔ အခါ တံတားခံနုိင္ဝန္ တုိ႔၊ လမ္းခံနုိင္ဝန္ တုိ႔ ေက်ာ္ေနလုိ႔ ခါးျဖတ္ရတာမ်ဳိး ေတြအတြက္ အစစအရာရာ နစ္နာတယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ လက္ခံ သေဘာက်တယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ သူ႔အင္ဂ်င္ပါဝါ နဲ႔ သူ႔ ေဘာ္ဒီ အံကုိက္လုပ္ထားတဲ့ အေကာင္းၾကီး ရွိေနတဲ႔ ကားေတြကုိ လမ္းတံတားေတြေၾကာင္း ျဖတ္ပစ္ရတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးက ဘယ္ေလာက္ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ ျပီးေတာ့ တစ္ေခါက္သြားရမယ့္ ခရီးကုိ ႏွစ္ေခါက္ သြားရေတာ့ အခ်ိန္ ၾကန္႔ၾကာတာ တစ္မ်ဳိး၊ ႏွစ္ေခါက္ဆုိေတာ့ ေလာင္စာဆီ ႏွစ္ဆေလာက္ ကုန္တာက တစ္မ်ဳိး နဲ႔ ရလာမယ့္ အသားတင္ အျမတ္ေငြက ဟုိပြန္း ဒီပြန္း ပြန္းေနျပီ။ ဆရာ ကံခၽြန္ ဒီေဆာင္းပါးေတြ ေရးတုန္းက 1970 ေက်ာ္ 80 ပတ္ဝန္းက်င္က လမ္းတံတား ကိစၥ၊ ကုန္းလမ္း ပု႔ိေဆာင္ေရး ကိစၥေတြကုိ ဟံသာဝတီမွာ ေရးထားတာ၊ မီးေမာင္းထုိးျပထားတာေတြ။

အခုလည္း ဆယ္စုႏွစ္ သုံးခုေလာက္သာ ၾကာသြားတယ္။ ဘာမွ ထူးမလာဘူး။ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေတြနဲ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားသတင္းေတြမွာ ဘယ္ကေလာက္ ဖြ႔ံျဖဳိးတုိးတက္ေနပါတယ္၊ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္လာပါတယ္ ေျပာေျပာ ကုိယ္ေတြ႔ၾကဳံေန၊ ျမင္ေနရတာေတြထက္ေတာ့ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ နားေထာင္ရမွာ ခပ္ခက္ခက္ပဲ။ တေန႔က “ငွက္ႏွစ္ေကာင္ စကားေျပာျခင္း” ေခါင္းစဥ္ နဲ႔ ဆရာဆူးငွက္ေရးထားတဲ႔ ေဆာင္းပါးထဲကလုိပဲ။ “သီေပါမင္း ပါေတာ္မူတုန္းကလည္း ေဂါဝိန္ဆိပ္ကမ္းမွာ မီးအိမ္ေလးဆြဲျပီး သေဘၤာေပၚ ဂရုစုိက္ တက္ရတာပဲ။ ခုလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။” ဆုိသလုိမ်ဳိးပဲ။ တကယ္သာ ဟုတ္တိပတ္တိလုပ္မယ္ဆုိရင္ မႏၱေလးက ေဂါဝိန္ဆိပ္ကမ္းဟာ အထက္ေအာက္ ကုန္စည္ဖလွယ္ရျခင္းမွာ အေရးပါ အရာေရာက္ အားကုိးေလာက္တဲ႔ ဆိပ္ကမ္းျဖစ္ရင္ ျဖစ္လာမွာပဲ။ ဒီဟာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ဆက္ေရးရရင္ ျမန္မာျပည္က ဂ်ာနယ္မွာ မ်က္ႏွာဖုံးေခါင္းၾကီးတပ္ ေရးထားတဲ႔ ျမစ္ေတြ ေသာင္ထြန္းတာေတြပါ ပါလာျပီး ျမစ္ၾကီးေတြအတြက္ စုိးရိမ္ေသာကေရာက္၊ အိပ္မေပ်ာ္၊ စားမဝင္ ျဖစ္ေနတဲ႔ ေရေပၚဆီ လူတစ္စုေတြ ပါလာနုိင္ျပီး ပိႆာေလးနဲ႔ နံေဘး ပစ္သလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ အေရးအသား ျဖစ္မွာ စုိးလုိ႔ ခ်န္ခဲ႔ပါရေစ။ စတုတၳမ႑ဳိင္၊ မီဒီယာသမား နာမည္ယူ အမည္ခံျပီး တဆိတ္ရွိ ဒါမ်ဳိးေလးေတြနဲ႔ လုပ္စားလုိ႔ ေကာင္းေနတဲ႔ လူေတြ အတြက္လည္း ကုိယ္က ဘာမွ မတတ္နုိင္ဘူး။ အုံနဲ႔ က်င္းနဲ႔ က်ီးအုပ္ျပဳိသလုိ ဝုိင္းတြယ္တတ္တဲ႔ သတင္းသမားေလာကၾကားမွာ အမုန္းခံ ေရွ႕ထြက္မယ့္လူလည္း ေလာက္ေလာက္လားလား မရွိဘူး။ ေနာက္ျပီး သတင္းသမားေတြ အတြက္ ဆင္ေျခေပးစရာေလး ရွိေနတာက ပုံႏွိပ္မီဒီယာခမ်ာ မလြတ္လပ္ပါဘူး ဆုိျပီး အသံေကာင္း ဟစ္လုိ႔ ရေနေတာ့ စားသာေနေသးတယ္ ေျပာရမလားပဲ။ ဒီေတာ့ ကုိယ္လည္း ကုိယ့္ဆရာေတြ ေစာင္ျခဳံထဲက လက္သီးပုန္းျပ ေနေသးတာမ်ဳိးကုိသာ ေက်နပ္ ပီတိ ျဖစ္ေနရရုံမဟုတ္ဘူးလား.။ (ခုေတာင္ ကုိယ္ေရးတာ ေခ်ာ္ေတာေငါ့ေနျပီ။) း)


ဆက္ရရင္ အေဝးေျပးကားလမ္းေတြမွာ ကားသမားေတြ ရယ္စရာ ေျပာသလုိ “ ၁၂ လက္မ တစ္ေပ၊ သုံးေပ တစ္ဂိတ္” ဆုိသလုိမ်ဳိး လမ္းတံတား အသုံးျပဳခ ေကာက္ခံေရးစခန္း၊ ျမဳိ႕ဝင္ဂိတ္ေၾကး အဖုံဖုံ ေပါမ်ားလွတဲ႔ ဂိတ္ေတြမွာ ယာဥ္ေမာင္းသမားေတြခမ်ာ ကုန္ေတြ တင္လုိက္ ခ်လုိက္ လုပ္ရပုံမ်ဳိး ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡမ်ားမလဲ ေတြးၾကည့္စရာ ေတာင္ မလုိပါဘူး။ လုပ္ကုိင္စားစရာ ရွားပါးလွတဲ႔ ေဒသမွာ စိတ္ရွည္ ဇြဲသန္ သည္းညည္းခံျပီး ခႏၱီပါရမီ ျဖည့္ရင္း လုပ္ကုိင္ၾကရမွာပါပဲ။

ဒါနဲ႔ ေစာေစာက လူကုိ “ဒီပုံစံနဲ႔ ဆုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔တေတြ မူဆယ္- မႏၱေလး ဘယ္ႏွစ္ရက္ေတာင္ ေမာင္းရမွာလဲ” လို႔ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူကလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရွာပါတယ္။ ျပင္ဦးလြင္ အထြက္ဂိတ္ ေက်ာ္ျပီးရင္ ဒီဘက္က ဂိတ္ေတြက အဆင္ေျပေအာင္ ၾကည့္ညွိလုိ႔ ရပါတယ္ တဲ႔။ ဒီအတြက္ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္လုိက္မိဖူးသလုိ “လူေတြမွာ ပါးစပ္ရွိရင္ လာဘ္ရွိေနဦးမွာပဲ” ဆုိတာကုိ ေတြးမိရင္း ျပဳံးရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီဘက္က လူေတြကုိလည္း အေတာ္ေလးကုိ နားလည္မႈ ၾကီးပါေပတယ္၊ သေဘာထားၾကီးပါေပတယ္ လုိ႔ အထင္ၾကီးမိတယ္။ ျပီး မူတုိ႔- လူတုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိးကုိ ကြဲကြဲျပားျပား က်င့္သုံးတတ္ပါေပတယ္ လုိ႔ ေလးစားမိတယ္။ ကုိယ့္အိတ္ထဲ သပိတ္ဝင္ အိတ္ဝင္နဲ႔ ဝင္လာမစဲ တသဲသဲ ္ ျဖစ္လာမယ့္ ကိစၥကုိ ေျမာင္းေလးေဖာက္ျပီး သဲ႔ယူရမွာမ်ဳိးကုိ ေဝရာမဏိ လုပ္မယ့္ သူမ်ဳိး ဒီဘက္လုိ ေနရာမ်ဳိးမွာ မရွိနုိင္ဘူး မဟုတ္လား။ အဓိက က ကုိယ္တုိ႔ဆီမွာ (ပုဂၢလိက ျဖစ္ျဖစ္၊ အစုိးရျဖစ္ျဖစ္) လမ္းတံတား၊ ဆည္ေျမာင္း၊ ေဆာက္လုပ္ေရး ဝန္ထမ္းဆုိတာမ်ဳိးက ဒီလုိမ်ဳိး ထြင္လုံး စားလုံးေတြကုိ သိထားၾကတာ အစဥ္အဆက္လုိ႔ေတာင္ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း သူ႔ဟာေလးနဲ႔သူ အဆင္ေျပေနေသးတယ္ ဆုိလုိ႔ ရွိရင္ အေကာင္းခ်ည္း ရွိပါေသးလုိ႔ပဲ ေတြးထားရုံပဲ။ ကုိယ္လည္း မတတ္နုိင္၊ တုိက္ရုိက္ၾကီးလည္း မသက္ဆုိင္လွဘူး လုိ႔ ေျပာရုံပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္စိတ္ထဲ တစ္ခု လန္႔တန္႔တန္႔ ျဖစ္မိတာက အဲဒီ ၁၂ ဘီးကားေတြ ကုန္တန္ခ်ိန္ တင္နုိင္တဲ႔ အေလးခ်ိန္ရဲ့ တစ္ဝက္ကုိပဲ တင္ျပီး အေဝးေျပးလမ္းေပၚမွာ အင္ဂ်င္ပါဝါေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အရမ္းအရမ္း ေမာင္းေနတာမ်ဳိးကုိပဲ။ ကားေတြ ေရွာင္တိမ္း၊ ေက်ာ္တက္ လုပ္တဲ႔ အခါ တလေဟာ ေမာင္းရင္း ကုိယ့္ ဝင္က်ဳံးသြားရင္ ျပီးပါေရာလား။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥၾကီးလည္း ဘယ္သူ႔ သြားေျပာလုိ႔ ရမွာတုန္း။ လမ္းေပၚမွာ ဘယ္သက္ဆုိင္ရာကမွ လုိက္ျပီး ေစာင့္ေရွာက္ ၾကည့္ရွဳေပးေနတာမွ မဟုတ္တာ။

