January 17, 2013

ေႏြအုိခို မိုးအစ၊ အစိုးမရတာ တိမ္



ေျပာ ရရင္ ေတာ့ လည္း ဖရက္ဒီ ေၾကာင့္ လုိ႔ပဲ ေျပာရ လိမ့္မယ္။ ရန္ကုန္ ကို ျပန္ၿပီး ခုလို ခပ္ၾကာၾကာ ကေလး ေနမယ္ ရယ္လို႔ ကိုယ့္မွာ တစ္ခါ ကမွ် စိတ္ ကူး မရွိခဲ့ ဖူးဘူး။
ကိုယ္တုိ႔ ပင္စင္စား ေတြရွိရာဆီ ဖရက္ဒီ တစ္ေယာက္ အလည္လာေတာ့ အားလံုးက ၀မ္းေျမာက္ ၾကတယ္။ သူ ပင္စင္ရ ကတည္းက ရန္ကုန္မွာပဲ ဆက္ၿပီးေနတယ္။

ကိုယ္ေတာင္ သူလာ ကာမွ အေတာ္ကေလး ေဂါက္ျပန္႐ိုက္ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္အထင္ မွာေတာ့ သူလည္း တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းရွာလို႔ ဒီဘက္ဆီ လာၿပီး ခဏေန တယ္လို႔ ထင္ေနတာ။ ညစဥ္လုိ ဟိုအိမ္၊ ဒီအိမ္မွာ ေသမယ္ဆုိ ေသေလာက္ ေနတဲ့ လူေတြစုၿပီး အတိတ္ အေၾကာင္း ေျပာရင္း ရယ္ၾက၊ ေမာၾကနဲ႔။ ကိုယ္တုိ႔ အရြယ္မွာက အတိတ္ အေၾကာင္းကိုပဲ  ဦးတည္ ေျပာရေတာ့ တာကိုး။ အတိတ္တုန္းက ေရႊထီး ေဆာင္းခ့ဲရ တာကေလးေတြ လြမ္းရတာ။ အနာဂတ္ မွာက ေရႊထီးရံ စရာ အေၾကာင္းကေလး တစ္ခုပဲရွိ ေတာ့တယ္။ ဒါက လည္း ရဟန္းဒကာ၊ ေက်ာင္း ဒကာေလာက္ ျဖစ္ဖူးကာမွပဲ။ အနာဂတ္ ဆိုတာက ဘယ္သူ ကမွ် သိပ္မမွန္း ရဲေတာ့တဲ့ အရြယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရစ တုန္းက ေျပာေလ့ရွိတဲ့ ႏွစ္ ေလးဆယ္ စီမံကိန္းတုိ႔၊ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ စီမံကိန္းတို႔ ဆိုတာ ကိုမေျပာနဲ႔၊ မနက္ျဖန္ မနက္ အိပ္ရာက ႏိုးလုိ႔ အိပ္ရာက ထႏုိင္၊ မထႏိုင္ ဆိုတာကို ေတာင္ သိပ္စဥ္းစား ၾကည့္လုိ႔ မျဖစ္ ေတာ့ဘူး။ သတင္းစာ မွာ နာေရး ေၾကာ္ျငာမွာ ကိုယ့္ နာမည္မပါ ေသးရင္ အသက္ ရွင္ေန ေသးတယ္။ ပါလာရင္ ေတာ့လည္း ကိုယ့္နာမည္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ဖတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ ပစၥဳပၸန္တည့္ တည့္မွာ ေနရတယ္ ဆိုတာက ခုအရြယ္မ်ဳိး ကိုေျပာတာပဲ။ ခု အရြယ္က ပစၥဳပၸန္မွာ ေနႏိုင္ ရင္ေန။ မေနႏုိင္ရင္ ေသလုိ႔ ေျပာဖုိ႔ ေကာင္းတဲ့ အရြယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့ မနက္ ဘက္ ေဂါက္႐ိုက္ ေနၾကတုန္း ဖရက္ဒီက ေမးတယ္။ ၿပီးရင္ ဘာမ်ား လုပ္စရာ ရွိသလဲတဲ့။ မရွိရင္ သူနဲ႔ ထမင္း လုိက္စား စမ္းပါလို႔ ေျပာတယ္။ ကိုယ္ ကေတာ့ ခုနက ေျပာသလုိပဲ။ မေသႏုိင္ ေသးလုိ႔သာ ဟုိလုပ္ ဒီလုပ္ ေလွ်ာက္လုပ္ ေနတဲ့လူ။ ဘာမွ် ႀကီးႀကီးက်ယ္ လုပ္ စရာမရွိဘူး။ ဒီျပင္ ခ်ိန္းခ်က္ ထားတာလည္း မရွိဘူး။ ဖုိးေစာထြန္းလို အားရင္ အဂၤလိပ္စာ အလကား သင္ေပး တာမ်ဳိး၊ သၿဂႋဳဟ္ ကိုးပိုင္းကို ရွင္းျပ တာမ်ဳိး၊ သင္တန္းေပး တာမ်ဳိးေတြ မရွိဘူး။ တစ္ သက္လံုး အမႈေတာ္ ထမ္းလာ ရတဲ့လူ။ ေျပာင္ေျပာင္ေျပာ ရရင္ေတာ့ အမႈထမ္း ဆိုတာ က တျခားလူေတြ အလုပ္ လုပ္ေပး ေနရတာ။ ဒီေတာ့ ပင္စင္ ယူၿပီေဟ့ ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေနခ်င္တယ္။ မင္း ငါ့ကို ထမင္း ေကၽြးခ်င္ တာသက္သက္ေတာ့ မဟုတ္ ဘူး၊ မဟုတ္လားလို႔ ေမးေတာ့ သူက ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စကားကေလး ေျပာစရာ ရွိလုိ႔ ပါတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္တုိ႔ ႏွစ္ ေယာက္သား ေဂါက္႐ိုက္ၿပီး ေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္ ထိပ္ နားဆီက စားေနက် တ႐ုတ္ ထမင္း ဆိုင္ဆီ သြားစားၾက တယ္။ ကုိယ္လည္း အိမ္ ခဏ၀င္ၿပီး တပည့္ တပန္း ေတြ ကန္ေတာ့ ထားတဲ့ ၀ီစကီ ပုလင္း ကေလး ၀င္ဆြဲ လုိက္တယ္။ ကုိယ့္အေန နဲ႔က ေန႔လယ္ ေန႔ခင္း ဘက္ေသာက္ ေလ့မရွိေပ တဲ့လည္း ဆံုးသြား တဲ့ ဆရာ၀န္ ကိုေမာင္ကေလး က မွာထားဖူးတယ္။ အဆီ အဆိမ့္ စားတဲ့အခါ ၀ီစကီ ကေလးတစ္ခြက္ စႏွစ္ခြက္ စေသာက္ေပး ကိုဘေမာင္ဆို လို႔ပဲ။ ဒီထမင္း ဆုိင္သြားရင္ ေတာ့လည္း ကိုယ္က ၀က္ သားေပါင္း မွာေလ့ရွိတယ္။ ေလငြန္က ၀က္သားေပါင္း ေလာက္ မေကာင္းေပ တဲ့လည္း အလြမ္းေျပတယ္။ ၀က္သား ေပါင္းနဲ႔ ၀ီစကီကလည္း လိုက္ တယ္။ ၀ီစကီက အဆီေၾက သတဲ့။ ဒီေတာ့ ၀ီစကီ ေသာက္ ခ်င္လို႔ ရွာၾကံ ဆင္ေျခေပး တာပဲလုိ႔ အျပစ္တင္ ခ်င္လည္း တင္။ တင္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ က ကိုရင္ေမာင္တင့္ သား ေျပာထား သလုိ ျပန္ေျပာရမွာ ပဲ။ လူဆိုတာ ဆင္ေျခရွိရ တယ္။ ဆင္ေျခ မရွိရင္ ႏြားနဲ႔ တူသြား လိမ့္မယ္တဲ့ ကိုင္း။ ကိုယ့္အေနနဲ႔ ကေတာ့ အသက္ မရွည္ကာမွ ေနကေရာ။ ရွင္ ေနတုန္းေတာ့ လူစင္စစ္က ေန ႏြားဘ၀ အေရာက္ မခံႏိုင္ ဘူး။

ဖရက္ဒီက ကိုယ္တုိ႔ ဖုိးေစာထြန္း တို႔ထက္ ငယ္ တယ္။ စကား ေျပာရင္ သူ႔ ကိုယ္သူ ကၽြန္ေတာ္လုိ႔ပဲ ေျပာ ေလ့ရွိတယ္။ ငယ္ငယ္ႀကီး ႀကီး။ သူ႔ကိုယ္သူ ကၽြန္ေတာ္ လို႔ပဲ ၫႊန္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဖုိးေစာထြန္းက ေျပာေလ့ရွိ တယ္။ ၾကည့္ဘေမာင္။ ယဥ္ ေက်းတယ္ဆုိတာက အဲသလုိ မ်ဳိးကြတ့ဲ။ ဟုတ္ေလာက္ တယ္။ ကိုယ္ တို႔လုိ ပတ္ဗ လစ္ဆားဗင့္ ျဖစ္လာတာနဲ႔ သူနဲ႔ယွဥ္ရင္ ကြာတယ္။ ကိုယ္ တုိ႔ကေတာ့ တျခားလည္း လုပ္မစား တတ္။ တျခား အလုပ္လည္း မရွာတတ္။ ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရး လုပ္ဖုိ႔ ဆိုတာ ကလည္း မစဥ္းစားရဲ တဲ့လူမ်ဳိး။ ဒီေတာ့ ပတ္ဗ လစ္ဆားဗင့္ ဆိုတာကလြဲလို႔ ဘာမွ် မျဖစ္ႏုိင္တာ။ ျမန္မာလို တည့္တည့္ ဘာသာျပန္ ရရင္ ေတာ့ ျပည္သူ႔ ကၽြန္ေပါ့။ ေခါင္းမရွိတဲ့ ႏြားေတြရဲ႕ ကၽြန္ျဖစ္ရတာ ထက္ေတာ့ သာမွာေပါ့။ ဖရက္ဒီ က်ေတာ့ ကိုယ္တုိ႔လို မဟုတ္ဘူး။ အေဖ ကိုယ္တုိင္က အုိင္စီ အက္(စ)။ ဒီေတာ့ သားကို ငယ္ကတည္း က အနည္းဆံုး ဘီစီအက္(စ) ေလာက္ျဖစ္ဖို႔ ပ်ဳိးေထာင္ လာခဲ့တာ။ ေကာ လိပ္ေရာက္ရင္ ဘယ္လုိ ဘာသာတြဲ မ်ဳိး ယူဆိုတာက အစ စီမံေပးတယ္။ ကိုယ္တုိ႔လုိ ၾကံဳရာယူၿပီး ဘြဲ႕ရ လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီျပင္ ယဥ္ေက်း ျခင္း၊ သိမ္ေမြ႕ျခင္း၊ တုိင္းႀကီး ျပည္ႀကီးသား ဆန္ျခင္းဆို တာေတြကို မက္ထရစ္ မေျဖ ခင္ကတည္းက သူ႔ အေဖက သင္ၾကား ေပးထားတာ။ မယ္ နာရွိတဲ့လူ။ ဂ႐ူးမင္း ေကာင္း တဲ့လူ။ ဒီေတာ့လည္း ဖရက္ ဒီက ကိုယ္တုိ႔လို ပတ္ဗလစ္ ဆားဗင့္ ေတြနဲ႔ ကြာတာ အမွန္ ပဲ။ ကိုယ္တုိ႔က ဇြန္း၊ ခက္ ရင္းကိုင္ တာေတာင္ ရာထူး ကေလးရ လာကာမွ အေတာ္ သင္ယူခဲ့ရ တဲ့လူမ်ဳိး။ ေျပာရ ရင္ေတာ့ ကုိယ္တို႔က ၾကက္ ေပါင္ကို ဓားနဲ႔ ခက္ရင္းနဲ႔ ျဖတ္ရင္ အ႐ိုးမွာ အသားက က်န္ေသးတယ္။ သူက ငါး ဖယ္ကို ဓားနဲ႔ ခက္ရင္းကုိင္ ၿပီး အ႐ုိးႏႊင္ ႏုိင္တယ္။ ကိုင္း။ ရွင္းၿပီလား။ ညားေတာ့ ေဇရဘာ ဒီအစပ္ မခင္ေလး ဆိုတာနဲ႔ ညားတယ္။ ပပ၀တီ တုိ႔လာတဲ့ ကမလ္ပါရွား အရပ္ က အဆက္အႏြယ္ ေပါ့ဗ်ာ။ အစပ္မ ကေလး။ ပ်ဥ္းမနား ဘက္ဆီက သူေဌးသမီး။ ေခ်ာ႐ံုလွ႐ံု မဟုတ္ဘူး။ အင္မ တန္ မဟာဆန္တာ။ မႏၲေလး သူ အညိဳမေတြ ငိုၾကရ ေလာက္ေအာင္ မဟာဆန္ တာမ်ဳိး။ ဒါေပတဲ့ ငယ္ငယ္နဲ႔ ဆံုးသြား ရွာတယ္။ တတိယ ကေလး ေမြးၿပီး မီးတြင္းက အထြက္မွာ တင္ပဲ။

ကိုဘေမာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ အကူအညီ ေတာင္းခ်င္လို႔ ဖရက္ဒီက ေျပာ တယ္။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ ဆိုရင္ ျငင္းစရာ မရွိပါဘူးလုိ႔ ကိုယ္က ေျဖလုိက္တယ္။ ကိုဘေမာင္ တတ္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥပါလုိ႔ သူကေျပာေတာ့ ကိုယ္က ဘာမွ် မေမးေသးဘဲ ဆက္ၿပီး နားေထာင္ ေနလုိက္ မိတယ္။ သူက ေျပာတယ္။ အင္းယားၿမိဳင္ ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မွာ ႏွစ္လ၊ သံုးလ ေလာက္ ေနေပး ေစခ်င္တယ္ တဲ့။ ဒီေတာ့လည္း ဘာျဖစ္လို႔ တုံးလို႔ ကိုယ္က ေမးလုိက္ မိတယ္။ သူက ေဘးဘီကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္ လုိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ လန္ဒန္ကို ခဏ သြားမယ္လို႔။ ေျမးကေလး ေတြကို သြားေတြ႕ ခ်င္လုိ႔တ့ဲ။ အင္း။ ဆိုင္ မဆုိင္ေတာ့ မသိ ဘူး။ ဒီအေၾကာင္း ကေလး ေတာ့ ထည့္ေျပာ ဦးမွ။ ဒီတုန္း က ႏုိင္ငံျခားသြား ဖုိ႔ဆုိတာ အေတာ္ခက္တယ္။ ပတ္စ ပုတ္ရ ဖုိ႔ကို မလြယ္တာ။ ႏုိင္ငံ ျခားသြားမဲ့ လူေတြ အတြက္ အခက္ခ်ည္းပဲ။ ဖရက္ဒီ တုိ႔လို မင္းႀကီး ဘ၀ကေန အတင္း ကို ထြက္ခြင့္ ေတာင္းၿပီး ထြက္ ထားရတဲ့လူ ဆုိရင္ ပိုဆုိးေသး တယ္။ ႏုိင္ငံျခား သြားမဲ့ လူဆို ရင္ တျခားလူ မေျပာနဲ႔။ မဆီ မဆုိင္ ရပ္ကြက္ ေကာင္စီက ေတာင္ ေငြညႇစ္တဲ့ ေခတ္။ ႏုိင္ငံျခား ခဏသြားရင္ သြား တဲ့ လူရဲ႕ အခန္းတုိ႔၊ အိမ္တုိ႔ကို ေမာင္ ပုိင္စီး တဲ့ေခတ္။ ေငြ ညႇစ္ခ်င္ရင္ အက္(စ)ဘီကို မေတာ္မတည့္ သတင္းေပး ၿပီး ေငြညႇစ္လုိ႔ ရတဲ့ေခတ္။ ဒီေတာ့လည္း ဖရက္ဒီက ေဘးဘီၾကည့္ ၿပီးမွေျပာတာ က အဲသလုိမ်ဳိး ေတြကို ေၾကာက္ရလို႔ပဲ။ မင္းပတ္စ ပုတ္ရ ၿပီးၿပီလားလုိ႔ ေမးၾကည့္ ေတာ့ ရၿပီ။ ဒါေတာင္ ေတာ္မီကို ေျပာျပ လိုက္လို႔ သူကိုယ္တိုင္ အဘုိးႀကီးဆီ သြားေတြ႕ၿပီး ေျပာေပးလုိ႔ရ တာလို႔ ေျပာျပတယ္။ ဟုတ္ တယ္။ အဲဒီတုန္းက ပတ္စ ပုတ္ တစ္ခုရ ဖုိ႔ဆိုတာ ေကာင္း ကင္အထိ တက္ၿပီး တိမ္ၫြန္႔ စားႏုိင္တဲ့ လူေတြနဲ႔ သိမွ ရတဲ့ ေခတ္။ အယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ တုိ တုိေျပာ ရရင္ ေတာ့ကိုယ္လည္း ဖရက္ဒီရဲ႕ အင္းယားၿမိဳင္ထဲ က အိမ္မွာသြားၿပီး ေနျဖစ္ ေတာ့တာ။ ႀကီးႀကီးက်ယ္ က်ယ္ ဘုိလို ေျပာရရင္ေတာ့ ေဟာက္(စ)စစ္တင္းေပါ့။ ဟန္က်တာက ဖရက္ဒီရဲ႕ လူယံု ေမာင္ထြန္းေရႊ ကလည္း ေနာက္ေဖး တန္းလ်ားမွာ ရွိေန ေတာ့ ဟန္က်သြားတယ္။ သူကပဲ ေဂါက္ကြင္း သြားတဲ့ အခါ ဖရက္ဒီရဲ႕ ကားနဲ႔ေမာင္း ပို႔တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖုိးေစာ ထြန္းလည္း ရန္ကုန္ လာရင္း ဖရက္ဒီ အိမ္မွာပဲ ကိုယ္နဲ႔ အတူ ႏွစ္ပတ္ေလာက္လာ ေနေသးတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ တစ္ပတ္ တစ္ခါေလာက္ ကိုးမုိင္က ကလပ္မွာ ေဂါက္သြား႐ိုက္ တယ္။ ကိုယ္တုိ႔ အဖြဲ႕ေတြ လည္း ရွိေန ေသးတာကိုး။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ေတာ့ မနက္ တုိင္းလုိလို တကၠသုိလ္ေလွ သင္းဘက္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္ ျဖစ္တယ္။ ကုိယ္တုိ႔တုန္းက ေတာ့ အဲဒီက ဘေလဇာက ေလး၀တ္ႏိုင္ရင္ ေက်ာင္းသူ ေတြက အေတာ္ ၫြတ္ၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တုိ႔ ေအာက္ ဘက္တန္းေတြ ဆီက ေက်ာင္း သားေတြက စာစပ္ ၾကေသး တယ္။ ဘုတ္ကလပ္ မွာေနာ္ အယုတ္အျမတ္ မေရြးသမုိ႔ သူေဌးသား မွန္ရင္ မင္ဘာပါ တဲ့ခင္ဗ်ာ့ ဆိုပဲ။ ဟုတ္တုတ္ ဟုတ္တုတ္ ရယ္ပဲ။ ကိုယ္တုိ႔ ကေတာ့ အဲဒီစာရင္း ထဲလည္း မ၀င္ႏိုင္။ အားကစား ဆိုတာ က သြားယားလုိ႔ ေျပာရတဲ့ အေၾကာင္း ေလာက္ပဲ။ သို႔ ေပတဲ့ ခုလုိ အရြယ္ကေလးရ လာေတာ့လည္း ကိုယ္လက္ လႈပ္ရွား တာကေလး ေတာ့ လုပ္ရေသး တာေပါ့။ အား ကစား အေနနဲ႔ မဟုတ္လွဘူး။ မေသခင္ ကိုးလုိး ကန္႔လန္႔ ျဖစ္မေန ႐ံုတင္ပါ။ ေျပာရရင္ ေတာ့လည္း ကိုယ္လက္လႈပ္ ရွားတယ္ဆုိတာက တကယ့္ ကို စကားေနာက္ တရားပါ ေျပာရတာ မ်ဳိးပဲ။ ကုိယ္ရယ္၊ လက္ရယ္ဆုိေပတဲ့ ေျပာမယ္ ဆို ေျခေထာက္ကေလးရယ္၊ လက္ကေလးရယ္ပဲ လႈပ္ႏုိင္ တဲ့ အရြယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ ကိုယ္တို႔၊ ခါးတို႔ဆုိတာက ဘယ္မွာ သိပ္လႈပ္ႏုိင္ေတာ့ လို႔လဲ။ တျခားေနရာ မေျပာနဲ႔။ ေဂါက္႐ိုက္ ရင္ေတာင္ ခါးကို ညႇာ႐ိုက္ ေနရတာ။ ခါးမ ေကာင္း၊ ခရီးမတြင္ အသီး တင္ခ်င္ဦးေတာ့ အရည္က မရႊမ္းေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ အရြယ္ လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ေျပာတတ္ၾက တာ မဟုတ္ဘူးလား။ အင္း။ ေလွသင္း ဘက္ဆီ မနက္တိုင္း လုိလို ေလွ်ာက္ၿပီး ထိပ္နား ဆီက ထုိင္ခံု ကေလးမွာ တစ္ ေအာင့္ တစ္နား ထုိင္ေနတယ္။ ေအာက္ဘက္ ထိေတာ့ မဆင္း ေတာ့ဘူး။

အဲဒီ အေၾကာင္း ကေလး ကို ကိုယ္က ေျပာခ်င္တာ။ အဲဒီ ခုံကေလးမွာ ထုိင္ၿပီး နား ေနရင္ သူငယ္မႏွစ္ ေယာက္ အျမဲလို ေအာက္ဘက္ထဲဆီ က တက္လာတာနဲ႔ တုိးတယ္။ သူတို႔က ထရက္ဆု ကိုယ္စီ ၀တ္လုိ႔။ ေလွေလွာ္ၿပီးလို႔ျဖစ္ ရင္လည္း ျဖစ္မယ္။ ႐ိုး႐ုိး ထြက္လမ္းေလွ်ာက္ ၾကတာ လည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ ကိုယ္ေတာ့ မေျပာ တတ္ဘူး။ သူတုိ႔ေလွ်ာက္တက္ လာတဲ့ လမ္းကေလးက ေမာ့ေတာ့ ကေလးမို႔ ကိုယ္ထုိင္ ေနတာနဲ႔ မတုိးလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ မ်က္ႏွာ ခ်င္းဆိုင္ တုိးသလို မ်ဳိးဆိုေတာ့ လည္း စေတြ႕တဲ့ ေန႔ကတည္း က ကုိယ္က ျပံဳးျပ လုိက္မိ တယ္။ သူတို႔ ကလည္း ျပံဳးျပ ၾကရွာတယ္။ ဒါကေတာ့ သိပ္ ဆန္းတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူး။ လူေပၚ လူေဇာ္ လုပ္နည္းထဲ မွာကိုက ေရးထား သမုိ႔လား။ ေတြ႕လွ်င္ ေတြ႕ခ်င္း ေမတၱာရွိ ေစေသာ နည္းကား ျပံဳးပါဆုိ တာေလ။ ေမတၱာ မရွိေတာင္ မ႐ိုင္းဘူး ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ႏွစ္ ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူငယ္မေတြက ကိုယ့္ကို ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဂြတ္ေမာ နင္း အန္ကယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ လည္း ကိုယ္က ဂြတ္ေမာနင္း လို႔ တုံ႔ျပန္ရ တာေပ့။ ဒါမွ လည္း တုိင္းႀကီး ျပည္ႀကီး သားပီသ မွာေပါ့။ ဒီျပင္ မနက္ တုိင္းကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ လာတာ လမ္းမွာ ေတြ႕တဲ့လူ ေတြက ဂြတ္ေမာနင္းရယ္လို႔ ႏႈတ္မဆက္ ၾကဘူး။ မယုတ္ မလြန္၊ ျပံဳးျပတာမ်ဳိး။ ေခါင္း ကေလး ညိတ္ျပတာ မ်ဳိးေလာက္ ပဲရိွတယ္။ ဒီေတာ့လည္း သန ႐ုပၸျဖစ္တဲ့ သူငယ္မ ႏွစ္ေယာက္ က ကိုယ့္ကို ျပံဳးျပတာ၊ ဂြတ္ ေမာနင္းရယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္ တာဟာ စိတ္ထဲမွာ ႀကီးမား တဲ့ေက်နပ္မႈ တစ္ခုေတာ့ ရသြား တာပဲ။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ မိုးအလင္း မွာ အ႐ိုးအရင္း ကိုက္ရင္း ေက်နပ္တတ္တဲ့ ေခြးေလတစ္ ေကာင္ လိုပဲလို႔ ေျပာခ်င္ေျပာ။ ဒီသူငယ္မ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကိုယ့္ ရဲ႕မနက္တိုင္း ဆက္ဆံေရးဟာ အျပံဳးနဲ႔ ဂြတ္ေမာနင္းပဲ။ ဘာမွ မပါဘူး။ ဘာမွ် မပိုဘူး။ ဒါေပတဲ့ အေတာ္ကေလး ၾကာလာေတာ့ မနက္တိုင္း အဲဒီအျပံဳးနဲ႔ အဲဒီဂြတ္ေမာနင္း ကို ကိုယ္က ေမွ်ာ္လင့္ေန လာမိတယ္။ တပ္မက္လာ မိသလိုပဲ။ ကိုယ္လည္း မနက္ တိုင္း အခ်ိန္မွန္မွန္ လမ္းေလွ်ာက္ ၿပီး အဲဒီ ထိုင္ခံုကေလး ဆီမွာ သြားထိုင္ေန မိလာ တတ္တယ္။

