May 11, 2013

မရွိျခင္း၏ ကမ္းတစ္ဖက္ဆီမွ အိပ္မက္မ်ား၏ ၿမိဳ႕ျပနုိင္ငံေတာ္




All that is necessary for the triumph of evil is that good men do nothing.
Edmund Burke. Irish Philosopher (1729-1797)

ျမစ္စပ္ကမ္းပါးဆီ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းလာခဲ႔မိတယ္။ အေၾကာင္းထူးရွိလုိ႔ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။စိတ္မရႊင္တာကေလးေတာ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔မရႊင္မွန္းလည္း မသိဘူး။ မေန႔ညေနဘက္က ဟုိေကာင္ေတြနဲ႔ထုိင္ၿပီး ဝီစကီေသာက္ၾကရင္း က်စ္လုံးကေျပာတယ္။ ဟိုဘက္ကမ္းကုိ သြားၾကဦးစုိ႔ရဲ႕တဲ႔။ ဘာလုိ႔လဲလုိ႔ ဟုိအေကာင္ကေမးတယ္။ ဟုိမွာလည္း တုိ႔ဆီမွာလုိပဲ ေနေတြလေတြ ထြက္သတဲ႔လုိ႔ က်စ္လုံးက ေျဖတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲလုိ႔ ဟုိအေကာင္က ကန္းတက္ျပန္တယ္။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ သူတုိ႔ဆီမွာ ေနေတြလေတြထြက္လာေတာ့ အဲဒီ ေနေတြလေတြက တုိ႔ဆီမွာလုိ၊ ေန႔ရယ္ညရယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လုိခ်င္ရင္ လုိသေလာက္ တားထားလုိ႔ရတယ္။ မလုိခ်င္လည္း သြားခုိင္းလုိ႔ ရသတဲ႔။ ေျပာရရင္ေတာ့ကြာ ေနေတြ လေတြက လူေတြအလုိကုိ လုိက္ဆုိပဲ။ လူေတြသေဘာက်ဆုိေတာ့ ေနကုိလကုိ လူေတြက မမုန္းေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ လကလည္း လအေလ်ာက္ အေနေခ်ာင္သေပါ့ကြာ။ လူေတြကလည္း သူတုိ႔လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနရေတာ့ ေပ်ာ္ၾကသတဲ႔လုိ႔ က်စ္လုံးက အရွည္ၾကီးရွင္းျပတယ္။ ဒီလုိျဖင့္ သြားၾကရေအာင္လားလုိ႔ ဟုိအေကာင္က ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက စုိက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေျဖေပးဖုိ႔ ဝန္ေလးေနမိတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ခုျပန္ေျပာလုိက္မိတယ္။ ဟုိဘက္ကမ္းကလူေတြကုိ နားလည္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ငါေတြ႔ဖူးတယ္။ သူ႔နာမည္က ကုိဝဏၰလုိ႔ေခၚတယ္။ ခုေတာ့ သူလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ညရဲ႔ ျငိမ္သက္ေနျခင္းအတြင္းကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္ထြက္သြားရာက ျပန္လွည့္မလာေတာ့ဘူး။ သူရွိတုန္းက ငါေရးတဲ႔ တဲအိမ္ကေလးတစ္ခုအေၾကင္း ဖတ္ၿပီး ေျပာဖူးတယ္။ ခင္ဗ်ားက တူး ဒုိင္မင္းရွင္း၊ သရီးဒုိင္မင္းရွင္းအေၾကာင္း ေျပာေနေပတဲ႔ ဟုိဘက္ကမ္းကလူေတြက မေျပာၾကဘူးတဲ႔။ ဒီေတာ့ ငါက ေမးၾကည့္လုိက္တယ္။ ဘာလုိ႔လဲလို႔။ သူက ထုံးစံအတုိင္း ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ရင္း ေျဖတယ္။ ဒုိင္မင္းရွင္းဆုိတာ ဘာမွန္းမွ မသိဘဲတဲ႔။ ဒါေပတဲ႔ သူဆက္ေျပာတာ တစ္ခုက စိတ္ဝင္စားစရာ ပုိေကာင္းတယ္။ အဲဒီကလူေတြ ဘာမွန္းမသိဘူး ဆုိေပတဲ႔ အဲဒီလုိ ဘာမွန္းမသိဘဲ ျဖစ္ေနတာကုိ အားလုံးသိတယ္လုိ႔ လက္ခံထားၾကတာတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနတုန္း က်စ္လုံးက ျဖတ္ေျပာတယ္။ သူတုိ႔ဟာက တစ္မ်ဳိးခ်ည္းပဲ။ ယုတၱိေဗဒစကားန႔ဲ ေျပာရရင္ ဆန္႔က်င္၍ လက္ခံျခင္းကေန၊ ဆန္႔က်င္၍ ဆန္႕က်င္ျခင္း ျဖစ္သြားတာမ်ဳိးပဲဟ။ မသိတာကုိ မသိတာပဲ ဆုိတာက၊ သိတယ္လုိ႔ နားလည္လုိက္တာပဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သိပ္နားမရွင္းဘူး။ သူကေတာ့ ယုတၱိေဗဒလုိ႔ ေခၚတဲ႔ ေလာဂ်စ္တုိ႔ ဘာတုိ႔ကုိ အေတာ္ပုိင္တဲ႔အေကာင္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။ ငါ့ကို စဥ္းစားဖုိ႔ အခ်ိန္ေပးကြာ လုိ႔။