ပုံမွန္လုိလုိ ႏွစ္ပတ္၊ သုံးပတ္ ေနာက္က်ျပီး ဖတ္ေနရတဲ့ (တခ်ဳိ႕ မဝယ္မေနရ စနစ္အရ) Commerce ဂ်ာနယ္မ်ဳိးမွာ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး ကိစၥ၊ ကုန္စည္ စီးဆင္းမႈ၊ ေတြ ျမန္ဆန္ေခ်ာေမြ႕ေနတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးလုိ ေရးထားတာကုိလည္း ထူးေထြတည့္ အံ႔ရာေသာ္ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ဖတ္ရပါတယ္။

ေနာက္ဆုံး အေနနဲ႔ ေရးရရင္ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ဖရဲစုိက္ ေတာင္သူ၊ ၾကက္သြန္စုိက္ ေတာင္သူ အစရွိသျဖင့္ တခ်ဳိ႕တေလေသာ လူမ်ား အဆင္ေျပေနၾကသည္မ်ားမွာလည္း ကုိယ္မစားရေသာ္ျငား ဝမ္းသာမယ္ဆုိ ဝမ္းသာေနေပးလုိ႔ ရနုိင္ေၾကာင္းပါ။ သုိ႔ေပမယ့္ တစ္ခုေလး သတိခ်ပ္ရန္မွာ ေတာင္သူလယ္သမား ဆုိသည္မွာ ရာသီခ်ိန္ ေပၚတုန္း ေပၚခါသာ ဝမ္းဝ ခါးလွျပီး က်န္အခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ဒုံရင္း ဒုံရင္းႏွင့္သာ လုံးခ်ာလည္ လုိက္ေနရေၾကာင္း၊ ထုိမွ တဝ ေတာင္သူမ်ားအတြက္ အားထားရာ ဆုိေသာ ေဆာင္ပုဒ္လုိလုိ စကားလုံးမ်ားႏွင့္ ေစ်းၾကီးၾကီးတင္၍ ေရာင္းခ်ေသာ စုိက္ပ်ဳိးေရးေဆး ကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ အေရာင္းကုိယ္စားလွယ္မ်ားသာ စကၤာပူ၊ ဘန္ေကာက္၊ ဗုဒၶဂယာ မ်ားသုိ႔ အလည္ အပတ္ သြားေရာက္ နုိင္ၾကေၾကာင္း ေမ့ေတ့ေတ့ ျဖစ္ေနတဲ႔ လကၤာကေလး “ မေျပးေသာ္ ကန္ရာရွိ၊ မေရးေသာ္........? ” ဆုိသလုိ ေရးခ်လုိက္မိပါသည္။

စာၾကြင္း။ ။ ကုိယ့္လုိေကာင္ခမ်ာ စာေရးသမား ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္နုိင္ဘူး ဆုိတာကုိ သိသိၾကီးနဲ႔ ျငင္းဆန္ေနတုန္းပါပဲ။ ခု အထက္ပါအေရးအသားကုိသာ ၾကည့္ပါ။ လုိရင္းမေရာက္၊ ဟုိေရာက္ ဒီေရာက္နဲ႔ အီလည္လည္ ၾကီး ျဖစ္ေနပါေသာ္ေကာ။ ဒါလည္း ဘာမွ မတတ္နုိင္ပါဘူး.။ ေရးမိလ်က္ ေရးျပီးလ်က္ ရွိေသာေၾကာင့္သာ ဘေလာက္ေပၚကုိ တင္လုိက္မိပါသည္။ ဟုိဟာကေလး ျပင္ေပးပါ၊ ဒီဟာကေလး ျပင္ၾကပါ ဆုိျပီး ကုိယ္က ေရးမိေသာ္ ကုိယ့္ေလာက္ အ, တဲ႔ န,တဲ႔ သူ ရွိလိမ့္ မထင္ပါ။ ထင္ရာ ျမင္ရာ ေရးေသာ စာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမင္မိ၊ ထင္မိ သည့္ တစ္သီးပုဂၢလ အျမင္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ေရွးေရွးဆရာၾကီးမ်ား ေရးသားခဲ႔ၾကဖူးသလုိ(ၾကားဖူးျပီး မဖတ္ဖူးေသာ) ျပဳျပင္ေရးေဆာင္းပါးမ်ား၊ မေၾကာက္တရားေဆာင္းပါးမ်ား မဟုတ္သည့္ အတြက္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသာကေလး ေက်ာသပ္၍ “ေရႊျပည္ၾကီးမွာ မင္းလုိ လူေတြ တပုံၾကီး၊ မင္းလုိ ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေျပာတတ္တဲ႔ ဘာမွ မစြံတဲ႔ ဖားကၽြတ္-ဖြတ္က်ားေတြ ရုိက္သတ္လုိ႔၊ မီးပုံရွဳိ႕လုိ႔ေတာင္ မကုန္ဘူး။ ” ဟု ေျပာရမယ္ ထင္တယ္ လုိ႔ ေတြးရင္း ေနသာေအာင္ ေနဖုိ႔ ဆုံးမရေပလိမ့္ဦးမည္။



ေတဇာေအာင္
စေနေန႔၊ မတ္လ ၁၂၊ ၂၀၁၁

February 25, 2011

ေႏြရာသီအတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္း

“ေဟမႏၱမွာ ဂႏၱဝင္ ဖတ္သင့္ပါတယ္။ စိတ္ဟာ သမာဓိတည္ေနလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေႏြဂိမာန္မွာ သမုိင္းဖတ္သင့္ပါတယ္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွာ အခ်ိန္အား ရွိၾကလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝႆႏၱမွာ ဒႆန ဖတ္သင့္ပါတယ္။ ဒႆန အရာေတြမွာ ဆြဲေဆာင္တတ္တဲ႔ စိတ္ကူး ရွိလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းေႏွာင္း ေႏြဦးမွာေတာ့ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားရဲ့ စာေပါင္းစုမ်ား ဖတ္သင့္ပါတယ္။ သဘာဝအသက္ ျပန္ဝင္လာေသာ ကာလမုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။”
(ကုိတာ-သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာဆုိျခင္း မွ)

က်ဳပ္ မိတ္ေဆြမ်ား စာဖတ္ မပ်င္းၾကဘူး ထင္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္သာ က်ဳပ္ေရးတာေလး ဖတ္ၾကတာကုိး။ အေပၚက ဟာေလး မိတ္ေဆြမ်ား သေဘာတူတာ မတူ အပထား။ ညက က်ဳပ္ အိပ္မေပ်ာ္လုိ႔ အေဟာင္းေတြ ျပန္လွန္ရင္း ႏွစ္သက္မိလုိ႔ပါ။ ျပီးေတာ့ ဒီရက္ပုိင္း က်ဳပ္ ဖတ္မိတာကေလးေတြလည္း စိတ္ဝင္စားရင္ ရွာဖတ္လုိ႔ ရေအာင္လုိ႔ပါ။ တျခား ဘာသေဘာမွ မပါပါဘူး။(ကုိတာ့ ေလ ျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ)

ေရႊျပည္ ဦးဘတင္ ဆုိရင္ ၾကားဖူးတဲ႔သူလည္း ရွိ၊ မၾကားဖူးတဲ႔လူလည္း ရွိမွာေပါ့။ မႏၱေလးဘက္ဆီက။ အတုိခ်ဳံး ေျပာရရင္ ကုိဘုိဘုိတုိ႔ အဘြား ငယ္ငယ္က ဆရာၾကီးပဲ။(ေနာက္ဆက္တြဲမွာ လူထုေဒၚအမာရဲ့ သူ႔ဆရာအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေတြ ပါ ပါတယ္)။ အတၳဳပၸတၱိအက်ဥ္းမွာ ပန္းခ်ီ၊ ဒါရုိက္တာ ဦးဝင္းေဖ ရဲ့ အေဖလုိ႔လည္း ပါတယ္ ဗ်.။ ဆရာလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး.။ ဒီလုိမ်ဳိး မိတ္ဆက္ေပးရင္ ပုိရင္းႏွီးမယ္ ထင္လုိ႔ပါ။

မႏၱေလး တကၠသုိလ္က ျမန္မာစာ႒ာနမွာ ေဟာေျပာခဲ႔တဲ႔ အသံသြင္း တိပ္ေခြေတြကုိ ဝင္းတင့္(ကေလာင္အမည္ထင္တယ္)က ျပန္စာစီျပီး စာအုပ္ ရုိက္ႏွိပ္ ထုတ္ေဝထားတာ။ ဆရာၾကီး ေရႊျပည္ဦးဘတင္က မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္ ေရွ႕မွီေနာက္မွီ ဆုိေတာ့ ေျပာတဲ႔ ေဟာတဲ႔ အေၾကာင္းအရာက စုံတယ္။ ျပီးေတာ့ ဓမၼကထိက ဘုန္းၾကီး လူထြက္ဆုိေတာ့ အေဟာအေျပာ ေကာင္းတယ္။ ေရွး ရွင္ဘုရင္မ်ားလက္ထက္က အျဖစ္အပ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ပုံျပင္ေတြ ေျပာသလုိ စီကာပတ္ကုံး ေျပာေဟာထားတာေတြ။ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ဖတ္လုိ႔လည္းေကာင္းတယ္။ စိတ္လည္း ဝင္စားတယ္။

က်ဳပ္ ဒီစာအုပ္ကုိ လၻက္ရည္ဆုိင္မွာ ထုိင္ဖတ္ေနတာ ျမင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ကုိေဇာ္သက္ေအာင္က ခင္ဗ်ားဗ်ာ…အေရးမၾကီးတာေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္ေနတယ္ လုိ႔ ရယ္စရာလုိလုိ အျပစ္တင္တာ လုိလုိ ေျပာသဗ်။ က်ဳပ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ က်ဳပ္ စိတ္ဝင္စားတာ လုပ္ေနရေတာ့လည္း ေက်နပ္ေနတာပါပဲ။

ေဟာေျပာပြဲက C-90 တိပ္ေခြ 45 ေခြ ရွိတဲ႔ အနက္ ဒီစာအုပ္မွာ 12 A ထိပဲ ပါတယ္။ ေနာင္ ထပ္ထုတ္ဦးမယ္ လုိ႔ မပါေတာ့ ေစာင့္ရမွာလား.။ ထားလုိက္ေတာ့ရမွာလား လုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။ က်ဳပ္ မိတ္ေဆြမ်ား စိတ္ဝင္စားရင္ ဖတ္လုိ႔ ေကာင္းမွာပါပဲ။ စာအုပ္နာမည္က ေရႊျပည္ဦးဘတင္၊ “ စာပြဲသဘင္” တဲ႔ဗ်။

