အထီးက်န္ အနာတရ


ေႏြေန႔လည္ခင္းမုိ႔ ပ်င္းတယ္။ တကယ္က ပ်င္းတယ္ဆုိရာမွာ အေၾကာင္းအရာမယ္မယ္ရရ မရွိသလုိပဲ။ ေႏြေန႔လည္မုိ႔၊ မုိးစြတ္စြတ္မုိ႔၊ ေဆာင္းတြင္းၾကီးမုိ႔ဆုိတာ အေၾကာင္းရွာတာလုိ႔ ေျပာလည္း ျဖစ္မွာပဲ။ လုပ္စရာကုိင္စရာနည္းပါးတဲ႔ ဒီလုိေန႔မ်ဳိးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေက်နပ္စရာေန႔လည္ခင္းမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။  ခုခ်ိန္ဟာ အျခားသူေတြအတြက္ သာေတာင့္သာယာ ေႏြဦးရာသီ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္နုိင္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရြာမွာဆိုရင္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးဦးဝိမလေက်ာင္းက သစ္ပင္အရိပ္ေကာင္းေကာင္းေအာက္မွာ ယပ္ခတ္ရင္း ဥၾသသံေလး နားေထာင္၊ ရြာထဲက ေခြးေဟာင္သံ၊ ၾကက္တြန္သံေတြေတာင္ ၾကားရင္ ၾကားေနနုိင္ေသးတယ္။ ေနပူပူမွာ ေတာင္ေတာင္ေျမာက္ေျမာက္ ေတြးရင္းေငးရင္း ေဆြးေနနုိင္ေသးတယ္။ ေဆြးတယ္ဆုိတာကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လြမ္းခ်င္ ေဆြးခ်င္သလုိျဖစ္ေနမိလုိ႔။ လြမ္းတဲ႔ေဆြးတဲ႔ ခံစားမႈဆုိတာ ဆင္ျခင္တုံတရားအပ ကလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ ဆင္ျခင္တုံတရားအပ က ေဝဒနာတစ္ခုကုိ အစုိင္အခဲတစ္ခုလုိျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ဟာ တြယ္ရာမဲ႔ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ သေဘာသဘာဝလုိ႔ထင္တယ္။ အထင္ဆုိတာ လူတုိင္းမွာ ရွိစျမဲပဲ မဟုတ္လား။
   
 ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္လုိ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ။ အလြန္ေဝးကြာတဲ႔ ေနရာေဒသႏွစ္ခုက လူႏွစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ထဲကအေတြ႔အၾကဳံဟာ ကာလတရားတစ္ခုမွာ တိုက္ဆုိင္ခ်င္ တုိက္ဆုိင္တတ္တယ္မဟုတ္လား။ ဒီလုိေတြးတာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ရယ္စရာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာ။
   
 ဒီမွာေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးမလာဘူး။ လွ်ပ္စစ္မီးမလာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာလည္း သုံးမရဘူး။ ဖတ္စရာရွိတဲ႔ အီးဘြတ္ခ္ေတြ မဖတ္ရဘူး။  သူ ေနာက္ဆုံးပုိ႔ထားမယ့္ အီးေမးလ္ထဲမွာ ဘာအေၾကာင္းေရးထားမယ္ဆုိတာေတာင္ မသိရဘူး။ ေလေအးေပးစက္လည္း အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ပါ လုပ္စရာမရွိျဖစ္ေရာ။ လုပ္စရာမရွိလုိ႔ လမ္းမဘက္ကုိမ်ား ေငးမိရင္ ေနပူပူမွာ ဖုန္တလူလူနဲ႔ ကားေတြ ဆုိင္ကယ္ေတြ ေျပးလႊားေနတာပဲ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ ျမင္ရမွာ။ ဒီမွာေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးမလာလည္း လူေတြကေတာ့ ေျပးလႊားေနၾကရတာပါပဲလားလုိ႔ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္။ တခ်ဳိ႔လူေတြအတြက္ေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးမလာရင္ မီးစက္ေမာင္းလုိ႔ရမွာပဲ။ ဒီေတာ့လည္း မီးပ်က္တာ အေရးလုပ္စရာမဟုတ္ေလာက္ဘူး။  ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကုိယ္တတ္နုိင္တဲ႔ကိစၥမဟုတ္တဲ႔အတြက္ ျမဳိ႔နယ္ဓာတ္အားျဖန္႔ျဖဴးေရးက လွ်ပ္စစ္မီးကုိ ထုိင္ေစာင့္ရုံပဲ။  ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ လုပ္စရာရယ္လုိ႔ကုိ မရွိေတာ့ဘူး။
  