ဖိုးေစာထြန္း ေရာက္လာ ၿပီး မၾကာခင္ တစ္ေန႔ေတာ့ သူကပါ ကိုယ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ လိုက္မယ္လို႔ ျဖစ္ကေရာ။ ဒီေတာ့ အိမ္က ခုနစ္ နာရီထြက္ မယ္။ အသင့္ လုပ္ထားလို႔ပဲ အသိေပးထား လိုက္မိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေတာ္မီကလည္း လိုက္မယ္လို႔ ေျပာျပန္တယ္။ သူက အင္းလ်ားလမ္း စိန္ၾသ ဂတ္စတိုင္း ေက်ာင္း နားဆီက ေစာင့္မယ္တဲ့။ သူက အဲဒီ ဘက္ထဲ ဆီမွာေနတာ။ အဲဒီေန႔ မနက္ေတာ့ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ ေယာက္သား အိမ္ကထြက္ မလာခင္ အျပင္က ျပန္လာ တဲ့ေမာင္ထြန္းေရႊ နဲ႔ ဂိတ္နား ဆီမွာဆံုေတာ့ သူက ေျပာ တယ္။ ဆရာႀကီး ထီးေလး ဘာေလး ေဆာင္သြား ပါလား။ ကေန႔ တိမ္နည္းနည္း ထူ တယ္တဲ့။ ကိုယ္လည္း ေမာ့ ၾကည့္လိုက္ မိတယ္။ တိမ္ ေတြ ထူတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ မိုးရြာေလာက္ ေအာင္ေတာ့ မထူဘူးလို႔ ထင္ရတာပဲ။ မရြာေလာက္ ပါဘူးကြာ လို႔ သူ႔ကို ျပန္ေျပာ လိုက္ေတာ့ တန္ခူး-ကဆုန္။ ေႏြအကုန္ မိုးအကူးဟာ အေျပာရက်ပ္ တယ္။ တြက္ရ ခက္တယ္လို႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါေပ တဲ့ ကုိယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ထီးမယူ ေတာ့ဘဲ ထြက္လာခဲ့ လိုက္ၾကတယ္။ အင္းလ်ား ၿမိဳင္ထဲက ေနာက္ေဖးလမ္း ၾကားကေန ျဖတ္ၿပီး အင္း လ်ားလမ္းေပၚ တက္။ အင္း လ်ားလမ္းေပၚ ေရာက္ေတာ့ ေတာ္မီနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သူက ေတာ့ ေဂါက္႐ိုက္ရင္ ေဆာင္း တဲ့ထီးနဲ႔။ မင္းက ထီးနဲ႔ပါ လားလို႔ ဖိုးေစာထြန္းက သူ႕ကို လွမ္းေျပာ လိုက္ေတာ့ သူက ေကာင္းကင္က တိမ္ ေတြဆီ လက္ညိႇဳး ထိုးျပရင္း အစိုးမရ ဘူးတဲ့လို႔ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔ လိုပဲ အစိုးမရ တဲ့အရြယ္ ေရာက္ၿပီတဲ့။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ လည္း မေနႏိုင္ဘူး။ အရင္က ေတာ့ မင္းကိုယ္မင္း အစိုးရ တယ္လို႔ ထင္လို႔လားလို႔ လွမ္းေမး လိုက္တယ္။ ခု ေလာက္ေတာ့ မဆိုးေသးဘူး ေပါ့ဗ်ာတဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဟုတ္ေလ မလားဘဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္တို႔သံုး ေယာက္သား တကၠသိုလ္ ေလွသင္းဘက္ဆီ ေလွ်ာက္ခဲ့ ၾကတယ္။ ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ထိုင္ ေနက်ခုံ ကေလးမွာ ပဲ သံုးေယာက္သား ထိုင္ လိုက္ၾကရင္း ေရာက္တတ္ရာ ရာ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေျပာ ေနမိၾကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူငယ္မေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေမွ်ာ္ေန လိုက္မိတယ္။ ေပၚ လာခ်ိန္တန္ေပတဲ့ ေပၚမလာ ၾကဘူး။ ကိုယ္လည္း လက္ ပတ္နာရီကို အမွတ္ မထင္ ၾကည့္မိ လိုက္ေသးတယ္။ ၈ နာရီေတာင္နီး သြားၿပီ။ အဲဒီ တုန္း မိုးဖြဲ ကေလးေတြ စၿပီး က်လာတယ္။

ဒီေတာ့ ဖိုးေစာထြန္းက သြားၾကမွ ထင္တယ္လို႔ ေျပာ တယ္။ ေတာ္မီက အလ်င္ဆုံး ထိုင္ရာက ထတယ္။ လူသံုး ေယာက္ ထီးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေတာ့ မျဖစ္ဘူး ထင္တယ္လို႔ ကိုယ္ ေကာက္ခ်က္ ခ်လိုက္မိ တယ္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ၀င္ မိုးခိုၾကရ ေအာင္လို႔ ဖိုးေစာ ထြန္းဆီက အၾကံေပး စကား ထြက္လာေတာ့  ေတာ္မီေရာ ကိုယ္ပါ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္ လိုက္မိတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲ မွာေတာ့ ကိုယ္တို႔ ငယ္စဥ္က တကၠသိုလ္လို ၀င္ခ်င္၀င္၊ ထြက္ခ်င္ထြက္ လုပ္လို႔ရမယ္ ထင္ေနပံု ရတယ္။ ဆရာတင္ တို႔ရိွစဥ္က ေျပာဖူးတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း တိုက္ဆိုတာက ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းတိုက္ႀကီး မ်ားလိုပဲ။ ပညာ တစ္စံုတစ္ရာ အတြက္ ၀င္သူ၀င္၊ ထြက္သူ ထြက္နဲ႔ အတားအဆီး အပိတ္ အပင္ မရိွတဲ့ ေနရာ။ ခုေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းတဲ့ ဘက္က ရွာၾကံ ေျပာမယ္ ဆို ရင္ေတာ့ ဖိုးကို ေျပာဖူး သလို ေျပာရမွာပဲ။ တို႔တကၠသိုလ္ ႀကီးလည္း ခုကာမွ သိကၡာရိွ လာေအာင္ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္တို႔က အေစာင့္ အၾကပ္ ထားေပးတာ ဟလို႔ ေျပာရမွာ။ အီေကာ္ေနာမစ္ အင္စတီက်ဳနဲ႔ ဘြဲ႕ႏွင္း သဘင္ ေနာက္နားဆီမွာက လူ၀င္ ေပါက္ေတာ့ ရိွတယ္။ ဒါေပ တဲ့ ရဲေဘာ္ေလး တစ္ေယာက္ ေသနတ္ ကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေန ေလရဲ႕။ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ေရာက္ရင္ ေတာ့ျဖင့္ ဖိုးေစာ ထြန္း ေျပာသလို မိုးခို စရာက အပံုခ်ည္း ပဲ။ ဒါေပတဲ့ ၀င္ဖို႔ ခက္ေလ မလားပဲ။ ေတာ္မီ ကလာဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာ ၾကည့္မယ္။ မဟုတ္ရင္ မိုးမိ လို႔ အေအးမိၿပီး ေလွ်ာကုန္ မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ေျပာ ရဦးမယ္။ ကိုယ္တို႔အေခၚ ေတာ့ ေတာ္မီ နာမည္က ဂဲဂဲ။ အဲဒီ နာမည္ကိုေတာ့ ဖိုးကိုက ေပးထားတာ။ လင္း၀က္ႀကီး မ်ားဟာ ည က်ေပၚလာၿပီး မိုးလည္း လင္းရာ ေပ်ာက္ကုန္ ၾကသ တဲ့။ လင္း၀က္ႀကီးကို မေတြ႕ ရေပတဲ့ သူတို႔ ေအာ္သံ ဂဲဂဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ၾကားေနရ ေသးတယ္တဲ့။ ဟုတ္ေတာ့ လည္း ဟုတ္တယ္။ ေတာ္မီ က ဂဲဂဲလို႔ အသံက်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ျမည္ႏိုင္ ေသး တယ္။ ေခတ္နဲ႔ စနစ္နဲ႔ အံသိပ္ မ၀င္လွတာနဲ႔ ေတာ္မီခမ်ာ သာသာ ႏွင္ထုတ္၊ အလုပ္ ျပဳတ္ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့ ရတာ။ ထိပ္ပိုင္းက ႀကိတ္၀ိုင္နဲ႔ ကျဖင့္ အဆက္ အသြယ္ေတြ ရိွေနေသး တယ္။ ေတာ္႐ံု အတားအဆီး အစစ္အ ေဆးရိွရင္ “ေဟ့၊ ငါ ပါကြ”လို႔ ေခါင္းေထာင္ျပလို႔ ရႏိုင္ တဲ့လူ၊ ဒီေတာ့လည္း သူ႔ကို ေရွ႕တန္းတင္ရင္း ဘြဲ႕ ႏွင္းသဘင္ ခန္းမေနာက္က တကၠသိုလ္၀င္း ထဲ၀င္တဲ့ လူ ၀င္ေပါက္ကေလး ဆီကို ခ်ဥ္း ကပ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ရဲေဘာ္ ကေလးကို ေတာ္မီက အက်ဳိး အေၾကာင္း ေျပာၿပီး “...ငါ ပါကြ” လုပ္လိုက္ ပံုရတယ္။ အဆင္ေျပ သြားတယ္။ အဲဒီ တုန္း ကိုယ့္ေခါင္းထဲ မွာေတာ့ မနက္တိုင္း ေလွသင္းဘက္ ဆီက ထြက္လာတဲ့ သူငယ္မ ႏွစ္ေယာက္ ကိုမ်ား မင္း သတိ ထားလိုက္မိ လိုက္သလားလို႔ ေတာ့ ေမးလိုက္ ခ်င္သား။ တစ္မ်ဳိး တစ္မည္ ထင္ၿပီး အထဲ မ၀င္ရဘူးလို႔ ေျပာမွာစိုးတာ နဲ႔ အသာၿငိမ္ ေနလိုက္ ရတယ္။

ဘြဲ႕ႏွင္း သဘင္ေဘး နားဆီက အရိပ္ေအာက္မွာ ရဲေဘာ္ကေလး တစ္သိုက္နဲ႔ ရပ္စကား ေျပာေနတုန္း သူတို႔ အရာရိွက အန္ကယ္တို႔ အၾကမ္းေသာက္ ခ်င္ရင္ ေသာက္ၾက ပါလားလို႔ဆို တာနဲ႔ ကိုယ္တို႔လည္း မိုးတိုး မတ္တတ္ရ ပ္ရင္း အၾကမ္း ေသာက္၊ စကားေျပာ ျဖစ္သြား တယ္။ ေတာ္မီကိုေတာ့ နည္း နည္း ရိွန္ၾကတယ္။ ဖိုးေစာ ထြန္းကေတာ့ ေလေကာင္း အေၾကာင္း စံုဆိုတဲ့ လူမ်ဳိး၊ ေရွ႕ျဖစ္ေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္ ေတြက သူ႔မွာ တစ္ေထြး ခ်ည္း။ ကိုယ္ကေတာ့ ေရာ ယိမ္းလိုက္ ဘသား ယိမ္း လိုက္ တစ္သက္လံုး လုပ္ လာေတာ့။ အတိတ္ျပန္ေန လို႔ကျဖင့္  နိဗၺာန္ေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ မူနဲ႔အသက္ ရွင္ေနတာ။ ခုကာမွေတာ့ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မွာ ျမဳပ္ မသြား႐ံု ႏွာေခါင္း ေဖၚၿပီး ႏြားမ်ား ေရကူးသလို ေခါင္း တေမာ့ေမာ့ လုပ္ေနတာ။ ေက်ာင္း၀င္းႀကီးကို လွမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿငိမ္သက္ ေနတာပဲ။ သြားသူ လာသူ ရိွေပတဲ့ ရွင္းေန သလိုပဲ။ ေစာ လည္း ေစာေသး လို႔ျဖစ္မယ္။ တို႔တုန္းကေတာ့ ဘယ္သို႔ ဘယ္ပံုရယ္လို႔ ဖိုးေစာထြန္း က သူ႔ထံုးစံအတိုင္း အတိတ္ တမ္း၊ အလြမ္းေျပ၊ ေလျပ ဇာတ္နဲ႔ စင္တင္ေနတုန္း ဗိုလ္ မွဴးကေလးက အန္ကယ္တို႔ သိေကာင္း သိမယ္။ ေဟာဟို က ဆရာႀကီး ဦးေရႊေရာင္ ကေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ဖြင့္၊ ပိတ္ ပိတ္ ေန႔စဥ္ မနက္ ခုနစ္နာရီ ခြဲရင္ သူ႔ဌာနကို ေရာက္ေန တာပဲလို႔ ေျပာၿပီး ၀ိဇၨာခန္း မဘက္ဆီ လက္ညိႇဳးထိုးျပ တယ္။ ဒီေတာ့မွ ကိုယ္လည္း သတိရ လိုက္မိတယ္။ ကိုယ့္ ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ေျပာျပဖူးတယ္။ ကိုေရႊေရာင္ ႀကီး တစ္ေယာက္ ပင္စင္ေစ့ ကာမွ အဘိုးႀကီးက ခိုင္းလို႔ တကၠသိုလ္ မွာသြားၿပီး ပါ ေမာကၡ လုပ္ေနရ ျပန္တယ္ ဆိုတာ။ ဒီတုန္း ဖိုးေစာထြန္း က ေမးတယ္။ ဘေမာင္၊ ငါတို႔ ကိုေရႊေရာင္ႀကီး မဟုတ္လား။ ဟုမ္းကေန ရေလ့ဂ်ယ္(စ)အဖဲကို ေျပာင္း သြားတာ ေလတဲ့။ ကိုယ္က သာသာပဲ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ မိတယ္။ ေတာ္မီက ၀င္ေျပာ တယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ အဘိုးႀကီး အေတာ္ခင္ တာတဲ့။ လာကြာ၊ မိုးခို၀င္ရင္း ေတြ႕ၾကရေအာင္ လို႔ ဖိုးေစာထြန္းက ေျပာ တယ္။ ကိုယ္တို႔လည္း ဗိုလ္ မွဴးေလးနဲ႔ ရဲေဘာ္ေလး တစ္ သိုက္ကို ေက်းဇူး တင္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ထြက္လာကာ နီးမွာ ဗိုလ္မွဴးကေလးက အန္ကယ္ တို႔ ဒီက ထီးတစ္ေခ်ာင္းယူ သြား၊ အဲဒီမွာပဲ ထားလိုက္။ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ ယူခိုင္း လိုက္မယ္လို႔ ေျပာၿပီး ထီး တစ္ေခ်ာင္း ေပးတယ္။ ကိုယ္ ကေတာ့ မေနႏိုင္ ေတာ့ဘူး။ ေတာ္မီကုိလည္း နည္းနည္း ႏိွပ္လိုက္ ခ်င္တာနဲ႔ လွမ္း ေျပာလိုက္မိတယ္။ ေတာ္မီ ေတြ႕လား၊ မင္းတို႔ ေခတ္က လူေတြနဲ႔ မတူ ေတာ့ဘူး။ ခု ေခတ္ လူငယ္ေတြက လူႀကီး ကို လူႀကီးမွန္း သိတယ္လို႔။ ေတာ္မီကေတာ့ ေခါင္းခါ တယ္။ မင္း မွတ္ထား ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ဳိးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ျပံဳး တယ္။ ဗိုလ္မွဴးကေလးနဲ႔ သူ႔လူတစ္သိုက္ ကေတာ့ ျပံဳး ေစ့ေစ့လုပ္ ရင္း က်န္ရစ္ ခဲ့ၾက တယ္။