ေနာက္တစ္အုပ္က ရြာစားစိန္တင္ဟန္ ရဲ့ ျမန္မာတုိ႔ ဇာတ္ပြဲ(သဘင္အႏုပညာ စာေပေဆာင္းပါးမ်ား) စာအုပ္ပဲ။ ရြာစား စိန္တင္ဟန္ဆုိတာလည္း ျမင္လြယ္ေအာင္ ေျပာရရင္ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ ေနမ်ဳိးရဲ့ အေဖပဲ ဗ်. ။ သူလည္း ဆုိင္းကဝိတစ္ပါး ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတာပဲ။ ဆုိင္းေလာက သူ ၾကဳံရ သိရတာေတြ အစုံစုံ ျပန္ေရးထားတာပဲ။ ဆုိင္းနဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြ သိပ္မ်ားတဲ႔ အပုိင္းေတာ့ က်ဳပ္လည္း သိပ္နားမလည္ဘူးေပါ့ဗ်ာ.။ တခ်ဳိ႕ ဝတၳဳဟန္ ေဆာင္းပါးေလးေတြေတာ့ သေဘာက်တယ္။ အဲဒီထဲက နာမည္ၾကီးေနတဲ႔ ဆရာခ်စ္ဦးညဳိ ဇာတ္ညႊန္းခြဲ ၊ဒါရုိက္တာ ဥာဏတင္စုိး ရုိက္ထားတဲ႔ “ဘိသိတ္ျပဳိင္” (မူရင္းေဆာင္းပါ အမည္-ဘိသိတ္ဆရာ ဆားေတာင္ေသာင္း) လည္း ပါတာပဲ။ ေခြၾကည့္လုိက္တုန္းက တမ်ဳိး၊ ေဆာင္းပါးထဲမွာ တစ္မ်ဳိးဆုိေတာ့ တစ္မ်ဳိးဆီ ျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ။ ဒါကုိ ဆရာေက်ာ္ဝင္းတုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်တာကေတာ့…ဝင္းဝင္း ဘာညာ ေပါ့ဗ်ာ။ သူ႕ဟာနဲ႔ သူေတာ့လည္း ဟုတ္တာပါပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ အကုန္ ေလွ်ာက္ဖတ္ၾကည့္တာပဲ။ က်ဳပ္အတြက္ ေနာင္ အလွဴေတြ ဘာေတြ ၾကဳံတဲ႔ အခါ ဆုိင္းဆရာေတြနဲ႔ ရႊီးလုိ႔ ရတယ္။ း)

ကုိတာ ေျပာသလုိ ေဆာင္းေႏွာင္းေႏြဦးဆုိေတာ့ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားရဲ့(ခင္ဗ်ားတုိ႔ အျမင္ေတာ့ ဆရာၾကီး ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္) စာေပါင္းစုေတြ ဖတ္ျပီး က်ဳပ္ေတာ့ ေက်နပ္တာပဲ။ ေႏြဦးေပါက္ လူလည္း စိတ္ေတြ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒါေတြ ဖတ္ျပီး စိတ္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ရတယ္။
မၾကာခင္ ေႏြပီပီသသ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ က်ဳပ္ ဘယ္လုိ လုပ္ရမွာတုန္း။ ျမန္မာျပည္ ေႏြက ေတာ္ေတာ္ပူတာကုိး။ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံရတယ္ဆုိတာ ယုံပါတယ္။ ေလပူေတြ ေတာင္ကလွည့္တုိက္လုိက္၊ ေျမာက္ကလွည့္တုိက္လုိက္နဲ႔ ေနစရာ ေနရာကုိ မရွိဘူး။ မသိတဲ႔ သူကေတာ့ ေလေအးေပးစက္ အခန္းထဲ သြားေနလုိ႔ ေျပာေတာ့မွာပဲ။ က်ဳပ္မွာ အဲဒီလို ေနစရာ မွ မရွိတာ။ ကုိတာ့ စာထဲက အတုိင္းဆို က်ဳပ္ သမုိင္းစာအုပ္ ရွာဖတ္ရေတာ့မွာပဲ။

ခု က်ဳပ္လက္ထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ေဒါက္တာ တုိးလွ ေရးတဲ႔ “စာေပမွတ္တမ္းမ်ားက ေျပာေသာ ျမန္မာ့ သမုိင္း(????-1885)” စာအုပ္ဗ်ာ.။ (အင္တာနက္ဆုိင္လာေတာ့ စာအုပ္ ပါမလာဘူးဗ်ာ.။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းနဲ႔ ဆရာ ဆန္းထြန္း(မန္းတကၠသုိလ္)တုိ႔ရဲ့ အမွာစာနဲ႔။ က်ဳပ္က ဆရာ ဆန္းထြန္း(မန္းတကၠသုိလ္)ရဲ့ အမွာစာကုိလည္း သေဘာက်တယ္။ ေရွ႕က ခုႏွစ္ မမွတ္မိတာ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေျပာသလုိ၊ သိဝုိးဝါး၊ ေတြးဝုိးဝါး၊ ေရးဝုိးဝါး ဆုိသလုိမ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္နုိင္တယ္) က်ဳပ္ေတာ့ ေနရာက်တယ္ ထင္တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာလည္း ငွက္ေတြ မုိးရာသီအတြက္ အသုိက္ေဆာက္ ျပင္ဆင္ၾကသလုိ က်ဳပ္လည္း ေႏြရာသီအတြက္ အသင့္ျပင္တာပဲ မဟုတ္ေပဘူးလား…။


ေတဇာေအာင္
25.02.2011

February 12, 2011

ျမန္မာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ အေပၚ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အျမင္

ျမန္မာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ အေပၚ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အျမင္

Burma And Buddhism By Aung San
(ဘာသာျပန္သူ- ေမာင္ဆန္းၾကယ္)

(၁၉၃၅ ခုႏွစ္၊ ဧျပီလထုတ္၊ ဂႏၱေလာက( The World of Books) မဂၢဇင္းမွာ ေရးသားခ႔ဲတဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါ။ ဒီေဆာင္းပါကုိ “ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ စာေပလက္ရာ” စာအုပ္ထဲက ထုတ္ႏႈတ္တင္ျပလုိက္ပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကုိ ရွာေဖြတင္ျပသူ ဆရာဦးျမဟန္ကလည္း ဒီေဆာင္းပါးဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ စာေပလက္ရာထဲက ပထမဆုံး ရွာေဖြ စုေဆာင္းမိတဲ႔ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ပါလုိ႔ ေျပာထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနထုိင္ေနတဲ႔ နုိင္ငံ လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ အတြက္ပဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ စဥ္းစားေနခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာေရးကုိလည္း အေလးထားေၾကာင္း စာဖတ္သူမ်ား သိရပါ့မယ္။)


ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ျဖတ္သန္းေနၾကရတဲ႔ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စပ္ကူးမတ္ကူး ကာလၾကီးထဲမွာ အေရးၾကီးဆုံးကေတာ့ ျပဳျပင္ေရး ၾသဇာ ထင္ထင္ရွားရွား အက်ဳိးသက္ေရာက္မွဳေတြ ပါပဲ။ လူငယ္ေတြကေတာ့ အေျခအေနကုိ အျပည့္အဝ သတိျပဳမိၾကျပီး ျမန္မာျပည္ၾကီး ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေရးမွာ က်ေရာက္လာတဲ႔ မိမိတုိ႔တာဝန္ကုိ ထမ္းေဆာင္းၾကဖုိ႔ လက္မေႏွးၾကပါဘူး။ သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါက အျမတ္တနဳိး တေလးတစားထားၾက၊ အေလ့အထ ျဖစ္လာလုိ႔ အတည္ျဖစ္လာတဲ႔ အခါ မႈိတက္ပစၥည္းေတြ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ အေျခအေနေတြနဲ႔ အံဝင္ခြင္က် မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာကုိ လူငယ္ေတြက သေဘာေပါက္လာၾကတယ္။ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိေသးတဲ႔ ျမန္မာျပည္ဟာ နုိင္ငံရဲ့ ျပႆနာေတြကုိ ေဝဖန္ေရး စိတ္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ေနျပီး အရွိကုိ အရွိအတိုင္း ျမင္ေအာင္ ၾကည့္နုိင္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားေနၾကတယ္။ အရာရာကုိ ဘက္မလုိက္တဲ႔ ရွဳေထာင့္ကေန ရွဳျမင္တတ္လာတဲ႔ အတြက္ အမႈိက္ေတာင္းထဲ ထည့္သင့္တဲ႔ ေရွးရုိးစဥ္လာနဲ႔ ဓေလ့ေတြ၊ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျပီး တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပဳလုပ္သင့္၊ မြမ္းမံသင့္တဲ႔ ေရွးရုိးစဥ္လာနဲ႔ ဓေလ့ေတြ၊ အမ်ားၾကီးကုိ ေတြ႔လာၾကတယ္။ အရင္ေခတ္ ကာလေတြတုန္းကလုိ အတိတ္ကုိ ဖက္တြယ္ေနသူေတြ၊ တစုံတရာ ေျပာင္းလဲသြားမႈအေပၚ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ရွဳျမင္တတ္သူေတြ၊ ေရွးအစဥ္အလာကုိ တစုံတရာ ျပင္ဆင္တာကုိ ရွဳ႕ံခ်တတ္သူေတြလည္း ရွိၾကပါေသးတယ္။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာင္းလဲေရးကုိ အဆက္မျပတ္ ေတာင္းဆုိေနသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒီလုိ အစြန္းေရာက္မႈေတြၾကားမွာ ဗုဒၶဘာသာဟာ မဇၥ်ိမ ပဋိပဒါ အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္ကုိ ခင္းေပးထားပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာကုိ သိပၸံနည္းက်တဲ႔ ဘာသာလုိ႔ ေျပာဆုိၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဗုဒၶဘာသာက အရာရာကုိ ဆုံးျဖတ္ရာမွာ ေဝဖန္ေရးကုိ ကုိက္တံအျဖစ္ သုံးထားလုိ႔ပဲ..။ တစ္ခါက ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ကုိယ္တုိင္ပဲ သူ႔ဝါဒ ကုိ မ်က္စိမွတ္ မယူၾကဖုိ႔ လူေတြကုိ ေဟာေတာ္မူဖူးတယ္။ အရာ တစ္ခု မွန္ မမွန္ ဘယ္လုိဆုံးျဖတ္ရမယ္ ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကာလာမ အမ်ဳိးသားေတြကို ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာသလုိ မိန္႔ျမြက္ေတာ္ မူခဲ႔ပါတယ္။