လြမ္းခ်င္ေဆြးခ်င္စိတ္ဟာ လုပ္စရာမရွိလုိ႔ေတာ့ရယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုမ်ားေျပာမိရင္ သူက မ်က္ခုံးတြန္႔မွာ။ လြမ္းေဆြးခ်င္တာက သက္သက္၊ လွ်ပ္စစ္မီးမလာလုိ႔ လုပ္စရာမရွိေတာ့တာက သက္သက္ လုိ႔ ခြဲေျပာမွ။ မဟုတ္လုိ႔ ေရာေျပာမိရင္ အဓိပၸါယ္တလြဲသက္ေရာက္ၿပီး ဆုိလုိရင္းမေရာက္ဘဲ ေနလိမ့္မယ္။ အုိင္တီနည္းပညာေတြကုိေျခာက္ျခားနုိင္တယ္ဆုိတဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေခတ္မီတဲ႔ လူအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္ျဖစ္ လွ်ပ္စစ္မီးမွ မလာရင္ ဒါမွမဟုတ္ မရရင္ အလကားပဲ။ ဘယ္ေလာက္ေစတနာေတြ အသေခ်ၤ အနႏၱနဲ႔ ဖြံ႔ျဖဳိးေစခ်င္ပါတယ္၊ တုိးတက္ေစခ်င္ပါတယ္၊ တျခားလူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းေစခ်င္ပါတယ္ ေျပာေျပာ ခုေခတ္အေျခအေနအရ အေျခခံလုိအပ္မႈတစ္ခုလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီးမွ ပုံမွန္မေပးနုိင္ေသးရင္ စကားဟာ စကားပဲ။ အဆန္မပါတဲ႔ ေလထဲမွာေပ်ာက္သြားမယ့္ ေလထဲက ဗလာပဲ။ ဘာမွမပါတဲ႔ဗလာဆုိမွေတာ့ ဘယ္မွာလာ အႏွစ္သာရရွိလိမ့္မတုံး။ အႏွစ္မပါတဲ႔စကားဟာ ဆားမပါတဲ႔ဟင္းလုိပဲလုိ႔ ႏႈိင္းရင္ေတာင္ ဆားမပါတဲ႔ဟင္းဆုိတာက အေပါ့စားတဲ႔သူ ဒါမွမဟုတ္ ေသြးတုိးသမားအတြက္ အရသာရွိေနနုိင္ေသးတယ္။ အႏွစ္မပါတဲ႔၊ လက္ေတြ႔မပါတဲ႔ စကားကေတာ့ အရပ္တကာၾကားေကာင္းေအာင္ ေလသံပစ္ျပတာမ်ဳိး။ ရြာက အလွဴမွာ ရြာေဆာ္က ဗ်ဳိးဟစ္တာေလာက္ေတာင္ ၾကားရတာအရသာ မရွိဘူး။ ဒီလုိစကားမ်ဳိးက ကုိယ္က်ဳိးအတြက္ ဒါမွမဟုတ္ ဝါသနာအေလ့အထုံအရ ေျပာတဲ႔ဗလာစကားပဲ။ ခြပ္လက္ခ်တဲ႔ ၾကက္ဖရဲ့ ဗလာခ်ီပစ္ျပတာမ်ဳိးပဲ။ အရာမဝင္လွေသးဘူး။ ဒီေတာ့လည္း အႏွစ္မဲ႔တဲ႔စကားကုိေျပာတဲ႔ လူရဲ့ ပါးစပ္မွာ ေရႊကြပ္ထားေတာင္ ထြက္လာတဲ႔ေလဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နံေကာင္းနံေနနုိင္ေသးတယ္။ ထားေတာ့။ ေႏြေန႔လည္ခင္းမုိ႔ ပ်င္းတယ္ဆုိတဲ႔အထဲမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမလာတာပါ ထည့္ခ်င္ရင္ထည့္လုိ႔ရေအာင္လုိ႔ အေၾကာင္းရွာမိတာ။ လွ်ပ္စစ္မီးဘာေၾကာင့္ မလာတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ လွ်ပ္စစ္မီးပ်က္သြားလုိ႔ ဖုန္းတခ်က္ေကာက္ႏွိပ္ၿပီး အေၾကာင္းရင္းေမးရေလာက္ေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ အရာမေရာက္လွဘူး။ ဒီေတာ့လည္း မီးပ်က္သြားတာ ဘာတတ္နုိင္မွာတုန္း။ ကုိယ္မတတ္နုိင္တဲ႔ကိစၥအတြက္  ထုိင္ေတြးရရင္ ဘာအေျဖမွထြက္လာလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး။
 