စဥ္းစားတယ္ဆုိေပတဲ႔ စဥ္းစားစရာက ရွိဦးမွကုိး။ ဒီအတုိင္း စဥ္းစားတယ္ဆုိတာက အေတြးသက္သက္ပဲ။ အေတြးဆုိတာက ဘာေတြးေတြး ေတြးလို႔ရတာမ်ဳိး။ စဥ္းစားတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးလုိ ဆင့္ပြားျဖစ္ေပၚတာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘက္ကမ္းဆီမွာက အေတြးသမားနည္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကဗ်ာေရးတဲ႔ လူတစ္စုက အေတြးစုိက္ခင္းမ်ားရယ္လုိ႔ ေခၚၿပီး လူေတြကုိ ေတြးခ်င္ရာေတြးဖုိ႔ သင္ေပးေနရတယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက တစ္ခုခုကုိ စဥ္းစားတဲ႔ အခါ စနစ္တစ္ခုခုနဲ႔ စဥ္းစားတယ္။ အေရာင္းအဝယ္ေကာင္းတဲ႔ ေထာင္ကဲၾကီးေတြ၊ မာမူၾကီးေတြေတာင္ ဘယ္လုိျမတ္မယ္၊ ဘယ္လုိ ရွဴံးသြားနုိင္တယ္ဆုိတာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားတယ္။ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ေနကုိ ၾကည့္လိုက္ လကုိ ၾကည့္လုိက္ လုပ္ၿပီး ေတာင္းဆုိမေနဘူး။ ကုိယ္အသုံးမက်ရင္ ကုိယ့္ဘာသာ ခံပဲ။ အဲဒါကုိက ဆင္ျခင္နည္းလမ္းတက်ပဲ။ ကုိယ္အသုံးမက်တဲ႔ဟာ အရပ္ကုိလွည့္ၿပီး အျပစ္တင္ေနလုိ႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဟုိဘက္ကမ္းသြားဖုိ႔ ကိစၥကုိ စဥ္းစားရမွာပဲ။ တခ်ဳိ႔ဟာေတြက ဟုိဘက္ကမ္းဆီက ၾကားရတယ္ ဆုိတာေတြ….။ ေျပာရရင္ေတာ့ တဆင့္ခံရထားတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ အေျခခံရမွာ။ တခ်ဳိ႕ဟာေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မကၽြမ္းဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သုံးေယာက္စလုံးပဲ။ ဘယ္သူကမွ မကၽြမ္းလွဘူး။ ဥပမာ ေဇာ္ဂနီ ေဇာ္ဂနက္ ကိစၥလုိမ်ဳိး။ စီးပြားေရး ကိစၥလုိမ်ဳိး။ ေဘာလုံးကန္တယ္ဆုိတာမ်ဳိး။ အဲဒါမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကတ္ခ်လာပဲ။ ေသသြားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းက သခ်ၤာဆရာၾကီး ေျပာသလုိေတာ့ျဖင့္ ဂ်ဗလြတ္ေတြပဲ။ ခက္တာက ဂ်ဗလြတ္ဆုိတာ ဘာမွန္းမသိဘူး။ အရပ္စကားနဲ႔ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ျဖင့္ ငတုံးေတြပဲလုိ႔ ေျပာတာထင္ရဲ႕ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မကၽြမ္းတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ ထည့္မစဥ္းစားနုိင္ဘူး ဆုိျပန္ရင္လည္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးအေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားရာမွာ မျပည့္မစုံၾကီးပဲ ျဖစ္ေနမယ္။ မျပည့္စုံတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးအေၾကာင္း စဥ္းစားတာကိုက သဘာဝက်က်ပဲ ထင္တယ္။ ျပည့္စုံသြားျပန္ရင္ ဘာစဥ္းစားေနရေတာ့မွာမုိ႔လဲ။ ျပည့္စုံေနတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာက ဘယ္မွာရွိလုိ႔တုန္း။ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာလုိ႔ရတယ္ ဆုိတာေတြက ျပည့္စုံမႈၾကီး တစ္ရပ္မွ မဟုတ္ပဲ။ ျပည့္စုံမႈဆုိတာက လုိအပ္စြာရွိေနျခင္း  တစ္ခုပဲ။ လုိအပ္စြာ ရွိေနျခင္းကုိ သိတာကမွသာ ျပည့္စုံမႈရွိျခင္းကုိ တန္ဖုိးထားရာ ေရာက္မွာ။ ဒါမွ လူေတြဟာ လြတ္လပ္သြားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘက္ကမ္းမွာေတာ့ အဲဒီလုိမ်ဳိး။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက အုံက်င္းဖြဲ႔ၿပီး ဘာေတြ ညာေတြ ေျပာမေနၾကေတာ့ဘူး။ ေတာင္းဆုိမႈ မွန္သမွ်ဟာ လကုိၾကည့္ၿပီး ထမင္းဆီဆမ္း ေတာင္းတာမ်ဳိးပဲ။

အေဖကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ မင္းက အျမင္ေျပာင္းသြားတာကုိး။ မင္းလည္း ဟုိဘက္ကမ္းကပဲ။ မင္းလည္း သူတုိ႔လုိပဲ ျမင္ခဲ႔ဖူးတာပဲ။ ခုေနကာမွ မင္းက သူတုိ႔ကုိ အျပစ္တင္ခ်င္လုိ႔ေတာ့ ဘယ္တရားပါ့မလဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟုိဘက္ကမ္းကပဲ ဆိုရင္ေတာ့ အေဖလည္း ဟုိဘက္ကမ္းကပဲ ျဖစ္မယ္။ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းက ဘယ္မွာေတြလုိ႔ ခုလုိ ေျပာခဲ႔တာလဲ ဆုိတာကေတာ့ သိပ္မမွတ္မိဘူး။ အိပ္မက္ထဲမွာ ျဖစ္နုိင္တယ္။ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲမွာ စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ တခါတေလ ဘၾကီး သုခေတာင္ ပါေသးတယ္။ ဘၾကီးသုခကေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာမုိ႔လား မသိဘူး၊ စကားနည္းတယ္။ အေဖကေတာ့ အျပင္မွာဆုိ အေတာ္စကားနည္းတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ အေတာ္စကားမ်ားတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာဆုိရင္ ၾကီးၾကီးသန္႔လည္း ပါတယ္။ ၾကီးၾကီးသန္႔က အေဖတုိ႔ရဲ႕ အစ္မၾကီး။ တစ္ခါကေတာ့ ႀကီးႀကီးသန္႔က ေျပာတယ္။ ခု တုိ႔ဆီမွာ လုပ္စားတတ္ရင္ မငတ္ဘူးတဲ႔။ ႀကီးႀကီးသန္႔က ေတာက္ေလွ်ာက္ ကုန္သည္လုပ္လာတာ။ ကုန္သည္ပြဲစားဆုိတာက ထမင္းငတ္တတ္တဲ႔ လူမ်ဳိးမွမဟုတ္ဘဲ။ လုပ္စားတတ္ရင္ မငတ္ဘူးလုိ႔ ႀကီးႀကီးသန္႔က ေျပာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္မိတယ္။ လူတုိင္းဟာ လုပ္စားတတ္ဖုိ႔ ေမြးလာတာ မဟုတ္ဘူး ႀကီးႀကီရဲ႕။ လုပ္မစားတတ္တဲ႔ လူေတြ စီးပြားမရွာတတ္တဲ႔ လူေတြ၊ ငတ္ရင္ ဘာလုပ္ရမွာလဲလုိ႔ ေမးေတာ့ ႀကီးႀကီးသန္႔က ျပဳံးေနတယ္။ ည့ံလုိ႔ ခံရတာ၊ သနားစရာ မရွိဘူးဆုိတဲ႔ အျပုံးမ်ဳိး။ အဲဒီတုန္း ဟဲဟဲ ဆုိတဲ႔ အသံၾကားရတယ္။ ဘႀကီး သုခရဲ႕ အသံ။ သူ႕မ်က္ႏွာႀကီး ေပၚလာတယ္။ ျပဳံးေနတယ္။ ႀကီးႀကီးသန္႔မ်က္ႏွာကေတာ့ ေျပာင္းသြားတယ္။ ေဒါသထြက္တဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ဳိး၊ ကုန္သည္ပြဲစား တစ္သက္လုံး လုပ္လာတဲ႔ လူပဲ။ သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ျပင္ၿပီး ျပဳံးလုိက္ရင္း ဘႀကီးသုခဘက္ လွည့္ေျပာတယ္။ မင္းေျမွာက္ထားတဲ႔ အေကာင္က ငါ့ကုိ ေမးခြန္းထုတ္ေနတာ မင္းျမင္သလားလုိ႔။ အေဖတို႔ ၾကီးၾကီးသန္႔တုိ႔က ငါ ေျပာ၊ မင္းနားေထာင္ စနစ္နဲ႔ ၾကီးျပင္းလာတာ။ ဘႀကီးသုခကေတာ့ အဲဒီလုိ မဟုတ္ဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာထားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဘယ္ဟာမ်ဳိးကုိ မဆုိ မေမးမစမ္း၊ မစိမစစ္ဘဲ လက္မခံရဘူးတဲ႔။ သူမ်ားေျပာတုိင္း လက္ခံတာဟာ ႏြားပဲ။ ၾကိမ္တုိ႔ရင္ ဘယ္ညာ ေကြ႔တတ္တယ္တဲ႔။ ခုေတာ့ ဘၾကီး သုခဆီက ဘာသံမွ မၾကားရဘူး။ ေနာက္ ထပ္ၿပီး မေတြ႔ရဘူး။ အေဖကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ခရုတံဆိပ္ ပေလကပ္အျဖဴနဲ႔ အကၤ်ီလက္ရွည္ အျဖဴနဲ႔။ ပုတီးစိပ္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႀကီးႀကီးသန္႔ကုိ မက္(စ)ဝါဒရဲ႕ စီးပြားေရးစနစ္အေၾကာင္း ေျပာမယ္ လုပ္ေနတုန္း အိပ္မက္က ၿပီးသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္မ်ား ႀကီးႀကီးသန္႔နဲ႔ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြ႔ရင္ အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ခုတင္ အေပၚတည့္တည့္က မ်က္ႏွာၾကက္ဆီမွာ ႀကီးႀကီးသန္႔ကုိ မာ့(စ)ဝါဒဆုိရင္ စီးပြားေရးစနစ္အေၾကာင္း ေျပာရန္ လုိ႔ စာရြက္တစ္ရြက္မွာ ေရးၿပီး ကပ္ထားတာ ခုဆုိ စာရြက္ေတာင္ အေတာ္ဝါေနၿပီ။

အေဖေျပာခဲ႔ဖူးတာကေလးတစ္ခု ႏွစ္ခုလည္း ထပ္ၿပီး ေျပာရဦးမယ္။ ဟုိဘက္ကမ္းမွာက မင္းတုိ႔လုိ မဟုတ္ဘူး။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပၾကတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံအၾကား ဘာျပႆနာမွ မရွိဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံကလည္း သူတုိ႔ထင္ရာ လုပ္တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူကလည္း သူတုိ႔ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တယ္။ ထိပ္တုိက္ ေတြ႔စရာရွိရင္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတတ္ၾကတယ္။ မင္းတုိ႔မွာက အရာရာ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔။ အထိန္းအကြပ္မ်ားလြန္းတယ္တဲ႔။ အဲဒီတုန္းက အေဖက သူ႔ထုံးစံအတုိင္း ခ်က္စတာဖီး(လ) စီးကရက္ကုိ ေသာက္လုိ႔။ စီးကရက္က မီးခုိးတန္းကေလး ထြက္လာတာက ေနာက္ခံ ပုဏၰားရိပ္ပင္တန္း အစိမ္းခံနဲ႔မုိ႔ ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းတယ္။ အဲလုိျဖင့္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ဟုတ္မယ္ မထင္ဘူး။ အိပ္မက္က မ်ားေသာအားျဖင့္ အေရာင္မပါဘူး။ အေရာင္ရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ လူကပဲ သိတာ။  အိပ္မက္က အျဖဴ၊ အမည္း သက္သက္ ထင္တယ္။ ခုေခတ္ေတာ့ ဒီဂ်စ္တယ္မုိ႔ အေရာင္ပါေလသလားေတာ့ မသိဘူး။ အိပ္မက္လည္း ေခတ္ကာလကုိ လုိက္လုိ႔ အေရာင္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အေဖက ေျပာဖူးတာ ရွိေသးတယ္။ မင္းကုိ အေဖမေသခင္ မွာထားခဲ႔ခ်င္တာကေတာ့ အေျပာအဆုိကေလးေတြ သတိထားတဲ႔ ဒါကေတာ့ ဟုိဘက္ကမ္းနဲ႔ ဆုိင္ခ်င္မွဆုိင္မယ္။ အေဖက ေျပာတယ္။ မွန္ကားမွန္၏၊ လူသူေလးပါး မၾကဳိက္ေသာ စကားနဲ႔ လူသူေလးပါး ၾကဳိက္ေသာစကားဆုိတာ ရွိတယ္။ ဒုတိယ စကားမ်ဳိးသာ ေျပာအပ္တယ္။ မင္းက မွန္တာေတြခ်ည္း ေလွ်ာက္ေျပာေနတတ္လုိ႔ အေဖက သတိေပးတာပဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သေဘာမတူဘူး။ မွန္တယ္ ဆုိတာက လူေတြ ၾကဳိက္တာ မၾကဳိက္တာနဲ႔ မဆုိင္ဘူး အေဖရ။ ဆင္ျခင္စနစ္နဲ႔ ဆုိင္တယ္။ ပါဝင္ပတ္သတ္ေနရတဲ႔ လူအဖြဲ႔အစည္း စံေတြနဲ႔ ဆုိင္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာျပန္ေတာ့ အေဖက ဘာမွ ထပ္မေျပာဘူး။ စီးကရက္ေသာက္ရင္း ေကာင္းကင္ထဲကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီတုန္း ဘယ္က ေပါက္ခ်လာမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ဘၾကီး သုခက ကၽြန္ေတာ့္ ဇက္ပုိးကုိ ခပ္သာသာ ပုတ္လုိက္ရင္း အဲဒါေၾကာင့္ မင္း ေသာက္သုံးမက်ျဖစ္ေနတာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဘာလုိ႔တုန္းလုိ႔ လွည့္ေမးလုိက္ေတာ့ မင္းတုိ႔ ေျပာေနတဲ႔ အမွန္တရားဆိုတာက ဘယ္ေနရာ သြားသုံးလုိ႔ ရလုိ႔တုန္း ငါလူရဲ႕။ ကုိယ့္ကုိ ၾကဳိက္မွ မ မယ့္လူရွိတာ။ ဟုိဘက္ကမ္းဆီမွာက အခ်င္းခ်င္း မ စ ၾကတယ္။ မင္းတုိ႔လုိ ရုန္းကန္ေနစရာ မလုိဘူး။ မင္းတုိ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ရုန္းကန္ေနၾကတာ။ အ မ၊ အ စ ကင္းတယ္ဆုိတာက လႊတ္ထားတဲ႔ ပုလင္းလြတ္လုိပဲ။ ပုလင္းလြတ္ဟာ အလကားပဲ။ အထဲမွာ အရည္တစ္ခုခုရွိမွသာ ပုလင္းရဲ႕ တန္ဖုိးတက္တာတဲ႔။

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ သိမႈ အဆင့္အတန္း မျမင့္မားေသးသေရြ႕လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာဟာ အႏၱရာယ္မ်ားတာခ်ည္းပဲ။ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ ရမ္းကားျခင္းဆုိတာ ႏွစ္ခုရဲ႕ အၾကားက စည္းရုိးဆုိတာက ပါးပါးကေလးပဲကုိးတဲ႔။