“ကေလးဘဝမွ စ၍ ၾကားနာမွတ္သားခဲ႔ရျခင္းလည္း ဟုတ္တယ္ မွန္တယ္လုိ႔ အစြဲအျမဲ မယူၾကႏွင့္။ မိဘဘုိးဘြား စသည္တုိ႔မွ ဆင္းသက္၍ (ပရံပရ-အဆက္ဆက္) မွတ္ယူ လုပ္ကုိင္ရုိး ျဖစ္၍လည္း အစြဲအျမဲ မွတ္ယူ မထားၾကနဲ႔။ ဣတိကိရ-ဒီဟာက ဒီလုိတဲ႔ ဟု အျခားတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္ရုံမွ်ျဖင့္လည္း အျမဲအစြဲ မွတ္ယူမထားၾကႏွင့္၊။ ဒီအယူအဆဟာ ငါတုိ႕သင္အပ္ေသာ က်မ္းစာႏွင့္ ညီတယ္ဟု မိမိတုိ႔ က်မ္းစာႏွင့္ ညီေနရုံျဖင့္လည္း အတည္တက် မွတ္ယူမထားၾကႏွင့္။ မိမိဘာသာ ၾကံစည္အပ္ေသာ အယူအဆကုိလည္း ဟုတ္လွျပီ၊ မွန္လွျပီဟု အျမဲအစြဲ ယူမထားၾကႏွင့္။ တစ္စုံတစ္ခု ျပဳလုပ္ဖုိ႔ အေၾကာင္းအေထာက္အထားကုိ စဥ္းစားရာဝယ္ အေထာက္အထားေကာင္းကုိ ရ၍ သေဘာက်သျဖင့္လည္း အျမဲအစြဲ ယူမထားႏွင့္။ သူ ေျပာအပ္ေသာ အယူဝါဒသည္ ငါတုိ႔ စဥ္းစားေက်နပ္ထားေသာ အယူႏွင့္ ညီမွ်ပါေပသည္ဟု အယူဝါဒခ်င္း တူရုံမွ်ျဖင့္လည္း အျမဲအစြဲ မယူၾကႏွင့္။ ဤရေသ့ ရဟန္းကား ယုံၾကည္ထုိက္ေသာ အထက္တန္း ပုဂၢဳိလ္တည္း၊ ဒီလုိ ပုဂၢဳိလ္၏ စကားကုိ ေလးေလးစားစားမွတ္သားထုိက္သည္ဟု လည္း စြဲစြဲျမဲျမဲ မွတ္ယူမထားႏွင့္။ ကာလာမ အမ်ဳိးသားတု႔ိ ဤက်င့္ဝတ္ေတြသည္ ေကာင္းလည္း မေကာင္း အျပစ္လည္း မကင္း။ ပညာရွိ ကဲ႔ရဲ့ စရာလည္း ျဖစ္၏။ ထုိအက်င့္အၾကံ အလုပ္အကုိင္ကုိ ျပဳလုိက္လွ်င္ စီးပြားမဲ႔ ဒုကၡေရာက္ဖုိ႔ ျဖစ္၏ ဟု ကုိယ္တုိင္နားလည္ေသာ အခါ ထုိအက်င့္ကုိ ထုိအျပဳအမူကုိ စြန္႔လုိက္ၾက၊ စီးပြားတုိးတက္၍ သုခရဖုိ႔ အက်င့္မ်ားဟု ကုိယ္တုိင္ နားလည္ထားေသာ အက်င့္အၾကံ အျပဳအမူမ်ားကိုသာ လုိက္နာ ျပဳက်င့္ၾက၊ ” (၁)


ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ရာစုႏွစ္ေတြနဲ႔ ခ်ီျပီး ဗုဒၶဘာသာ နုိင္ငံ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အဓိကက်တဲ့ အႏွစ္သာရ ဒီကာလမသုတ္ ေဝဖန္ေရး အျမင္ ေခါင္းပါးေနတယ္ ဆုိတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ယခုေလာေလာဆယ္ လုပ္ေနတာေတြထက္ နည္းနည္းေလး ပုိျပီး နက္နက္ရွဳိင္းရွဳိင္း တူးဆြသင့္တယ္။ သာမန္ကာ လွ်ံကာ အေပၚယံ က်င့္ၾကံရုံ သက္သက္ျဖင့္ အားရေက်နပ္ မေနသင္ဘူး။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ဘုရားပြဲေတြ၊ ဘုန္းၾကီးပ်ံ ပြဲေတြ၊ သၾကၤန္ ပြဲေတြ၊ မီးထြန္းပြဲေတြလုိမ်ဳိး ပြဲေတြ က်င္းပေနတာကုိ ဒီေဝဖန္ေရး အျမင္နဲ႔ ဆန္းစစ္ၾကရေအာင္။ ဗုဒၶဘာသာကုိ က်င့္သုံးရာမွာ ဒီလုိက်င္းပေနၾကတာ အေရးၾကီးသလား။ ေရွးတုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲ ရႊင္ပြဲေတြ က်င္းပျပီး တရားနာေအာင္ ဘုရားဖူး လာေအာင္ ပညာမဲ႔ေတြ၊ အယူဝါဒ မွားယြင္းသူေတြ၊ ဘာသာေရး မကုိင္းရွဳိင္းသူေတြကုိ ဆြဲေဆာင္ခဲ႔ရတာကုိး။ အဲ....က်ဳပ္တုိ႔ေတြက ေခတ္သစ္ၾကီးထဲ ေနေနၾကတာ။ ဒီလုိ ေဝဖန္ဆန္းစစ္မႈ ျပဳလုပ္ရင္ ဒါေတြ ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲ ေမးစရာ ရွိတယ္။ လက္ရွိ အေျခအေနအရ အဓိပၸါယ္ ကင္းမဲ့တာ မွန္သမွ်ကုိ တားျမစ္ထားရမယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒါမ်ဳိးေတြက က်ဳပ္တုိ႔ ဘာသာေရးကုိ ဟန္ျပသက္သက္ ျဖစ္သြားေစတာေပါ့.။


ရတနသုတ္မွာ အခမ္းအနားေတြ အႏွစ္သာရ မရွိပုံုကုိ တင္ျပထားတယ္။ …အဲ…က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကလည္း အေပၚယံ အခမ္းအနားေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္ေရး အတြက္ စိတ္ဓာတ္ညွဳိးႏႊမ္း သြားခဲ႔ျပီ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဗုဒၶဘ ာသာမွာ ပါဝင္တဲ႔ ေဝဖန္ဆန္းစစ္စိတ္ဓာတ္ ျပန္ေဖာ္ေဆာင္ၾကဖုိ႔နဲ႔ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သတ္ေနတဲ႔ ျပႆနာတုိင္းကုိ ေျဖရွင္းရာမွာ လက္ေတြ႕ အသုံးခ်ၾကဖုိ႔သာ ျမန္မာစစ္စစ္တုိင္းရဲ႔ မျဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ တာဝန္ပဲ။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ရျပီး၊ ျပန္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝလာေစခ်င္ရင္ အျမစ္တြယ္ေနတဲ႔ မိရုိးဖလာ ယဥ္ေက်းမႈေတြကုိ အျမစ္ကေန တြန္းလွန္ ဖ်က္ဆီးပစ္ရမွာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေနတာကုိ ေခ်မႈန္းပစ္ရမယ္။ ေဟ ာင္းႏြမ္း ရြတ္တြေနတဲ႔ ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈ ေျမအုတ္ေတြကုိ ေက်ာက္အုတ္ေတြနဲ႔ အစားထုိး ပစ္ရလိမ့္မယ္။ (၂)


[ ဒီေဆာင္းပါးကုိ ေမာင္ဆန္းၾကယ္ ျပန္ဆုိထားျပီး၊ ဆရာ ဦးသာႏုိးက ျပန္လည္ တည္းျဖတ္ ျဖည့္စြက္ေပးပါတယ္။]

ေအာက္ေျခ မွတ္စုမ်ား
၁။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ကာလာမ သုတ္ကုိ Buddhism in England, Jan_ Feb 1933 ကေန ထုတ္ႏုတ္တင္ျပထားတယ္။ ဘာသာျပန္သူကေတာ့ မူရင္းပါဠိကုိ စကားေျပေခ်ာေခ်ာနဲ႔ ျမန္မာျပန္ထားတဲ႔ မဟာဂႏၶာရုံ ဆရာေတြ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ေရး အနာဂတ္သာသနာေရး စာအုပ္ကေန ထုတ္ႏုတ္ တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

၂။ “ေျမအုတ္မ်ား ျပဳိေလရာ၊ ေက်ာက္အုတ္တုိ႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္အံ႔ ” ဆုိတဲ႔ ဂႏၱေလာက မဂၢဇင္းရဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံကုိ ေရာင္ျပန္ဟပ္ ေရးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
(ဘာသာျပန္သူ မွတ္ခ်က္။ ။ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ နုုိင္ငံေရးသမားေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္လုိ႔ နုိင္ငံေရးစာေပ ေၾကညက္သူ အေနနဲ႔ ပဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ သိထားၾကပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ဦးျဖစ္ျပီး၊ ဗုဒၶဘာသာဆုိင္ရာ စာေပကုိလည္း ေၾကညက္သူ ျဖစ္တယ္ ဆုိတာ ဒီေဆာင္းပါးက သက္ေသထူေနတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ဆယ္တန္းကုိ ပါဠိ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ခဲ႔သူ ျဖစ္တယ္။ )


( Wave မဂၢဇင္း၊ 4/10, စက္တင္ဘာ 2010 ထုတ္ ပါ ေဆာင္းပါးအား ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)

ေတဇာေအာင္
ေဖေဖာ္ဝါရီ 12,2011

February 09, 2011

ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ (သုိ႔မဟုတ္) အြန္လုိင္းေမတၱာ ခံယူမည့္ သူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း

ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ (သုိ႔မဟုတ္) အြန္လုိင္းေမတၱာ ခံယူမည့္ သူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း

သူ႔ကုိ မည့္သည့္ေနရာတကာ အြန္လုိင္း ႒ာေန ေပါင္းစံုမွာမွ မေတြ႕ဖူးေသးေခ်.။ “ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ ” ဆုိေသာ နာမည္က ဆန္းသည္။ ယဥ္သည္။ “ ပန္းေပါင္းတစ္ရာ ပြင့္ပါေစ” ဟူေသာ စစ္ေအး အလြန္ေခတ္က ေၾကြးေၾကာ္သံကုိပင္ နားထဲ ၾကားေယာင္မိေနေသးသည္။ ဘေလာ့တြင္ ေရးသားမည့္ ပင္တုိင္ကေလာင္နာမည္၏ အမည္ကလည္း ရုိးသလုိလုိနဲ႔ ဆန္းေပသည္.။ ဘေလာ့အမည္ႏွင့္ ေရးသားမည့္သူ နာမည္က အလွတြင္ အယဥ္ဆင့္ ဆုိသလုိ ပလဲပနံပ သင့္လွသည္။ ဤေခတ္အေျခအေနအရ မည္သည့္လူမ်ဳိးမဆုိ ေတာ္ရုံတန္ရုံ ဘေလာ့ဂါေလာကသုိ႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ေနာက္တြန္႕ေနၾကခ်ိန္တြင္ သူက သူ၏ ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ ရဲရဲဝင့္ဝင့္ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းစလုိက္သည္ဟု ဆုိနုိင္ပါေပသည္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ အရွိန္ရေနျပီးသား အြန္လုိင္းဆုိရွယ္ဝါကာ (ထုိစကားလုံးအား အခန္းေဘးမွ အမ္ဂ်ီအုိဝန္ထမ္းတစ္ဦးအား ဘာသာျပန္ျပခုိင္းၾကည့္ရာ….သူက ၾကဳံရာက်ပန္း အလုပ္လုပ္သူ ဟု အနက္ဖြင့္ေပးသည္။ မွတ္ကေရာ) မ်ားက ၾကဳိဆုိလမ္းဖြင့္ေပးၾကရေပမည္။ အေဟာင္းႏွင့္အသစ္၊ တနည္း လူၾကီးႏွင့္ လူငယ္ၾကား ေပါင္းကူးေပးရမည့္သူ ဟုလည္း ကုိယ့္ကုိယ္လည္း ယုံၾကည္လက္ခံထားေလသည္။