ဒီခ်ိန္ သူကေတာ့ အင္တာနက္ကေန ဗီဒီယုိဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ၾကည့္ရင္ ၾကည့္ေနမွာ။ ေလေအးေပးစက္ကုိ အေလာေတာ္ခ်ိန္ညွိေနမွာ။ ဒါမွမဟုတ္ တေန႔ဆီက ကၽြန္ေတာ္ပုိ႔လုိက္တဲ႔ စာအုပ္ေတြ စိမ္ေျပနေျပဖတ္ေနနုိ္င္မွာ။ အပူအပင္၊အေၾကာင့္အက်၊ အလြမ္းအေဆြးရွိရင္ေတာင္ သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ စဥ္းစားေနနုိင္မွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ သူ႔ကုိ သတိရေနမိတယ္။ မတူညီတဲ႔ေဒသႏွစ္ခုက မတူညီတဲ႔အေျခအေနႏွစ္ခုၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ႔ရဲ့ ေဝဒနာမ်ားဟာ တူညီေနနုိင္သလား လုိ႔ ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနမိေသးတယ္။  ဒီအေၾကာင္း သူ႕ကုိမ်ားေျပာမိရင္ သူက နင္ စိတ္ေရာဂါကုဆရာဝန္နဲ႔ ျပသင့္ၿပီထင္တယ္လုိ႔ ေျပာဦးမလားမသိဘူး။  သူ ဒီစကားေျပာတုိင္း ကၽြန္ေတာ္က ရူးေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္  အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားလုိ႔ဆုိတဲ႔ ျမတ္နုိးတန္ဖုိးထားျခင္းဟာ စိတ္လႈပ္ရွားတုန္းခဏတာေလး မဟုတ္ပါဘူး။ ေသသြားမယ့္အခ်ိန္ထိ ရွိေနမယ့္ ျမတ္နုိးတန္ဖုိးထားမႈ၊ ေသရာပါမယ့္ စြဲလန္းမႈမ်ဳိးဆုိတာ ယုံၾကည္လုိက္ပါလား လုိ႔ ထပ္ေျပာရဦးမွာ။ သူကေတာ့ ယုံေတာ့ယုံတယ္၊ ဒီစကားေတြက ဝတၳဳထဲက စကားလုံးေတြလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္စကားကုိ ေခ်မြပစ္လုိက္မွာ။ ဒီအခါ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျပန္ေျပာစရာစကားမရွိ ႏႈတ္ဆိတ္သြားေရာ။ အနုိ္င္ရသြားသူ အျပဳံးမ်ဳိး ၿပဳံးေနမယ့္ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ ေငးေမာၾကည့္ေနရမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္သာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေက်နပ္ေနတဲ႔ အရူးတစ္ေယာက္လုိ။
 
