March 19, 2012

လူတစ္ေယာက္၏ ကန္႔သတ္မဲ႔ဇုံ


ည သန္းေခါင္ယံရဲ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းထဲ ဆိတ္ျငိမ္စြာ အထီးတည္း ထုိင္ေနမိတယ္။ အေဝးဆီက ဘာသံမွန္း မမွန္းဆနုိင္တဲ႔ သုိးသဲ႔သဲ႔အသံတခ်ဳိ႕နဲ႔ လမ္းမၾကီးဖက္ဆီက ရံဖန္ရံခါ ျဖတ္သြားျဖတ္လာအသံတခ်ဳိ႕ဟာ ညရဲ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျခင္းကုိ ေထြေထြထူးထူး အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစနုိင္ဘူး။ ျပတင္းေပါက္က ခန္းဆီးကုိေတာင္ ေလေျပေလညွင္းတုိးတုိက္ေနတဲ႔ အရိပ္အေယာင္မျမင္ေတြ႔မိ။ ေလညွင္းကေလးေတြလည္း အိပ္စက္ေနၾကသလားလုိ႔ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္။ အလုံးစုံ ျငိမ္သက္ျခင္းထဲမွာ  ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ကာလအပုိင္းအျခားရဲ့ ျဖစ္တည္ေနရျခင္းအတြင္း လူးလာေခါက္တုံ႔နဲ႔ ဝဲလွည့္ေနမိတယ္။ ကာလတရားရဲ့ ေဘာင္ခတ္ထားျခင္းကုိ ခံထားရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြက (မလႈပ္မရွား) တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတဲ႔ ညသန္းေခါင္ယံထဲ အျဖစ္အပ်က္၊ အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဆီ တုိ႔ထိ ရုန္းကန္ေနမိသလုိမ်ဳိး။  အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သတ္ဆက္စပ္ေနတဲ႔ အရာအားလုံးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ျငိတြယ္ရစ္ပတ္ေနၾကတယ္။ ဒီေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာ အထီးတည္းရွိေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတဲ႔ ညဟာ အေကာင္းဆုံးအေဖာ္ပဲ မဟုတ္လား။ ညရဲ့ သဘာဝနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ၾကားက အျပန္အလွန္တည္ရွိေနၾကျခင္းဟာ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းအတြင္းမွာ အမွန္တရားတစ္ခုအျဖစ္ ခုခ်ိန္မွာ လက္သင့္ခံထားစရာပဲ။
          ဒီေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ညရဲ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ ႏွစ္လုိစရာပဲ။ အရင္က အိပ္စက္ေနျခင္းနဲ႔ ကုန္လြန္ေစခဲ႔တဲ႔  ျပန္မရနုိင္ေတာ့တဲ႔ အျခားေသာ ညေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပူေဆြးဝမ္းနည္းဖုိ႔ေတာ့လည္း မသင့္ဘူး။ ဒီအတြက္ စိတ္ထိခုိက္စရာလည္း မရွိဘူး။ ၿပီးဆုံးခဲ႔တဲ႔ ညေတြထဲ တခ်ဳိ႕ညေတြမွာ စာကုိ စိတ္ဝင္တစား ထုိင္ဖတ္ေနမိခဲ႔ရင္း ညရဲ့ လွပႏွစ္လုိစရာေကာင္းတဲ႔ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ သတိမမူမိခဲ႔တာေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားထုိင္ေျပာေနရင္း ေက်ာ္လြန္ခဲ႔တာေတြ၊ အမ်ားအားျဖင့္ အိပ္စက္ေနလုိက္မိခဲ႔ျခင္းေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာခံစားခ်က္မွ မျဖစ္ေစဘူး။ တကယ္ေတာ့ ညဟာ ညပဲ။ ေမွာင္မုိက္တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ ည၊ ေရာင္စုံမီးလုံးေတြနဲ႔ ပြဲေတာ္ေတြ ခင္းက်င္းထားတဲ႔ ည ဒါပဲ ကြာမွာ။ သဘာဝ ညရဲ့ အမွန္တရားဟာ ဘယ္အရာကုိမွ အပုိအလုိမရွိေစနုိင္ဘူး။ လူေတြကုိ ျဖားေယာင္းဖုိ႔အတြက္ သဘာဝမွာ အခြင့္မရွိဘူး။ ကိန္းႀကီးခမ္းႀကီးနုိင္တဲ႔ လူေတြရဲ့ စိတ္ကူးကသာ သဘာဝကုိ အေရာင္ေျပာင္းေစမွာ။ ခုခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေဝဒနာတစုံတရာ ရွိမေနဘူး။ အရိပ္ကုိ အေရာင္ထင္ေစခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္ရဲ့ ေစတသိတ္အားလုံးမွာ ေဝဒနာကင္းမဲ႔ရာ ေလဟာနယ္ဗလာေတြ ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျခင္းအတြင္းကုိ ေထြးေရာယွက္တင္နဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ လွဳံ႕ေဆာ္ေနမိတယ္။ ဒီလုိပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္လုိမိတဲ႔ ညထဲကုိ  စိတ္အလုိလိုက္ၿပီး ေနထုိင္ေနမိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ  အတိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္က အေတြ႕အၾကဳံ၊ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကေန ရုန္းထြက္လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ မလြယ္ကူနုိင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အတြင္းက ျဖန္႔ထြက္ေနတဲ႔ စိတ္အေတြးေတြက ေဝဒနာတစုံတရာကုိ ႏႈိးဆြေပးေစရုံလား၊ ၿပီးေတာ့ ဒါဟာ ဦးတည္ခ်က္မဲ႔စြာနဲ႔ လႈပ္ရွားေနေစရုံလားဆုိတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စဥ္းစားေနဖုိ႔ မလုိဘူးထင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ညသန္းေခါင္းယံရဲ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းထဲမွာ  ဆိတ္ျငိမ္စြာ အထီးတည္း ထုိင္ေနမိတယ္။
          တကယ္တမ္းဆုိ ဒီလုိအခ်ိန္မ်ဴိးမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ (စိတ္ပါပါ၊ မပါပါ) စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ တာဝန္တစ္ခုလုိ ထုိင္ဖတ္ေနတာမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္၊ အိပ္စက္ေနလုိက္တာမ်ဳိးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ကုန္ဆုံးေစလုိက္လည္း ရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလုိညမ်ဳိး ရွိခဲ႔ဖူးတယ္ဆုိတာေတာ့ ခုလုိ လက္ေတြ႔ၾကဳံမွ သိနုိင္မွာ။ မၾကဳံဖူးခဲ႔တဲ႔ ဒီလုိညမ်ဳိးအေၾကာင္းကုိ အရင္က မစဥ္းစားနုိင္ဘူး။ ၾကားဖူးနားဝ ၿပီးေတာ့ ဖတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲက ညရဲ့ ႏွစ္လုိစရာေကာင္းတာမ်ဳိးဟာ အရင္တုန္းကဆုိ ေဝဒနာတစ္ခုခု၊ အရသာတစ္ခုခုကုိ မျဖစ္ေစခဲ႔သလိုပဲ။ ဒီအတြက္  ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေတြ႔အၾကဳံသစ္တစ္ခုတုိးလာတယ္လုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ညထဲက တိတ္ဆိတ္ေနျခင္းကုိ တြယ္တာလာမိတယ္။ ညထဲမွာ ညရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပီပီသသရွိလာတယ္။ ေန႔တဓူဝ ကိစၥေပါင္းစုံနဲ႔ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့(သာမန္ကာ လွ်ံကာ) ေျပးလႊားေနခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ  အျခားေသာအခ်ိန္ေတြမွာ လူေတြၾကားထဲ ေပ်ာက္ဆုံးေနခဲ႔ရၿပီး ခုမွ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ရွိလာရသလုိပဲ လုိ႔ ထင္ျမင္လာမိတယ္။  ညထဲမွာ အျပည့္အဝရွိေနတဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေနျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ပဲ။ တျခားဘယ္သူ႔ကုိမွ ခြဲေပးစရာမလုိဘူး။
         
 ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း၊ ေဘာ္ဒါမွာ ေနတုန္းက ညဘက္မအိပ္ေအာင္ဆုိၿပီး  အေဆာင္ေဘးက လၻက္ရည္ဆုိင္မွာ ညဘက္ဆုိင္သိမ္းလုိ႔ က်န္ေနတဲ႔  အက်ရည္ႏွပ္ထားတဲ့အုိးထဲက အဖန္ေရေတြကုိ ခဏခဏ ေတာင္းေသာက္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခန္းေဖာ္နဲ႔ စကားေျပာလုိက္၊ အေဆာင္ကဆရာ အိပ္ခုိင္းတာနဲ႔ အိပ္လုိက္ရတာပဲ မ်ားတယ္။ ဒီတုန္းကလည္း မအိပ္ျဖစ္ရင္ေတာင္  ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခုလုိမ်ဳိး ေတြးမိမွာမဟုတ္ဘူး။ ခု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးတယ္ဆုိတာကလည္း  အက်ဳိးတစုံတရာအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္စရာ၊ ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိမေနဘူး။ ညရဲ့ ျဖစ္ေနျခင္းထဲက  အခါကာလကုိ ကၽြန္ေတာ့္ႏွစ္လုိမႈအတြက္ လိုလိုခ်င္ခ်င္ ထုိင္ေနမိတယ္။ အိပ္မေနဘဲ ထုိင္ေနတယ္ဆုိကတည္းက စိတ္ကလည္း မျငိမ္ဘူး။ စိတ္ မျငိမ္တာကေတာ့ ေခ်ာင္ေနလုိ႔ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေရေရရာရာမဟုတ္ေတာင္ အသက္အရြယ္ကေလး ရလာေတာ့ ေျပာစရာ၊ စဥ္းစားစရာ၊ ေတြးေတာစရာေတြ မ်ားလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ထုိင္ေနရတာ ၾကာလာေေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ကုိ ျငီးေငြ႕စျပဳလာတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ညထဲကုိ ဒီေလာက္အထိ ဝင္လာခဲ႔ၿပီးမွေတာ့ လမ္းခုလတ္မွာတင္ ရပ္မပစ္လုိက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခုခ်ိန္ၾကီး စကားေျပာစရာလည္း လူတစ္ေယာက္မွ ရွိမေနဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေတြးရင္ေတြး၊ စာဖတ္ရင္ဖတ္၊ ေရးရင္ေရး၊ ဒါပဲ ရွိတာကုိး။
         