အဲဒီတုန္းက အေဖတုိ႔ ဘၾကီးသုခတုိ႔က အိပ္မက္ထဲမွာ ဟုတ္ပုံမရဘူး။ မရဘူးလုိ႔ ဆုိရတာက အေဖ့ေျပာစကားထဲမွာ အေဖ မေသခင္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာဆုိရင္ ေသတာရွင္တာ မရွိဘဲ။ ေသၿပီးသားလူေတြေတာင္ အိပ္မက္ထဲမွာ ရွင္ေနတတ္ၾကတယ္။ အေဖ့ကုိ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေမးၾကည့္မိတယ္။ လူၾကဳိက္ေပတဲ႔ မွားေနတာေတြေရာ ေျပာလုိ႔ျဖစ္သလားလုိ႔။ အေဖက စီးကရက္ကုိ ပါးစပ္က ထုတ္ၿပီး လက္ၾကားထဲ ညွပ္ထားလုိက္ရင္း မွားကားမွားေန၏၊ လူအမ်ားက ၾကဳိက္၏။ ထုိစကားကုိလည္း မေျပာအပ္လုိ႔ ေျပာျပန္တယ္။ ဒီလုိျဖင့္ အေဖရာ ဘယ္လုိစကားမ်ဳိးကုိ ေျပာရမွာတုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္လုိ႔ ဆုံးမွမဆုံးေသးဘူး ဘၾကီးသုခလက္က ကၽြန္ေတာ့္ ဇက္ပုိးေပၚ အသာအုပ္လုိက္ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ငါ့လူ ေလခၽြန္ေနလုိ႔ ဘၾကီးက ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့ကုိ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေက်ာေပးၿပီး ထြက္သြားေရာ။ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ဒါပဲကြာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒါဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္တည္ရွိေနခဲ႔တဲ႔ စကားအရ အဆက္အသြယ္ျဖတ္နည္းပဲ။ လူၾကီးျဖစ္ျဖစ္ လူငယ္ျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္မကေလးေတြကပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲသလုိေျပာၿပီး ျဖတ္ၾကတာ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ အနုိင္နဲ႔ ပုိင္းတဲ႔နည္းပဲ။ ဘုိလုိေျပာလည္း အဲသလုိပဲ။ That’s it ဆုိၿပီးတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေကာင္မေလးကေလးေတြက ကုိယ့္ကုိ သတ္(စ)အစ္လုိ႔ ေျပာရႈ္ ဆရာၾကီးဦးေဘရဲ႕ အသံထြက္နည္းမွာ အေျခခံၿပီး အရွက္ေျပျပန္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ သတ္စအစ္ထ၊ ခ်စ္ႏွမ၊ မႏွစ္ကနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး လို႔။ ခုေတာ့ ဦးေဘကုိ သိတဲ႔လူေတာင္ မရွိသေလာက္ပဲ။ အေဖတုိ႔လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ဟုိဘက္ကမ္းကေတာ့ ရွိေနေသးတယ္ လုိ႔ ၾကားရတုန္းပဲ။ ဟုိဘက္ကမ္းရဲ႕ ရွိေနျခင္းဟာ သိမႈနယ္ပယ္ထဲမွာ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းခ်ည္း။ ဒီေတာ့လည္း ေတြးၾကည့္စရာေတြက မ်ားမ်ားလာတယ္။ ဒါေပတဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ေတြးၾကည့္ေနရုံနဲ႔ေတာ့ ခရီးမတြင္ဘူး။ ဟုိေကာင္ေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး အေတြးမ်ားစြာကုိ ကူးလူးဆက္ဆံလုိက္ခုိင္းေလမွပဲ။