တကယ္က ခုေနမွာ ဒါေတြက စိတ္ကူးၾကည့္ရတာ။ ျဖစ္မလာနုိင္တဲ႔ ကိစၥတစ္ခုကုိ စိတ္ကူးနဲ႔ျမင္ေယာင္ၾကည့္ရင္း ကုိယ့္ဘာသာေက်နပ္မႈတစ္ခုကုိ မွန္းဆၾကည့္ရတာ။ စိတ္ကူးစံအေျခခံထားတဲ႔ အမွန္တရားဟာ လူတစ္ေယာက္ကုိ  တဒဂၤျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္နူးေပ်ာ္ရႊင္ေစနိုင္တယ္မဟုတ္လား။ လက္ေတြ႔ဆီကုိ မေရာက္လာနုိင္ေသးတဲ႔ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ အေျခအေနေတြ ျခားနားေနဆဲဆုိတာေတာ့ လက္ခံမိတယ္။ စိတ္ကူးဟာ ေလထဲကစကားပဲလုိ႔ သူ ယူဆထားရင္ေတာ့  ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြကုိ ဘယ္လုိမ်ားလုပ္ရပါလိမ့္။
လက္ေတြ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္က ေခတ္မီတယ္ဆုိတဲ႔ ၿမိဳ႔ၾကီးျပၾကီးရဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ။ ေႏြေနပူပူမွာ ဟုိဟုိဒီဒီသြားၿပီး ေငးခ်င္ၾကည့္ခ်င္တာေတာင္ မလုပ္နုိင္ဘူး။ မလုပ္နုိင္ဘူးဆုိတာက မလုပ္ခ်င္တာလည္း ပါမယ္။ ရုိးအီလြန္းအားၾကီးေနၿပီျဖစ္တဲ႔ ၿမိဳ႔ျပရဲ့ အေဆာင္အေယာင္အခမ္းအနားေတြက သူ ဒီမွာ မရွိေတာ့ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကုိ ညြတ္ႏူးေစမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံထားမိလုိ႔ပဲ။  ျမင္ျမင္သမွ်ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မထူးဆန္းေတာ့သလုိပဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံထားတာ ကၽြန္ေတာ့္အမွန္တရားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အမွန္တရားက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ႏွစ္သိမ့္မႈမေပးနုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ တေနရာရာမွာမ်ား လြဲေနေလေရာ့သလားလုိ႔ ထင္လုိက္မိတယ္။
 
ႏွစ္အတန္ၾကာက ဇာတိရပ္ရြာကုိ စြန္႔ခြာၿပီး ျမဳိ႔ျပဆီလာေရာက္ခုိဝင္ေနထုိင္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အိပ္မက္အနည္းငယ္ကလြဲလုိ႔ အရာအားလုံးစြန္႔ခြာထားရစ္ခဲ႔ရတယ္။ ေက်းလက္မွာ မိသားစုဝင္ေတြ၊ ခင္တြယ္တဲ႔ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ လယ္ေတာရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေသတပန္သက္တဆုံး ရွိေနၾကလိမ့္လုိ႔ ထင္ခဲ႔တဲ႔ အရာေတြဟာ တကိုယ္ေရျဖစ္တည္မႈေတြအတြက္ ရုန္းကန္ရွင္သန္ေနၾကရတဲ႔သူေတြပဲလုိ႔  ထင္ျမင္လာတယ္။ ေတာရြာကေလးက သာမန္လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္ဘဝထဲက ခမ္းနားတဲ႔ အနာဂတ္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြက အမ်ားတကာနည္းတူ ရုန္းကန္ေနထုိင္ရတဲ႔ ျမဳိ႔ျပဘဝထဲမွာ  ငယ္ငယ္ကလုိ မခမ္းနားနုိင္ေတာ့ဘူး။ အရာအားလုံးအတြက္ လက္ေတြ႔က်က်ရင္ဆုိင္တတ္လာတယ္။ လက္ေတြ႔က်က် ရင္ဆုိင္ ေျဖရွင္းေနရတာကုိက ျမဳိ႔ျပလူသားရဲ့ ေန႔စဥ္ဘဝလုိမ်ဳိးျဖစ္လာတယ္။ လူတုိင္းရဲ့ ေန႔စဥ္ဘဝအတြင္းၾကဳံဆုံရတဲ႔ အေတြ႔အသိမ်ားကသာ ေျမၾကီးေပၚကုိ ဆြဲခ်ေပးနုိင္တာ။ စိတ္ကူးနဲ႔ နန္းေတာ္ၾကီးမတည္ေဆာက္နုိင္ေတာ့ဘူး။ အေပၚယံသကာရည္လူးၿပီး လီဆယ္ေျပာတဲ႔ေလသံမ်ဳိးကုိ နားမေယာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ၾကီးထဲက စနစ္ေတြကုိ မယုံနုိင္ေတာ့ဘူး။