 ဒီေလာက္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လွတဲ႔ ညၾကီးထဲမွာ  အာရုံဝင္စားလုိ႔ မရနုိင္တဲ႔ စာေတြေတာ့ မဖတ္ခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူကမွ ရုိက္ႏွက္ဖတ္ခုိင္းခဲ႔တာမဟုတ္ေပမယ့္  ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္ေတြကုိ စိတ္ကုန္ေနမိတယ္။ ဖတ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ ဝယ္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္ေတြလည္း ကုတင္ေအာက္မွာ ဖုန္တက္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ၾကဳိက္တဲ႔ အေရးအသားေတြကုိ ေရးတဲ႔ စာေရးဆရာရဲ့ စာအုပ္လည္း မဖတ္နုိင္ဘူး။ ေဆာင္းပါးအတုိအထြာေလးဖတ္ဖုိ႔ေတာင္ မနည္းအားထုတ္ေနရတယ္။ ဒီေတာ့လည္း တခ်ိန္တုန္းက စာအုပ္ေတြကုိ သည္းသည္းမည္းမည္း ဖတ္ခဲ႔တယ္ဆုိတာေတာင္ ဟုတ္ခဲ႔ရဲ့လား လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေမးရမလုိပဲ။  တကယ္တမ္းလည္း တိတ္ဆိတ္တဲ႔ ညထဲမွာ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထုိင္ေနတာဟာ  ဘာမွမလုပ္ဖုိ႔လားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဘာမွ မလုပ္ဖုိ႔၊ ဘာအေၾကာင္းမွ မေတြးမိဖုိ႔ ဆုိတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ႔ ကိစၥပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံစားမႈတစုံတရာက တစ္ခုခုအတြက္ ေစ့ေဆာ္ေနသလုိပဲ။
          ဘာမွ မလုပ္လုိ႔ကေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘာမွမျဖစ္တာၾကီးကုိ ဖက္တြယ္ေနလုိ႔ကေတာ့ျဖင့္ အဲဒါၾကီးနဲ႔သာ ေနခဲ႔ေတာ့ဆုိၿပီး ထားသြားမွာ။ ေနခဲ႔ရမွာ။  ေရေရရာရာမရွိလွတဲ႔ အေျခအေနမ်ဳိးကုိ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲေခၚဖုိ႔ အျခားတစ္ဖက္မွာ အားတစ္ခု ရွိမွျဖစ္မွာ။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာမသိလြန္းလုိ႔ အရွည္အက်ယ္ မေတြးနုိင္ဘူး။ မျဖစ္ေသးတဲ႔ ကိစၥတစ္ခုအတြက္ ၾကဳိတင္အကြက္က်က် စဥ္းစားတတ္ဖုိ႔ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ဒီအတြက္ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားနုိင္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေတြးမိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ သိပ္ေတာ့လည္း မထူးဆန္းလွဘူး။ 
          လူဆုိတာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းအတြင္းမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ အထီးတည္း မရပ္တည္နုိင္ဘူးထင္တယ္။  အာရုံမပ်ံ႕လြင့္ေအာင္ ၾကဳိးစားေနေနရင္းနဲ႔  ဝုိးတဝါးအေတြးေတြဟာ လက္ေတြ႔ဘဝဆီ ခ်ဥ္းကပ္လာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ခ်ည္းပဲလုိ႔ ထင္ခဲ႔တဲ႔ သန္းေခါင္ယံထဲက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းဟာ  အာရုဏ္ဦးဆီကုိ ေရာက္လုေနၿပီ။  ကၽြန္ေတာ္ တုိးဝင္ထြက္ေျပးခဲ႔တဲ႔  ႏွစ္လုိဖြယ္ရာ ညဟာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြ႔ဘဝဆီကုိပဲ တြန္းပုိ႔ခဲ႔တယ္။ ခုခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြ႔ဘဝဟာ ယုံၾကည္ခ်င္စရာမေကာင္းဘူး။ ဘယ္ေလာက္ ႏွစ္လုိတပ္မက္ဖြယ္ရာ အျပည့္နဲ႔ ညျဖစ္ပါေစ၊ ညကုိ ညအတုိင္းထားခဲ႔ရင္  ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ေက်နပ္ေနနုိင္မွာပဲ။ သဘာဝတရားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ဘာမွမေတာင္းဆုိခဲ႔ဘူး။ ျပီးျပည့္စုံေနတဲ႔ သဘာဝထဲကုိ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေပါင္းထည့္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားခဲ႔မိတာ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ မွားယြင္းမႈဟာ သဘာဝပဲလို႔ ေျပာဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆြံ႕အေနမိတယ္။
          အခုေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ ညထဲက အထီးတည္းရွိေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ဟာ ၿပီးဆုံးသြားၿပီ။ ေန႕ေန႕ညည ကာလတရားက မရပ္မနား ခရီးဆက္ထြက္ေနတယ္။  ဒီအေတာအတြင္း အရာအားလုံးဟာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္စီ အတြက္ခ်ည္းပဲ။  ကာလတရားနဲ႔ လုိက္ပါေနနုိင္ဖုိ႔ေတာ့  ကုိယ္စီကုိယ္စီ အားထုတ္မႈေတြနဲ႔ ဆုိင္မွာ။  လက္ေတြ႔က်တဲ႔ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနနုိင္ျခင္းမ်ဳိးကုိသာ ယုံၾကည္သူအဖုိ႔  ေန႔ဟာ ေန႔၊ ညဟာ ညပဲ။  ဘာမွ စိတ္ကူးယဥ္စရာ မရွိဘူး။ အေကာင္အထည္မေပၚတဲ႔ အေတြးမ်ဳိးကုိ မေတြးဘူး။ မေဆြးဘူး။ မေရးဘူး။ လက္ေတြ႕က်တဲ႔ လူဆုိတာ စာဖတ္တယ္ဆုိတာ ေဆးညႊန္းေတာင္ မျဖစ္သာလုိ႔ ဖတ္လုိက္ရတဲ႔ လူမ်ဳိး။
          ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခုေန ေတြးမိတာေတြ တခန္းရပ္ကုန္ၿပီ။ အထီးတည္း ရွိေနရတဲ႔အျဖစ္ကုိ လက္မခံနုိင္စရာ မရွိဘူး။  ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနဟာ အေျဖပဲထင္တယ္။ ညရဲ့ ႏွစ္သက္စရာအျဖစ္ကုိ ဖန္တီးယူခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ တဒဂၤစိတ္ကူးေတြက  ဘယ္သူ႔ကုိမွ မထိခုိက္ေစဘဲ  ေက်နပ္စရာေကာင္းခဲ႔တယ္ ထင္တယ္။  ကၽြန္ေတာ္ဟာ လက္ေတြ႔က်တဲ႔လူ မဟုတ္ေပမယ့္ စာမဖတ္နုိင္ခဲ႔ဘူး။  ဒါေပမယ့္ ၿပီးသြားခဲ႔တဲ႔ ကာလတရားေလးမွာတင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေတြးတခ်ဳိ႕(တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျခင္း)နဲ႔ ရွင္သန္ျဖစ္တည္ေနခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔  တစ္ညဥ္႔တာ အတူရွိခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္သက္စရာ ညရဲ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျခင္းအေၾကာင္းကုိ  ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရုိးသားဆုံး မွတ္တမ္းတင္ထားဖုိ႔ လုိလိမ့္မယ္။  အဲဒီအတြက္ ဒီေနရာမွာ ဘယ္သူမွ ဆူညံေစေသာအသံမ်ား မျပဳလုပ္ၾကပါရန္။

ေတဇာေအာင္
20.03.2012

Featured Post

ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးထားတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကဗ်ာ

လန္းပန္ဘက္ဆီကျပန္ေတာ့ ဖတ္စရာေတြ ေတြးစရာေတြ ပါလာတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ေက်းဇူးပဲ။ သူနဲ႔က အဲဒီက်မွ ေတြ႔ရသိရတာ။...