မေန႔ညကေတာ့ ဟုိအေကာင္ေတြနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး ဝီစကီေသာက္ရင္း စနစ္မက်တက် ေဆြးေႏြးၾကရတယ္။ က်စ္လုံးက အႏွစ္အစိတ္သားဝီစကီယူလာတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ဖန္ခြက္ေကာင္းေကာင္း သြားဝယ္ရျပန္တယ္။ အႏွစ္အစိတ္သား ဝီစကီကုိ ႏွစ္ျပားတစ္ပဲတန္ ခြက္နဲ႔ ေသာက္လုိ႔မွ မသင့္ဘဲ။ ေနရာတကာမွာ ျဖစ္ေနျခင္းနဲ႔ ျဖစ္သင့္ျခင္းဟာ ရွိေနတာခ်ည္းပဲ။ ျဖစ္ေနျခင္းဟာ ျဖစ္သင့္ျခင္း ျဖစ္မလာခဲ႔ရင္ ကနဦးတန္ဖုိးမွန္သမွ် ဆုံးရွဴံးတာခ်ည္းပဲ။ ေဒၚလာတစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ေလာက္တန္တဲ႔ ဝီစကီေသာက္ဖုိ႔အတြက္ ဘုိဟီမီယံ ခရစ္စတယ္လ္ ဖန္ခြက္ေလာက္နဲ႔ ေသာက္ပါမွပဲ။ ဘုိဟီမီယံ ခရစ္စတယ္လ္ ဖန္ခြက္ကလည္း တစ္ခြက္ကုိ ေဒၚလာ ငါးဆယ္ေလာက္ က်တယ္။ ဒီေတာ့လည္း ေသာက္လုိ႔ အရသာပုိရွိသြားတယ္။ ေတြးၾကည့္စရာေတြလည္း ဂုဏ္တက္လာတယ္။ ဟုိဘက္ကမ္းကုိ သြားဖုိ႔ကိစၥေရာက္လာေတာ့ က်စ္လုံးက ေျပာတယ္။ တုိ႔ နည္းနည္းအခ်ိန္ယူရင္ ေကာင္းမယ္တဲ႔။ ဟုိေန႔ကေတာ့ မင္းပဲ သြားခ်င္လွခ်ည္ဆုိလုိ႔ ဟုိအေကာင္က ျဖတ္ေျပာတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ငါဖတ္လုိက္ရတာကေလးေတြရွိလုိ႔တဲ႔။ ဘယ္ကလဲလုိ႔ဆုိေတာ့ အင္တာနက္ထဲမွာတဲ႔။ ရွန္ဂရီလာကုိ သြားတဲ႔လူတစ္ေယာက္က လမ္းမွားၿပီး ေရာက္သြားလုိ႔၊ သူ႔အေတြ႔အၾကဳံေတြ ျပန္ေရးထားတာတဲ႔။ အဲဒီမွာက ရွန္ဂရီလာထက္ သာတယ္ဆုိတာ၊ ဟုိဘက္ကမ္းပဲ ျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့။ သူေရးထားတဲ႔ ခရီးသြားမွတ္တမ္းထဲက ဟာေတြကုိေတာင္ သေဘာက်လုိ႔ ကူးထားေသးတယ္။ ငါ ဖတ္ျပမယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး က်စ္လုံးက သူ႔အိတ္ထဲက စာရြက္တစ္ရြက္ထုတ္လုိက္ၿပီး ဖတ္ျပတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူျဖဴျဖစ္လုိ႔ ေတာ္ေတာ္ခ်ည္းကုိ အရုိအေသေပးခံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမွ် ယုံတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြျဖစ္တဲ႔ ဒကၡိဏတုိင္းက လူညဳိေတြ၊ စိနတုိင္းက လူဝါေတြကုိ မၾကိဳက္ဘူး။ မၾကဳိက္ရုံတင္မဟုတ္ဘူး မုန္းတီးၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ဆဲေရးၾကိမ္းေမာင္းရင္း ဆန္႔က်င္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလုိျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ လူျဖဴေတြက အသာလက္ၾကိတ္ထုိး သင္ေပးထားတာကုိး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိလာရတယ္။ သိလာရတာကေတာ့ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းက ဆရာတစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႔ခဲ႔ရလုိ႔ပဲ။သူနဲ႔က၊ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က မိတ္ဆက္ေပးတာ။ ေကာ္ဖီဆုိင္ကေလး တစ္ခုဆီမွာ။ သူက၊ အဲဒီက တကၠသုိလ္တစ္ခုမွာ အေရွ႕တုိင္းပညာ ေလ့လာမႈ သင္တယ္။ အေရွ႕တုိင္းပညာဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနာက္တုိင္းမွာ အာရွတုိက္အေၾကာင္း ေလ့လာမႈပညာလုိ႔ ေခၚတဲ႔ဟာ။ သူကေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာရပ္မွာ စိတ္ဝင္စားတဲ႔လူ မရွိဘူး။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား မရွိသေလာက္ပဲ။ အစုိးရကလည္း အားမေပးဘူး။ ပုိက္ဆံရွိတဲ႔ လူေတြကလည္း သူတုိ႔ နာမည္ၾကီးေလာက္တဲ႔ ဟာေတြမွာပဲ အားေပးၾကတယ္။ လူေတြရဲ႕ တကယ့္စားဝတ္ေနထုိင္ေရးဘဝမွာ အာရုံမစုိက္ၾကဘဲ အာရုံေတြ လြဲလာေအာင္ ဘာသာေရးအသင္းအဖြဲ႔ေတြက ဆြယ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ေဒသအေၾကာင္း ကုိယ္မသိၾကဘူး။ အရင္က အေနာက္ဘက္က လူျဖဴေတြဆီမွာ ပညာသြားသင္ခဲ႔ရတဲ႔ ပညာရွင္ေတြကလည္း အေနာက္က လူျဖဴေတြအေၾကာင္းပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ သမၼတၾကီးေတြ အေၾကာင္းကုိ မစားရ ဝခမန္း ျမိန္ေရ ရွက္ေရ ေရးၾကတယ္။ လူျဖဴေတာက လာတယ္ဆုိရင္ လူမည္းကုိေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူေတြက ရုိေသတယ္တဲ႔။ ေက်ာင္းဆရာ ေျပာတာ ၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ မခ်မ္းမသာျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔က လူျဖဴကုိ ဒီေလာက္ရုိေသေနၾကတာလဲလုိ႔ ေမးမိတယ္။ ေက်ာင္းဆရာၾကီးက ျပဳံးတယ္။ ဟုိမီေက၊ ဘာဘာ ဆုိတာ ခင္ဗ်ား ၾကားဖူးမွာေပါ့လုိ႔ အသာေမးခြန္းထုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူက သူက ဆက္ေျပာတယ္။ ဘာဘာေရးတဲ႔ အထဲမွာ ပါတယ္။ လူျဖဴရဲ႕ ကုိလုိနီအျပဳအက်င့္ ခံရတဲ႔ အရပ္တုိင္းမွာ လူျဖဴကုိ ရုိေသရမယ္ဆုိတဲ႔ အသိက စြဲေနတတ္တယ္လုိ႔ သူက ေျပာၿပီး ျပဳံးေနျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သနားသြားမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အသနားခံေနရတဲ႔ လူေတြပဲလုိ႔လည္း ေတြးမိတယ္။ သနားသြားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ထဲမွာပါတဲ႔ ေဒၚလာတစ္ရာ ထုတ္ေပးၿပီး ခင္ဗ်ားနဲ႔ စကားေျပာခြင့္ရလုိ႔ ေက်းဇူးတင္တဲ႔ အတြက္ပါလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ သူက ျပန္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စကားေျပာတဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္မိျပန္တယ္။  ဒီကေန႔ ခင္ဗ်ားမွာ စာသင္ဖုိ႔ မရွိဘူးလားလုိ႔၊  သူက ေျဖတယ္။ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္နာရီေလာက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာသင္ရတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ကေလးမွာ လာထုိင္ၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေမွ်ာ္ေနတဲ႔ အလုပ္ပဲ ရွိတယ္တဲ႔။ သူက ပညာတတ္ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္စရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ေဂါ႔ဒုိး ကုိလားလုိ႔ ေမးလိုက္တယ္။ သူက အေတာ္ကေလးၾကာေအာင္ ျပဳံးေနၿပီးကာမွ ေဂါ႔ဒုိးက မေသခ်ာဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေသခ်ာတာကုိပဲ ေမွ်ာ္ေနတာလုိ႔ ေျဖတယ္။ ဘာမ်ားလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ သူက ျပဳံးေနရင္းနဲ႔ ေျဖတယ္။ လူလတ္တန္းစား ေပ်ာက္ဆုံးမႈ တစ္ရပ္ပဲတဲ႔။ သူေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟန္နဲ႔ ေခတ္မီလာျခင္း တစ္ရပ္ေပါ့ဗ်ာလုိ႔ သူက ထပ္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲမွာ လမ္းေပၚမွာ ကားသစ္ႀကီးေတြ ျမင္လာတယ္။ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေနတဲ႔ ကားသစ္ၾကီးေတြ အၾကားကလူေတြ၊ က်ပ္ေတာက္ေနတဲ႔ ခရီးသည္တင္ကားေတြ ကားေတြအၾကားမွာ ပန္းေရာင္းေနတဲ႔ လူေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေရာင္းတဲ႔ လူေတြ….