 ျမိဳ႕ျပဆီမွာပဲ သူနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ခဲ႔တာ။ အနည္းငယ္ေသာ အိပ္မက္ေတြထဲ သူ႔ကုိ ထပ္မက္မိတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကုိ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အတူတူျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကတယ္။  စိတ္ညစ္ညဴးစရာအေတြ႔အၾကဳံေတြကုိ သူက ေျဖရွင္းေပးခဲ႔တယ္။ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္တုိင္းမွာ သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္  အရာရာတုိင္းကုိ အခက္အခဲမရွိ အားထုတ္နုိင္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ရွိေနေပးခဲ႔တယ္။  ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ သူက ဟုိအေဝးၾကီးမွာ။ ဒီလုိေဝးလြန္းလွတဲ႔ ေနရာေဒသႏွစ္ခုကုိ ေပါင္းစည္းဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေျခအေနအမ်ားၾကီး လုိေနေသးတယ္။
 
ကၽြန္ေတာ့္ျမိဳ႔ျပဘဝရဲ့ ရပ္တည္ရွင္သန္ေနလုိျခင္းထဲမွာ စာအုပ္ဝယ္ဖတ္ခ်င္တယ္၊ တခါတခါေပၚလာတတ္တဲ႔ ေန႔စဥ္ဘဝအေပၚတုံ႔ျပန္မိတဲ႔ စိတ္အေျခအေန၊ စိတ္ကူးထဲက အေတြးတခ်ဳိ႔ကုိ ေရးသားထားခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟုိးအေဝးၾကီးမွာ ရွိေနတဲ႔ သူနဲ႔ ေန႔စဥ္ သိေတြ႔ေနရတဲ႔ အေျခအေနကုိ ေက်နပ္တယ္။ ဒီေတာ့ နည္းပါးလွတဲ႔ျမဳိ႔ျပဘဝရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈေတြထဲ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးတၾကီးအရာေတြကုိ ေရြးခ်ယ္ေနနုိင္တယ္။ ေန႔စဥ္ေနထုိင္မႈပုံစံကုိ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဆုံစည္းေနရျခင္းအတြက္၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူရွိေနေသးတယ္ဆုိတဲ႔ အသိအတြက္ ထိန္းေၾကာင္းျပဳျပင္ေနနုိင္တယ္။  မနက္ခင္းဘက္မွာ ဖုန္းနဲ႔အဆက္အသြယ္လုပ္နုိင္တယ္။ အင္တာနက္လုိင္းရရင္ ႏွစ္ကုိယ္ၾကား စာ၊ ဓာတ္ပုံေတြ ေပးပုိ႔ဆက္သြယ္နုိင္တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ေမာ္နီတာမ်က္ႏွာျပင္ထက္ကေန သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ေနနုိင္ေသးတယ္။  ရုိးသြားျခင္းမရွိဘဲ ထိေတြ႔ေနရတဲ႔ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေန႔စဥ္အခမ္းအနားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေက်နပ္ႏွစ္သက္စရာ ခ်ည္းပဲ။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေန႔စဥ္ဘဝဟာ ဆန္းျပားတဲ႔ ဘဝရဲ့အခမ္းအနားေတြခ်ည္းပဲ။
 