မိုးဖြဲဖြဲ ေအာက္မွာ ၀ိဇၨာ ခန္းမ ဘက္ေလွ်ာက္လာၾက ရင္း စိတ္ထဲက သူငယ္မ ႏွစ္ ေယာက္ဆီ ေရာက္သြားမိတယ္။ ဒီကေန႔ မနက္၊ ျပံဳးမျပရေသး တာဟာ အေႂကြး တစ္ခုလိုပဲ။ ဂြတ္ေမာနင္းလို႔ မေျပာရေသး တာကလည္း လည္ေခ်ာင္းထဲ မွာ တစ္ဆို႔ဆို႔ ျဖစ္ေနတယ္။ ခုန္ထြက္ခ်င္ေနပံု ရတယ္။ ေကာင္းကင္မွာေတာ့ တိမ္ ေတြ ပါးစျပဳလာၿပီ။ မၾကာ ခင္ မိုးရပ္သြား မဲ့ပံုပဲ။ ကိုေရႊ ေရာင္ႀကီးဌာန ဆီေရာက္ေတာ့ အခန္႔သင့္ ပဲေတြ႕ ရတယ္။ ဒီ ေတာ့လည္း ဟိုတုန္းက အေၾကာင္း၊ ေရွးေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္ကေလးေတြ ေျပာ ျဖစ္သြားၾကရျပန္ တယ္။ ၀မ္း သာစရာ တစ္ခု ကေတာ့ ကိုေရႊ ေရာင္ႀကီးမွာ အေျဖေတြ အကုန္လံုး ရိွတယ္။ သူကိုယ္ တိုင္လည္း ဖေလာ္ ေဆာ္ဖီတို႔၊ ဆိုက္ေကာ္ ေလာ္ဂ်ီတို႔၊ ဘာ သာေရးတုိ႔နဲ႔ အားလံုးေထြး လံုးရစ္ပတ္ၿပီး ေနတဲ့လူ။  ဒီေတာ့ လည္း တစ္ဖက္က မဟုတ္ရင္ တစ္ဖက္က လွည့္ၾကည့္လို႔ ရေနတယ္။ ျပႆနာ တစ္ရပ္ကို ေခါင္းၿမီး ျခံဳ၊ ေစာင္အုပ္ၿပီး အစမေပၚ ေအာင္ ခဲနဲ႔ဖိထားတာ မ်ဳိးလုပ္ တဲ့လူ မဟုတ္ဘူး။ ျပႆနာ ဆိုတာက ဆက္လက္ ႏွီးေႏွာ စရာ။ ဒီေတာ့ ႏွီးေႏွာျခင္း ဟာ အေျဖရဲ႕တစ္စိတ္တစ္ ပိုင္းပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ သူနဲ႔ စကား ေျပာရင္ ေက်နပ္မႈ တစ္မ်ဳိး ရလာျပန္တယ္။ လည္ ေခ်ာင္းထဲကေန ခုန္ထြက္မ သြားရေသးတဲ့ ဂြတ္ေမာနင္း တစ္လံုးဟာ ဆက္စဥ္းစား စရာပဲ။ ဆက္စဥ္းစားရင္ သူငယ္မကေလးေတြရဲ႕ မ်က္ ႏွာျမင္လာရမွာပဲ။ ဒီေတာ့ လည္း သူတို႔အျပံဳး ကေလး ေတြ ေပၚလာျပန္တယ္။ ဒါေတြအကုန္လံုးဟာ တရား ေသာ ဆက္စပ္မႈ ေတြခ်ည္းပဲ။ ကိုေရႊေရာင္ႀကီး ေျပာတာေတြ အားလံုးကို နားထဲမ၀င္ေပတဲ့ သိပ္သေဘာက် သြားမိတဲ့ စကားတစ္လံုး ကေတာ့ “အစ္ကိုႀကီးတို႔ရာ၊ ေလာက ႀကီးဆိုတာက ကိုယ္က ဖန္ ဆင္းထားတာမွ မဟုတ္ဘဲ” ဆိုတာပဲ။ ဟုတ္သားက လား။ ကိုယ္က ဖန္ဆင္း ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ လည္း ေလာကႀကီးဟာ ကိုယ္မွန္း ထားတဲ့ အတိုင္း အျမဲတမ္း ျဖစ္မေန ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ေတြး ၾကည့္လို႔ မျဖစ္တာေတြဟာ ဆက္ေတြးစရာ ေတြခ်ည္းပဲ၊ ဆက္မေတြး ဘဲ ရပ္လိုက္ၿပီး ျဖစ္သမွ် အေကာင္းေတြ ခ်ည္းပဲလို႔ ေတြးတာက ခပ္ ညံ့ညံ့ လူေတြရဲ႕ အေတြးမ်ဳိးပဲ ကိုး။

ကိုယ္တို႔ တစ္သိုက္ ေလအပစ္ ေကာင္းေနလိုက္တာ တစ္နာရီ သာသာေလာက္ၾကာ သြားတယ္။ ေတာ္မီကပဲ သြားစို႔လို႔ ေျပာတာနဲ႔ ကိုယ္ တို႔လည္း ကိုေရႊေရာင္ႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူ႔႐ံုးခန္းက ထြက္လာတယ္။ အျပင္ဘက္ ေရာက္ေတာ့ သူ႔ စာေရး ေမာင္၀င္းေအာင္ နဲ႔ေတြ႕တယ္။ သူ ဒီမွာလုပ္မွန္း ကိုယ္က မသိဘူး။ ေမာင္၀င္းေအာင္က ဖရက္ဒီ အိမ္က ေမာင္ထြန္း ေရႊဆီ လာေနက်။ ညေနတိုင္ ကမာရြတ္ထဲ ဆီမွာ အတူသြား ေသာက္ေနက်။ ကိုေရႊေရာင္ အေၾကာင္း စကား မစပ္မိ ၾကဘူးကိုး။ သူက ဆရာႀကီး ကားမပါ ဘူးလားတဲ့။ တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္လာ တာ။ ဒီမွာ မိုး၀င္ ခိုရင္း ကိုေရႊေရာင္ကို ၀င္ေတြ႕တာ ပဲလို႔ ကိုယ္က ေျဖလိုက္ တယ္။ ေမာင္၀င္းေအာင္က မုိးေကာင္းကင္ႀကီးကို လွမ္း ၾကည့္လုိက္ရင္း ခုေနေတာ့ ေနကေလး ျပဴလာၿပီ။ တိမ္ ေတြကေတာ့ ရွိေသးတယ္ ဆရာႀကီးရယ္။ သိပ္စိတ္မခ် ရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၿပီး ထြန္းေရႊကို ဖုန္းဆက္လိုက္ ပါ့မယ္။ ဒီေကာင္ကို ကားနဲ႔ လာႀကိဳ ခုိင္းလုိက္မယ္။ ခဏ ေလာက္ ေစာင့္ပါလို႔ ေျပာ တယ္။ ေကာင္းသားပဲလို႔ ကိုယ္က ေျဖလုိက္မိတယ္။ သိပ္မၾကာ လုိက္ဘူး။ ႐ံုးခန္း ထဲဆီက ေမာင္၀င္းေအာင္ ျပန္ထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္ လုိက္ၿပီ။ ထြန္းေရႊ လာပါလိမ့္မယ္ ဆရာႀကီးလို႔ ေျပာရင္း ေပၚတီကို အျပင္ ဘက္နားဆီကို သြားၿပီး ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ကိုယ္တို႔နား ျပန္လာရင္း ေျပာ ျပန္တယ္။ ေႏြက ေႏွာင္းလို႔ အိုတဲ့အခါ၊ မုိးက ခုကာမွ အစ၊ ႏုပ်ဳိစ ဆိုေတာ့ ဘယ္ ဟာကမွ် အသား မက်ေသး ဘူး။ ဘာမွ် စိတ္မခ်ရဘူး ဆရာႀကီးရယ္။ အံု႔ခ်င္အံု႔၊ ရြာခ်င္ရြာ၊ သာခ်င္သာပဲ။ အုိ၊ ထိန္းမရ။ ပ်ဳိ၊ စိမ္းဆတ္ ဆတ္ဆိုတာ မ်ဳိးေပါ့ ဆရာႀကီး ရာ။ ဟဲဟဲတဲ့။ သူကလည္း အလာ သားကိုးလို႔ ကိုယ္က ေတြးလိုက္ မိျပန္တယ္။ တံငါ နားနီး တံငါျဖစ္ႏိုင္ ေသးရင္ ဖေလာ္ေဆာ္ဖာေတြ အနားေန ေတာ့ ဖေလာ္ေဆာ္ဖာ နားနီး ဖေလာ္ေဆာ္ဖာ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ရမွာ ပဲေပါ့။

ကိုေရႊေရာင္ႀကီး လည္း ထြက္လာၿပီး ဖုိးေစာထြန္းနဲ႔ စကားဆက္ ေနတယ္။ ဖုိးေစာ ထြန္းတို႔ ကိုေရႊေရာင္ တုိ႔ဆီမွာ အတိတ္ ေတြဟာ တစ္ပံုခ်ည္း ပဲ။ ကုိယ္တုိ႔ ေတာ္မီတို႔က ေတာ့ အတိတ္ေတြကို အထိုက္ အေလ်ာက္ ျဖဳတ္ခ် ထားလုိက္ခဲ့ၿပီ။ ေတာ္မီမွာက အနာဂတ္ ဆိုတာ နည္းနည္း ရွိတယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ မရွိ သေလာက္ပဲ။ ေန႔ျမင္ ည ေပ်ာက္ေတြမ်ား တဲ့အရြယ္က ေရာက္ႏွင့္ ေနၿပီကိုး။ မနက္ တုိင္ ေလွသင္းဆီမွာ ေတြ႕ရ တဲ့ သူငယ္မ ကေလးေတြလုိ ပဲ။ ဒီကေန႔ ေတာ့ မေတြ႕ရ ေတာ့ဘူး။ မေတြ႕ ရေပတဲ့ ေတြးေန ရေသးတယ္။ မနက္ ျဖန္ဆီ က်ရင္ ေတြ႕ေကာင္း ေတြ႕ေလမလားပဲ။ ေတြ႕ေတာ့ ေကာ။ ေတြ႕ရင္ ျပံဳးျပ ရမွာပဲ။ အျပံဳးက အဲဒီေနရာ၊ အဲဒီ၀န္း က်င္မွာ တည္ေနတဲ့ အရာ။ တစ္စံု တစ္ရာပဲ။ ကုိယ့္ဆီမွာ မရွိသလုိ သူတို႔ဆီ မွာလည္း ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ မနက္ျဖန္ မွာေတြ႕လုိ႔ ေျပာရမဲ့ ဂြတ္ေမာ နင္းဟာ ဒီကေန႔ မနက္က ေမြးဖြားခြင့္ မရခဲ့တဲ့ ဂြတ္ေမာ နင္းမ်ဳိး။ အသက္မရွိ ခဲ့တဲ့ ဂြတ္ေမာနင္းမ်ဳိး။ လည္ ေခ်ာင္းထဲကေန ခုန္ထြက္ လာခြင့္ မရခဲ့တဲ့ ဂြတ္ေမာနင္း မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ မနက္ျဖန္ အတြက္ ဂြတ္ေမာနင္းက တကယ္ေတာ့ ေရာက္မလာ ေသးဘူး။ ရွိမေန ႏုိင္ေသး ဘူး။ ကုိယ္တုိ႔ ငယ္စဥ္က ေတာ့ ျပံဳးတယ္ဆုိတာ ကိုယ္ က ျပံဳးတာလုိ႔ ထင္ခဲ့ ဖူးၾက တယ္။ တကယ္ေတာ့ ျပံဳး တာ- ရယ္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ၀မ္း နည္းတာ- ငိုတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါေတြဟာ ရပ္၀န္းတစ္ခု တည္းမွာ ေနရာ တစ္ခုတည္း မွာပဲ ျဖစ္ေနတာ။ အျမဲတမ္း ရိွေနတာေတြ မဟုတ္ဘူး။ အျပံဳးဆုိတာ ေတြဟာ ဘယ္ တုန္း ကမွ် ရပ္တန္႔ ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အငိုေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ် ၿပီးမသြားဘူး။ ခုေနေတာ့ ကုိယ့္ဆီမွာ ျပံဳး စရာ ေတြက ရိွေနဦးမွာ။ ျဖစ္ လာဖုိ႔က ၀န္းက်င္ လုိတယ္။ အငိုတုိ႔၊ အျပံဳးတုိ႔ ဆုိတာေတြ က ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္းလုိ။ ႏုိပ်ဳိျခင္းတုိ႔၊ အုိမင္းျခင္းတုိ႔ လို၊ သီးျခား ရပ္၀န္းထဲက သီး ျခားအေၾကာင္း အရာေတြပဲ။ ျဖစ္ေနျခင္း ဆုိတာ ေတြဟာ တိမ္ေတြလိုပဲ။ “သည္”နဲ႔“၏” နဲ႔ ဆံုးပစ္လ ိုက္လုိ႔ မရဘူး။ ေရြ႕ေနမွာပဲ။ မေတာ္ မနက္ျဖန္ မနက္မွာမ်ား သူငယ္မ ကေလး ေတြနဲ႔ေတြ႕ လိုက္ရရင္ ကုိယ့္ ဆီမွာ အျပံဳးေတြ ျဖစ္လာမွာ။ တားထား လို႔ရမွာ မဟုတ္ ဘူး။ မနက္ျဖန္ မနက္နဲ႔ လိုက္ ေလ်ာညီ ေထြျဖစ္တဲ့ ဂြတ္ ေမာနင္း တစ္ခု ေပၚလာဦးမွာ။ ေက်နပ္မႈ တစ္ခုခု ပါ ျဖစ္လာ ဦးမွာပဲ။ မနက္ျဖန္ မနက္ အတြက္ ေက်နပ္မႈဟာ ခုေန မရိွႏုိင္ဘူး။ ခုေနေတာ့ ကိုေရႊေရာင္ႀကီးရဲ႕ မဆံုးႏုိင္ ေအာင္ ခ်ာခ်ာလည္ ေနတဲ့ သံသရာ ဆုိတာႀကီးပဲ ကုိယ္ တုိ႔အနားမွာ ရိွေနတယ္။ အဲဒီ သံသရာႀကီး အထဲမွာ သူငယ္ မကေလးေတြရဲ႕ အျပံဳးေတြ ဟာ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေပၚ လာ ေနတတ္တယ္။