ျပည့္စုံေနတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာက ဘယ္မွာရွိလုိ႔တုန္း။
လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာလုိ႔ရတယ္
ဆုိတာေတြက ျပည့္စုံမႈၾကီး တစ္ရပ္မွ မဟုတ္ပဲ။
 ျပည့္စုံမႈဆုိတာက လုိအပ္စြာရွိေနျခင္း  တစ္ခုပဲ။

ဖတ္လုိ႔ၿပီးသြားေတာ့ က်စ္လုံးက သူ႔လက္ထဲက စာရြက္ကုိ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ကမ္းလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ယူၿပီး ဖတ္ၾကည့္မယ္ အလုပ္မွာ ဟုိအေကာင္က လက္လွမ္းကမ္းတာနဲ႔ သူ႔ကုိပဲ ေပးလုိက္ေတာ့တယ္။ က်စ္လုံး ဖတ္တာ ၾကားရၿပီးသားမုိ႔ ထူးမယ္ မထင္ဘူး။ က်စ္လုံးကေတာ့ အာေျခာက္သြားလုိ႔ ဝီစကီအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ အသာစုပ္ၿပီး ေသာက္ေနတယ္။ မင္းက ဘာလုိ႔ ဟုိဘက္ကမ္းကုိ သြားခ်င္ရျပန္တာလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္တယ္။ ဟုိအေကာင္ကလည္း စာဖတ္ေနရာက မ်က္လုံးလွန္ၿပီး က်စ္လုံးကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ က်စ္လုံးက ဝီစကီခြက္ကုိ အသာခ်လုိက္ရင္း၊ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဟုိဘက္ကမ္းမွာ အေျပာင္းလဲၾကီး ေျပာင္းလဲေနတယ္ ၾကားလုိ႔ သြားၾကည့္ရင္ တကယ္လုိ႔မ်ား တုိ႔အေနနဲ႔ ကူညီနုိင္တာရွိရင္ ကူညီရေအာင္လုိ႔ လုိ႔ သူက ေျဖတယ္။ ဘာကူညီနုိင္မယ္လုိ႔ မင္းက ထင္လုိ႔လဲ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားမဆုံးခင္ ဟုိအေကာင္က ဝင္ၿပီးေျပာတယ္။ မင္းကူညီနုိင္တာ ဒီနားမွာ အမႈိက္မပစ္ရင္ေကာင္းမယ္ ဆုိတာေလာက္ပါကြာ။ ဟုိမွာက စပါယ္ရွယ္လစ္ေတြ အိတ္စပက္ေတြ လူေတာ္ေတြ အပုံခ်ည္းပဲ။ လူမွန္ရင္ေတာ့ ဖက္စုံေတာ္တဲ႔ လူေတြခ်ည္းပဲ။ မင္းလုိ အမႈိက္သရုိက္ေလာက္ သိတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဝင္ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟုိအေကာင္က ရယ္ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ဝိုင္းရယ္လုိက္မိၾကတယ္။ ဟုိအေကာင့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္မိတယ္။ မင္းလုိ လူဝါရုပ္ရည္မ်ဳိးနဲ႔ ဆုိရင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကုိ အသယ္ခံရမွာလုိ႔။ ဒီေတာ့ က်စ္လုံးက ဝင္ေျပတာ္။ ဒီလုိျဖင့္ လူမ်ဳိးေရးအေျခခံ ခြဲျခားမႈေတြ ရွိေနတာေပါ့တဲ႔။ ရွိမွာေပါ့လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္တယ္။ ငါ့အထင္ေျပာမယ္….လုိ႔ စကားခံလုိက္ၿပီး၊ မင္းေျပာသလုိ လူတုိင္းဟာ လူေတာ္ပဲရယ္လုိ႔ သူတုိ႔ကုိယ္ သူတုိ႔ ထင္လာတာနဲ႔အမွ် အသားအေရ၊ အသားအေရာင္ စတာေတြကုိ အေျခခံတဲ႔ ခြဲျခားမႈေတြဟာ ေပၚလာတာခ်ည္းပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဥပေဒစည္းကမ္းအရ ပုိမုိလြတ္လပ္လာျခင္းဆုိတဲ႔ အသိဟာ တာဝန္ယူျခင္းနည္းတဲ႔ “ငါ” ေတြကုိ လြယ္လြယ္နဲ႔ ဖန္တီးလာေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ “ငါ” ေတြက သူမ်ားကုိ မုန္းျပမွ ငါရဲ႕ ရွိေနျခင္းဟာ ပီျပင္မယ္လုိ႔ နားလည္လြဲလာတာ။ တျခားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ ဆန္႔က်င္ျငင္းဆုိတာ၊ မုန္းတီးျပတာဟာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္မဟုတ္ဘူး။ အျမင္က်ဥ္း လက္ေတြ႔မက်မႈတစ္ရပ္ သက္သက္ပဲ။ အခုိက္အတန္႔အသုံးတည့္ေတာင္ ဖန္တီးထားတာ တစ္ခုပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ အိမ္သာသုံးစကၠဴပဲ။ အဲဒီဆီမွာေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ေပါေနေလမလားပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး နားေထာင္ေနၾကရႈ္း ေခါင္းညိတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဟုိအေကာင္က စကားတစ္ခြန္း ဝင္ေျပာတယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ သိမႈ အဆင့္အတန္း မျမင့္မားေသးသေရြ႕လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာဟာ အႏၱရာယ္မ်ားတာခ်ည္းပဲ။ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ ရမ္းကားျခင္းဆုိတာ ႏွစ္ခုရဲ႕ အၾကားက စည္းရုိးဆုိတာက ပါးပါးကေလးပဲကုိးတဲ႔။

