May 29, 2013

ဖုိးေက်ာ္စိန္ ျပန္လာတဲ႔ေန႔




“I am here, more than that I do not know, more than that I cannot do. My boat has no rudder, it is driven by the wind that blows in the nethermost regions of death.”
(Franz Kafka, “ The Hunter Gracchus” )

ဖုိးေက်ာ္စိန္ေရာက္လာတယ္။ အင္းလ်ားလမ္းက အိမ္ကုိ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ မဟုတ္ဘူး။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္း အဖုိးၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္။ အဖုိးႀကီးမွာ သားေထာက္သမီးခံမရွိဘူး။ ပ်င္းတဲ႔အခါ သူနဲ႔သြားၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အဖုိးၾကီးနဲ႔ တစ္ခြက္တစ္ဖလားေမာ့ျဖစ္သြားတယ္။ အဖုိးႀကီးနဲ႔ စကားေျပာရင္း ညဥ္႔နက္သြားတတ္တယ္။ အဲဒီမွာပဲ အိပ္လုိက္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာရွိေနတာကုိ ဘယ္သူေျပာလုိက္သလဲမသိဘူး။ အင္းလ်ားလမ္းထိပ္က လၻက္ရည္ဆုိင္က ေျပာလုိက္တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ငါနဲ႔ ေက်ာင္းထဲလုိက္ခဲ႔စမ္းပါတဲ႔။ ေက်ာင္းဆုိတာ တကၠသုိလ္ကုိေခၚတာ။ တကၠသုိလ္ထဲမွာ အေနၾကာတဲ႔လူေတြက  ေက်ာင္းလုိ႔ပဲ ႏႈတ္က်ဳိးေနၾကတယ္။ သြားပါ့လား၊ မင့္ဖာသာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာရင္း နာရီကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ နာရီ ရွာမရဘူး။ သူကဘာမွ ျပန္မေျဖခင္ မင္းဖာသာသြားပါလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေျပာရင္း၊ တစ္သက္လုံး အဲဒီအထဲမွာ နင္ေနလာတာ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ထပ္ေျပာလုိက္တယ္။ လာစမ္းပါကြာလုိ႔ပဲ သူက ထပ္ေျပာတယ္။ ဘယ္ႏွစ္နာရီလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့၊ သူက မသိဘူးလုိ႔ေျပာတယ္။ ငါ နာရီမပတ္ဘူးလုိ႔လ ည္း ေျပာတယ္။ မင္းဟာက မေစာလြန္းဘူးလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က အိပ္ယာထဲက ထရင္း လွမ္းေျပာတယ္။ ေစာ-ေစာကြာလုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ငါ့အတြက္ အခ်ိန္ဟာ ဘာမွ်အေရးမႀကီးဘူးလုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွပ္အက်ီၤေကာက္ဝတ္လုိက္တယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ငါ တုိက္ပုံတစ္ထည္ ပုိယူလာခဲ႔တယ္ တဲ႔။ ဘာလုပ္ရေအာင္လဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္တယ္။ နင္၊ ဝတ္ဖုိ႔ေပါ့တဲ႔။ ဟ ေက်ာင္းထဲ သြားတာပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ တုိက္ပုံဝတ္ရမွာလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္တယ္။ လူနဲ႔ သူနဲ႔ တူေအာင္ေပါ့ဟလုိ႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ ယူ ဝတ္လုိက္တယ္။ ၾကပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ၊ ငါ လက္က ကုိင္ခဲ႔မယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ အင္းလ်ားလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္လာတုန္း ဒီၾကားထဲက ျဖတ္မယ္လုိ႔ ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ယူတီစီ အေနာက္ဘက္က ျဖတ္သြားတယ္။ ဒီျဖတ္လမ္းကုိ ဦးျမဝင္းၾကီး ျပထားတာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမေျပာပဲ ေနမလုိ႔ပဲ။ ဒါေပတဲ႔ ေျပာလုိက္မိတယ္။ မင္းေတာင္ သြားေသးတာပဲ။ ငါတုိ႔တေတြ ဘာမလုိက္ရဲစရာရွိသလဲ။ ေမာင္စုိးတုိ႔ သိန္းလြင္တုိ႔လည္း မင္းေနာက္လုိက္ၾကရမွာပဲ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ေျပာေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က လွည့္ၾကည့္ၿပီး ျပဳံးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚေရာက္လာတယ္။ ယူတီစီ ထိပ္နားမွာ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္မိတယ္။ ဟေကာင္၊ ပုဂံလမ္းက ျဖတ္သြားရေအာင္လုိ႔။ ဘာလုိ႔လဲလုိ႔ သူက ေမးတယ္။ သိဘူးေလကြာ။ ႏွင္းနဲ႔အတူ ပုဂံလမ္းက ေစာင့္ေနမယ္။ မုိးနဲ႔အတူ ပုဂံလမ္းက ေစာင့္ေနမယ္……ရယ္…..