ခဏၾကာ ေတာ့ ေမာင္ ထြန္းေရႊ ေရာက္လာတယ္။ ကိုယ္တုိ႔လည္း ကုိေရႊေရာင္ တုိ႔ ဆရာ တပည့္ကို ႏႈတ္ ဆက္ၿပီး ကားေပၚတက္ လိုက္ၾကတယ္။ ထံုးစံ အတုိင္း ကိုယ္က ေရွ႕ခန္းမွာ ၀င္ထိုင္ လိုက္တယ္။ ေမာင္ထြန္းေရႊ က ကုိယ့္ကုိၾကည့္ၿပီး တစ္ခု ခုေျပာမယ္လုိ ဟန္ျပင္တယ္။ သူက စကား ေျပာရင္ “ကၽြန္ေတာ္ မေျပာ ဘူးလား” ဆုိတဲ့ စကားအခံ ကေလးနဲ႔ စတတ္တယ္။ သူ႔ စကားကို “သည္”နဲ႔“၏”နဲ႔ ဆံုးမပစ္ ဘူး။ ဘာကို ဆုိလုိမွန္းေတာ့ ကုိယ္လည္း သိပ္သေဘာ မေပါက္လွဘူး။ တစ္ခါတ ေလ ဘာမွ်လည္း ဆက္မေျပာ ဘူး။ ေမာင္ထြန္းေရႊက ေျပာမဲ့ ဟန္ျပင္ ေပတဲ့ အေတာ္ၾကာ ေအာင္ ဘာမွ်မ ေျပာေသး ဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ နားစြင့္ ေနမိတယ္။ တကၠသုိလ္ေဆး ႐ံုဘက္နားဆီအေရာက္မွာ ေမာင္ထြန္းေရႊက ကားေမာင္း ေနရာက ကုိယ့္ဘက္ တစ္ ခ်က္ကေလး လွည့္ၾကည့္လိုက္ ရင္းေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာဘူး လားတဲ့။ ဒီေနာက္ ဘာမွ်ေတာ့ ဆက္မေျပာဘူး။
 

(ေရာေရာေယာင္ေယာင္ ေမာင္ဘေမာင္၏ ၀တၳဳတိုမ်ား မွ)

ျမင့္သန္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၁၃)

