May 29, 2013

ဖုိးေက်ာ္စိန္ ျပန္လာတဲ႔ေန႔




“I am here, more than that I do not know, more than that I cannot do. My boat has no rudder, it is driven by the wind that blows in the nethermost regions of death.”
(Franz Kafka, “ The Hunter Gracchus” )

ဖုိးေက်ာ္စိန္ေရာက္လာတယ္။ အင္းလ်ားလမ္းက အိမ္ကုိ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ မဟုတ္ဘူး။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္း အဖုိးၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္။ အဖုိးႀကီးမွာ သားေထာက္သမီးခံမရွိဘူး။ ပ်င္းတဲ႔အခါ သူနဲ႔သြားၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အဖုိးၾကီးနဲ႔ တစ္ခြက္တစ္ဖလားေမာ့ျဖစ္သြားတယ္။ အဖုိးႀကီးနဲ႔ စကားေျပာရင္း ညဥ္႔နက္သြားတတ္တယ္။ အဲဒီမွာပဲ အိပ္လုိက္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာရွိေနတာကုိ ဘယ္သူေျပာလုိက္သလဲမသိဘူး။ အင္းလ်ားလမ္းထိပ္က လၻက္ရည္ဆုိင္က ေျပာလုိက္တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ငါနဲ႔ ေက်ာင္းထဲလုိက္ခဲ႔စမ္းပါတဲ႔။ ေက်ာင္းဆုိတာ တကၠသုိလ္ကုိေခၚတာ။ တကၠသုိလ္ထဲမွာ အေနၾကာတဲ႔လူေတြက  ေက်ာင္းလုိ႔ပဲ ႏႈတ္က်ဳိးေနၾကတယ္။ သြားပါ့လား၊ မင့္ဖာသာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာရင္း နာရီကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ နာရီ ရွာမရဘူး။ သူကဘာမွ ျပန္မေျဖခင္ မင္းဖာသာသြားပါလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေျပာရင္း၊ တစ္သက္လုံး အဲဒီအထဲမွာ နင္ေနလာတာ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ထပ္ေျပာလုိက္တယ္။ လာစမ္းပါကြာလုိ႔ပဲ သူက ထပ္ေျပာတယ္။ ဘယ္ႏွစ္နာရီလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့၊ သူက မသိဘူးလုိ႔ေျပာတယ္။ ငါ နာရီမပတ္ဘူးလုိ႔လ ည္း ေျပာတယ္။ မင္းဟာက မေစာလြန္းဘူးလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က အိပ္ယာထဲက ထရင္း လွမ္းေျပာတယ္။ ေစာ-ေစာကြာလုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ငါ့အတြက္ အခ်ိန္ဟာ ဘာမွ်အေရးမႀကီးဘူးလုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွပ္အက်ီၤေကာက္ဝတ္လုိက္တယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ငါ တုိက္ပုံတစ္ထည္ ပုိယူလာခဲ႔တယ္ တဲ႔။ ဘာလုပ္ရေအာင္လဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္တယ္။ နင္၊ ဝတ္ဖုိ႔ေပါ့တဲ႔။ ဟ ေက်ာင္းထဲ သြားတာပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ တုိက္ပုံဝတ္ရမွာလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္တယ္။ လူနဲ႔ သူနဲ႔ တူေအာင္ေပါ့ဟလုိ႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ ယူ ဝတ္လုိက္တယ္။ ၾကပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ၊ ငါ လက္က ကုိင္ခဲ႔မယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ အင္းလ်ားလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္လာတုန္း ဒီၾကားထဲက ျဖတ္မယ္လုိ႔ ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ယူတီစီ အေနာက္ဘက္က ျဖတ္သြားတယ္။ ဒီျဖတ္လမ္းကုိ ဦးျမဝင္းၾကီး ျပထားတာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမေျပာပဲ ေနမလုိ႔ပဲ။ ဒါေပတဲ႔ ေျပာလုိက္မိတယ္။ မင္းေတာင္ သြားေသးတာပဲ။ ငါတုိ႔တေတြ ဘာမလုိက္ရဲစရာရွိသလဲ။ ေမာင္စုိးတုိ႔ သိန္းလြင္တုိ႔လည္း မင္းေနာက္လုိက္ၾကရမွာပဲ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ေျပာေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က လွည့္ၾကည့္ၿပီး ျပဳံးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚေရာက္လာတယ္။ ယူတီစီ ထိပ္နားမွာ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္မိတယ္။ ဟေကာင္၊ ပုဂံလမ္းက ျဖတ္သြားရေအာင္လုိ႔။ ဘာလုိ႔လဲလုိ႔ သူက ေမးတယ္။ သိဘူးေလကြာ။ ႏွင္းနဲ႔အတူ ပုဂံလမ္းက ေစာင့္ေနမယ္။ မုိးနဲ႔အတူ ပုဂံလမ္းက ေစာင့္ေနမယ္……ရယ္…..လုိ႔ သီခ်င္းရွိတယ္ မဟုတ္လား။ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိမလားလုိ႔ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ သူက လွည့္မၾကည့္ဘဲ ရယ္တယ္။ ဖုိးေက်ာ္စိန္က ပုေပတဲ႔ ေျခလွမ္းသြက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ေနာက္မွာ က်န္ေနရစ္တယ္။ မွီေအာင္လုိက္ေပတဲ႔ မမွီဘူး။ အဓိပတိလမ္းထိပ္ကပဲ ဝင္မယ္ကြာလုိ႔ ေျပာတယ္။ မင္းသေဘာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။ ဘယ္ဘက္ဆီမွာ ဆရာေတြ ေနတဲ႔ အေဆာင္ေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဟေကာင္၊ ကုလားေလး ဝင္ေခၚရေအာင္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ သူက အင္းဝေဆာင္က ကုလားေလးလားလုိ႔ ျပန္ေမးတယ္။ ၿပီး သူ႔ဘာသာ ဆက္ေျပာတယ္။ ကုလားေလးက ပင္စင္သြားလုိ႔ ေဂါက္သီးပဲ ရုိက္ေနေတာ့တယ္တဲ႔။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ငါ မ်ား ပင္စင္ယူျဖစ္ရင္ေတာ့ တစ္ေန႔ေလာက္ ဘာမွ်မလုပ္ဘဲ အရက္ခ်ည္း ထုိင္ေသာက္ဦးမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ခုေနေကာ မင္းရဲ႕အရက္ မေသာက္ရလို႔လားလုိ႔ ေမးလုိက္မိတယ္။ သူက ျပန္ေျဖတယ္။ ေသာက္ေတာ့ ေသာက္ရတာေပါ့။ ဟုိကိစၥ ဒီကိစၥေတြက ရွိေနေသးေတာ့ ဘယ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေသာက္ရမလဲတဲ႔။ မင္းနဲ႔ ငါ မႏၱေလးေတာင္ေျခက ႏုိဗတယ္လ္မွာ ေသာက္သလုိမ်ဳိးေပါ့လုိ႔ သူက ထပ္ေျပာတယ္။ အဲဒီေန႔က ႏုိဗတယ္လ္က ေရကူးကန္ေဘးမွာထုိင္ရင္း သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘီယာေသာက္ၾကတယ္။ ဘယ္ႏွစ္လုံးမွန္းေတာင္ မမွတ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အခန္း ဘယ္လုိျပန္ေရာက္လုိ႔ သူလည္း သူ႔အိမ္ဘယ္လုိျပန္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အေတာ္ေပ်ာ္ၾကတယ္။ အဲဒါ မင္းနဲ႔ငါ ေနာက္ဆုံးေတြ႔တာ မဟုတ္ဘူးလား။ အဲဒီေနာက္ ေတြ႔ျဖစ္ၾကေသးသလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္တယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျဖတယ္။ အဲဒီေနာက္ တုိ႔ ရွင္းရွင္းမွာ ထမင္းစားၾကေသးတယ္ေလ။ ကုိေက်ာ္ရင္ျမင့္နဲ႔ မသန္းသန္းေတာင္ ပါေသးတယ္ တဲ႔။ ဟုတ္သားပဲ။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မေတြ႔ျဖစ္ၾကဘူး။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္တိ႔ု လင္မယာား ဘုန္းႀကီးဦးပညာေက်ာင္းဘက္က ျပန္လာတာ။ သူ႔ကုိ ဝင္ေခၚတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကုိေက်ာ္ရင္ျမင့္ကုိ သြားေခၚတယ္။ ကုိေက်ာ္ရင္ျမင့္က အစည္းအေဝးလုပ္ေနရာက