ျငိမ္သက္သြားေသာ ေနၾကာပန္းမ်ားအေၾကာင္း

ငိမ္သက္သြားေသာ ေနၾကာပန္းမ်ားအေၾကာင္း

“ေနၾကာပန္း၏ ရနံ႔၊ ေက်းလက္ေနေရာင္၏ အေဝး ထြက္ေျပးသူတစ္ေယာက္၏ စိတၱဇ”

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ၏ ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလမ်ားတြင္ ေနၾကာပန္းပင္ သုိ႔မဟုတ္ ေနၾကာေစ့မ်ားႏွင့္ တနည္းမဟုတ္ တနည္း ပတ္သတ္ခဲ႔ရသည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ေလးဧက က်ယ္ေသာ ယာကြက္ၾကီးထဲမွ တေမွ်ာ္တေခၚ ဝါဝင္းထိန္လင္းေနေသာ ေနၾကာပန္းခင္းၾကီးအား ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေလးခြတစ္လက္ျဖင့္ အက်ဥ္းသားမ်ားအား ေထာင္ဝါဒါ တစ္ေယာက္ ေစာင့္က်ပ္ေနသလုိ ေစာင့္က်ပ္ခဲ႔ရဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ယာခင္း၏အလယ္တည့္တည့္မွ အတန္ငယ္ ျမင့္မားေသာ သနပ္ပင္အထက္ လင့္စင္ေပၚတြင္ ရုပ္ျပကာတြန္း ဒါမွမဟုတ္ ျမတ္မဂၤလာစာေစာင္ကေလးမ်ား ဖတ္ရင္း တေနကုန္ ထုိင္ေနခဲ႔ရသည္မ်ားမွာ အမွန္ေတာ့ ပ်င္းရိစရာ မေကာင္းလြန္းလွပါ။ ယာခင္းထဲသု႔ိ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္၍ ကုိက္ျဖတ္စားသုံးတတ္ေသာ ႏြားမ်ား၏ ရန္မွကာကြယ္ရန္ အတြက္ ေနၾကာခင္းၾကီးအား ကာကြယ္ေပးေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိစဥ္က တရုတ္သုိင္းကားမ်ားထဲမွ အစြမ္းထက္ သုိင္းသမား သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္လုိ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ဖူးသည္။ ခပ္ျမင့္ျမင့္အရပ္မွ တုိက္ခတ္ေသာသန္႔စင္သည့္ ေလအား ရွဴရွဳိက္ရင္း ေနၾကာပန္းမ်ားတြင္ ဝတ္ရည္လာစုပ္ေသာ ပ်ားပိတုန္းမ်ား၏ အသံကုိ တဝီဝီၾကားေနရသည္မွာ မျငီးေငြ႔စရာ ေန႔ရက္မ်ားကုိ ဖန္တီးေပးခဲ႔ေလသည္။ ထုိစဥ္က ေက်ာင္းပိတ္ရက္တုိင္း ေနၾကာခင္းရွိရာ ယာေတာသုိ႔ သြားခ်င္ေနေအာင္ ေစ့ေစာ္ေပးခဲ႔သူမွာ ေတာေတာင္ကုိ ခ်စ္တတ္ခင္တတ္ေအာင္ မသိမသာ သင္ၾကားေပးေသာ အေဖသာ ျဖစ္ေလသည္။