January 12, 2013

ေသဖုိ႔ မသင့္ေသးတဲ႔ ေခတ္



ေဒါက္တာ ေႏွာင္းႀကီး အရပ္ကုိ ျပန္ေရာက္လာရင္ လူတုိင္းလုိလုိ ေပ်ာ္ၾကတယ္။  လုိလုိ လုိ႔ စကားအခံကေလးနဲ႔ ေျပာရတာက လူတုိင္းမဟုတ္လုိ႔ပဲ။ လူတုိင္းရယ္လုိ႔ ေျပာမျဖစ္ေအာင္ ကုိးလုိ႔ကန္႔လန္႔ ခံေနတာက သူ႔အစ္ကုိၾကီး ဦးေသာင္း။ အရပ္ကေတာ့ ဦးေလးေသာင္းရယ္လုိ႔ အေခၚမ်ားၾကတယ္။ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီး အရပ္ကုိ ျပန္လာသေဟ့ဆုိတာ ၾကားရရုံနဲ႔ ဦးေလးေသာင္းၾကီးကေတာ့ တထိတ္ထိတ္ရယ္ပဲ။ ျပႆနာက ေဒါက္တာေႏွာင္းမွာ ဘာမွ အေၾကာက္အလန္႔မရွိတဲ႔ ကိစၥ။ အရပ္အေျပာနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ငယ္ထိပ္ေျမြေပါက္ခံရတဲ႔လူမ်ဳိး။ ေျမြဆိပ္ဆုိတာ အထက္ကုိတက္တယ္ ဆုိၾကတယ္မဟုတ္လား။ ငယ္ထိပ္ကုိ ေျမြေပါက္ခံရရင္ တက္စရာမရွိေတာ့လုိ႔ မေသနုိင္ေတာ့ဘူးတဲ႔။ ဒီေတာ့ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးက ဘာအႏၱရာယ္မွ မေၾကာက္ေလာက္တဲ႔ လူမ်ဳိးလုိ႔ ေျပာခ်င္ၾကတာ။ ေတာ္ရုံဆုိ ရြာထဲရပ္ထဲ ျပႆနာေပၚလာရင္  လူၾကီးေတြက စီစဥ္ရတယ္။ လူၾကီးေတြ မနုိင္ရင္ တုိက္အုပ္ရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ တုိက္အုပ္မွ ၾသဇာေရာ အာဏာပါရွိသတဲ႔။ အဲဒီလုိေျပာရတာက ဟုိဘက္ထဲဆီက ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းဝင္းထဲဆီေနတဲ႔ ကုိဖုိးေကာ့ၾကီးက ေျပာတာ။ သူ႔အိမ္နဲ႔ နီးတဲ႔ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းထဲဆီမွာ ေက်ာင္းတုိက္က ကုိယ္ေတာ္ကေလးတခ်ဳိ႕နဲ႔ စကားစျမည္ေျပာရင္း ကုိဖုိးေကာ့ၾကီးက ေျပာသတဲ႔။ ဟုိဘက္ေက်ာင္းက ဗုိလ္ဥာဏ္တုိ႔မွ ၾသဇာေရာအာဏာပါ ရွိတာတဲ႔။ အာဏာဆုိကေတာ့ အတြင္းမွာေရာ အျပင္မွာပါ ရွိတယ္ဆုိသလားပဲ။  ဒါနဲ႔ပဲ တုိက္အုပ္က ေနရင္းထုိင္ရင္း အာဏာရွိသြားေတာ့တာပဲ။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေလာက္တယ္။ သူႀကီးကုိယ္တုိင္ မေက်လည္တာကေလးမ်ားရွိလုိ႔  ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးထဲက ဆြမ္းစားေက်ာင္း ေအာက္ထပ္မွာ စုၿပီး အစည္းအေဝးလုပ္လုိ႔မ်ား ေတာ္ရုံညွိမရၾကဘူးရယ္လုိ႔ အေၾကာင္းေပၚလာခဲ႔ရင္ ဘုန္းၾကီးေလးသာ သြားေလွ်ာက္ေခ်။ သင္းပုိင္ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းစကုိ အသာမၿပီး ကုိယ္ေတာ္က ၾကြလာေတာ့တာ။ ခုထိ ဒီကိစၥက မၿပီးေသးဘူးလားဗ် လုိ႔သာ ေျပာလုိက္။ ကိစၥက သူ႔အလုိလုိ ၿပီးသြားကေရာ။
          သုိ႔ေပသိ ေဒါက္တာေႏွာင္းနဲ႔ေတာ့ျဖင့္ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဦးေလးေသာင္းၾကီးက သူ႕ညီကုိ လန္႔တာ။ သူ႕ညီ ငေႏွာင္းတစ္ေယာက္ ျမဳိ႕ေရာက္ၿပီး ပညာကုိ တန္းကုန္တက္သြြားလုိ႔ ေဒါက္တာေႏွာင္း ျဖစ္သြားတဲ႔အတြက္ ဦးေလးေသာင္းက ေၾကာက္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ငေႏွာင္းက တုိက္အုပ္နဲ႔ ကုိရင္းစီးဖက္။ တုိက္အုပ္ကုိ ေဝဖန္ရဲတာ၊ တုိက္အုပ္ကုိ တုိ႔ ကုိယ္ေတာ္ႏွယ္ ခက္ပါ့ ရယ္လုိ႔ စကားခံၿပီး ေျဖာင့္ေျဖာင့္ၾကီး ဆန္႔က်င္ရဲတာက ဒီတစ္ေၾကာမွာေတာ့ သူ႔ညီ ငေႏွာင္းပဲ။  ခက္ေနတာ တစ္ခုက ဆန္႔က်င္တယ္ဆုိတဲ႔ စကားလုံးက အဓိကျပႆနာ။ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ တစ္ေန႔၊ တစ္ရက္၊ တမြန္းတည့္၊ တစ္မိနစ္၊ တစ္စကၠန္႔ၾကီးတဲ႔ လူကုိ ျပန္မေျပာရဘူး။ ဂုဏဝုဒၶိ ဝယဝုဒၶိဆုိတာကုိ သတိထားရမယ္ဆုိတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးထဲမွာေတာ့ ေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္မခံရင္ ဆန္႔က်င္တယ္ လုိ႔ပဲ ျမင္ၾကတာ။ ဒီေတာ့လည္း အမွန္သေဘာကုိင္ထားေပတဲ႔ ျပန္မေျပာနုိင္အားေလေတာ့ ဟန္ေလာက္ ျပဳံးၿပဳံးျပၾကရာက ပါးေညာင္းတဲ႔ ေလာကထဲ ေရာက္ၾကရေတာ့တာပဲ။ ငေႏွာင္းၾကီးကေတာ့ အလကား ပါးအေညာင္းခံတဲ႔ လူမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ မမွန္ဘူးထင္ရင္ ေျဗာင္ကုိေျပာေတာ့တာ။ ဘုန္းၾကီးေရာ သိပ္ဘုန္းမၾကီးလွတဲ႔ သူႀကီးေတြ၊ ဆယ္အိမ္ေခါင္းေတြ မကဘူး။ ရြာက်က္သေရေဆာင္ ပညာတတ္ၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးေဟာင္းေတြလည္း အလြတ္မေပးဘူး။ မွားလုိ႔ တြယ္လုိက္ရင္ အပယ္မက်ဘူးလုိ႔ေတာင္ ဆရာေႏွာင္းၾကီးက ေျပာတတ္ေသး။
          ဦးေလးေသာင္းကေတာ့ သူ႕ညီတြယ္စရာ ပုဏၰားတုိင္ပဲ။ ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးမွာ လုပ္တဲ႔ အစည္းအေဝးေတြမွာ သူေရာက္ေနတာနဲ႔ ၾကဳံေနရင္ တုိက္အုပ္တို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးတုိ႔က သူ႔ကုိပါ ဝင္ၿပီး ထုိင္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ဳိးမွာ ဦးေလးေသာင္းၾကီးေျပာတာနဲ႔ သူ႔အျမင္ထိပ္တုိက္တုိးလုိ႔ ကန္႕လန္႕ျဖစ္လာရင္ ဆရာေႏွာင္းက ခင္ဗ်ားကေတာ့ ပုိသိမွာေပါ့။ ၾကီးကာမွ မိန္းမငယ္ငယ္ယူထားတာကုိး ဆုိၿပီး စကားခ်ီေတာ့တာပဲ။ ဒီေတာ့လည္း ဦးေလးေသာင္းၾကီး ခမ်ာ ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ေနာက္ေဖးေပါက္ဆီကေန အသာလက္နက္ခ်သလုိ ျဖစ္ရျပန္ေရာ။ မုိးေႏွာင္းကာမွ ေအာ္မိတဲ႔ ဖားမ်ားလုိ ေျပးစရာပုန္းစရာမရွိေတာ့လုိ႔ အရုိက္ခံရတာဟာ တရားေသာ အရုိက္ခံရျခင္းလုိ႔ပဲ ေျပာစရာက်န္ရွာေတာ့တယ္။ တစ္ခ်ီေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ရွိေနတယ္။ ေဒါက္တာေႏွာင္းက အဲလုိလည္း ေျပာေရာ ဆရာေတာ္ၾကီးက ဝင္ၿပီး  ေနစမ္းပါဦးကြယ့္ ငေႏွာင္းရဲ႕။ ဘာကုိ ဆုိခ်င္တာတုန္းလုိ႔ ေျပာေတာ့ သူက ျပန္ေျဖတယ္။ တပည့္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ေနာင္ၾကီးေသာင္းက မိန္းမငယ္ငယ္ယူထားတယ္ ဆုိတာပါပဲတဲ႔။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက မေက်မလည္ ျဖစ္သြားပုံရတယ္။ ဟုတ္ပါၿပီကြဲ႕၊ ငေသာင္းၾကီး မိန္းမငယ္ငယ္ယူထားတာနဲ႔ တုိ႔အခုစည္းေဝးေနၾကတဲ႔ တာဝတႎသာပဲြ လုပ္ဖုိ႔ဟာက ဘယ္လုိမ်ား ဆက္ေနတာဆုိတာကေလး ငါ သိခ်င္တာပါလုိ႔ မိန္႔တယ္။ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးက ဆရာေတာ္ၾကီးနဲ႔ အတူ သူ႔ေနာင္ၾကီးနဲ႔ သူႀကီးေတြကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္း ေျဖတယ္။ တပည့္ေတာ္က ဆုိင္တယ္ရယ္လုိ႔ မေျပာပါဘူး။ သူက မိန္းမငယ္ငယ္ ယူထားေလေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ မသိတာတစ္ခုခု သူက ပုိသိမွာပဲလုိ႔ ဂုဏ္တင္ေပးတာပါဘုရား တဲ႔။ ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ ဘာမွ မျပန္မေျပာေတာ့ပဲ အသာေခါင္းညိတ္တယ္။ အစည္းအေဝးလာၾကတဲ႔ သူၾကီးေတြ ဆယ္အိမ္ေခါင္းေတြနဲ႔ ကာလသားေတြကေတာ့ ျပဳံးၾကတယ္။ အဲဒီကစလုိ႔ ေနာက္ပုိင္းအစည္းအေဝးေတြမွာ ဦးေလးေသာင္းၾကီးကုိ ျငင္းခ်င္တဲ႔ လူတုိင္းက ခင္ဗ်ားကေတာ့ မိန္းမငယ္ငယ္ယူထားတာကုိး ဆုိတာနဲ႔ စၾကေတာ့တာပဲ။ သဘာဝယုတၱိ အာဂမ ယုတၱိ ဆင္ရာမွာ အစဦးနိဒါန္းအဆုိက အေရးၾကီးတယ္လုိ႔ ပညာရွိ မင္းမ်ားေျပာသလုိပဲ ဆုိရလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။
`        ဒီတစ္ပတ္ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီး အရပ္ျပန္လာခ်ိန္မွာက တုိင္းေရးျပည္ေရးကေလးေတြ အေၿပာင္းအလဲကေလးေတြ ျဖစ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္။ ဒီေတာ့လည္း သူ႔ဆီက သတင္းတုိရွည္ေလးေတြ နားေထာင္ခ်င္ေနၾကတယ္။ ဘယ္သြားသြား ဆရာၾကီး၊ ဟုိဟာက ဟုိလုိမဟုတ္ဘူးလား၊ ဒီဟာကေရာ ဟုိလုိမဟုတ္ဘူးလားဆုိၿပီး ေတာေမး ေတာင္ေမး ေမးတတ္ၾကတာ္။ ဒီေတာ့လည္း ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးခမ်ာ ေျဖရရွာတယ္။ ရွင္းျပရရွာတယ္။ သူကုိယ္တုိင္ကလည္း ေလကေကာင္းသကုိး။ က်ဳပ္တုိ႔ အညာဆီက ရွမ္းဆရာၾကီးေျပာတဲ႔  အျမဲတမ္းတုိက္ေနတဲ႔ ေလမ်ဳိး၊ မုတ္သုန္ေလလုိ ေျမာက္ျပန္ေလလုိ ရာသီေလမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးေျပာလုိက္ရင္ က်လည္း က်ၾကတယ္။ က်ဆုိ သူက ဒီအရပ္သားဆုိေပသိ ျမဳိ႔မွာေနတာ။ ျမိဳ႕ၾကီးသား။ ၿမဳိ႕သားဆုိတာက ေတာသားထက္ေတာာ့ ပုိသိတာပဲ။ ေတာသားမွာ ေျပာၾကားစရာ နတၳိ ဆုိတဲ႔ စကားအတုိင္းပဲ။ ဘာေျပာစရာရွိလုိ႔တုန္း။ လယ္ကိစၥ ေခ်ာင္းကိစၥ ရွိတဲ႔အခါ လုပ္လုိက္ၾက။ မရွိေတာ့လည္း သစ္ျမစ္ေပၚ ေခါင္းအုံးၿပီး ေကာင္းကင္ယံထဲ ေမာ့ၾကည့္ေနၾကတာ။ ေမာ့မၾကည့္လည္း ၾကည့္စရာ သိပ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ျမဳိ႕ေပၚမွာလုိ စံျပမယ္တုိ႔ ဟန္ျပမယ္တုိ႔ လွန္ျပမယ္တုိ႔ မရွိဘူး။ ျမိဳ႕ေပၚကလူေတြကသာ ႏွစ္ရက္နဲ႔ တစ္မြန္းတည့္ေလာက္ ေတာကုိလာ။ ရွာၾကံၿပီး ေတာသားရဲ႕ အရည္အခ်င္းကုိ ဂုဏ္တင္ျပေလ့ရွိတာ။ တကယ္ေတာ့ ေတာသားမွာ ဂုဏ္ယူစရာ သူ႕ဖြားဖက္ေတာ္က လြဲလုိ႔ ဘာမွ ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေျပာစရာဘာမွမရွိတဲ႔ ေတာသားအတြက္ေတာ့ ေျပာစရာ အမ်ားၾကီးရွိတဲ႔ ျမဳိ႕ၾကီးသားဆီ မွတ္စရာသားစရာကုိ မွတ္ရသားရေတာ့တာ။ ဒါမွလည္း ေတာသားခ်င္းတူရင္ ကုိယ့္ထက္ညံ႔တဲ႔ ခပ္ညံ႔ညံ႔ေတာသားနဲ႔ တုိးတဲ႔အခါ ကုိယ့္မွာ ဖိန္းစရာေလးေတြ ရွိမွာကုိး။
          တုိင္းေရး ျပည္ေရးကေလးေတြဆုိတာကလည္း ဒီလုိ။ ကုိလုိနီလက္ေအာက္ကလြတ္ၿပီး ကုိးႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ ၾကာသြားတယ္ဆုိေပတဲ႔ ေတာဘက္မွာက ဒုံရင္းကုိ ပုံသြင္းထားေလေတာ့ ျမဳိ႕မွာလုိ ေျပာင္းတယ္ လဲတယ္ရယ္လုိ႔ မရွိလွဘူး။ မရွိဘူးပဲ ဆုိရေစေတာ့ရဲ႕။ ကုိလုိနီ သခင္ၾကီးမ်ား သူ႔အရပ္ ျပန္ၾကြသြားခ်ည္ရဲ႕ ဆုိေပတဲ႔ ေနာက္လာတဲ႔ ေမာင္ပုလဲက ကုိလုိနီနဲ႔ သိပ္မွ မကြာလွပဲ။ ကုိလုိနီက ကုိယ့္ျပည္က ပစၥည္းယူၿပီး သူ႔ျပည္သူ႔ရြာကုိ သယ္တယ္။ ေဟာ… ေမာင္ပုလဲတုိ႔က်ေတာ့ ကုိယ့္ပစၥည္းကုိ သူ႔အိမ္ထဲ အသာ မ သြားေတာ့တာ။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ဂ်ပန္က ပါးရုိက္တယ္။ အဂၤလိပ္က ညဳိ႕သက်ည္းကုိ မ်ဥ္းလုံးနဲ႔ လွိမ့္တယ္။ တုိင္းျပည္ၾကီး လြတ္လပ္ေရး ရသြားကာမွ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း နားရင္းရုိက္ၾကရေတာ့တာကုိး။ ဒီေတာ့ကာမွ ရဲေဘာ္ျဖဴ၊ ရဲေဘာ္နီ၊ ရဲေဘာ္အျပာႏုႏု၊ ရဲေဘာ္မီးခုိးေရာင္၊ အေရာင္ကုိ စုံေနတာ။ လြတ္လပ္ေရးရတယ္ဆုိကာမွ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္းေၾကာက္ၾကရၿပီး ယူနီေဖာင္းဝတ္ဆုိရင္ မီးရထားေနာက္တြဲထဲက အလံျပတဲ႔ ဂတ္ဗုိလ္ဆုိတာကုိေတာင္ ေၾကာက္လာၾကရေတာ့တယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္လာေတာ့ နုိင္ငံေရးက ေတာလုိလုိေတာင္လုိလုိ။ ရြာထိပ္မွာ ကေဝမကေတာင္ မီးကစားျပလာတယ္ ဆုိသလားပဲ။ ဒါေလးကုိက အဆန္းလုိ ျဖစ္လာတာ.။ ဒီေတာ့ ဆရာေႏွာင္းၾကီး အရပ္ေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေျဖစရာေတြ အပုံခ်ည္း။ ေျပာျပစရာေတြက အပုံခ်ည္း။ ဘယ္သြားသြား ေျပာစရာ စကားက အမ်ားသား။