ဝီစကီပုလင္းထဲမွာ လက္သုံးလုံးေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝအေျခခံသိမႈၾကီးဟာ အထုိင္က်လာတယ္။ ဥာဏ္ရည္ျမင့္တက္လာတယ္။ ဒီေတာ့မွ လူျပိန္းေတြး ေတြးတတ္လာၾကေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့မွပဲ အေဖတုိ႔ ေျပာခဲ႔တာေတြ ျပန္သတိရလာမိတယ္။ ဟုိအေကာင္နဲ႔ က်စ္လုံးကုိ ေျပာျပလုိက္မိတယ္။ က်စ္လုံးက ေမးတယ္။ မင္းအေဖနဲ႔ မင္းနဲ႔ ေျပာတာေတြဟာ အိပ္မက္ထဲမွာလား၊ အျပင္မွားလားတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့ သိပ္မေသခ်ာလွဘူး။ မင္းအေဖနဲ႔ မင္းနဲ႔ ေျပာတာဆုိတာေတြဟာ အိပ္မက္ထဲမွာဆုိရင္ ဟုိဘက္ကမ္းဆုိတာလည္း အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ေနလိမ့္မယ္လုိ႔ ဟုိအေကာင္က ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။ ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္နုိင္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္ရင္း ဆက္ေတြးၾကည့္မိျပန္တယ္။ တကယ္လုိ႔ က်စ္လုံးဖတ္ထာတာေတြဟာ တကယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း ဟုိဘက္ကမ္းဟာ တကယ္ပဲ ရွိေနလိမ့္မယ္။ တကယ္ရွိေနတဲ႔ ဟုိဘက္ကမ္းဟာ အိပ္မက္ထဲမွာ တည္ေဆာက္ေနၾကတာ ျဖစ္မယ္။ အဲဒီကလူေတြဟာ အိပ္မက္မက္ေနၾကတာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ ရွန္ဂရီလာထက္ ေကာင္းဖုိးဆုိတာ အိပ္မက္လုိ ျဖစ္ေနမွပဲ.။ တကယ့္ဘဝကုိ အိပ္မက္လုိ ဖန္တီးေနတာကေတာ့ ေကာင္းမယ္ မထင္ဘူး။ ဟုိအေကာင္က သက္ျပင္းအရွည္ၾကီးခ်လုိက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာတယ္။ မင္းမိတ္ေဆြ ေျပာတဲ႔ ဒိုင္မင္းရွင္း ျပႆနာရွိေနပုံပဲ။ သူတုိ႔ဟာ ပက္သေလာဂ်ီကယ္လ္ ျဖစ္မယ္တဲ႔။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာေပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းက အလိုလို ညိတ္လုိက္မိတယ္။ က်စ္လုံးအသံ ၾကားလုိက္ရျပန္တယ္။ ငါ့သေဘာေျပာရရင္ေတာ့ကြာ ဟုိဘက္ကမ္းဆုိတာဆီကုိ မသြားၾကပါနဲ႔ စုိ႔လားတဲ႔။ မင္း သေဘာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ သူက ထပ္ေျပတာ္. တုိ႔ဘာသာ ဒီမွာပဲ ခုလုိ တစ္ပတ္ကုိ ဝီစကီေလး တစ္လုံးႏွစ္လုံးေလာက္ ေသာက္ေနၿပီး ဘာမွမလုပ္ဘဲလည္း ေနလုိ႔လည္း ျဖစ္ေနသားပဲတဲ႔။ ဟုိအေကာင္ဆီက  ဟုတ္တယ္ဆုိတဲ႔ အသံထြက္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဝင္ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဝီစကီက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ ဖန္ခြက္က အေၾကာင္း။ ငါ ထပ္မဝယ္နုိင္ဘူး။ ျဖစ္သင့္ျခင္းတုိင္းဟာ ႏွစ္ခါျပန္ မျဖစ္နုိင္ဘူး။ ဖန္ခြက္ေတာ့ က်မကြဲေစနဲ႔။

ခုေတာ့ ျမစ္ကမ္းစပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ စိတ္မရႊင္ဘူး။ ဟုိဘက္ကမ္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ မဆုိင္ေတာ့သလုိပဲ။ ဒါေပတဲ႔ ျမစ္ဘက္က လာတဲ႔ေလကုိ ရွဴလုိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာမျပနုိင္တဲ႔ လြတ္လပ္မႈတစ္မ်ဳိး ရလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာက လုိအပ္မႈကုိ သိတာ၊ တန္ဖုိးထားတတ္တာပဲ မဟုတ္လား။  

ျမင့္သန္း
ခ်င္းတြင္း မဂၢဇင္း
အမွတ္(၇၇)၊ ေမ - ဇြန္လ၊ ၂၀၁၃

Featured Post

ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးထားတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကဗ်ာ

လန္းပန္ဘက္ဆီကျပန္ေတာ့ ဖတ္စရာေတြ ေတြးစရာေတြ ပါလာတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ေက်းဇူးပဲ။ သူနဲ႔က အဲဒီက်မွ ေတြ႔ရသိရတာ။...