လုိ႔ သီခ်င္းရွိတယ္ မဟုတ္လား။ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိမလားလုိ႔ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ သူက လွည့္မၾကည့္ဘဲ ရယ္တယ္။ ဖုိးေက်ာ္စိန္က ပုေပတဲ႔ ေျခလွမ္းသြက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ေနာက္မွာ က်န္ေနရစ္တယ္။ မွီေအာင္လုိက္ေပတဲ႔ မမွီဘူး။ အဓိပတိလမ္းထိပ္ကပဲ ဝင္မယ္ကြာလုိ႔ ေျပာတယ္။ မင္းသေဘာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။ ဘယ္ဘက္ဆီမွာ ဆရာေတြ ေနတဲ႔ အေဆာင္ေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဟေကာင္၊ ကုလားေလး ဝင္ေခၚရေအာင္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ သူက အင္းဝေဆာင္က ကုလားေလးလားလုိ႔ ျပန္ေမးတယ္။ ၿပီး သူ႔ဘာသာ ဆက္ေျပာတယ္။ ကုလားေလးက ပင္စင္သြားလုိ႔ ေဂါက္သီးပဲ ရုိက္ေနေတာ့တယ္တဲ႔။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျပာတယ္။ ငါ မ်ား ပင္စင္ယူျဖစ္ရင္ေတာ့ တစ္ေန႔ေလာက္ ဘာမွ်မလုပ္ဘဲ အရက္ခ်ည္း ထုိင္ေသာက္ဦးမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ခုေနေကာ မင္းရဲ႕အရက္ မေသာက္ရလို႔လားလုိ႔ ေမးလုိက္မိတယ္။ သူက ျပန္ေျဖတယ္။ ေသာက္ေတာ့ ေသာက္ရတာေပါ့။ ဟုိကိစၥ ဒီကိစၥေတြက ရွိေနေသးေတာ့ ဘယ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေသာက္ရမလဲတဲ႔။ မင္းနဲ႔ ငါ မႏၱေလးေတာင္ေျခက ႏုိဗတယ္လ္မွာ ေသာက္သလုိမ်ဳိးေပါ့လုိ႔ သူက ထပ္ေျပာတယ္။ အဲဒီေန႔က ႏုိဗတယ္လ္က ေရကူးကန္ေဘးမွာထုိင္ရင္း သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘီယာေသာက္ၾကတယ္။ ဘယ္ႏွစ္လုံးမွန္းေတာင္ မမွတ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အခန္း ဘယ္လုိျပန္ေရာက္လုိ႔ သူလည္း သူ႔အိမ္ဘယ္လုိျပန္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အေတာ္ေပ်ာ္ၾကတယ္။ အဲဒါ မင္းနဲ႔ငါ ေနာက္ဆုံးေတြ႔တာ မဟုတ္ဘူးလား။ အဲဒီေနာက္ ေတြ႔ျဖစ္ၾကေသးသလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္တယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က ေျဖတယ္။ အဲဒီေနာက္ တုိ႔ ရွင္းရွင္းမွာ ထမင္းစားၾကေသးတယ္ေလ။ ကုိေက်ာ္ရင္ျမင့္နဲ႔ မသန္းသန္းေတာင္ ပါေသးတယ္ တဲ႔။ ဟုတ္သားပဲ။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မေတြ႔ျဖစ္ၾကဘူး။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္တိ႔ု လင္မယာား ဘုန္းႀကီးဦးပညာေက်ာင္းဘက္က ျပန္လာတာ။ သူ႔ကုိ ဝင္ေခၚတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကုိေက်ာ္ရင္ျမင့္ကုိ သြားေခၚတယ္။ ကုိေက်ာ္ရင္ျမင့္က အစည္းအေဝးလုပ္ေနရာက ထလုိက္လာတာ။ ရွင္းရွင္းမွာ ညစာသြားစားၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ သူေျပာတဲ႔အေၾကာင္းရွိတယ္။ လူမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရသတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဟားလုိက္မိတယ္။ သူက စုိးေအာင္ကုိ နမူနာေပးတယ္။ စုိးေအာင္ကုိ ၾကည့္၊ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာကတည္းက တကၠသုိလ္မွာ ဆရာျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွတယ္။ ဝတ္တာစားတာက အစ ၾကည့္၊ ဘြဲ႕ရေတာ့ ဆရာျဖစ္တယ္မဟုတ္လား။ အဲဒါ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိလုိ႔ေပါ့တဲ႔။ ဒီေတာ ့ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလုိက္မိတယ္။ ငါ့မွာလည္း ရွိခ႔ဲဖူးတာပဲ။ တကၠသုိလ္ကုိ ေရာက္လာတာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိဘူး။ ဘြဲ႕ရသြားေတာ့လည္း ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိဘူး။ ၾကည့္၊ ခုဆို ငါ ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ လမ္းေပၚက လူပဲ။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္က သိပ္မေက်နပ္ဘူး။ ဒါ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတယ္ ေခၚသလားလုိ႔ ေမးတယ္။ ဟ၊ ဒါ ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲေပါ့၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိတာကုိက ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုပဲေပါ့။ ဒါ ယုတၱိေဗဒမွာ ေတာက္ေတာ္ေလာ္ဂ်ီ ေခၚတယ္မဟုတ္လားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာရင္း ေမးလုိက္တယ္။ သူက မင္းန႔ဲ က်မွပဲ၊ ယုတၱိေဗဒနာမည္ပ်က္ေတာ့မွာ တဲ႔။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ခု သြားသတိရမိတယ္။ ေမာင္ေမာင္စိန္ေကာ ရွိေသးသလားလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။ ေသတာ ၾကာပါပေကာလုိ႔ သူက ေျဖၿပီး ဟုိတေလာကတင္ ငါနဲ႔ ေတြ႔ေသးတယ္တဲ႔။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္မေမးေတာ့ဘူး။ ဦးျမဝင္ႀကီးေကာ ပင္စင္သြားၿပီလားလုိ႔ သူက ေမးတယ္။ မသြားေသးဘူး။ သူက ငယ္ေသးတယ္။ ပင္စင္ရဖုိ႔ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ လုိေသးတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္း သူက အဓိပတိလမ္းမထိပ္က ဂိတ္နားဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္နားဆီက