တရက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ ေနၾကာခင္းၾကီးအတြက္ ၾကမၼာဆုိးတစ္ခု ဝင္ခဲ႔ေလသည္။ ျမဳိ႕မွ ဗီဒီယုိရုိက္ကူးေရးအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔သည္ ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခန္းရုိက္ကူးရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနၾကာပန္းခင္းအား အသုံးျပဳခ်င္သည္ ဆုိေသာအခါ အေဖသည္ ေနၾကာပင္မ်ား မပ်က္စီးေအာင္ လုပ္လွ်င္ ရုိက္ပါ ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။ အမွန္ေတာ့ ထုိဗီဒီယုိဇာတ္ကားတြင္ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္မည့္ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးကုိ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဖုိက္တင္ကားမ်ားတြင္ သရုပ္ေဆာင္မင္သား မင္းသမီး သီဟတင္စုိးႏွင့္ ဇင္မာဦး၊ ရဲကုိကုိႏွင့္ လင္းဇာနည္ေဇာ္ စသူတုိ႔ကုိသာ အၾကည့္မ်ားေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သိပ္မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနၾကာခင္း၏ ေရအဝွမ္းေနရာျဖစ္ေသာေနရာတြင္ ဗီဒီယုိရုိက္ကူးေရး အဖြဲ႔သားမ်ား ျပင္ဆင္ေနၾကေသာအခါ အေဖသည္ မ်က္ႏွာပ်က္စ ျပဳေနေလျပီ။ (ေရအဝွမ္းေနရာ ဆုိသည္မွာ မုိးရြာလွ်င္ ေရဝပ္တတ္ေသာေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ ထုိေနရာမွ အပင္မ်ားမွာ အျခားေနရာက အပင္မ်ားထက္ စိမ္းဖားဖားႏွင့္ ပုိ၍လွ ပုိ၍ေကာင္းတတ္ေသာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။) ေနၾကာပင္မ်ားမွာ သူတုိ႔သည္ မၾကာခင္ ပ်က္စီးျခင္း ငါးပါးဆုိက္ေတာ့မည္ကုိ မသိရွိ မရိပ္မိေသာ သတၱဝါမ်ားႏွယ္ ေနအတက္တြင္ ပုိ၍သာ ငြားငြားစြင့္စြင့္ ပြင့္လန္းေနခဲ႔ၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္က လင့္စင္အထက္တြင္ အသာလဲေလ်ာင္းရင္း ဗီဒီယုိ ရုိက္ၾကမည့္ အဖြဲ႔သားမ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာအကဲခတ္ေနခ႔ဲသည္။ ကက္ဆက္တိပ္ရီေကာ္ဒါမွ ထုိအခ်ိန္က ေခတ္စားေသာ စုံတြဲေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဖြင့္အံထြက္က်လာေသာအခါ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးမွာ ေနၾကာခင္းအလယ္ ေနၾကာေျမာင္းမ်ားၾကားအတုိင္း စတင္ေျပးလႊားေနၾကျပီျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မင္းသားက ေနၾကာပြင့္ တပြင့္ကုိခ်ဳိးခ်လုိက္၊ မင္းသမီးက ေနၾကာပန္းကုိ ငုံ႔နမ္းလုိက္ႏွင့္ သူတုိ႔ ေျပးလႊားသြားရာ ေျမာင္းတေလွ်ာက္တြင္ ေနၾကာပင္မ်ား က်ဳိးပ်က္ ေၾကမြကုန္ၾကေလသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အပ်က္အစီး ေလးပုံတစ္ပုံေလာက္ျဖင့္ ေနၾကာခင္းၾကီးကုိ စိတ္မေကာင္းစြာ ထုိင္ၾကည့္ေနရုံမွတပါး အျခားဘာမွ မတတ္နုိင္ပါခဲ႔ပါ။ အေဖကေတာ့ စကားနည္းသူ ျဖစ္သည့္ အျပင္ ဘာမွ မေျပာလုိေတာ့သျဖင့္ အိမ္ျပန္သြားခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။
ေနာက္ပုိင္းရက္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေနၾကာခင္းရွိရာ ယာေတာဆီသု႔ိ တရံခါမွ ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ပါ။(ကၽြန္ေတာ့္အစား ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကုိ သြားပါသည္။) ကၽြန္ေတာ္သည္ အရင္ကႏြား တိရစာၦန္မ်ားရန္မွ ကာကြယ္ရန္ တတ္နုိင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ထုိေန႔က မတတ္နုိင္ခဲ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္မိသလုိ ေနၾကာပန္းမ်ားကုိလည္း တာရွည္တာေမာ ထုိင္ၾကည့္ေနဖုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မကူးခဲ႔ေတာ့ပါ။

*****

“ တေန႔မုန္႔ဖုိး ငါးဆယ္သာရေသာ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္သည္ တေန႕လွ်င္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္ ပန္းခ်စ္သူ ေနၾကာေစ့ထုပ္ ႏွစ္ထုပ္ အပ်င္းေျပ စားတတ္ေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အား မည္ကဲ႔သုိ႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ခ်စ္ေနခဲ႔နုိင္ပါမည္နည္း။ ”
ခ်ာတိတ္ဘဝအား ေမးခြန္းထုတ္ျခင္း အပုိင္းအစမ်ား မွ-