ထလုိက္လာတာ။ ရွင္းရွင္းမွာ ညစာသြားစားၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ သူေျပာတဲ႔အေၾကာင္းရွိတယ္။ လူမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရသတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဟားလုိက္မိတယ္။ သူက စုိးေအာင္ကုိ နမူနာေပးတယ္။ စုိးေအာင္ကုိ ၾကည့္၊ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာကတည္းက တကၠသုိလ္မွာ ဆရာျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွတယ္။ ဝတ္တာစားတာက အစ ၾကည့္၊ ဘြဲ႕ရေတာ့ ဆရာျဖစ္တယ္မဟုတ္လား။ အဲဒါ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိလုိ႔ေပါ့တဲ႔။ ဒီေတာ ့ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလုိက္မိတယ္။ ငါ့မွာလည္း ရွိခ႔ဲဖူးတာပဲ။ တကၠသုိလ္ကုိ ေရာက္လာတာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိဘူး။ ဘြဲ႕ရသြားေတာ့လည္း ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိဘူး။ ၾကည့္၊ ခုဆို ငါ ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ လမ္းေပၚက လူပဲ။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က သိပ္မေက်နပ္ဘူး။ ဒါ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတယ္ ေခၚသလားလုိ႔ ေမးတယ္။ ဟ၊ ဒါ ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲေပါ့၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိတာကုိက ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုပဲေပါ့။ ဒါ ယုတၱိေဗဒမွာ ေတာက္ေတာ္ေလာ္ဂ်ီ ေခၚတယ္မဟုတ္လားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာရင္း ေမးလုိက္တယ္။ သူက မင္းန႔ဲ က်မွပဲ၊ ယုတၱိေဗဒနာမည္ပ်က္ေတာ့မွာ တဲ႔။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ခု သြားသတိရမိတယ္။ ေမာင္ေမာင္စိန္ေကာ ရွိေသးသလားလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။ ေသတာ ၾကာပါပေကာလုိ႔ သူက ေျဖၿပီး ဟုိတေလာကတင္ ငါနဲ႔ ေတြ႔ေသးတယ္တဲ႔။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္မေမးေတာ့ဘူး။ ဦးျမဝင္ႀကီးေကာ ပင္စင္သြားၿပီလားလုိ႔ သူက ေမးတယ္။ မသြားေသးဘူး။ သူက ငယ္ေသးတယ္။ ပင္စင္ရဖုိ႔ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ လုိေသးတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္း သူက အဓိပတိလမ္းမထိပ္က ဂိတ္နားဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္နားဆီက ျဖစ္ေနေတာ့ သူက လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ မရပ္ဘဲ လွည့္ေျပာတယ္။ တုိ႔ အမရအေဆာင္ဘက္က ဝင္ရေအာင္တဲ႔။ ဒီဂိတ္က ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းလုိ႔ ဆုိေတာ့ မဝင္ခ်င္ဘူးကြာတဲ႔။ ဘာလုိ႔တုန္းဟ၊ ဘယ္က ဝင္ဝင္ ေက်ာင္းထဲေတာ့ ေရာက္တာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းေအာ္လုိက္တယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မေဝးၾကေပတဲ႔ အသံက ပီပီသသ မၾကားရဘူး။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္ ကုိယ္ဝင္ခ်င္ရာက ဝင္ကြာလုိ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ အဓိပတိလမ္းထိပ္မွာ ကားဝင္ကားထြက္မရွိေပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေသခ်ာေအာင္ ဘယ္ညာၾကည့္ေနတုန္း သူက