ျဖစ္ေနေတာ့ သူက လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ မရပ္ဘဲ လွည့္ေျပာတယ္။ တုိ႔ အမရအေဆာင္ဘက္က ဝင္ရေအာင္တဲ႔။ ဒီဂိတ္က ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းလုိ႔ ဆုိေတာ့ မဝင္ခ်င္ဘူးကြာတဲ႔။ ဘာလုိ႔တုန္းဟ၊ ဘယ္က ဝင္ဝင္ ေက်ာင္းထဲေတာ့ ေရာက္တာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းေအာ္လုိက္တယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မေဝးၾကေပတဲ႔ အသံက ပီပီသသ မၾကားရဘူး။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္ ကုိယ္ဝင္ခ်င္ရာက ဝင္ကြာလုိ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ အဓိပတိလမ္းထိပ္မွာ ကားဝင္ကားထြက္မရွိေပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေသခ်ာေအာင္ ဘယ္ညာၾကည့္ေနတုန္း သူက ဘယ္မွမၾကည့္ဘဲ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ေလထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားသလုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေဘးဘီၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာမွ ကားလမ္းကုိ ျဖတ္ကူးလုိက္တယ္။ သူက ေျခလွမ္းေတာ့ အေတာ္သြက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္လုိ႔မမွီနုိင္ဘူး။ အမရေဆာင္ထိပ္က ဂိတ္ေလးဆီေရာက္သြားေတာ့ လူဝင္ေပါက္ကေလးကေန တုိးဝင္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ တံခါးကုိ အေတာ္တြန္းဖြင့္ေနရေသးတယ္။ ဟေကာင္၊ ေနဦးဟလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေအာ္ေပတဲ႔ သူက ၾကားပုံမေပၚဘူး။ အမရအေဆာင္ ေဘးဘက္ျမက္ေတာထဲကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ဒီေကာင့္ႏွယ္၊ လမ္းေပၚက မသြားပဲ ျမက္ခင္းထဲက သြားရတယ္ရယ္လုိ႔ စိတ္ထဲက ျဖစ္မိေပတဲ႔ သူ႔ေျခလွမ္းကုိ မမွီဘဲ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ့္ကုိ ဟုိက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူလုိ႔ ျမက္ခင္းထဲ မေလွ်ာက္ဘဲ လမ္းမအတုိင္း ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ျဗဳန္းဆုိ ရာဂ်ဴးနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ရာဂ်ဴးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားဘဝက အခန္းေတြ ဖြင့္ေပး၊ ပိတ္ေပးရတဲ႔လူ။ သူက အံ႔ၾသသြားပုံရတယ္။ ဘယ္ကုိလာတာလဲလုိ႔ ရာဂ်ဴးက ေမးတယ္။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္ရယ္။ ေက်ာင္းထဲ သြားၾကရေအာင္ဆုိၿပီး ငါ့ကုိ လာႏႈိးတာနဲ႔ လုိက္လာတာ။ ဒီေကာင္ ဘယ္သြားခ်င္လုိ႔လဲ မသိဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ရာဂ်ဴးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးမွ ဘယ္မလဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဖုိးေက်ာ္စိန္လုိ႔ ေမးတယ္။ ေရွ႕နားက သြားႏွင့္ၿပီ၊ မင္းမေတြ႔ဘူးလားလုိ႔ ေမးေတာ့ ရာဂ်ဴးက ေခါင္းခါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ရာဂ်ဴးနဲ႔စကားျဖတ္ၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ ရာမညအေဆာင္ဘက္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ အဓိပတိလမ္းေပၚျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ကုိ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ဒီေကာင္ စစ္ကုိင္းအေဆာင္ဘက္မ်ား ဝင္သြားေလသလားလုိ႔ေတြးလုိက္မိလ ုိ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဓိပတိလမ္းမအတုိင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္။ ေစာေသးလုိ႔လား မသိဘူး။ လူရွင္းတယ္။ ျမဴက်ေနသလုိပဲ။ မႈန္တိမႈန္ဝါးရယ္။ စစ္ကုိင္းအေဆာင္ထိပ္ကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ လူသူေလးပါး မေတြ႔ရဘူး။ ဒီေကာင္၊ ဒႆနိကေဗဒ႒ာနဘက္သြားပုံရတယ္လုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ မဟုတ္ရင္ စာၾကည့္တုိက္ဘက္မ်ား သြားေလသလား မသိဘူးလုိ႔ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ အပန္းေျဖရိပ္သာထိပ္က ရပ္ၿပီး လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ စာၾကည့္တုိက္ဖက္မွာလည္း လူေတြ ရွင္းေနတာပဲ။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တစ္ေယာက္ ေမာင္ေမာင္ႀကီးကုိမ်ား သြားရွာသလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ေမာင္ေမာင္ႀကီးဆီက အင္းစိန္ ႏြားေဆးေပါ့လိပ္ကုိ ဒီေကာင္ ေတာင္းၿပီး ေသာက္ေနက်။ စာၾကည့္တုိက္ထိပ္မွာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီကုိ လာၾကဳိတဲ႔ ကားအျပာကေလးလည္း မေတြ႔ရဘူး။ ညေနတုိင္ဆုိရင္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီက ကားအျပာကေလးနဲ႔ အိမ္ျပန္ေနက်။ ကားမလာေသးရင္ တခါတေလ ေမာင္ေမာင္ႀကီးတို႔ ဦးျမဝင္းတုိ႔နဲ႔ ရပ္ၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဆရာဒင္ႀကီးတစ္ေယာက္ ျဗဳန္းဆုိ ေပၚလာတယ္။ လမ္းဟုိဘက္က ျဖတ္လာပုံရတယ္။ ဆရာက ေရႊသြားေပၚေအာင္ ျပဳံးရင္း ခင္ဗ်ား ဘာလာလုပ္တာလဲလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖုိးေက်ာ္စိန္ကုိ မေတြ႕မိဘူးဗ်လုိ႔ ေျပာၿပီး ဂ်ာ့ဒ္ဆင္ဘက္ သြားမလုိ႔လုိ႔ ေျပာတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔ ထြက္သြားေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အပန္းေျဖရိပ္သာထဲက ျဖတ္ၿပီး ဒႆနိကေဗဒ႒ာနကုိ သြားဦးမွလုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ ဆရာျငိမ္းရဲ႕ကား အမည္းႀကီးမ်ားေတြ႔ရေလမလားလုိ႔ လွမ္းၾကည့္မိေသးတယ္။ အပန္းေျဖရိပ္သာထဲမွာေ မွာင္ေနတယ္။ မီးမဖြင့္ၾကရေသးဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္လာရင္း ေခါင္းေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ပင္ေပါင္ကစားတဲ႔ စားပြဲေပၚမွာ အိပ္ေနတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဒါ စုိးႀကီးပဲ။ အရင္က တကၠသုိလ္အသင္းက ေဘာလုံးကန္တဲ႔ ေခါင္းေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ စုိးျမင့္ႀကီးပဲ။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တစ္ေယာက္မ်ား ေတြ႔႕လုိက္မိသလားလုိ႔ ေမးေတာ့ စုိးႀကီးက ခုနက ဒီနားကျဖတ္သြားတယ္ ထင္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္ေနတာတုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ ငါးမွ်ားသြားမလုိ႔ ဂ်ဳိးႀကီးကုိ ေစာင့္ေနတာတဲ႔။ ဂ်ဳိးႀကီးဆုိတာ ဘေမာင္ႀကီးကုိ ေခၚတာ။ သူက အားကစားမွဴး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဝိဇၹာခန္းမဘက္ဆက္ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ အလင္းေရာင္ သိပ္မရွိသလုိပဲ။ စိတ္ထဲမွာ သိပ္မေသခ်ာဘူး။ ေဆာင္းဝင္စမုိ႔ ထင္တာပဲ။ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ေတြ႔တယ္။ စုိးေအာင္ပဲ။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ ေျပာတဲ႔အတုိင္းပဲ။ တုိက္ပုံနဲ႔ ရခုိင္ပုဆုိးနဲ႔၊ ဆံပင္မ်ားဆုိ ေၾကာ့ေနတာပဲ။ ေဟ့လူ၊ ဘာလာလုပ္တာလဲလုိ႔ သူက အရင္လွမ္းေမးတယ္။ ေက်ာ္စိန္ရယ္ဗ်ာ၊ ေက်ာင္းထဲ သြားခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး လာႏႈိးတာနဲ႔ ထလုိက္လာတာ။ ဒီေကာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္တယ္။ ဗ်ာလုိ႔ စုိးေအာင္ပါးစပ္က အသံထြက္လာတယ္။ ခင္ဗ်ား ေနထုိင္ေကာင္းရဲ႕လားလုိ႔ မဆီမဆုိင္ သူက ေမးတယ္။ ေကာင္းသားပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖၿပီး ႒ာနမွာ ဘယ္သူေတြ ရွိသလဲ။ ဆရာဦးသိန္းဇံတုိ႔ ဆရာမ ေဒၚတင္တင္ထြန္းတုိ႔ေရာက္လာၿပီလားလုိ႔ ေမးေတာ့၊ သူက ဘယ္သူမွ မေရာက္ေသးဘူးလုိ႔ ေျဖတယ္။ ေက်ာ္စိန္မ်ား အဲဒီဘက္မွာ ေတြ႔ခဲ႔သလားလုိ႔ ေမးေတာ့ သူက ေက်ာ္စိန္က မႏၱေလးမွာ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ရွင္းျပမေနေတာ့ဘူး။ သူက၊ ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ႀကီးနားမွာ လုိ႔ ေျပာၿပီး ေလွ်ာက္ထြက္သြားတယ္။  အခု ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရန္ကုန္မွာ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမးလုိက္တာကုိ သူ ၾကားပုံ မေပၚဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒႆနိကေဗဒ႒ာနဘက္ဆီကုိ ဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တင္မကဘူး။ ဘယ္သူကိုမွ မေတြ႔ရဘူး။ ႒ာနမွာ တံခါးေတြေတာင္ မဖြင့္ရေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႒ာနေရွ႕က အုတ္ခုံေပၚမွာ သြားထုိင္ေနမိတယ္။ ေက်ာင္းဝင္းႀကီးက ျငိမ္သက္ေနတာပဲ။ အရင့္အရင္က အတုိင္းပဲ။ ေက်ာ္စိန္ဆုိတဲ႔ အေကာင္တစ္ေကာင္ဟာ လုပ္လုိက္ရင္ ဒီလုိခ်ည္းပဲလုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။ အဲဒီတုန္းမွာပဲ။ အေပၚဘက္က အသံတစ္ခု ၾကားရတယ္။ ဗ်ဳ႕ိဆရာ၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႔ကုိ ရွာလာတာတုန္း တဲ႔။ ဒီေတာ့ အေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ မ်က္ႏွာက်က္အေပၚမွာ ေျခႏွစ္ဘက္ကုိ ၾကဳိးနဲ႔ ခ်ိတ္ထားရင္း