Posts

Showing posts from March, 2012

လူတစ္ေယာက္၏ ကန္႔သတ္မဲ႔ဇုံ

အထီးက်န္ အနာတရ

ေႏြေန႔လည္ခင္းမုိ႔ ပ်င္းတယ္။ တကယ္က ပ်င္းတယ္ဆုိရာမွာ အေၾကာင္းအရာမယ္မယ္ရရ မရွိသလုိပဲ။ ေႏြေန႔လည္မုိ႔၊ မုိးစြတ္စြတ္မုိ႔၊ ေဆာင္းတြင္းၾကီးမုိ႔ဆုိတာ အေၾကာင္းရွာတာလုိ႔ ေျပာလည္း ျဖစ္မွာပဲ။ လုပ္စရာကုိင္စရာနည္းပါးတဲ႔ ဒီလုိေန႔မ်ဳိးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေက်နပ္စရာေန႔လည္ခင္းမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။  ခုခ်ိန္ဟာ အျခားသူေတြအတြက္ သာေတာင့္သာယာ ေႏြဦးရာသီ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္နုိင္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရြာမွာဆိုရင္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးဦးဝိမလေက်ာင္းက သစ္ပင္အရိပ္ေကာင္းေကာင္းေအာက္မွာ ယပ္ခတ္ရင္း ဥၾသသံေလး နားေထာင္၊ ရြာထဲက ေခြးေဟာင္သံ၊ ၾကက္တြန္သံေတြေတာင္ ၾကားရင္ ၾကားေနနုိင္ေသးတယ္။ ေနပူပူမွာ ေတာင္ေတာင္ေျမာက္ေျမာက္ ေတြးရင္းေငးရင္း ေဆြးေနနုိင္ေသးတယ္။ ေဆြးတယ္ဆုိတာကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လြမ္းခ်င္ ေဆြးခ်င္သလုိျဖစ္ေနမိလုိ႔။ လြမ္းတဲ႔ေဆြးတဲ႔ ခံစားမႈဆုိတာ ဆင္ျခင္တုံတရားအပ ကလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ ဆင္ျခင္တုံတရားအပ က ေဝဒနာတစ္ခုကုိ အစုိင္အခဲတစ္ခုလုိျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ဟာ တြယ္ရာမဲ႔ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ သေဘာသဘာဝလုိ႔ထင္တယ္။ အထင္ဆုိတာ လူတုိင္းမွာ ရွိစျမဲပဲ မဟုတ္လား။
 ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္လုိ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ။ အလြန္ေဝးကြာတဲ႔ ေနရာေဒသႏွစ္ခုက လ…