အခုေတာ့ ဒီမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမလာဘူး။ လွ်ပ္စစ္မီးပုံမွန္မလာနုိ္င္ေသးတဲ႔ အရပ္ေဒသမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ေယာက္တည္း ျငီးေငြ႔စြာ ေနထုိင္ေနတယ္။ သူကေတာ့ ဒီအရပ္ေဒသကုိ စြန္႔ခြာသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ အေျခအေနအေၾကာင္းအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ အားလုံးကုိ ခ်န္ထားခဲ႔ရတာ။ ေရေျမသူစိမ္း၊ လူသူ သူစိမ္းၾကားမွာ ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ အားလုံးကုိ ေျဖသိမ့္ေနမွာ။ လူေနထူထပ္တဲ႔ ျမဳိ႔ျပဘဝရဲ့ လႈပ္ရွားမႈတုိင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူစိမ္းတရံစာဆန္လြန္းတယ္။ လူတုိင္းဟာ ထီးထီးက်န္ လႈပ္ရွားေနၾကရတယ္လုိ႔ပဲ ျမင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႔ျပဘဝကုိ မစြန္႔ခြာနုိင္ဘူး။  ဒီလုိေနထုိင္တာၾကာလာေလ အထီးက်န္မႈဟာ ထင္ရွားလာေလပဲ။ အထီးတည္း ရပ္တည္ေနထုိင္ရတာ ပ်င္းလုိ႔ဆုိတာ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား။ တုိးတုိးလာတဲ႔ အထီးက်န္ ေဝဒနာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ျမဳိ႔ျပဘဝကုိ ပ်င္းရိေျခာက္ေသြ႔ေစတယ္ထင္တယ္။ ဒီေဝဒနာကသာ သူ႔ကုိ ပုိလုိ႔ လြမ္းတမ္းတေစခဲ႔သလား။  ဒါေပမယ့္ သူ႔ကုိ လြမ္းဆြတ္ သတိရေနမိတယ္လုိ႔ ေျပာရင္ သူ ရယ္မွာ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ စကားေတြက လုပ္ၾကံလီဆယ္ေရးထားတဲ႔ ဝတၳဳေတြထဲက ဒုိင္ယာေလာ့ေတြလုိ႔ ေျပာဦးမွာ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔စကားတုိင္းဟာ အရူးတစ္ေယာက္လို ေတာင္ေျမာက္ဘယ္မွာ ျဖစ္ေနမွာ။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဒီစကားကုိ ေျပာရမွာ ဆြ႔ံအေနမိတယ္။
 
မေျပာျဖစ္တာေတြ မ်ားလာလုိ႔ အခ်ိန္ၾကာလာတဲ႔တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေဆာက္တည္ရာမဲ႔ ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္လာခဲ႔ရင္ သူ ေျပာဖူးသလုိ စိတ္ေရာဂါကုဆရာဝန္နဲ႔ ျပဖုိ႔ လိုမွာ။  မေျပာျဖစ္တဲ႔ စကားလုံးေတြနဲ႔ မေရးျဖစ္တဲ႔ စာအေရးအသားေတြက  ဘာကုိ ဖြင့္ဆုိၾကမွာတဲ႔လဲ။  တကယ္က အထီးက်န္ေနတဲ႔ အရူးတစ္ေယာက္ရဲ့ အနာတရဟာ ေသရာပါသြားမယ့္ စြဲလန္းမႈမ်ဳိးသာ ျဖစ္မွာ။

Popular posts from this blog

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ဝတၳဳတုိ မတိုရသည့္ အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)