ေဇာက္ထုိးမုိးေမွ်ာ္ျဖစ္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔ရတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူတုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္မိတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္က တကၠသုိလ္ဝင္းရဲ႕ အင္ဂ်င္နီယာပါလုိ႔ ေျဖတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ မ်က္ႏွာက်က္ကုိ ထုံးသုတ္မလုိ႔လားလုိ႔ ေမးလုိက္မိတယ္။ မဟုတ္ဘူး၊ ပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ ဆင္ဆီေဘလတီရေအာင္ ေဇာက္ထုိးမုိးေမွ်ာ္လုပ္ၿပီး ေလာကႀကီးကုိ ၾကည့္ေနတာပါလုိ႔ သူက ေျဖတယ္။ ဒီေတာ့မွ ဒီကေန႔ ငါ ဘာမ်ား ျဖစ္ေနသလဲ မသိဘူး၊ အဆီအေငၚကုိ မတည့္ပါလားလုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ ဒါေပတဲ႔၊ သူ႔ကုိ လွမ္းေမးလုိက္မိေသးတယ္။ 

          ဖုိးေက်ာ္စိန္တစ္ေယာက္မ်ားေတြ႔မိသလားလုိ႔ ေမးေတာ့ သူက လူပုပုတစ္ေယာက္ေတာ့ ခုနက ေလွေပၚ တက္သြားတာ ေတြ႔လုိက္မိတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္ေလွလည္း ေမးလုိက္ေတာ့ သူက မုဆုိး ဂရာခ်ဴးရဲ႕ ေလွေလဗ်ာ။ ေမာင္ေမာင္ႀကီးတုိ႔၊  စုိးႀကီးတုိ႔၊ ဘာဘူၿကီးတုိ႔ ေသာင္းဝင္းတုိ႕ေတာင္ ေလွေပၚမွာ ေတြ႔လုိက္ေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒႆနိက ေဗဒက ေက်ာင္းသားေဟာင္းတစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသဲ႔သဲ႔နဲ႔ ေမာင္ဝဏ(ဏ) လုိ႔ ေခၚတဲ႔ လူကေတာ့ ဟုိတစ္ေန႔က မ်က္လွည့္လာျပတယ္။ သူက ရင္ဘက္ထဲက ေျမြေပြးေတြ၊ ေျမြေဟာက္ေတြ ဆြဲထုတ္ျပတယ္ လုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ၾကံၾကီးစည္ရာဗ်ာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာေတာ့ တကယ္ပါလုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ သူနဲ႔ ပါလာတဲ႔ ေက်ာင္းသားေဟာင္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ စကားတခြန္းေျပာလုိက္တာနဲ႔ ပါးစပ္ထဲက ေရႊဒဂၤါး ငါးမူးျပားေတြ ထြက္လာတယ္လုိ႔ ထပ္ေျပာတယ္။ ဟုတ္ရဲ႕လားဗ်ာ၊ အဲဒီလူက ဘယ္သူတဲ႔တုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေမးလုိက္မိျပန္တယ္။ သူကေတာ့ သူကေတာ့ ကုိေပၚလာဆုိလား၊ ကုိေက်ာ္စြာဆုိသလားပဲ။ လုိ႔ သူက ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားဟာက မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါမ်ဳိးဆုိတာက အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ျဖစ္တတ္တာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ သူက တကယ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္တာပါ။ ဒါေပတဲ႔လည္း တကယ့္ဘဝနဲ႔ အိပ္မက္ဆုိတာက ဘာကြာလုိ႔လဲ။ ဘဝကုိယ္တုိင္က အိပ္မက္တစ္ခုပဲ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ေအးေလ၊ ဒီလုိေတာ့လည္း ဟုတ္တာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ေတြးလုိက္မိတယ္။  ဒီလုိျဖင့္ အိမ္ျပန္အိပ္တာပဲ ေကာင္းတယ္လုိ႔ အေတြးဆက္ရလာတာနဲ႔ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းထိပ္ဘက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ႔မိတယ္။ ဂရာခ်ဴးရဲ႕ ေလွက ဘယ္နားမွာ ဆုိက္လုိ႔ ဘယ္လုိတက္ၾက၊ ဘယ္ကုိ သြားၾကတယ္ဆုိတာေတြေတာင္ မေမးမိေတာ့ဘူး။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ခ်ဳိးၿပီး အင္းလ်ားဘက္ကုိ ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ ဆရာေတြ အေဆာင္နားေလာက္ေရာက္ေတာ့ ငါ ဘယ္ကုိ သြားမလုိ႔ပါလိမ့္လုိ႕ ေတြးၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အင္းလ်ားလမ္းက အေဖ့သူငယ္ခ်င္းအဖုိးႀကီးက ေသတာၾကာၿပီပဲ။ သူ႔အိမ္ကုိေတာင္ အေဖမေသခင္ကပဲ ေရာင္းၿပီး သူ႔ေဆြမ်ဳိးေတြကုိ ခြဲေဝေပးလုိက္တာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္္္ေလာက္ ရွိေရာ့မယ္။ ေနစမ္းပါဦး၊ ငါက အခုဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္ကုိ သြားမွာလဲ။ ဘယ္ကုိ ဘာလုပ္ဖုိ႔ သြားမွာလဲ။ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းေပးမွာ ငါ တကယ္ပဲေ လွ်ာက္ေနတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မေသခ်ာဘူး။

          ဖုိးေက်ာ္စိန္ အဲဒီေန႔က ျပန္လာတယ္။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ အဲဒီေန႔ကတည္းက ေပ်ာက္သြားလုိက္တာ။ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ စုိးေအာင္ ေျပာသလုိျဖင့္ေတာ့ မႏၱေလးမွာပဲထင္တယ္။ အျပင္ဘက္မွာ အလင္းေရာင္ေတြ႔လာရၿပီ။ ကားသံေတြေတာင္ ၾကားလာရၿပီ။ မုိးလင္းေလာက္ၿပီ။ ဖုိးေက်ာ္စိန္ တစ္ေယာက္ေတာ့ လူေတြနဲ႔ အဆက္အဆံလုပ္ရတာ ျငီးေငြ႕သြားပုံရတယ္။     

(ဖုိးေက်ာ္စိန္အတြက္….)