ညီရင္းအစ္ကုိလုိ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ဒီဘေလာ့နာမည္၊ ဒီဘေလာ့ေရးသူ နာမည္ႏွင့္ အြန္လိုင္းဘေလာ့ဂါ ေလာကသုိ႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ၾကဳိးပမ္း ျပင္ဆင္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းအား ေျပာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ အမွန္ပင္ စိတ္ဝင္စားမိခဲ႔ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ ထုိလူအား ဆက္သြယ္နုိင္မည့္ လိပ္စာအား မရအရ အပူတျပင္း လုိက္လံ ရွာေဖြ စုံစမ္းခဲ႔ေလသည္။ ထိုလူကုိ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖုိ႔ အပြိဳင့္မင့္ ယူ၍ အားလပ္ေသာ အခ်ိန္ကုိ ၾကဳိတင္ ေမးျမန္းထားကာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က လုိအပ္မည္ ထင္ရေသာ ေမးခြန္းအခ်ဳိ႕အား ၾကဳိတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ရြန္းေမးျမန္းခန္းတြင္ ေျပာဆုိေမးျမန္းရမည့္ သူသည္ မည္ကဲ႔သုိ႔ေသာ လူစားမ်ဳိးမွန္း ေသခ်ာ သိမထားရေသးသည့္အတြက္ အတတ္နူိင္ဆုံး၊ အေကာင္းဆုံး ၾကဳိတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ႔ရသည္။ က်န္ရွိသည့္ ထပ္မံလုိအပ္နုိင္သည္မ်ားကုိေတာ့ ခ်က္ရြန္းခန္းထဲက်မွ ေတာ္သလုိသာ ၾကည့္စီမံရေပေတာ့မည္။ မီးစင္ၾကည့္ ကရေပမည္ ဟု ႏွလုံး ပုိက္ထားခဲ႔ေလသည္။ …ကဲ….ငါလာျပီ၊ ဘေလာ့ဂါ အသစ္ကေလးေရ…၊ မင္းကုိ ခ်ဳံၾကားကေန ဘုံဖ်ားကုိ ပုိ႔ေပးမည့္ ဆုိရွယ္ဝါကာၾကီး လာျပီေဟ့ ..” ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ၾကဳံးဝါးရင္း ရင္ခုန္ၾကည္ႏူး ပီတိျဖစ္ရသည္။ အခ်ိန္တစ္ခုစာမွ် ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ထုိ ဘေလာ့ဂါ အသစ္အေလာင္းအလ်ာေလး(ဘေလာ့ဂါကုိကုိ) တုိ႔ အျပန္အလွန္ ေမးျမန္း ေျပာဆုိျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္ မ်ားမွာ……..။ ။

(စကားခ်ပ္။ ။ မုိးထက္ဆုိေသာ အြန္လုိင္း ဆုိရွယ္ဝါကာၾကီးႏွင့္ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ခံယူရန္ အခ်ိန္ယူ ျပင္ဆင္ေနေသာ ညီငယ္ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအမည္ခံ( မွတ္ပုံတင္ နာမည္ မသိရ)တုိ႔ ခ်က္ရြန္း ေမးျမန္းစကား ေျပာဆုိခန္းတြင္ ဤအင္တာဗ်ဴး ျဖစ္ေျမာက္ေရး၊ အြန္လုိင္းတြင္ ျဖန္႔ေဝေရး အတြက္ စနစ္တက် စီစဥ္ခဲ႕သူမွာ ေမာင္ေတဇာေအာင္ ျဖစ္ပါသည္။ မုိးထက္ႏွင့္ ေတဇာေအာင္ဆုိသူ ႏွစ္ဦးမွာလည္း ေခၚဆုိစရာ အႏြတၱအမည္သညာမ်ားသာ ျဖစ္ျပီး ဘယ္တုန္းကမွ် အေကာင္လုိက္ထြက္မျပဖူးၾကေသာ ကုိယ္ေပ်ာက္ မုိးပ်ံဝိဇၨာ အခၽြန္ႏွင့္ မ တတ္သူမ်ားသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ စီစဥ္သူ)
ဤတြင္ မလုိအပ္သည္မ်ားကုိ ျဖတ္ေတာက္ သန္႔စင္ တည္းျဖတ္၍ တင္ဆက္ေပးလုိက္ပါသည္။

မုိးထက္။ ။ “ ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ” ဆုိတဲ႔ ဘေလာ့ အမည္နဲ႔ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ ဆုိတဲ႔ နာမည္ ကုိ ေရြးခ်ယ္ ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေလး နဲ႔ အရင္ မိတ္ဆက္ေပးပါလား ခင္ဗ်။

ကုိကုိ။ ။ သည္လုိပါ။ ဒီ ေဝါဝုိက္ဝဘ္ ဆုိတဲ႔ အင္တာနက္ကြန္ရက္ အြန္လုိင္း႒ာေနမွာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေပါင္းမ်ားစြာ လက္ခ်ဳိးေရတြက္လုိ႔ မရနုိင္၊ စက္နဲ႔ ေရတြက္လုိ႔ မရနုိင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။ အဲသလုိ မ်ားျပားလြန္းလွတဲ႔ ဘေလာ့ဂါေတြကုိ ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ ရွိေနတဲ႔ ပန္းပြင့္ကေလးေတြနဲ႔ တင္စားေခၚဆုိလုိက္တဲ႔ သေဘာပါ။ ပန္းဆုိတာ အမည္နာမ ဆန္းျပားစြာ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိတယ္ မဟုတ္လား၊။ ႏွင္းဆီပန္း၊ သဇင္ပန္း၊ စပယ္ပန္း အစရွိတာေတြကေန လမ္းေဘးက ေခြးေသးပန္း ထိ ပါတယ္ လုိ႔ ယူရင္ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ ပန္းကေလးေတြ အားလုံး သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ျပီး၊ သူ႔ရနံ႔နဲ႔ သူ ပြင့္လန္းေဝဆာေနေစခ်င္တဲ႔ သေဘာပါ။ ကုိလႊမ္းမုိး သီခ်င္းထဲမွာေတာ့ “ပြင့္ေသာ ပန္းတုိင္းလည္း..မေမႊးတတ္ေလျပီ….၊ လွေသာ ပန္းတုိင္းလည္း…..” ဘာညာ ဆုိျပီးေတာ့ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ပန္းေတြ အားလုံး ပြင့္လန္းေနေစခ်င္တာ အဓိက ပါ။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိဆုိတဲ႔ နာမည္ကေတာ့ အိမ္နာမည္ ကုိကုိ ကုိပဲ Blogger ဆုိတဲ႔ စကားလုံး ေပါင္းစပ္ျပီး ရုိးရုိးေလး ယူလုိက္တာပါ။ ေျပာစရာ က်န္ေနေသးရင္လည္း ေနာက္ပုိင္းမွာ ထပ္ျဖည့္ေျပာပါ့မယ္။ တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ဟာ အြန္လုိင္ဘေလာ့ဂါေလာကကုိ အေျခခ်ဖုိ႔ ၾကဳိးစားတာက ဒီေလာကကုိ ယုံၾကည္တာရယ္၊ ဘေလာ့ဂါေလာကၾကီး ဖြံ႔ျဖဳိးေဝစည္ဖုိ႔ တတပ္တအား ပါဝင္ လုပ္ေဆာင္တဲ႔ သေဘာပါ.။ ျပီးေတာ့ အသိပညာေတြ ရယူဖလွယ္ဖုိ႔ ရည္မွန္းခ်က္ အစုံအလင္နဲ႔ အေသအခ်ာဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအေနနဲ႔ လက္ရွိ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ အစ္ကုိအစ္မမ်ားကုိ (ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္ေပမယ့္) ေသပန္းေတာ့ မပြင့္ၾကပါနဲ႔ဦး….ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ ဂါရဝျပဳလုိက္ရပါတယ္။

မုိးထက္။ ။ ဟုတ္ကဲ႔။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သေဘာထား အေသးစိတ္ေတြကုိ သိလုိက္ရတာဟာ အမွန္တကယ္ပဲ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွပါေပတယ္။ ခုေမးခ်င္တာက အြန္လုိင္း ဘေလာ့ဂါေလာကမွ ဘာသာရပ္မ်ဳိးစုံ (ဥပမာ- နည္းပညာ၊ ရသ စာေပ၊ ေရာက္တတ္ရာရာ ရပ္ဝန္း၊ ရင္ႏွင့္ရင္း၍ ေရးသည္၊ ေရးခ်င္ရာ ေရးမည္- ဖတ္ခ်င္မွ ဖတ္၊ ဘာသာေရး၊ နုိင္ငံေရး၊ သတင္း-အတင္း၊ အိမ္တြင္းမႈ-အခ်က္အျပဳတ္ အစရွိသျဖင့္) ၾကီးထြားျပန္႔ကားေနေလေတာ့ ဘေလာ့ဂါ ကုိကုိအေနနဲ႔ ဘယ္လုိင္းကုိ ေဇာက္ခ်ျပီး အပီေရးမယ္ ရယ္လုိ႔ စဥ္းစားထားပါသလဲ ခင္ဗ်ာ။

ကုိကုိ။ ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ အဲဒီ အမ်ဳိးအစားအကုန္နီးပါး ေရးနိုင္လိမ့္မယ္ လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ထားလုိ႕သာ ဘေလာ့ဂါ ေလာကကုိ အေျခခ်ဖုိ႔ စဥ္းစားခဲ႔တာပါ။ အဲဒီထဲေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ေခါင္းစဥ္ခြဲေတြ ျဖစ္တဲ႔ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆး၊ ဝတၳဳတုိ၊ ခရီးသြားေဆာင္းပါး၊ ပညာေပးေဆာင္းပါး၊ ဒႆနိကေဗဒ၊ ဆက္တုိင္ရာ လုိ႔ ေခၚတဲ႔ ရကန္ လုိ သေရာ္စာလုိ၊ ရင္တြင္းျဖစ္ခံစားမႈ စာစုေတြ၊ စာအုပ္ဖတ္ညႊန္း၊ ရုပ္ရွင္ဗီဒီယုိ အညႊန္း/ ေဝဖန္ေရး၊ စာေပအႏုပညာ ေဝဖန္ေရး အစရွိတာေတြကေန ခုေနာက္ပုိင္းေခတ္စားေနတဲ႔ ဂ်င္ဒါ ေဆာင္းပါးေတြကအစ အားလုံးကုိ နုိင္နုိင္နင္းနင္း ရွိပါတယ္ လုိ႔ ေျပာရင္ နည္းနည္းမ်ား လြန္ေနမလား မသိဘူး။ လက္ရွိ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ အစ္ကုိအစ္မမ်ားကုိယ္တုိင္လည္း သူတု႔ိေတြရဲ့ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေလဘယ္ေတြ၊ ကိတ္ဂုိရီေတြ ခြဲကန္႔ထားၾကတာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ေျခရာတုိင္းတဲ႔ သေဘာမဟုတ္ေပမယ့္ အဲသေလာက္မွ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ မရွိရင္ ဘေလာ့ဂါေလာကမွာ ေျခခ်လုိ႔ မရနုိင္ဘူး လုိ႔ ခံယူထားလုိ႔ပါ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ခုမွ စတင္ဝင္ေရာက္မယ့္ သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မေခေၾကာင္း နည္းနည္း ျပခ်င္တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘေလာ့ေလာကမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မရွိေသးတဲ႔ သီးသန္႕စာေပဟန္လမ္းေၾကာင္း တစ္ခုနဲ႔ ေဖာက္ထြက္ရမယ္ရယ္လုိ႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။