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဝိပၸံဘာသာတြဲ(ဓာတု၊ရူပ၊ေဘာဂေဗဒ) ယူခဲ႔ျခင္းမွာ ထုိအခန္းတြင္ သူမ ရွိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလသည္။ စာသင္ခန္း၏ ေရွ႕ဆုံးခုံမွာ ထုိင္ေသာ သူ႔ကုိ ေနာက္ဆုံးခုံတြင္သာ ထုိင္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေငးေမာၾကည့္ခဲ႔သည္မွာ အရသာတစ္မ်ဳိး ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ သူမႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆုံတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္ မခုန္ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာင္ပြဲရ စစ္သည္တစ္ဦးလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေနခဲ႔ရသည္ကုိေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။ (အရုိးသားဆုံးဝန္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာသင္ေပးေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကုိ လုိက္ျပီး ကူးေရးေလ့ မရွိခဲ႔ပါ။တခါတရံ ဖတ္စာအုပ္ထဲတြင္သာ မ်ဥ္းသား မွတ္ထားတတ္သည္။) ထုိအေၾကာင္းမ်ားကုိ သိေသာ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အနည္းငယ္ ျပစ္တင္ေဝဖန္၍ ကၽြန္ေတာ္၏ ဗလာစာအုပ္ အလြတ္မ်ားထဲတြင္ သူမလက္ေရး ဝုိင္းဝုိင္းေသးေသးေလးမ်ားျဖင့္ ကူးေရးေပးခဲ႔ေလသည္။ သူမ၏ ျဖဴစင္ ဝင္းလဲ႔ေသာ အသားအေရႏွင့္ ဆံပင္ကုပ္ဝဲ ပုံစံ၊ သူမအနီးတြင္ ရွိေသာအခါတုိင္းရေလ့ရွိသည့္ ကုိယ္သင္းနံ႔ကုိ စြဲလမ္းစျပဳေသာ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ခ်စ္ေရးဆုိခဲ႔ပါသည္.။ ရက္သတၱပတ္ တပတ္ခန္႔အၾကာတြင္ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္ေၾကာင္း အေျဖေပးရန္ ထူးဆန္းေသာ အျပဳအမူတစ္ခု ျပဳလုပ္လာေလသည္။ သူမ ေက်ာင္းေစ်းတန္းက ဝယ္စားေနက် ပန္းခ်စ္သူ ေနၾကာေစ့ကုိ အခြံခြာျပီး အဆန္ခ်ည္း သက္သက္ ႏုိ႔ဆီဘူး တစ္ဘူးစာမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေပးအပ္ျခင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္၍ သူမကုိယ္တုိင္ အခြံခြာေကၽြးခ်င္စိတ္ ရွိေသာေၾကာင့္ ညစဥ္ သုံးရက္ခန္႔ အခြံႏႊာျပီး တပါတည္း ခ်စ္အေျဖပါ ေပးလုိက္ေလသည္။ ထုိစဥ္ မတုိင္ခင္ထိ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ေနၾကာေစ့ အခြံခြာ ေကၽြးရလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္မထားခဲ႔မိပါ။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမ၏ အေနနီးကပ္မႈမ်ားအၾကားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဗလာစာအုပ္ အလြတ္မ်ား သူမ လက္ေရးမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လာေလသည္.။ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ေစ်းတန္းသုိ႔ ပန္းခ်စ္သူတံဆိပ္ ေနၾကာေစ့ထုပ္ကေလးမ်ား ေျပးဝယ္ေပးရျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တာဝန္ တစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။ သူမကုိ ခ်စ္ေၾကာင္းသက္ေသျပဖုိ႔ ေနၾကာေစ့ေလးမ်ား အခြံႏႊာေပးရျခင္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္၏ သက္ေသျပခ်က္အေသးစားေလးမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ေလသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္သာ…..။ ။

အခ်ိန္ကာလ၏ ကုန္လြန္ျခင္းမ်ားႏွင့္ အတူ သူမ၏ ဝင္းဝါေသာအသားအေရမ်ား၊ လည္ဂုပ္ေပၚမွ ေမြးညွင္းႏုေလးမ်ား၊ ခ်ဳိသာေသာစကားမ်ားႏွင့္အတူ နားဝင္ခ်ဳိလွေသာ ကတိစကားမ်ား ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္ရွိေနမည္နည္း။ ခုေတာ့ သူမ အိမ္မွာ တိတ္ဆိတ္စြာ ထုိင္ေနေပေရာ့မည္။ သူမႏွင့္ မေတြ႔ရေတာ့သည့္ ေန႔ရက္မ်ားအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ မည္ကဲ႔သုိ႔ ေနၾကာေစ့စားျခင္း အေလ့အထ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ႔သလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါ။ သူမကေတာ့ ေနၾကာေစ့မ်ားကုိ ခုခ်ိန္ထိ စြဲစြဲျမဲျမဲ စားေကာင္း စားေနလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ အခြင့္သင့္ေသာ္ သူမထံသုိ႔ အခြံႏႊာထားေသာ ေနၾကာေစ့အဆန္ကေလးမ်ား ပုိ႔လုိက္ခ်င္မိပါေသးသည္။ သူမအေပၚ ခ်စ္ခဲ႔ဖူးေသာ အခ်စ္မ်ား ယေန႔တုိင္ ရွင္သန္ ေနဆဲဟု ေျပာလွ်င္ သူမက ယုံၾကည္ခ်င္မွ ယုံၾကည္လိမ့္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း….ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယုံၾကည္ေပးၾကပါ။

သုိ႔ေသာ္ ေနၾကာေစ့အဆန္ကုိေတာ့ ဆိမ့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္မိေသးပါ။

(ရည္ညႊန္းခ်က္။ ။ “ပန္းထဲမွာ ေနၾကာပန္းကုိ ၾကဳိက္တယ္၊ သူက ဆိမ့္သည္” ဟု ဆုိေသာ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ေတဇာသုိ႔ အမွတ္တရ)


ေတဇာေအာင္
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၇၊ ၂၀၁၁။

Popular posts from this blog

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ဝတၳဳတုိ မတိုရသည့္ အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)