ျမင့္သန္း
Mandalay Icon
June 2013

May 18, 2013

ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးထားတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကဗ်ာ




လန္းပန္ဘက္ဆီကျပန္ေတာ့ ဖတ္စရာေတြ ေတြးစရာေတြ ပါလာတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ေက်းဇူးပဲ။ သူနဲ႔က အဲဒီက်မွ ေတြ႔ရသိရတာ။ အဲဒီကလူေတြက စီစဥ္ေပးတာ။ သူက ေဒသအေၾကာင္းအေတာ္ပုိင္တယ္။ စာ ကဗ်ာဖတ္တယ္။ ဝီစကီေလး ရွန္ပိန္ေလးလည္း ၾကဳိက္တယ္။ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာလည္း ေခ်ာတယ္။ အယ္ဒီတာ ဆရာကုိေရႊတာနဲ႔ အေတာ္နီးစပ္တယ္။ ေဆးကုရတာကလြဲရင္ အကုန္စိတ္ပါတယ္ဆုိတဲ႔ ဆရာဝန္မ်ဳိးမုိ႔။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဟန္က်တယ္။ စကားေျပာေဖာ္ရတယ္။ လန္းပန္ကုိသြားတာလည္း အေရးတၾကီးကိစၥရွိလုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ အရင္က ျဖတ္သြားျဖတ္လာလုပ္ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ ၾကည့္ခ်င္တာေလးေတြရွိလုိ႔။ အခ်ိန္အားေနတာလည္း ပါတယ္။ အေရးၾကီးဆုံးအခ်က္ကေတာ့ ကားေမာင္းတဲ႔ သူငယ္ေတြ ပ်င္းေနၾကလုိ႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ သုံးဖုိ႔ေပးထားတဲ႔ ကားေတြက မိန္းမေတြ ေစ်းဝယ္ထြက္တာကလြဲလုိ႔ မသုံးၾကသေလာက္ပဲ။ ကားေမာင္းတဲ႔ သူငယ္ေတြက ကားစမ္းတဲ႔ သေဘာနဲ႔ ခရီးရွည္ရွည္ေလး ေမာင္းခ်င္ၾကသတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ လန္းပန္ဆီမွာ နတ္ျဖစ္သြားတဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ လူစြမ္းေကာင္းရုပ္တုကုိ ၾကည့္ခ်င္ေနတာနဲ႔ အေတာ္ပဲ။ သူက ၁၇၃၄ မွာ ျမန္မာေတြကုိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တြန္းလွန္လုိက္တယ္ ဆုိတဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ လူစြမ္းေကာင္း ေက်ာင္ပုိသစ္ေခ်ာင္းပဲ။ အဲဒီလူစြမ္းေကာင္းအေၾကာင္းကုိ လူအန္ပရဗာန္း (လာအုိနုိင္ငံရဲ႕ျမဳိ႕ေတာ္ေဟာင္း) ဆီက ၾကားခ႔ဲရတာ။ အဲဒီမွာလည္း ျမန္မာမဟာမ်ဳိး မဟာႏြယ္ေတြနဲ႔ အေၾကာင္းပါေနၾကတဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ မဟာမ်ဳိးမဟာႏြယ္ေတြ ရွိတယ္။ လန္းပန္ဘက္မွာ ေရွးျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြလည္း ရွိတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ခမယ္တုိ႔ျပည္မွာ ေက်ာင္းထုိင္ေနတဲ႔ ကုိယ္ေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက ေျပာျပဖူးလုိ႔သိတာ။ အေရွ႕ေတာင္အာရွတစ္ခုလုံးမွာ ျမန္မာေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနတာကေတာ့ ေရွးကတည္းကပဲ။ ေပ်ာ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား။ ဘယ္သြားသြား ေဆြမေဝးမ်ဳိးမေဝးပဲ။  ျမန္မာေတြက သာကီဝင္မင္းမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ မျဖစ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဆရာဝန္ဗက္သယြန္းေျပာတဲ႔ Internationalism,.. Now nationalism … ဆုိတာကုိ ေရွးကတည္းက လက္ခံခဲ႔ၾကတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ လန္းပန္ကုိ ခ်င္းမုိင္ကေန အေရွ႕ေတာင္ဘက္ထဲဆီကို တစ္နာရီသာသာေလာက္ သြားရတယ္။ လမ္းေတြကေတာ့ ေကာင္းလွခ်ည္ရဲ႕ဆုိ က်ိန္တြယ္ေျပာစရာမလုိဘူး။

ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း ခ်င္းမိုင္အေၾကာင္းကေလးကုိ ေျပာဦးမွ။ ခ်င္းမုိင္က ဟုိစဥ္ေရွးက လန္နာထုိင္းေတြရဲ႕ၿမဳိ႕ေတာ္။ လန္နာထုိင္းဆိုတာက စပါးစုိက္တဲ႔ လယ္တစ္သန္းရွိတဲ႔ ဘုရင့္နုိင္ငံေတာ္လုိ႔ လြယ္လြယ္ေခၚလုိ႔ရမယ္။ သူတုိ႔ကထုိင္းေတြ။ အသံရင္းအရေတာ့ တုိင္းလုိ႔ ထြက္တယ္ထင္တယ္။ ေအာက္ဘက္က စုိင္းယမ္း Siam လုိ႔ေခၚတဲ႔ လူမ်ဳိးေတြ။ စုိင္းရမ္းဟာ စ+ရမ္း=စွမ္း= ရွမ္းပဲ (အရင္က၊ ဆီရမ္ရိအေၾကာင္းေရးစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပဖူးသလုိပဲ။) ခမယ္အသံထြက္နဲ႔ ဆီရမ္ဆုိတာကလည္း ဆီ+ရမ္ = ဆွ်မ္ =သွ်မ္း ဟာ သွ်မ္း(အာယုဒၵယျပည္သား/ ယုိးဒယားသား)ေတြကုိ ေခၚတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေျမာက္ပုိင္းသားတစ္ခ်ဳိ႕ဟာ ခုထိ ၊ တုိ႔က ထုိင္းစစ္စစ္လုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတတ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ထုိင္းလူမ်ဳိးဆုိတာ အထဲမွာ တရုတ္ျပည္ယူနန္နယ္ဘက္က တုိင္လု ထုိင္။ ျမန္မာဘက္က ရွမ္း။ လာအုိ၊ တုိင္ယြမ္း။ ေအာက္ဘက္က စုိင္းရမ္း…..