          ကေန႔ ညေနေစာင္းဆီကေတာ့ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးတို႔ ညီေနာင္ ႏွစ္ပါး ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးထဲဆီ သြားၾကတယ္။ ဦးေလးေသာင္းၾကီးမွာ ဘာအေၾကာင္းရွိမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေဒါက္တာေႏွာင္းကေတာ့ အၾကံကေလးရွိထားတယ္။ ဆြမ္းခ်က္တဲ႔ ဦးၾကြိက ငါ့ဆီလာ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ေလး  စားလွည့္ဦးေလကြာလုိ႔ သူ႕ကုိ ေျပာထားတယ္။ အၾကမ္းအုိး တစ္လုံးထဲ မႏၱေလး ျဗစ္ခ်က္စက္ရုံဆီက ခ်က္တဲ႔ အၾကမ္းရည္ကေလးထည့္ၿပီး ဦးၾကြိခ်က္တဲ႔ ဝက္သားဟင္းေလးနဲ႔ ျမည္းၾကဖုိ႔ကုိး။ အဲဒီကိစၥကေလးကုိ လက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔၊ ဒါ ဆရာေႏွာင္းၾကီးရဲ႕ အၾကံ။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ေတာင္ ညီအစ္ကုိခ်င္း အေတာ္ေျပာရေသးတယ္။ ေက်ာင္းဘက္အလာမွာ  က်ဳပ္ ဦးၾကြိဆီ ထမင္းက်န္ ဟင္းက်န္သြားစားဦးမယ္လုိ႔ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီး ေျပာေတာ့ ဦးေလးေသာင္းက ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ငါ့မိန္းမခ်က္တာ ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းလုိ႔ ေမးတယ္။ ခင္ဗ်ားမိန္းမက ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတယ္။ သုိ႔ေပသိ ဟင္းစပ္က မတည့္ဘူးလုိ႔ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးက ျပန္ေျပာတယ္။ မင္းက ေၾကးကုိမ်ားတယ္လုိ႔ ဦးေလးေသာင္းက ေျပာေတာ့ ခင္ဗ်ား မိန္းမကုိ ထမင္းဟင္း မခ်က္တတ္ဘူးရယ္လုိ႔ က်ဳပ္မေျပာဘူး။ ဟင္းစပ္ မတည့္တာကုိ  ေျပာတာလုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ဦးေလးေသာင္းက အဲဒါ မင္း ေၾကးမ်ားလုိ႔ ေပါ့ကြလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့မွာ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးအတြက္ အကြက္က ဝင္လာေတာ့တာ။ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ မိန္းမငယ္ငယ္ယူမထားေလေတာ့ ေၾကးမ်ားရသဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ မိန္းမငယ္ငယ္ယူထားေလေတာ့ ေၾကးမ်ားေနရင္ အေမာေဖာက္လုိ႔ လုိရင္းကေလး ေပ်ာက္သြားမွာကုိးဗ် တဲ႔။ ဒီေတာ့လည္း ဦးေလးေသာင္းၾကီးခင္ဗ်ာ ဘာမွ ဆက္မေျပာနုိင္ေတာ့ဘူး။ ေျပာစရာလည္း ရွိမွ မရွိေတာ့ဘဲကုိး။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း ထထုိးလုိက္တာကမွ ေကာင္းဦးမယ္။
          ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းစားေက်ာင္း တန္းသြားၿပီး ဦးၾကြိနဲ႔ ညွိေနတုန္း တုိက္အုပ္ေရာက္လာတယ္။ ဦးၾကြိက ရုိးရုိးအၾကမ္းအုိးနဲ႔ ထန္းလ်က္ခဲေလး တစ္ပန္းကန္ ခ်ေပးၿပီး ေျမာက္ဘက္ထဲဆီ က်ဳပ္သြားဦးမယ္ဗ်ာ။ ငေႏွာင္းႀကီး ႀကဳိက္တဲ႔ ငရုတ္သီးေထာင္းကေလး လုပ္ရေအာင္ ျမရင္တုိ႔ အခင္းထဲ သြားဆြတ္ေခ်ဦးမယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္နဲ႔ တုိက္အုပ္လည္း ၾကဳံရာ ေထြခင္းလုိ႔ ေလညင္းခ်ေနျဖစ္ၾကတယ္။ တုိက္အုပ္ကေတာ့ ကုိထြန္းေမာင္ၾကီးကားနဲ႔ ျမဳ႕ိဆီက အၾကဳံေပးလုိက္တဲ႔ သတင္းစာေတြကုိ ဖတ္ေနက်။ သတင္းစာေတြက တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္တန္သည္ ေနာက္က်ေနေပတဲ႔ မဖတ္ရေသးတဲ႔ သတင္းဆုိတာက အသစ္ပဲကုိး။ ဒီေတာ့ ဆူးအက္တူးေျမာင္းကိစၥမွာ ၿဗိတိန္နုိင္ငံက ဘယ္လုိလုပ္တယ္ဆုိတာကအစ တာဝါဘားကုိ အမတ္မင္း ဘယ္သူကျဖင့္ အေပ်ာ္မယ္သုံးေယာက္နဲ႔ လာသြားတယ္ ဆုိတာေတြကုိပါ သိတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ကမၻာၾကီးမွာ တုိင္းျပည္ၾကီးမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကုိ တပတ္ဆယ္ရက္ေနာက္က်ၿပီး သိတယ္။  ေနာက္က်သိတာဟာ မသိေသးတဲ႔ လူေတြထက္စာရင္ေတာ့ သာေသးတယ္။ ဒီေတာ့ တုိက္အုပ္က ဒီတစ္ေၾကာမွာ အမ်ားတကာထက္ ပုိသိတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပဲ။ သူ ဖတ္ရ သိရတာေတြကိ သူနဲ႔ ကုိရင္းစီးဖက္ ေဒါက္တာေႏွာင္းလာတုိင္း ေဆြးေႏြးတယ္။ အသိပညာအရာမွာ သူနဲ႔ တန္းညွိစရာကလည္း ဆရာေႏွာင္းၾကီးပဲ ရွိေတာ့တာ။ ဒီလုိမ်ဳိး ႏွီးေႏွာၾကရင္ ဦးေလးေသာင္းကေတာ့ တစ္လုံးေထာက္ ႏွစ္လုံးေထာက္ဆုိတာေလာက္ပဲ ။ သိပ္လည္း ဝင္မေျပာရဲဘူး။ မေတာ္ အေၾကာင္းမသင့္ရင္ ဆူးအက္တူးေျမာင္းနဲ႔ ျဗိတိန္နိုင္ငံအၾကားမွာ မိန္းမငယ္ငယ္ယူထားတဲ႔ ကိစၥက ေပၚလာနုိင္ေသးတာကုိး။ ဦးေလးေသာင္းကေတာ့ ေက်ာင္းတုိင္တစ္လုံးကုိ မွီရင္ ခပ္ငုိက္ငုိက္ရယ္၊ ပန္းေနပုံရတယ္။ ဒါကေတာ့လည္း မိန္းမငယ္ငယ္ ယူထားလုိက္မိတဲ႔ ကိစၥနဲ႔ ဆုိင္ေလာက္တယ္။
          အေတာ္ကေလးၾကာေတာ့ ဦးၾကြိတစ္ေယာက္ ဆြမ္းစားေက်ာင္းဘက္ဆီ ေလွ်ာက္လာတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ သူနဲ႔ အတူ ခ်မ္းသာအုိးလည္း ပါလာတယ္။ ဦးၾကြိကမ်ား လာကြာ ေက်ာင္းထဲလာ ထမင္းစားေခ်လုိ႔ ေခၚလာေသးလားလုိ႔ ေတြးၾကည့္စရာပဲ။ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးက ခ်မ္းသာအုိးတုိ႔ ေမာင္မူတုိ႔ ေမာင္တာတို႔နဲ႔ စကားေျပာရတာၾကဳိက္တယ္။ သူက ျမဳ႕ိသားၾကီး ျဖစ္ေနေပသိ အရပ္ေရာက္ရင္ အဲဒီလုိ လူသိုက္နဲ႔ စားစားေသာက္ေသာက္လည္း ေနတတ္တယ္။ ခ်မ္းသာအုိးကေတာ့ ေနေတာ့ ဇရပ္မွာ၊ သြားေတာ့ ဖိနပ္မပါ၊ စားေတာ့ အရပ္တကာဆုိတဲ႔ လူမ်ဳိး။ သိပ္ၿပီး က်ပ္မျပည့္ဘူးလုိ႔ ေျပာခ်င္ရင္ေတာ့ ေျပာ။ ခ်မ္းသာအုိးက စာေလးဘာေလးလည္း တတ္တယ္။ ၾကဳံရာလည္း ဖတ္တယ္။ ထန္းရည္ကေလးလည္း ၾကဳိက္တယ္။ သူ႔အေတြးနဲ႔ သူေနတဲ႔ လူမ်ဳိး။ ရြာထဲရပ္ထဲမွာ အေသအေပ်ာက္ရွိရင္ေတာ့ သူ႔တာဝန္။ သူ႔ကုိ အသုဘတုိ႔ရဲ႕ ရာဇာျဖစ္တဲ႔ သုဘရာဇာလုိ႔ ေခၚမွၾကဳိက္တယ္။ စ႑ာလလုိ႔ မေခၚေစရလုိ႔ တုိက္အုပ္တုိ႔ သူႀကီးတုိ႔က အာမဝႏၱာ ခံထားရတဲ႔လူ။ ဒီေတာ့ တုိက္အုပ္က အစ ေမာင္မူတုိ႔ ေမာင္တာတုိ႔ကပါ သေဘာက်တယ္။ ဆြမ္းစားေက်ာင္းအဝနားဆီေရာက္ေတာ့ တုိက္အုပ္ကပဲ လွမ္းေမးလုိက္တယ္။  ဟေကာင္ၾကီး ဘယ္လာတာတုန္းလုိ႔။ ခ်မ္းသာအုိးက ဘာမွျပန္မေျဖရေသးခင္ ဦးၾကြိကပဲ ၾကားကဝင္ၿပီး ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ငေသာင္းၾကီး အိမ္ဆီ ေတာင္ဘက္ထဲသြားမယ္လုိ႔တဲ႔ ဘုရား။ ငေႏွာင္းနဲ႔ ေတြ႔ရေအာင္။ တပည့္ေတာ္က သင္းတုိ႔ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္စလုံး  ဒီမွာ ရွိတယ္ဆုိတာနဲ႔ လုိက္လာတာပဲတဲ႔။ တုိက္အုပ္က ဟေကာင္ၾကီး ဒီလာ ဒီလာလုိ႔ လွမ္းေခၚလုိက္တယ္။
          ခ်မ္းသာအုိးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရယ္ပဲ။ ေရမုိးခ်ဳိးထားပုံရတယ္။ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ ျဖဴသန္႔သန္႔ရယ္နဲ႔။ ဦးၾကြိကေတာ့ ဆြမ္းစားေက်ာင္းေပၚ မတတ္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဘက္ထဲဆီက သူ အိပ္တဲ႔ ဆြမ္းခ်က္ရုံ နံေဘးက တဲဆီ တန္းသြားတယ္။ခ်မ္းသာအုိးကေတာ့ အသာလက္အုပ္ခ်ီၿပီး ဆြမ္းစားေက်ာင္းထဲဆီ တက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုနး္ၾကီးေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ထုိင္လုိက္ၿပီး ဦးခ်လုိက္ေတာ့တယ္။ ဦးေလးေသာင္းတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ၿပဳံးျပလုိက္ၾကရင္ အေနမပ်က္ၾကဘူး။ ခ်မ္းသာအုိးက ဦးခ်ုလုိက္ရင္း ပါးစပ္ကလည္း ရြတ္လုိက္ေသးတယ္။ ဘုရားကုိးကြယ္ပါ၏၊ တရားကုိးကြယ္ပါ၏၊ သံဃာကုိးကြယ္ပါ၏ တဲ႔။ တုိက္အုပ္ကေတာ့ ၿပဳံးေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ငါ့တပည့္ေတြက ေမ့ေလ်ာ့ျခင္း မရွိၾကဘူး ရယ္လုိ႔ ေတြးရင္း ေက်နပ္လုိက္မိပုံရတယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက ဘုန္းၾကီးေလးကုိ ဦးတည္ၿပီး ဦးခ်ၿပီးသြားေတာ့ ထုိင္ေနရာက အထုိင္ၿပင္လုိက္ရင္း ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးဘက္ကုိ ဦးတည္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဆရာေႏွာင္းၾကီးကုိ ကုိးကြယ္ပါ၏ လုိ႔ ပါးစပ္ကရြတ္ၿပီး ဦးသုံးၾကိမ္ခ်ျပန္တယ္။ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးလည္း အငုိက္မိသြားသလုိျဖစ္သြားတယ္။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ေဒါက္တာေႏွာင္းမွ မဟုတ္ဘူး။ တုိက္အုပ္ေရာ ဦးေလးေသာင္းပါ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီးကေတာ့ တုိက္အုပ္နဲ႔ ေဘးခ်င္းတုိက္ေလာက္က သင္ဖ်ဴးေပၚမွာ တစ္ျခမ္းေစာင္းလွဲရင္း စကားေျပာေနတာမုိ႔ ျဗဳန္းဆုိ ငုတ္တုတ္ထထုိင္လုိက္မိတယ္။ ေက်ာင္းတုိင္မွီရင္း ငုိက္တုိက္တုိက္ျဖစ္ေနတဲ႔ ဦးေလးေသာင္းကေတာ့ မ်က္လုံး က်ယ္သြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ခ်မ္းသာအုိး ကုိးကြယ္ေလာက္တဲ႔ စာရင္းထဲ  ငါ မပါပါ ကလားရယ္လုိ႔ေတာင္ ေတြးလုိက္မိပုံရတယ္။ မိန္းမငယ္ငယ္ ယူလုိက္မိလုိ႔ေတာ့ ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူးလုိ႔ သူ႔ဘာသာ စိတ္ထဲမွာ ေျပရာေျပေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေျဖလုိက္ရတယ္။