မုိးထက္။ ။(ဗုေဒၶါ……ဟု ဘုရားတမိသည္။) ဟာ…တကယ့္ ဂရိတ္ဘေလာ့ဂါအေလာင္းအလ်ာပါလား..။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ စကားေျပာရတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘေလာ့ဂါကုိကုိဟာ ဒီေမာ္ခေရစီနုိုင္ငံသားေကာင္းတစ္ေယာက္ ပီပီ(ျပီးေတာ့) လြတ္လပ္တဲ႔ အြန္လိုင္းဘေလာ့ဂါေလာကမွာ နုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ႔ ကုိယ္ပုိင္အယူအဆတခ်ဳိ႕ မွ်ေဝဖုိ႔ စဥ္းစားထားေသးသလားဗ်။

ကုိကုိ။ ။ ဒါက ကံေသကံမ ေျပာဆုိလုိ႔ မရဘူးလုိ႔ပဲ ဆုိပါရေစဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ျပည္တြင္းမွာ ေနမယ့္ ဘေလာ့ဂါအေလာင္းအလ်ာတစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ အေရွာင္အတိမ္း ဂ်က္စီဂ်ိမ္း လုပ္ဖုိ႔ မလြယ္လွဘူး။ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးဆုိတာ ကုိယ့္ရွဴး ကုိယ္မပတ္နုိင္တဲ႔ ေရျခားေျမျခားမွာေနမွပဲ ေကာင္းမယ္ လုိ႔ ေတြးမိထားပါတယ္။ အင္တာနက္အက္ဥပေဒဆုိတာၾကီးကလည္း မ်က္စိေရွ႕တင္ တုိက္ရုိက္သက္ေရာက္ထားတာဆုိေတာ့ ေလးစားသမႈမျပဳနုိင္ေတာင္ အေၾကာက္အလန္႔ေလးေတာ့ ထားရမယ္။ ေတာ္ၾကာ ကြိသြားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ သဲထဲ ေရသြန္ ျဖစ္ကုန္မွာလည္း စုိးရတယ္.။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ႔ ဒီေမာ္ခေရစီ ဆုိတာကုိလည္း လူမ်ားစုက လူနည္းစုကုိ အုပ္စုနဲ႔ အနုိင္က်င့္တဲ႔ ဟာမ်ဳိးလုိ႔ သေဘာေပါက္ထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အျမင္ဟာ သင္ပုန္းၾကီး အဆင့္မွာသာ ရွိပါေသးတယ္ လုိ႔ ေျပာပါရေစ။ အေျခအေနေပးလုိ႔ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္ရင္ေတာ့ အမ်ားနည္းတူ တခ်ီတေမာင္း ညာသံေပးျပီး တပြဲတလမ္း ႏႊဲလုိက္ဦးမယ္ လုိ႔ အားခဲထားပါတယ္။ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါေလာကမွာ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ နုိင္ငံေရးစကား၊ ဘယ္သူ႕ဘယ္ဝါ့ စတဲ႔ သူေတြကုိ မလုိလားတဲ႔ စကားေျပာတတ္ရင္ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္လြယ္တယ္ ထင္ေနတဲ႔ သူေတြနဲ႔ အတူ ေရာေရာေယာင္ေယာင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမင္ထားမိပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ လြဲတယ္ လုိ႔ဆုိရင္လည္း ေထာက္ျပ သည္းခံေပးၾကပါလုိ႔ တပါတည္း ေမတၱာ ရပ္ခံပါရေစလား ခင္ဗ်ာ)

မုိးထက္။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ပါ။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအေနနဲ႔ ေျပာဆုိတာေတြကုိ နားေထာင္နုိင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြ ထားပါေတာ့။ ေစာေစာက ျပန္ဆက္ရရင္ ဘေလာ့ဂါကုိကုိက ကုိယ္ပုိင္သီးသန္႔ဟန္ စာေပလမ္းေၾကာင္းကုိ တီထြင္ ေဖာက္ထြက္မယ္ ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိမ်ဳိးလည္း နည္းနည္းေလာက္ ရွင္းျပေပးပါဦး။

ကုိကုိ။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ အနည္းအက်ဥ္း ရွင္းျပပါ့မယ္။ကေလးစာေပေတြ တျပဳံၾကီး ဖန္တီးခဲ႔တဲ႔ ေရွးက ဆရာ မင္းသုဝဏ္၊ မစၥတာ ဂြမ္ေလ်ာင္တန္(ဤေနရာတြင္ သူက ျမန္မာနာမည္ မသိဘူး လုိ႔ ေျပာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေဒါက္တာ ေမာင္ျဖဴးလုိ႔ ေထာက္ေပးလုိက္ရပါတယ္.) ၊ ဆရာတင္မုိး အစရွိသျဖင့္ အသံလည္းသာ၊ ကေလးေတြလည္း ရြတ္ဆုိလုိ႔ ေကာင္းတဲ႔ ဆရာ့ဆရာေတြ ျပဳစုထားခဲ့တဲ႔ ကဗ်ာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္က စု၊ တု၊ ျပဳ သေဘာနဲ႔ ျပန္လည္ ဆန္းသစ္မယ့္ သေဘာပါ။ ဘေလာ့ေလာကမွာလည္း ဒီစာေပ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မေတြ႔ရေသးလုိ႔ပါ။ ေစာေစာကေျပာသလုိ လုိအပ္တဲ႔ေနရာမွာ ပါဝင္ ျဖည့္စြမ္းတဲ႔ သေဘာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးမ်ားအတြက္ ကဗ်ာ၊ ပုံျပင္မ်ားကုိသာ အစဥ္တစုိက္ တက္ဆက္သြားမွာပါ။ (ဤေနရာတြင္ သူက အကုိးအကား စာအုပ္ အေထာက္အထားမ်ား ပါမလာသျဖင့္ ဘေလာ့တြင္ တင္ဆက္ေသာအခါက်မွပင္ ဖတ္ပါ လုိ႔ ေတာင္းပန္ ပါတယ္။) အဲၾကဳံလုိ႔ ေျပာရရင္ ကြယ္လြန္သြားတဲ႔ ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေတာင္ ကေလးကဗ်ာေတြကုိ တစုိက္မတ္မတ္ ေရးဖြဲ႔ခဲ႔ရင္ ဂႏၱဝင္ထဲက သားစဥ္ေျမးဆက္သင္ယူရမယ့္ ကဗ်ာဆရာၾကီးတေယာက္ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ႏွစ္ပုဒ္လားပဲ ေရးျပီး ဆက္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ အဲဒီကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္ကုိလည္း ေနာင္ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ တင္ဆက္သြားမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္။

မုိးထက္။ ။ ဟုတ္ကဲ႔၊ ဘေလာ့ဂါကုိကုိရဲ့ စိတ္ကူးကေတာ့ တကယ့္ကုိ အံ့မခန္းပဲဗ်။ ဘေလာ့ဂါေလာကရဲ့ လုိအပ္ခ်က္ၾကီးကုိ ေျဖဆည္းေပးမယ့္ သူတစ္ေယာက္ ရလုိက္တာပဲ.။ အရေတာ္လုိက္ေလးျခင္းဗ်ာ။။(ျပဳံးသည္) ဒီေတာ့ ကေလးကဗ်ာ ဆုိေတာ့ ဘယ္ပရိသတ္အတြက္ ရည္ညႊန္းတယ္ ေျပာလုိ႔ရမလဲ.။ဥပမာ- ျပည္တြင္းက ကေလးငယ္ေတြလား၊ ျပည္ပက ကေလးငယ္ေတြလား..။

ကုိကုိ။ ။ အဲ…ျပည္တြင္းက ကေလးငယ္ေတြက အဲဒီကဗ်ာေတြ မသင္ၾကရ၊ မရြတ္ၾကရေတာ့ဘူး လုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာျပည္မွာ ေခတ္စားလာတဲ႔ မူၾကဳိယဥ္ေက်းမႈ အရ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ကေလးငယ္တေယာက္ရဲ့ မိဘက သူ႔သားသမီးကုိ ကၾကီး၊ ခေခြး ရြတ္တာထက္ ေအဘီစီဒီ ရြတ္တာ ပုိသေဘာက်ေနၾကတယ္။ လယ္ေစာင့္တဲ ကဗ်ာ ရြတ္တာကုိ ေတာေစာ္နံတယ္ ထင္ျပီး ဘလက္အုိင္စူစန္ ကုိ ပုိျပီး အားက်ၾကတယ္။ ဒါက အေျခအေနအရ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ကေလးစာေပအတြက္ တစ္ခန္းတစ္က႑ အားထုတ္ေနၾကျပီး ကေလးေတြ ဖတ္ဖုိ႔ စာအုပ္ေတြ ရုိက္ထုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အျမင္ေတာ့ အေရာင္းရ မတြင္က်ယ္လွဘူး ထင္တယ္။ မိဘတခ်ဳိ႕က ကေလးေတြကုိ အရုပ္ပါတဲ႔ စာအုပ္ ဝယ္ေပးဖုိ႔ထက္ တြမ္အမ္ဂ်ယ္ရီ ရုပ္ရွင္ ၾကည့္လုိ႔ရတဲ႔ အေပၚစက္ ေအာက္စက္ကုိ ဝယ္ဖုိ႔ပဲ တာစူေနၾကတာ။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မုံေရြးက ထုတ္တဲ႔ လုမၼနီကေလးစာစဥ္ကေလးေတြ ဝယ္စုေနတယ္။ျပီးေတာ့ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ 11 ႏွစ္ျပည့္ထုတ္ စာစဥ္ေတြ။ ကေလးစာေပ ေရးမယ့္ သူဟာ မျဖစ္မေန ကေလးစာေပ ဖတ္ရမယ္လုိ႔ ထင္လုိ႔။ ခုေနာက္ဆုံး အြန္လုိင္းမွာ အလကားရနုိင္တဲ႔ကေလးစာေပ အီးဘုတ္ေတြကုိ စုတု ျပဳဦးမွာပဲ။ ျပည္ပက ကေလးသူငယ္ေတြ အတြက္က်ေတာ့လည္း ျမန္မာ့ရုိးရာကုိ နည္းလမ္းတက် စိတ္ဝင္စားေနေသးတဲ႔ မိသားစုေတြက ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ် လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္ဆုံး ထြက္ရွိသမွ် ကေလးစာေပေတြကုိ အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ အပ္ဒိတ္ လုပ္ေပးသြားမွာပါ လုိ႔။

မုိးထက္။ ။ ခုလုိ ကေလးစာေပအတြက္ တေလးတနက္ ေျပာၾကားေနတဲ႔ အတြက္ အားရဝမ္းသာ ရွိမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအေနနဲ႔ အျပင္က စူပါမားကတ္ေတြမွာလုိ ဘေလာ့အတြက္ အထူးအစီအစဥ္ေတြ ဘာေတြ စဥ္းစားထားတာမ်ား ရွိေသးလားဗ်။