စတာေတြ အကုန္ပါတာပဲ။ ခ်င္းမုိင္ကေတာ့ ဘုရင္မာန္ဂရုိင္း တည္ခဲ႔တဲ႔ ၿမဳိ႕။ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ေနာက္ပုိင္းေလ့လာခ်က္မွာေတာ့ မာန္ဂရုိင္းဟာ လာအုိမင္းဆက္လည္းျဖစ္သတဲ႔ (၁၅၄၆ မွာ ခ်င္းမုိင္ကုိလာၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တာ လာအုိ - (လူအန္ပရဗာန္း၊ ဟုိစဥ္ကေတာ့ လန္ရွန္း ဘုရင့္ေနျပည္ေတာ္လုိ႔ ေခၚတယ္။) က ဘုရင္ဆက္သာသီရ - (သူတုိ႔အသံထြက္ပါ) ပဲ။ မာန္ဂရုိင္းက ဟံသာဝတီျမဳိ႕ျပနုိင္ငံေတာ္ (ပဲခူး) အထိေရာက္ခဲ႔ၿပီး ဘုရင့္သမီးေတာ္တစ္ပါးနဲ႔ လက္ဆက္ခဲ႔ေသးတာ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ေနျပည္ေတာ္ ခ်င္းမုိင္းမွာ ရွမ္းလက္မႈပညာသည္ေတြ ေခၚလာၿပီး အမႈေတာ္ထမ္းခုိင္းေသးတယ္တဲ႔။

ခ်င္းမုိင္ကထြက္တဲ႔ ယုိးဒယားပိုးထည္ေတြကို ျမန္မာေတြက ဇင္းမယ္ထည္ေတြရယ္လုိ႔ ေခၚေပတဲ႔ လန္းပန္မွာ ရက္တဲ႔ ပုိးထည္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာျပည္မွာ ေတြ႔ရတဲ႔ အဆင္မ်ဳိးေတြပဲ။ ျမန္မာျပည္ကုိ ခ်င္းမုိင္ကတစ္ဆင့္လာရလုိ႔ ဇင္းမယ္ထည္ေခၚတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အထည္သမုိင္းနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မသိဘူး။ ေရွးက မြန္ေတြဟာ လန္းပြန္မွာ စုၾကတယ္။ လန္းပြန္ဟာ မြန္ၿမဳိ႕ပဲ။ ေရွးကေတာ့ ဟရီပြန္ထ်ဳိင္းလုိ႔ ေခၚတယ္။ ေျမာက္ဘက္ကုိ ထြက္သြားတဲ႔ ဒြာယာဝတီ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းလုိ႔ ဆုိရမွာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဘုရင္မာန္ဂရုိင္းလက္ေအာက္ ေရာက္သြားၾကတယ္။ လန္းပန္ကုိေတာ့ ေရွးက ေခလန္းလုိ႔ေခၚသတဲ႔။ ဘုရင္မာန္ဂရုိင္းက ခ်င္းမုိင္ကုိ ေနျပည္ေတာ္အျဖစ္ ၁၂၉၆ ခုႏွစ္မွာ တည္ခဲ႔တာ။ သူတုိ႔သမုိင္းအရေတာ့ ဘုရင့္ေနာင္က လန္နာထုိင္းရဲ႕ေနျပည္ေတာ္ ခ်င္းမုိင္ကုိ အရင္သိမ္းတာ။ ေနာက္မွ အာယုဒၵယကုိ သိမ္းတာ။ ခ်င္းမုိင္ဟာ ျမန္မာဘုရင္လက္ေအာက္မွာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာမက ၾကာသြားတယ္။ လန္းပန္က ၁၇၇၄ က်ကာမွ ျမန္မာလက္ေအာက္က လြတ္တာ။ လန္းပန္ကုိအုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ ကဝိလလက္ထက္က်ကာမွ ျမန္မာေတြကုိ တုိက္ထုတ္နုိင္တာ.။ ခုဆုိ ခ်င္းမုိင္ျမဳိ႕က ပင္းျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ဆီမွာ ကဝိလစစ္စခန္းၾကီး ရွိတယ္။ ျမစ္ထိပ္နားဆီမွာ ကုိယ္ေတာ္ၾကီး ကဝိလရဲ႕ ရုပ္တုၾကီးရွိတယ္။ ခ်င္းမုိင္ကေတာ့ ၁၇၇၆ ခုႏွစ္ေရာက္ကာမွ ျမန္မာေတြကုိ ေတာ္လွန္နုိင္တယ္။ လန္းပန္နဲ႔ လန္းပြန္မွာက ေရွးျမန္မာဆက္ေတြ မ်ားေပတဲ႔ ခ်င္းမုိင္မွာကေတာ့ ခုေခတ္ ျမန္မာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ခုထိ လမ္းေပၚမွာ ေဈးရပ္ကြက္ထဲမွာ ျမန္မာသံေတြ ၾကားေနရေသးတယ္။ညေဈးဘက္တစ္ေၾကာဆီမွာ ေခ်ာင္းေက်ာ္တံတားနားဆီမွာ  ျမန္မာလုိေျပာၿပီး ေတာင္းေနတဲ႔သူေတြ အသံေတာင္ ၾကားေနရေသးတယ္။ ဘယ္တတ္နုိင္မလဲ။ ဘာသာစကားဆုိတာက အသုံးခ်ဖုိ႔ပဲ။ ဘာသာစကားကုိ အသုံးခ်ၿပီး လူဟာ သူ႔အက်ဳိးစီးပြားကုိ ဖန္တီးတယ္ဆိုတာကုိက ဘာသာစကားကုိ တရားသျဖင့္ အသုံးျပဳျခင္းပဲ မဟုတ္ေပဘူးလား။ ဒီလုိမွလည္း ကုိယ့္ျပည္ကုိယ့္ရြာမွာ ဘုိလုိညွပ္ေျပာတာ အရသာရွိေနလုိ႔ သိပ္အသုံးမတည့္သလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘာသာစကားခမ်ာ တစ္ရပ္တေက်းမွာ အေဟာသိကံျပဳျခင္းမခံရမွာ။ ေကာင္းလွၿပီ၊ ၾသ။

နတ္ရုပ္ၾကည့္ ဟုိဟုိဒီဒီၾကည့္ၿပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းႀကီးဆီ ဝင္သြားတယ္။ ဝင္းထဲေရာက္လုိ႔ ကားေပၚကဆင္းမယ္လုပ္ေတာ့ လုိက္ပုိ႔တဲ႔ စစ္ဘက္က အရာရွိကေလးက ခင္ဗ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဖုိ႔ လုိက္ျပေပးဖုိ႔ ဒီကအရာရွိကေလးက စီစဥ္ေပးထားတယ္။ အျငိမ္းစားဆရာဝန္ၾကီးေစာင့္ေနမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ သူတုိ႔စီစဥ္ထားတယ္ ဆုိေတာ့လည္း ေကာင္းသားပဲဆုိတာထက္ ပုိမေျပာနုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဆရာဝန္ၾကီးနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့တာ။ တည္ျငိမ္ေအးေဆးပုံရတဲ႔ ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ ပုဂၢဳိလ္ၾကီးပဲ။ အရပ္ေဒသရဲ႕ရာဇဝင္၊ စာေပ…စတာေတြကုိ အေတာ္စိတ္ဝင္စားတယ္။ အသိပညာရွိတယ္။ ခုေတာ့ ဝမ္းဝရုံေလာက္ပဲ ေဆးကုစားေတာ့တယ္တဲ႔။ (သူစီးလာတဲ႔ ကားၾကီးကေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္.)