          ေဒါက္တာေႏွာင္းၾကီး ခမ်ာ သူ႔ဘာသာ အေတာ့္ကုိ မလုံမလဲျဖစ္သြားတယ္။ တုိက္အုပ္ကုိ လွည့္ၾကည့္လုိက္ရင္း က်ဳပ္ဘာမ်ား မေတာ္မတည့္လုပ္လုိက္မိျပန္ၿပီလဲလုိ႔ ေမးသလုိလုိနဲ႔ ေျပာေတာ့ တုိက္အုပ္က အသာပဲ ျပဳံးေနတယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက ဦးခ်ၿပီးသြားေတာ့ သက္ေတာင့္ သက္သာျဖစ္ေအာင္ အထုိင္ျပင္လုိက္တယ္။ အားလုံး ျငိမ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့လည္း တုိက္အုပ္က သိပ္ျငိမ္မေနနုိင္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္လုိေၾကာင့္ ငေႏွာင္းၾကီးက ကုိးကြယ္စရာ စာရင္းဝင္ျဖစ္သြားတယ္ ဆုိတာကေလးကလည္း သိခ်င္ေသးတာကုိး။ ခ်မ္းသာအုိး မင္းကုိ ဆရာေႏွာင္းၾကီးက ဘာေတြမ်ား ဆုံးမလုိက္လုိ႔တုန္းလုိ႔ တည့္တည့္ခ်ည္း ေမးလုိက္တယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက တုိက္အုပ္ကုိ ၾကည့္ေနရင္း ဆရာေႏွာင္းၾကီးကုိ တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္း လက္အုပ္ကေလး အသာခ်ီျပၿပီးကာမွ ဆရာေႏွာင္းၾကီးက က်ဳပ္အသက္သခင္ပါဗ်၊ ဘုန္းၾကီးရ လုိ႔ ေျဖတယ္။ တုိက္အုပ္ခမ်ာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားရုံတင္မကဘူး၊ စတုမဓူေလးမ်ား မမွီဝဲရတာၾကာလုိ႔ အထက္ကုိ ေလဆန္သလုိမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး ပါးစပ္ထဲက ဟ လုိ႔ ေလသံခပ္က်ယ္က်ယ္ ထြက္သြားတယ္။ ဦးေလးေသာင္းၾကီးကေတာ့ ဘာမွကုိ မေျပာသာေတာ့ဘူး။ သင္းက အသက္သခင္ေတာင္ ျဖစ္သြားပါပေကာရယ္လုိ႔ပဲ အေတြးေပၚလာတယ္။ ဆရာေႏွာင္းၾကီးကေတာ့ လူႀကီးတုိ႔ သိကၡာ ျပိတၱာလုိ ခပ္အိအိေနရတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးနဲ႔ရယ္။ အရယ္မေပါက္ေလာက္ေသးတဲ႔ အျပဳံးကေလးနဲ႔ရယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက ဘုန္းၾကီးေလးကုိ လွမ္းၾကည့္ၿပီး စကားဆက္တယ္။ ဟုိတေလာဆီက က်ဳပ္က ေလာကႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး အေတာ္စိတ္ပ်က္ေနတာ။ လူေတြ အေသအေပ်ာက္နည္းလာေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕ ေလာကၾကီးက ျငီးေငြ႔စရာေကာင္းလာတယ္။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္လည္း ေန႔စဥ္လုိ ဇရပ္ေပၚ အသာလွဲေနရင္း သခ်ႋဳင္းကုန္းကုိ ၾကည့္ၿပီး ငါလည္း တစ္ေန႔ေတာ့ ေသမွာပဲ။ တစ္ေန႔ ေသမယ့္အတူတူ အခုေန ေနေကာင္းထုိင္သာရွိတုန္း ေသလုိက္ရရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးရတာနဲ႔ သခ်ဳႋင္း အေရွ႕ဘက္ထဲဆီမွာ က်ဳပ္ကုိ ျမွဳပ္ဖုိ႔ က်င္းတစ္က်င္းေတာင္ တူးထားလုိက္ေသးတယ္။ ရာသီဥတုကေလး နည္းနည္းမ်ားေအးလာခဲ႔ရင္ အဲဒီထဲ သြားလွဲေနၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျမဖုိ႔ပစ္မယ္လုိ႔ ၾကံထားတယ္။ ခုေနေတာ့ကာ အေတာ္ကေလး ပူေနေသးေတာ့ ေသမွာမွျဖင့္ ပူေလာင္ေလာင္နဲ႔ေတာ့လည္း က်ဳပ္မေသခ်င္ေသးဘူး။
          ဟ လုိ႔ ဘာရယ္အဓိပၸါယ္မေပၚတဲ႔အသံ ဘုန္းၾကီးေလးဆီက ထြက္လာျပန္တယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက အေျပာရပ္သြားတယ္။ ဦးေလးေသာင္းတုိ႔ ညီေနာင္ကေတာ့ ျငိမ္ေနတယ္။ စိတ္ဝင္တစားျဖစ္ေနပုံရတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ခ်မ္းသာအုိးက သူ႕စကားကုိ ျပန္ဆက္တယ္။ တစ္ျမန္ေန႔ဆီက ေသာင္းရင္တုိ႔တဲဆီကုိ ေနာင္ၾကီးမူတုိ႔ ေနာင္ၾကီးတာတုိ႔နဲ႔ ဆရာေႏွာင္းေရာက္လာေတာ့ သူတုိ႔ေျပာဆုိေနတာေတြကုိ က်ဳပ္နားေထာင္လုိက္မိတယ္။ ေနာင္ႀကီးတာတုိ႔ကေတာ့ ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလာတာ မီးေသြးဖုတ္ဖုိ႔ သစ္ပင္ေတြ ခုတ္လုိ႔ ေတာျပဳန္းလာတာေတြ ေျပာၾကေလရဲ႕။ က်ဳပ္က အဲဒါေတြ စိတ္မပါဘူး။ မပါဆုိ အဲဒါေတြက ပုဂံေခတ္ကတည္းကလုိ႔ ေက်ာင္းဆရာၾကီးေတြက ေျပာဖူးတယ္။ က်ဳပ္က ဆရာေႏွာင္းႀကီး ေျပာတဲ႔ အထဲက က်ဳပ္နားဝင္သြားတာ ရွိတယ္။ အဲဒါက ခုေခတ္က ဂေယာင္ေတြေခတ္ကြ ဆုိတာပဲ။ ဟုတ္သမုိ႕လားဆရာႀကီး လုိ႔ ေျပာၿပီး ခ်မ္းသာအုိးက ဆရာေႏွာင္းႀကီးကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္း ေမးလုိက္တယ္။ ဆရာေႏွာင္းလည္း ေျပးမလြတ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔စကားနဲ႔ သူ မိေနပုံရတယ္။ မသိမသာ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္တယ္။ ဆရာေႏွာင္းႀကီးက ေျပာသဗ်ဆုိၿပီး ခ်မ္းသာအုိးက စကားဆက္ျပန္တယ္။ ဟုတ္၏ မဟုတ္၏ေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ ဂေယာင္ေတြ မွန္သမွ်က လူစြမ္းေကာင္းေတြခ်ည္း ျဖစ္လာၾကေတာ့တာကုိး တဲ႔။ အဂၤလိပ္ေခတ္မွာ ထိပ္တုံးခတ္ခံရတဲ႔ ေကာင္မွန္သမွ် လြတ္လပ္ေရးရေတာ့ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိက္လာတဲ႔မ်ဳိးခ်စ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ။ ဂတ္မွာမ်ား အခ်ဳပ္က်ခဲ႔ဖူးရင္ ပုိေတာင္ ေနရာရေသး။ ထမီရုတ္လုိ႔ပဲ က်က် ဘာေၾကာင့္က်က်၊ ဒီၾကားထဲ ဆရာစံမ်ဳိးဆက္ဆုိတာက ေပၚလာေသး။ ဘာမ်ားတုန္းဆုိေတာ့ ဆရာစံႀကိဳးမိန္႔က်တဲ႔ႏွစ္ ေမြးတဲ႔ေကာင္ေတြ။ ဘာမွေတာ့ ဆရာစံနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ ဘာမွလည္း ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္ခဲ႔တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေဟာၾကည့္၊ မင္းတုိ႔ဆီ ဆယ္အိမ္ေခါင္းျဖစ္လာတဲ႔ ငထြား။ ဆရာစံမ်ဳိးဆက္ဆုိၿပီး ေၾကြးေၾကာ္ရင္ ဆယ္အိမ္ေခါင္းဝင္ျဖစ္တယ္။ ေနရာရာတယ္။ သူႀကီးမျဖစ္ေတာင္ ဆယ္အိမ္ေခါင္းေတာ့ ျဖစ္တယ္။ အရပ္ကလည္း ညံ႔ေတာ့ ယုံတယ္။ ခုေတာ့ကာ ဂေယာင္ေတြ မွန္သမွ် လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္လာတဲ႔လူခ်ည္း ျဖစ္ကုန္တာပဲတဲ႔။ ဒီမွာတင္ က်ဳပ္လည္း အေတြးေပါက္သြားတာေပါ့ ဘုန္းႀကီးရလုိ႔ ခ်မ္းသာအုိးက သူ႔ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကုိ နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္တယ္။
          တုိက္အုပ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ငါ ေမးလုိက္မိတာ မွားေပါ့လုိ႔ ေတြးေကာင္းေတြးေနလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ခုဟာက ဧဝံေမသုတံပဲ ရွိေသးတာပဲ။ ဧဝံေမသုတံကေန ေရွ႕နားေတာ့ ဆက္မွ၊  ဇာတ္ရည္လည္မွာကုိး။ မင္းက ဘာေတြမ်ား အေတြးေပါက္ခဲ႔တာတုန္း ဟေကာင္ရ လုိ႔ ဘုန္းႀကီးေလးက လွမ္းေမးလုိက္တယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက ကိစၥၿပီးလုိ႔ ထျပန္ေတာ့မယ္ လုပ္ေနရာက ဘုန္းႀကီးေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး လက္အုပ္ခ်ီတယ္။ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ က်ဳပ္ကုိလည္း သူႀကီးဦးနီက သူ႕အိမ္ေနာက္က တင္းကုပ္မွာ တစ္ညခ်ဳပ္ထားဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ဳပ္က မူၿပီး အဝတ္မပါဘဲ လမ္းမွာလဲေနလုိ႔။ အဲဒီတုန္းက လြတ္လပ္ေရးမရေသးဘူး။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္လည္း လူစြမ္းေကာင္းစာရင္းထဲ ပါေလာက္တယ္မဟုတ္လား ကုိယ္ေတာ္။ အလကားေကာင္ေတြ ေနရာရလာကာမွ က်ဳပ္လုိ အလကားေကာင္ကျဖင့္ ေသဖုိ႔မသင့္ေသးဘူးလုိ႔ က်ဳပ္ေတြးလုိက္မိတယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး ဝတ္ခ်လုိက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ သာသာပဲ ျပဳံးေနတယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက ဆရာေႏွာင္းႀကီးဘက္ အသာလွည့္ၿပီး ဝတ္ခ်လုိက္ျပန္တယ္။ ဆရာေႏွာင္ႀကီးက ဘာမွမေျပာေပတဲ႔ ဘာအဓိပၸါယ္ ရွိမွန္းမသိရတဲ႔ ေအ ေအ လုိ႔ေတာ့ ပါးစပ္က ထြက္လာတယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက ထုိင္ရာက ထလုိက္တုန္း တစ္ခုခု သတိရသြားပုံရတယ္။ ဆရာေႏွာင္းကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္း က်ဳပ္ နာသြားသဗ်ာလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဆရာေႏွာင္းက ဘာမွ ျပန္မေျပာရေသးခင္ ဘုန္းႀကီးေလးက ဘာမ်ားတုန္းကြလုိ႔ ဝင္ေျပာတယ္။ ခ်မ္းသာအုိးက ေျပာတယ္။ အဲဒီလုိမွန္းသိရင္ ဂတ္ေရွ႕ကအုတ္နံရံကုိ က်ဳပ္သြားၿပီး ေသးနဲ႔ ပန္းပါေသာ္ေကာ။ က်ဳပ္မွန္းသိေအာင္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ သြားၿပီး ပန္းမွာ။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ခ်ဳပ္ထားမွာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ အေၾကာင္းမ်ားသင့္ခဲ႔ရင္ ေဂၚယာဆာသင္ႀကီးက နားရင္းရုိက္ေတာင္ ခံရဦးမွာ။ အဲဒီလုိမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဒဏ္ရာကေလးတျပျပနဲ႔ဆုိ အရပ္ထဲက မိန္းမေတြက အေတာ္သနားၾကဦးမွာတဲ႔။ ေျပာၿပီးေတာ့ ခ်မ္းသာအုိးက ထြက္သြားပါေလေရာ။ တုိက္အုပ္နဲ႔ ဆရာေႏွာင္းလည္း ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းတုိင္ကုိ မွီၿပီး နားေထာင္ေနတဲ႔ ဦးေလးေသာင္းႀကီးပဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္လာတယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္ ေျမွာက္ၿပီး အပ်င္းေၾကာဆန္႔လုိက္တယ္။ ၿပီးမွ မင္းႏွယ္ကြာ၊ ငေႏွာင္းရာ လုိ႔ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဦးေလးေသာင္းေျပာတဲ႔ စကားက မျပည့္စုံဘူး။ အနက္လြယ္လြယ္ေဖာ္လုိ႔ မရနုိင္ဘူး။ ဘယ္အပုိင္းက ဘယ္ဟာကုိ “ မင္းႏွယ္ကြာ” လုိ႔ ေျပာတယ္ဆုိတာကုိ အေသအခ်ာေျပာလုိ႔ မရဘူး။ သုိ႔ေပသိ ဆရာေႏွာင္းႀကီးက ကမၻာေပၚမွာ တန္းကုန္ေအာင္ တတ္ခဲ႔လုိ႔ ေဒါက္တာဘြဲ႕ဆိုသလားပဲ ရထားတဲ႔လူ။ ဒီေတာ့ နားလည္တယ္။ သေဘာေပါက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔အစ္ကုိၾကီး လွည့္ၾကည့္လုိက္ၿပီး ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားလုိ မိန္းမငယ္ငယ္ယူထားတာ မဟုတ္ေလေတာ့ က်ဳပ္ေျပာတာကုိ အဲသလုိ နားလည္လိမ့္မယ္လုိ႔ မေတြးမိဘူးဗ်။ အေတြးေမွာက္လုိ႔ ေဘးေရာက္သြားတာကေတာ့ က်ဳပ္အျပစ္မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ ဦးေလးေသာင္းႀကီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျပာၿပီးကာမွ ငါေတာ့ မွားျပန္ပါေကာလုိ႔ သတိရလုိက္မိလိမ့္မယ္။ ေနာင္တဆုိတာကလည္း ေနာင္ကာမွ ရတတ္တာဆုိတာမ်ဳိးကုိး။ ၾကဳိရေနရင္ ၾကဳိတလုိ႔ ေခၚရမွာပဲ။ အဲဒီလုိ ေခၚျပန္ရင္လည္း အဓိပၸါယ္ေတာ့ သိပ္ရွိလွမွာ မဟုတ္ဘူး။ အမွားဆုိတာမ်ဳိးက အနာဂတ္မွာမွ မရွိဘဲ။ အတိတ္ဆီမွာ ခ်ည္းပဲ။
          ဘုန္းႀကီးေလးကေတာ့ ဘာမွ ဝင္မေျပာေတာ့ဘူး။ သာသာ ျပဳံးေနတယ္။ ျပီးမွ ေရွ႕နားဆီက ေအးစက္ေနတဲ႔ အၾကမ္းအုိးထဲက ေရေႏြးၾကမ္းကုိ အၾကမ္းခြက္ထဲ ငွဲ႕ထည့္လုိက္ၿပီး ေမာ့ေသာက္လုိက္ရင္း ပလုတ္က်င္းလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ်ဳိခ်လုိက္ေရာ။ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းလင္ပန္းကုိ အသာတြန္းၿပီး ေဒါက္တာေႏွာင္းႀကီး ေရွ႕နားဆီ တုိးေပးလုိက္တယ္။

ျမင့္သန္း
ခ်င္းတြင္း မဂၢဇင္း
အမွတ္ ၇၅၊ ဒီဇင္ဘာ-ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၂-၂၀၁၃

Featured Post

ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးထားတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကဗ်ာ

လန္းပန္ဘက္ဆီကျပန္ေတာ့ ဖတ္စရာေတြ ေတြးစရာေတြ ပါလာတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ေက်းဇူးပဲ။ သူနဲ႔က အဲဒီက်မွ ေတြ႔ရသိရတာ။...