ကုိကုိ။ ။ ဟာ…ရွိတာေပါ့။ အဲဒါက ၾကဳိစဥ္းစားထားျပီးသားပါ။ ဘေလာ့ႏွစ္ပတ္လည္ အျပင္ ၊ သၾကၤန္ အထူးအစီအစဥ္၊ သီတင္းကၽြတ္ အထူးအစီအစဥ္၊ အုိ…..အျပင္နဲ႔ မျခား အထူးအစီအစဥ္ေတြ ရွိေနမွာပါ။ ခုကတည္းကလည္း ၾကဳိတင္ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ဥပမာ- မူၾကဳိေက်ာင္းက ေမာင့္ခ်စ္သူ ဆုိတဲ႔ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ ဆန္ဆန္ ဒုိကူမန္ထရီေလးေတြ၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ အျဖဴအစိမ္းဝတ္စုံနဲ႔ ဂိမ္းဆုိင္မွာ ေဒါ့တာ ဝင္ခုတ္ေနၾကတာမ်ဳိးေတြ၊ ကုိလည္း ျမန္ျမန္ၾကည့္ရွဳနုိင္ေအာင္ တင္ေပးသြားမွာပါ။ ဒီအတြက္ ေကာင္းတယ္ ထင္ရင္ ဆက္လုပ္၊ မေကာင္းဘူးထင္ရင္ ျဖဳတ္ၾကပါ ဆုိတာမ်ဳိးေလာက္ပါပဲ။
(ဘေလာ့ဂါကုိကုိဆီမွ မီးအနီေလးက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ေခ်ျပီ။)

မုိးထက္။ ။ဟုတ္ကဲ႔..၊ ဘေလာ့ဂါေလာကမွာ ေျခခ်ေတာ့မယ္ သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခုလုိ စိတ္ကူးဆန္းဆန္းျပားျပားေလးေတြ ရွိေနတာ အံ႔ၾသစရာ ပါပဲ။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိရဲ့ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာကုိ သားသမီးရွိတဲ႔ ကေလးအေဖ၊ ကေလးအေမေတြ ဒါမွ မဟုတ္ အပ်ဳိ၊ လူပ်ဳိ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ အစ္ကုိအစ္မေတြ လာေရာက္ဖတ္ရွဳျပီး ေဝဖန္ခံနုိင္ပါ့မလား..။ ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ ေရးသားဖန္တီးလုိက္တဲ႔ အေရးအသားကုိ တာဝန္ယူမႈ အျပည့္ရွိသလား ဆုိတာေလး ေျဖၾကာေပးပါဦး ခင္ဗ်ာ…။ (စိတ္ထဲမွာ ေအးစက္စက္ေန ေနတာ ပူသြားေအာင္ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ထည့္သလုိ အခၽြန္နဲ႔ မေတာ့မယ္ စိတ္ကူးမိတယ္။)

ကုိကုိ။ ။ (စိတ္တုိဟန္ ျပေသာ စကားလုံး အသုံးအႏႈန္းျဖင့္) ေဟ့လူ၊ ခင္ဗ်ား ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္တုံးေနျပီ။ ေသခ်ာ သိခ်င္ရင္ တျခားတေယာက္ကုိ သြားေမးေပေတာ့။ ဒီေမးခြန္းအတြက္ ဆက္ေျဖေနရရင္ ေနကုန္ရင္ေတာင္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခ်က္ရြန္းေမးျမန္းခန္းက ျပီးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆုိျပီး………

ထြက္သြားကေရာ..။

ေနာက္ရက္တြင္က ဘေလာ့ဂါအေလာင္းအလ်ာ ဘေလာ့ဂါကုိကုိထံမွ မက္ေဆ့တစ္ေစာင္ လက္ခံရရွိသည္မ်ားမွာ…..

“ကုိမုိးထက္ ခင္ဗ်ာ၊ တကူးတက ခ်က္ရြန္းေမးျမန္းခန္းတြင္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္သည့္အတြက္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အမွန္တကယ္ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖုိ႔ စိတ္အားထက္သန္ပါသည္။သုိ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေဝခြဲမရနုိင္သည့္ ျပႆနာ တစ္ခုၾကဳံေနရပါသည္။ ျပီးခဲ႔သည့္လက အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါေလာက မွ ေနာင့္ေတာ္ ေနာင္ေတာ္မ်ားက ေဖာင့္ ေျပာင္းလဲ သုံးစြဲေရး အတြက္ ေျပာၾကဆုိၾကသံ ၾကားရပါသည္။ သုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျမန္မာေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ႏွင့္ ေရးမလား၊ ျမန္မာသရီးႏွင့္ ေရးမလား စဥ္းစားရက်ပ္ပါသည္။ ထုိေဖာင့္ေျပာင္းလဲေရး ကိစၥအတြက္ ျမန္မာအင္တာနက္ ယူစာမ်ား ေလး၊ငါးႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္လွ်င္ ေဖာင့္တစ္ခုကုိသာ အားလုံး တညီတညႊတ္တည္း အသုံးျပဳနုိင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္႔ထားပါသည္။ သု႔ိပါ၍ ကၽြန္ေတာ့္ “ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ” အမည္ရွိ ဘေလာ့အား ေနာင္ ငါးႏွစ္ၾကာမွသာ တည္ေဆာက္ျပီး အသိပညာမ်ား ဖလွယ္ရယူေတာ့မည္ ဟု ဆုံးျဖတ္ထားလုိက္ပါသည္။ ၾကားကာလမ်ားတြင္ အင္တာနက္ အြန္လုိင္းဘေလာ့ေလာကအား ဝင္ေရာက္ျခင္း မျပဳေသးဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာစရာ ရွိသည္မ်ားကုိသာ ေဇာက္ခ် ေလ့လာေနဦးမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း”

ေလးစားစြာျဖင့္
ဘေလာ့ဂါကုိကုိ

ဟူေသာ စာတစ္ေစာင္အားသာ လက္ခံရရွ္ိျပီး ထုိဘေလာ့ဂါအေလာင္းလ်ာ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ အမည္ရွိ သူငယ္မွာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ဆုံးသြားပါေၾကာင္း။ ဤကဲ႔သုိ႔ အဆုံးမသတ္ေသးသည့္ အင္တာဗ်ဴးအားလည္း ေနာင္ ငါးႏွစ္ ၾကာ၍ သူႏွင့္ ေတြ႔ဆုံျဖစ္ၾကေသးလွ်င္ ဆက္လက္လုပ္ျဖစ္ေကာင္း လုပ္ျဖစ္လိမ့္ဦးမည္ ဟု ထင္ျမင္ရပါေၾကာင္း။
ခ်က္ေမးသူ- မုိးထက္။

(စီစဥ္သူ၏ ေနာက္ဆုံးစကား၊။ ။ အမွန္တကယ္က စီစဥ္ထားသည္မ်ားမွာ ဘေလာ့ဂါေလာင္းလ်ာ ဘေလာ့ဂါ ကုိကုိ ဆုိသူအား ႏွိပ္ကြပ္ရန္ အက်ပ္ရုိက္ေမးခြန္းမ်ား ဖန္တီးထားျပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း မည္သုိ႔ျဖစ္သြားခဲ႔ေလသည္ မသိ အမွန္တကယ္ စီစဥ္လုိက္ေသာအခါ ပ်င္းစရာ ေကာင္းေသာ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခု ျဖစ္သြား၍ သည္းခံၾကပါရန္ ေမတၱာ ရပ္ခံခဲ႔ပါသည္။ စီစဥ္သူ- ေမာင္ေတဇာေအာင္။


ယခုေတာ့ ဤအင္တာဗ်ဴးတြင္ ပါဝင္ပတ္သတ္ခဲ႔သူ သုံးဦးစလုံး တစ္ဦးမွ ရွိမေနၾကေတာ့ပါ။ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္၍ ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္းဆုိက္ကပ္ေနခဲ႔ၾကျပီဆုိတာကုိလည္း သတင္းအစအန တစ္ခုတေလမွပင္ မရေတာ့ပါ။

ေတဇာေအာင္
ေဖေဖာ္ဝါရီ 09,2011

February 06, 2011

ျငိမ္သက္သြားေသာ ေနၾကာပန္းမ်ားအေၾကာင္း

ငိမ္သက္သြားေသာ ေနၾကာပန္းမ်ားအေၾကာင္း

“ေနၾကာပန္း၏ ရနံ႔၊ ေက်းလက္ေနေရာင္၏ အေဝး ထြက္ေျပးသူတစ္ေယာက္၏ စိတၱဇ”

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ၏ ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလမ်ားတြင္ ေနၾကာပန္းပင္ သုိ႔မဟုတ္ ေနၾကာေစ့မ်ားႏွင့္ တနည္းမဟုတ္ တနည္း ပတ္သတ္ခဲ႔ရသည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ေလးဧက က်ယ္ေသာ ယာကြက္ၾကီးထဲမွ တေမွ်ာ္တေခၚ ဝါဝင္းထိန္လင္းေနေသာ ေနၾကာပန္းခင္းၾကီးအား ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေလးခြတစ္လက္ျဖင့္ အက်ဥ္းသားမ်ားအား ေထာင္ဝါဒါ တစ္ေယာက္ ေစာင့္က်ပ္ေနသလုိ ေစာင့္က်ပ္ခဲ႔ရဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ယာခင္း၏အလယ္တည့္တည့္မွ အတန္ငယ္ ျမင့္မားေသာ သနပ္ပင္အထက္ လင့္စင္ေပၚတြင္ ရုပ္ျပကာတြန္း ဒါမွမဟုတ္ ျမတ္မဂၤလာစာေစာင္ကေလးမ်ား ဖတ္ရင္း တေနကုန္ ထုိင္ေနခဲ႔ရသည္မ်ားမွာ အမွန္ေတာ့ ပ်င္းရိစရာ မေကာင္းလြန္းလွပါ။ ယာခင္းထဲသု႔ိ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္၍ ကုိက္ျဖတ္စားသုံးတတ္ေသာ ႏြားမ်ား၏ ရန္မွကာကြယ္ရန္ အတြက္ ေနၾကာခင္းၾကီးအား ကာကြယ္ေပးေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိစဥ္က တရုတ္သုိင္းကားမ်ားထဲမွ အစြမ္းထက္ သုိင္းသမား သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္လုိ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ဖူးသည္။ ခပ္ျမင့္ျမင့္အရပ္မွ တုိက္ခတ္ေသာသန္႔စင္သည့္ ေလအား ရွဴရွဳိက္ရင္း ေနၾကာပန္းမ်ားတြင္ ဝတ္ရည္လာစုပ္ေသာ ပ်ားပိတုန္းမ်ား၏ အသံကုိ တဝီဝီၾကားေနရသည္မွာ မျငီးေငြ႔စရာ ေန႔ရက္မ်ားကုိ ဖန္တီးေပးခဲ႔ေလသည္။ ထုိစဥ္က ေက်ာင္းပိတ္ရက္တုိင္း ေနၾကာခင္းရွိရာ ယာေတာသုိ႔ သြားခ်င္ေနေအာင္ ေစ့ေစာ္ေပးခဲ႔သူမွာ ေတာေတာင္ကုိ ခ်စ္တတ္ခင္တတ္ေအာင္ မသိမသာ သင္ၾကားေပးေသာ အေဖသာ ျဖစ္ေလသည္။