ဘယ္မွမၾကည့္ဘဲ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ေလထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားသလုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေဘးဘီၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာမွ ကားလမ္းကုိ ျဖတ္ကူးလုိက္တယ္။ သူက ေျခလွမ္းေတာ့ အေတာ္သြက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္လုိ႔မမွီနုိင္ဘူး။ အမရေဆာင္ထိပ္က ဂိတ္ေလးဆီေရာက္သြားေတာ့ လူဝင္ေပါက္ကေလးကေန တုိးဝင္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ တံခါးကုိ အေတာ္တြန္းဖြင့္ေနရေသးတယ္။ ဟေကာင္၊ ေနဦးဟလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေအာ္ေပတဲ႔ သူက ၾကားပုံမေပၚဘူး။ အမရအေဆာင္ ေဘးဘက္ျမက္ေတာထဲကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ဒီေကာင့္ႏွယ္၊ လမ္းေပၚက မသြားပဲ ျမက္ခင္းထဲက သြားရတယ္ရယ္လုိ႔ စိတ္ထဲက ျဖစ္မိေပတဲ႔ သူ႔ေျခလွမ္းကုိ မမွီဘဲ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ့္ကုိ ဟုိက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူလုိ႔ ျမက္ခင္းထဲ မေလွ်ာက္ဘဲ လမ္းမအတုိင္း ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ျဗဳန္းဆုိ ရာဂ်ဴးနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ရာဂ်ဴးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားဘဝက အခန္းေတြ ဖြင့္ေပး၊ ပိတ္ေပးရတဲ႔လူ။ သူက အံ႔ၾသသြားပုံရတယ္။ ဘယ္ကုိလာတာလဲလုိ႔ ရာဂ်ဴးက ေမးတယ္။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္ရယ္။ ေက်ာင္းထဲ သြားၾကရေအာင္ဆုိၿပီး ငါ့ကုိ လာႏႈိးတာနဲ႔ လုိက္လာတာ။ ဒီေကာင္ ဘယ္သြားခ်င္လုိ႔လဲ မသိဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ရာဂ်ဴးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးမွ ဘယ္မလဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဖုိးေက်ာ္စိန္လုိ႔ ေမးတယ္။ ေရွ႕နားက သြားႏွင့္ၿပီ၊ မင္းမေတြ႔ဘူးလားလုိ႔ ေမးေတာ့ ရာဂ်ဴးက ေခါင္းခါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ရာဂ်ဴးနဲ႔စကားျဖတ္ၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ ရာမညအေဆာင္ဘက္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ အဓိပတိလမ္းေပၚျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ကုိ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ဒီေကာင္ စစ္ကုိင္းအေဆာင္ဘက္မ်ား ဝင္သြားေလသလားလုိ႔ေတြးလုိက္မိလ ုိ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဓိပတိလမ္းမအတုိင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္။ ေစာေသးလုိ႔လား မသိဘူး။ လူရွင္းတယ္။ ျမဴက်ေနသလုိပဲ။ မႈန္တိမႈန္ဝါးရယ္။ စစ္ကုိင္းအေဆာင္ထိပ္ကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ လူသူေလးပါး မေတြ႔ရဘူး။ ဒီေကာင္၊ ဒႆနိကေဗဒ႒ာနဘက္သြားပုံရတယ္လုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ မဟုတ္ရင္ စာၾကည့္တုိက္ဘက္မ်ား သြားေလသလား မသိဘူးလုိ႔ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ အပန္းေျဖရိပ္သာထိပ္က ရပ္ၿပီး လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ စာၾကည့္တုိက္ဖက္မွာလည္း လူေတြ ရွင္းေနတာပဲ။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တစ္ေယာက္ ေမာင္ေမာင္ႀကီးကုိမ်ား သြားရွာသလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ေမာင္ေမာင္ႀကီးဆီက အင္းစိန္ ႏြားေဆးေပါ့လိပ္ကုိ ဒီေကာင္ ေတာင္းၿပီး ေသာက္ေနက်။ စာၾကည့္တုိက္ထိပ္မွာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီကုိ လာၾကဳိတဲ႔ ကားအျပာကေလးလည္း မေတြ႔ရဘူး။ ညေနတုိင္ဆုိရင္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီက ကားအျပာကေလးနဲ႔ အိမ္ျပန္ေနက်။ ကားမလာေသးရင္ တခါတေလ ေမာင္ေမာင္ႀကီးတို႔ ဦးျမဝင္းတုိ႔နဲ႔ ရပ္ၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဆရာဒင္ႀကီးတစ္ေယာက္ ျဗဳန္းဆုိ ေပၚလာတယ္။ လမ္းဟုိဘက္က ျဖတ္လာပုံရတယ္။ ဆရာက ေရႊသြားေပၚေအာင္ ျပဳံးရင္း ခင္ဗ်ား ဘာလာလုပ္တာလဲလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖုိးေက်ာ္စိန္ကုိ မေတြ႕မိဘူးဗ်လုိ႔ ေျပာၿပီး ဂ်ာ့ဒ္ဆင္ဘက္ သြားမလုိ႔လုိ႔ ေျပာတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔ ထြက္သြားေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အပန္းေျဖရိပ္သာထဲက ျဖတ္ၿပီး ဒႆနိကေဗဒ႒ာနကုိ သြားဦးမွလုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ ဆရာျငိမ္းရဲ႕ကား အမည္းႀကီးမ်ားေတြ႔ရေလမလားလုိ႔ လွမ္းၾကည့္မိေသးတယ္။ အပန္းေျဖရိပ္သာထဲမွာေ မွာင္ေနတယ္။ မီးမဖြင့္ၾကရေသးဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္လာရင္း ေခါင္းေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ပင္ေပါင္ကစားတဲ႔ စားပြဲေပၚမွာ အိပ္ေနတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဒါ စုိးႀကီးပဲ။ အရင္က တကၠသုိလ္အသင္းက ေဘာလုံးကန္တဲ႔ ေခါင္းေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ စုိးျမင့္ႀကီးပဲ။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တစ္ေယာက္မ်ား ေတြ႔႕လုိက္မိသလားလုိ႔ ေမးေတာ့ စုိးႀကီးက ခုနက ဒီနားကျဖတ္သြားတယ္ ထင္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္ေနတာတုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ ငါးမွ်ားသြားမလုိ႔ ဂ်ဳိးႀကီးကုိ ေစာင့္ေနတာတဲ႔။ ဂ်ဳိးႀကီးဆုိတာ ဘေမာင္ႀကီးကုိ ေခၚတာ။ သူက အားကစားမွဴး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဝိဇၹာခန္းမဘက္ဆက္ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ အလင္းေရာင္ သိပ္မရွိသလုိပဲ။ စိတ္ထဲမွာ သိပ္မေသခ်ာဘူး။ ေဆာင္းဝင္စမုိ႔ ထင္တာပဲ။ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ေတြ႔တယ္။ စုိးေအာင္ပဲ။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ ေျပာတဲ႔အတုိင္းပဲ။ တုိက္ပုံနဲ႔ ရခုိင္ပုဆုိးနဲ႔၊ ဆံပင္မ်ားဆုိ ေၾကာ့ေနတာပဲ။ ေဟ့လူ၊ ဘာလာလုပ္တာလဲလုိ႔ သူက အရင္လွမ္းေမးတယ္။ ေက်ာ္စိန္ရယ္ဗ်ာ၊ ေက်ာင္းထဲ သြားခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး လာႏႈိးတာနဲ႔ ထလုိက္လာတာ။ ဒီေကာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္တယ္။ ဗ်ာလုိ႔ စုိးေအာင္ပါးစပ္က အသံထြက္လာတယ္။ ခင္ဗ်ား ေနထုိင္ေကာင္းရဲ႕လားလုိ႔ မဆီမဆုိင္ သူက ေမးတယ္။ ေကာင္းသားပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖၿပီး ႒ာနမွာ ဘယ္သူေတြ ရွိသလဲ။ ဆရာဦးသိန္းဇံတုိ႔ ဆရာမ ေဒၚတင္တင္ထြန္းတုိ႔ေရာက္လာၿပီလားလုိ႔ ေမးေတာ့၊ သူက ဘယ္သူမွ မေရာက္ေသးဘူးလုိ႔ ေျဖတယ္။ ေက်ာ္စိန္မ်ား အဲဒီဘက္မွာ ေတြ႔ခဲ႔သလားလုိ႔ ေမးေတာ့ သူက ေက်ာ္စိန္က မႏၱေလးမွာ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ရွင္းျပမေနေတာ့ဘူး။ သူက၊ ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ႀကီးနားမွာ လုိ႔ ေျပာၿပီး ေလွ်ာက္ထြက္သြားတယ္။  အခု ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရန္ကုန္မွာ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမးလုိက္တာကုိ သူ ၾကားပုံ မေပၚဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒႆနိကေဗဒ႒ာနဘက္ဆီကုိ ဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တင္မကဘူး။ ဘယ္သူကိုမွ မေတြ႔ရဘူး။ ႒ာနမွာ တံခါးေတြေတာင္ မဖြင့္ရေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႒ာနေရွ႕က အုတ္ခုံေပၚမွာ သြားထုိင္ေနမိတယ္။ ေက်ာင္းဝင္းႀကီးက ျငိမ္သက္ေနတာပဲ။ အရင့္အရင္က အတုိင္းပဲ။ ေက်ာ္စိန္ဆုိတဲ႔ အေကာင္တစ္ေကာင္ဟာ လုပ္လုိက္ရင္ ဒီလုိခ်ည္းပဲလုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။ အဲဒီတုန္းမွာပဲ။ အေပၚဘက္က အသံတစ္ခု ၾကားရတယ္။ ဗ်ဳ႕ိဆရာ၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႔ကုိ ရွာလာတာတုန္း တဲ႔။ ဒီေတာ့ အေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ မ်က္ႏွာက်က္အေပၚမွာ ေျခႏွစ္ဘက္ကုိ ၾကဳိးနဲ႔ ခ်ိတ္ထားရင္း ေဇာက္ထုိးမုိးေမွ်ာ္ျဖစ္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔ရတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူတုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္မိတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္က တကၠသုိလ္ဝင္းရဲ႕ အင္ဂ်င္နီယာပါလုိ႔ ေျဖတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ မ်က္ႏွာက်က္ကုိ ထုံးသုတ္မလုိ႔လားလုိ႔ ေမးလုိက္မိတယ္။ မဟုတ္ဘူး၊ ပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ ဆင္ဆီေဘလတီရေအာင္ ေဇာက္ထုိးမုိးေမွ်ာ္လုပ္ၿပီး ေလာကႀကီးကုိ ၾကည့္ေနတာပါလုိ႔ သူက ေျဖတယ္။ ဒီေတာ့မွ ဒီကေန႔ ငါ ဘာမ်ား ျဖစ္ေနသလဲ မသိဘူး၊ အဆီအေငၚကုိ မတည့္ပါလားလုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ ဒါေပတဲ႔၊ သူ႔ကုိ လွမ္းေမးလုိက္မိေသးတယ္။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တစ္ေယာက္မ်ားေတြ႔မိသလားလုိ႔ ေမးေတာ့ သူက လူပုပုတစ္ေယာက္ေတာ့ ခုနက ေလွေပၚ တက္သြားတာ ေတြ႔လုိက္မိတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္ေလွလည္း ေမးလုိက္ေတာ့ သူက မုဆုိး ဂရာခ်ဴးရဲ႕ ေလွေလဗ်ာ။ ေမာင္ေမာင္ႀကီးတုိ႔၊  စုိးႀကီးတုိ႔၊ ဘာဘူၿကီးတုိ႔ ေသာင္းဝင္းတုိ႕ေတာင္ ေလွေပၚမွာ ေတြ႔လုိက္ေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒႆနိက ေဗဒက ေက်ာင္းသားေဟာင္းတစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသဲ႔သဲ႔နဲ႔ ေမာင္ဝဏ(ဏ) လုိ႔ ေခၚတဲ႔ လူကေတာ့ ဟုိတစ္ေန႔က မ်က္လွည့္လာျပတယ္။ သူက ရင္ဘက္ထဲက ေျမြေပြးေတြ၊ ေျမြေဟာက္ေတြ ဆြဲထုတ္ျပတယ္ လုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ၾကံၾကီးစည္ရာဗ်ာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာေတာ့ တကယ္ပါလုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ သူနဲ႔ ပါလာတဲ႔ ေက်ာင္းသားေဟာင္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ စကားတခြန္းေျပာလုိက္တာနဲ႔ ပါးစပ္ထဲက ေရႊဒဂၤါး ငါးမူးျပားေတြ ထြက္လာတယ္လုိ႔ ထပ္ေျပာတယ္။ ဟုတ္ရဲ႕လားဗ်ာ၊ အဲဒီလူက ဘယ္သူတဲ႔တုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေမးလုိက္မိျပန္တယ္။ သူကေတာ့ သူကေတာ့ ကုိေပၚလာဆုိလား၊ ကုိေက်ာ္စြာဆုိသလားပဲ။ လုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားဟာက မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါမ်ဳိးဆုိတာက အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ျဖစ္တတ္တာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ သူက တကယ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္တာပါ။ ဒါေပတဲ႔လည္း တကယ့္ဘဝနဲ႔ အိပ္မက္ဆုိတာက ဘာကြာလုိ႔လဲ။ ဘဝကုိယ္တုိင္က အိပ္မက္တစ္ခုပဲ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ေအးေလ၊ ဒီလုိေတာ့လည္း ဟုတ္တာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ေတြးလုိက္မိတယ္။  ဒီလုိျဖင့္ အိမ္ျပန္အိပ္တာပဲ ေကာင္းတယ္လုိ႔ အေတြးဆက္ရလာတာနဲ႔ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းထိပ္ဘက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ႔မိတယ္။ ဂရာခ်ဴးရဲ႕ ေလွက ဘယ္နားမွာ ဆုိက္လုိ႔ ဘယ္လုိတက္ၾက၊ ဘယ္ကုိ သြားၾကတယ္ဆုိတာေတြေတာင္ မေမးမိေတာ့ဘူး။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ခ်ဳိးၿပီး အင္းလ်ားဘက္ကုိ ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ ဆရာေတြ အေဆာင္နားေလာက္ေရာက္ေတာ့ ငါ ဘယ္ကုိ သြားမလုိ႔ပါလိမ့္လုိ႕ ေတြးၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အင္းလ်ားလမ္းက အေဖ့သူငယ္ခ်င္းအဖုိးႀကီးက ေသတာၾကာၿပီပဲ။ သူ႔အိမ္ကုိေတာင္ အေဖမေသခင္ကပဲ ေရာင္းၿပီး သူ႔ေဆြမ်ဳိးေတြကုိ ခြဲေဝေပးလုိက္တာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္္္ေလာက္ ရွိေရာ့မယ္။ ေနစမ္းပါဦး၊ ငါက အခုဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ကုိ သြားမွာလဲ။ ဘယ္ကုိ ဘာလုပ္ဖုိ႔ သြားမွာလဲ။ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းေပးမွာ ငါ တကယ္ပဲေ လွ်ာက္ေနတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မေသခ်ာဘူး။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္ အဲဒီေန႔က ျပန္လာတယ္။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ အဲဒီေန႔ကတည္းက ေပ်ာက္သြားလုိက္တာ။ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ စုိးေအာင္ ေျပာသလုိျဖင့္ေတာ့ မႏၱေလးမွာပဲထင္တယ္။ အျပင္ဘက္မွာ အလင္းေရာင္ေတြ႔လာရၿပီ။ ကားသံေတြေတာင္ ၾကားလာရၿပီ။ မုိးလင္းေလာက္ၿပီ။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ တစ္ေယာက္ေတာ့ လူေတြနဲ႔ အဆက္အဆံလုပ္ရတာ ျငီးေငြ႕သြားပုံရတယ္။     

(ဖုိးေက်ာ္စိန္အတြက္….)

ျမင့္သန္း
Mandalay Icon
June 2013

Featured Post

ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးထားတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကဗ်ာ

လန္းပန္ဘက္ဆီကျပန္ေတာ့ ဖတ္စရာေတြ ေတြးစရာေတြ ပါလာတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ေက်းဇူးပဲ။ သူနဲ႔က အဲဒီက်မွ ေတြ႔ရသိရတာ။...