တရက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ ေနၾကာခင္းၾကီးအတြက္ ၾကမၼာဆုိးတစ္ခု ဝင္ခဲ႔ေလသည္။ ျမဳိ႕မွ ဗီဒီယုိရုိက္ကူးေရးအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔သည္ ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခန္းရုိက္ကူးရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနၾကာပန္းခင္းအား အသုံးျပဳခ်င္သည္ ဆုိေသာအခါ အေဖသည္ ေနၾကာပင္မ်ား မပ်က္စီးေအာင္ လုပ္လွ်င္ ရုိက္ပါ ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။ အမွန္ေတာ့ ထုိဗီဒီယုိဇာတ္ကားတြင္ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္မည့္ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးကုိ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဖုိက္တင္ကားမ်ားတြင္ သရုပ္ေဆာင္မင္သား မင္းသမီး သီဟတင္စုိးႏွင့္ ဇင္မာဦး၊ ရဲကုိကုိႏွင့္ လင္းဇာနည္ေဇာ္ စသူတုိ႔ကုိသာ အၾကည့္မ်ားေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သိပ္မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနၾကာခင္း၏ ေရအဝွမ္းေနရာျဖစ္ေသာေနရာတြင္ ဗီဒီယုိရုိက္ကူးေရး အဖြဲ႔သားမ်ား ျပင္ဆင္ေနၾကေသာအခါ အေဖသည္ မ်က္ႏွာပ်က္စ ျပဳေနေလျပီ။ (ေရအဝွမ္းေနရာ ဆုိသည္မွာ မုိးရြာလွ်င္ ေရဝပ္တတ္ေသာေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ ထုိေနရာမွ အပင္မ်ားမွာ အျခားေနရာက အပင္မ်ားထက္ စိမ္းဖားဖားႏွင့္ ပုိ၍လွ ပုိ၍ေကာင္းတတ္ေသာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။) ေနၾကာပင္မ်ားမွာ သူတုိ႔သည္ မၾကာခင္ ပ်က္စီးျခင္း ငါးပါးဆုိက္ေတာ့မည္ကုိ မသိရွိ မရိပ္မိေသာ သတၱဝါမ်ားႏွယ္ ေနအတက္တြင္ ပုိ၍သာ ငြားငြားစြင့္စြင့္ ပြင့္လန္းေနခဲ႔ၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္က လင့္စင္အထက္တြင္ အသာလဲေလ်ာင္းရင္း ဗီဒီယုိ ရုိက္ၾကမည့္ အဖြဲ႔သားမ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာအကဲခတ္ေနခ႔ဲသည္။ ကက္ဆက္တိပ္ရီေကာ္ဒါမွ ထုိအခ်ိန္က ေခတ္စားေသာ စုံတြဲေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဖြင့္အံထြက္က်လာေသာအခါ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးမွာ ေနၾကာခင္းအလယ္ ေနၾကာေျမာင္းမ်ားၾကားအတုိင္း စတင္ေျပးလႊားေနၾကျပီျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မင္းသားက ေနၾကာပြင့္ တပြင့္ကုိခ်ဳိးခ်လုိက္၊ မင္းသမီးက ေနၾကာပန္းကုိ ငုံ႔နမ္းလုိက္ႏွင့္ သူတုိ႔ ေျပးလႊားသြားရာ ေျမာင္းတေလွ်ာက္တြင္ ေနၾကာပင္မ်ား က်ဳိးပ်က္ ေၾကမြကုန္ၾကေလသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အပ်က္အစီး ေလးပုံတစ္ပုံေလာက္ျဖင့္ ေနၾကာခင္းၾကီးကုိ စိတ္မေကာင္းစြာ ထုိင္ၾကည့္ေနရုံမွတပါး အျခားဘာမွ မတတ္နုိင္ပါခဲ႔ပါ။ အေဖကေတာ့ စကားနည္းသူ ျဖစ္သည့္ အျပင္ ဘာမွ မေျပာလုိေတာ့သျဖင့္ အိမ္ျပန္သြားခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။
ေနာက္ပုိင္းရက္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေနၾကာခင္းရွိရာ ယာေတာဆီသု႔ိ တရံခါမွ ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ပါ။(ကၽြန္ေတာ့္အစား ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကုိ သြားပါသည္။) ကၽြန္ေတာ္သည္ အရင္ကႏြား တိရစာၦန္မ်ားရန္မွ ကာကြယ္ရန္ တတ္နုိင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ထုိေန႔က မတတ္နုိင္ခဲ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္မိသလုိ ေနၾကာပန္းမ်ားကုိလည္း တာရွည္တာေမာ ထုိင္ၾကည့္ေနဖုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မကူးခဲ႔ေတာ့ပါ။

*****

“ တေန႔မုန္႔ဖုိး ငါးဆယ္သာရေသာ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္သည္ တေန႕လွ်င္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္ ပန္းခ်စ္သူ ေနၾကာေစ့ထုပ္ ႏွစ္ထုပ္ အပ်င္းေျပ စားတတ္ေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အား မည္ကဲ႔သုိ႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ခ်စ္ေနခဲ႔နုိင္ပါမည္နည္း။ ”
ခ်ာတိတ္ဘဝအား ေမးခြန္းထုတ္ျခင္း အပုိင္းအစမ်ား မွ-

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဝိပၸံဘာသာတြဲ(ဓာတု၊ရူပ၊ေဘာဂေဗဒ) ယူခဲ႔ျခင္းမွာ ထုိအခန္းတြင္ သူမ ရွိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလသည္။ စာသင္ခန္း၏ ေရွ႕ဆုံးခုံမွာ ထုိင္ေသာ သူ႔ကုိ ေနာက္ဆုံးခုံတြင္သာ ထုိင္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေငးေမာၾကည့္ခဲ႔သည္မွာ အရသာတစ္မ်ဳိး ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ သူမႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆုံတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္ မခုန္ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာင္ပြဲရ စစ္သည္တစ္ဦးလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေနခဲ႔ရသည္ကုိေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။ (အရုိးသားဆုံးဝန္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာသင္ေပးေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကုိ လုိက္ျပီး ကူးေရးေလ့ မရွိခဲ႔ပါ။တခါတရံ ဖတ္စာအုပ္ထဲတြင္သာ မ်ဥ္းသား မွတ္ထားတတ္သည္။) ထုိအေၾကာင္းမ်ားကုိ သိေသာ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အနည္းငယ္ ျပစ္တင္ေဝဖန္၍ ကၽြန္ေတာ္၏ ဗလာစာအုပ္ အလြတ္မ်ားထဲတြင္ သူမလက္ေရး ဝုိင္းဝုိင္းေသးေသးေလးမ်ားျဖင့္ ကူးေရးေပးခဲ႔ေလသည္။ သူမ၏ ျဖဴစင္ ဝင္းလဲ႔ေသာ အသားအေရႏွင့္ ဆံပင္ကုပ္ဝဲ ပုံစံ၊ သူမအနီးတြင္ ရွိေသာအခါတုိင္းရေလ့ရွိသည့္ ကုိယ္သင္းနံ႔ကုိ စြဲလမ္းစျပဳေသာ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ခ်စ္ေရးဆုိခဲ႔ပါသည္.။ ရက္သတၱပတ္ တပတ္ခန္႔အၾကာတြင္ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္ေၾကာင္း အေျဖေပးရန္ ထူးဆန္းေသာ အျပဳအမူတစ္ခု ျပဳလုပ္လာေလသည္။ သူမ ေက်ာင္းေစ်းတန္းက ဝယ္စားေနက် ပန္းခ်စ္သူ ေနၾကာေစ့ကုိ အခြံခြာျပီး အဆန္ခ်ည္း သက္သက္ ႏုိ႔ဆီဘူး တစ္ဘူးစာမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေပးအပ္ျခင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္၍ သူမကုိယ္တုိင္ အခြံခြာေကၽြးခ်င္စိတ္ ရွိေသာေၾကာင့္ ညစဥ္ သုံးရက္ခန္႔ အခြံႏႊာျပီး တပါတည္း ခ်စ္အေျဖပါ ေပးလုိက္ေလသည္။ ထုိစဥ္ မတုိင္ခင္ထိ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ေနၾကာေစ့ အခြံခြာ ေကၽြးရလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္မထားခဲ႔မိပါ။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမ၏ အေနနီးကပ္မႈမ်ားအၾကားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဗလာစာအုပ္ အလြတ္မ်ား သူမ လက္ေရးမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လာေလသည္.။ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ေစ်းတန္းသုိ႔ ပန္းခ်စ္သူတံဆိပ္ ေနၾကာေစ့ထုပ္ကေလးမ်ား ေျပးဝယ္ေပးရျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တာဝန္ တစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။ သူမကုိ ခ်စ္ေၾကာင္းသက္ေသျပဖုိ႔ ေနၾကာေစ့ေလးမ်ား အခြံႏႊာေပးရျခင္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္၏ သက္ေသျပခ်က္အေသးစားေလးမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ေလသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္သာ…..။ ။

အခ်ိန္ကာလ၏ ကုန္လြန္ျခင္းမ်ားႏွင့္ အတူ သူမ၏ ဝင္းဝါေသာအသားအေရမ်ား၊ လည္ဂုပ္ေပၚမွ ေမြးညွင္းႏုေလးမ်ား၊ ခ်ဳိသာေသာစကားမ်ားႏွင့္အတူ နားဝင္ခ်ဳိလွေသာ ကတိစကားမ်ား ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္ရွိေနမည္နည္း။ ခုေတာ့ သူမ အိမ္မွာ တိတ္ဆိတ္စြာ ထုိင္ေနေပေရာ့မည္။ သူမႏွင့္ မေတြ႔ရေတာ့သည့္ ေန႔ရက္မ်ားအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ မည္ကဲ႔သုိ႔ ေနၾကာေစ့စားျခင္း အေလ့အထ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ႔သလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါ။ သူမကေတာ့ ေနၾကာေစ့မ်ားကုိ ခုခ်ိန္ထိ စြဲစြဲျမဲျမဲ စားေကာင္း စားေနလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ အခြင့္သင့္ေသာ္ သူမထံသုိ႔ အခြံႏႊာထားေသာ ေနၾကာေစ့အဆန္ကေလးမ်ား ပုိ႔လုိက္ခ်င္မိပါေသးသည္။ သူမအေပၚ ခ်စ္ခဲ႔ဖူးေသာ အခ်စ္မ်ား ယေန႔တုိင္ ရွင္သန္ ေနဆဲဟု ေျပာလွ်င္ သူမက ယုံၾကည္ခ်င္မွ ယုံၾကည္လိမ့္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း….ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယုံၾကည္ေပးၾကပါ။

သုိ႔ေသာ္ ေနၾကာေစ့အဆန္ကုိေတာ့ ဆိမ့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္မိေသးပါ။

(ရည္ညႊန္းခ်က္။ ။ “ပန္းထဲမွာ ေနၾကာပန္းကုိ ၾကဳိက္တယ္၊ သူက ဆိမ့္သည္” ဟု ဆုိေသာ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ေတဇာသုိ႔ အမွတ္တရ)


ေတဇာေအာင္
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၇၊ ၂၀၁၁။

Featured Post

ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးထားတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကဗ်ာ

လန္းပန္ဘက္ဆီကျပန္ေတာ့ ဖတ္စရာေတြ ေတြးစရာေတြ ပါလာတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ေက်းဇူးပဲ။ သူနဲ႔က အဲဒီက်မွ ေတြ႔ရသိရတာ။...