။ ေက်ာင္းၾကီးထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေန႔ခင္းစာစားဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကုိ ဖိတ္တယ္။ ေဒသခံအေနနဲ႔ သူကပဲ ေကၽြးပါရေစလုိ႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါေပတဲ႔ လုိက္ပုိ႔တဲ႔ ပုဂၢဳိလ္က သူတုိ႔မွာ တာဝန္ရွိလုိ႔ သူတုိ႔ေကၽြးပါရေစလုိ႔ ဆုိျပန္တယ္။ ေဒသခံခ်င္း အားျပဳိင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေန႔ခင္းစာ စားျခင္းသည္ အဓိက။ မည္သူမည္ဝါက ေကၽြးသည္ဆုိျခင္းမွာ သာမညပဲ (ျဖတ္သန္းလာရတဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္ၾကီးရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အဓိကနဲ႔ သာမည ခြဲတတ္တာပါ)။ ဘယ္သူကမွ မေကၽြးလည္း စားေတာ့ စားရမွာပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပါ အင္အားၾကီးတဲ႔ ေဒသခံရဲ႕စရိတ္နဲ႔ ေန႕ခင္းစာ စားၾကရေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ယူသြားတဲ႔ ပုလင္းေတြ ဖြင့္ေတာ့ ဆရာဝန္ၾကီးက ျပဳံးရင္း ခင္းဗ်ားတို႔ ဘာသာေရးအရ မေသာက္ၾကဘူးမဟုတ္လားလုိ႔ ေမးတယ္။ ေမြးရာဇာတိ မိရုိးဖလာအေျခခံအရေတာ့ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ အရပ္ေဒသအေျခခံ၊ လူမ်ဳိးေရးအေျခခံ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လူမိတ္ေဆြေတြပဲ ရွိပါတယ္။ ေကာင္းကင္ဘုံနဲ႔အဆက္အသြယ္မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ သူမ်ားအသက္ကုိ မသတ္ဘူး။ ဒုကၡမေပးဘူး။ ဒုကၡေပးၿပီး သတ္ၿပီးကာမွ ေျပရာေျပေၾကာင္း ဘုရားတည္တာတုိ႔ ထုံးသုတ္တာတုိ႔ လုပ္တာမ်ဳိးကုိ မယုံၾကည္ဘူး။ သူမ်ားသားမယားကုိ မေစာ္ကားဘူး။ သူမ်ားပစၥည္းကုိ မခုိးဘူး။ ဝီစကီကုိ ၾကဳိက္လုိ႔ ေသာက္တာပါ။ ေပ်ာ္ခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လုိအပ္တဲ႔အခါ လိမ္ေျပာတန္ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေလာကမွာ အမွန္တရားတြက္ လိမ္ေျပာတန္ေျပာရပါတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖေတာ့ ဆရာဝန္ၾကီးက ျပဳံးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားက I am a lie that tells the truth ဆုိသလုိပဲလုိ႔ ေျပာတယ္။ ကဗ်ာဆရာေကာ့တူး Jean Cocteau က အဲသလုိ ေျပာခဲ႔တယ္ မဟုတ္လားလုိ႔ ေျပာၿပီးက ကၽြန္ေတာ္က သူ႔စကားကုိ တရားေထာက္ လုပ္ေပးလုိက္တယ္။ သူလည္း ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးကေလးနဲ႔ ဝီစကီခြက္ကုိ ယူၿပီး သူ႔ကုိယ္သူ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ဆီမွာ ပစ္ခ်လုိက္ရင္း အသာၿမဳံ့လုိက္ေတာ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ နုိင္ငံေရးအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ရာက ဗီယက္နမ္စစ္အေၾကာင္းေရာက္သြားတယ္။ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဗီယက္နမ္စစ္ကာလမွာ ၾကီးျပင္းလာခဲ႔ၾကတာ။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေလးငါးႏွစ္ၾကီးပုံရတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အေမရိကန္က အေရွ႕ေတာင္အာရွာကုိ သိမ္းဖုိ႔လုပ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က အေမရိကန္ရဲ႕လူ။ ဒါေပတဲ႔ လူငယ္ပုိင္းကေတာ့ မၾကဳိက္ၾကဘူး။ ကြန္ျမဴနစ္မဟုတ္ေတာင္ အေမရိကန္ရဲ႕ ျခယ္လွယ္မႈကုိ မခံခ်င္ဘူး။ အာရွတုိက္ဟာ အာရွတုိက္သူ တုိက္သားေတြနဲ႔ပဲ ဆုိင္တယ္ ဆုိတဲ႔ အျမင္ကုိ အလုိလုိလက္ခံလာၾကတယ္လုိ႔ ဆရာဝန္ၾကီးက ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္က အေမရိကန္ ဆန္႔က်င္ေရးကဗ်ာေတြ ေပၚလာေတာ့ အဖမ္းအဆီးေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္ဆုိတာေတြ ေျပာျပတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဗီယက္နမ္စစ္နဲ႔ဆက္ႏႊယ္ၿပီး ကဗ်ာေတြေပၚခဲ႔တယ္ဆုိတာ ရွင္းျပလုိက္မိတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြအဖမ္းခံရတာေတာ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႔ အာရွတုိက္ေျမာက္ပုိင္းမွာ သိပ္ေတာ့မဆန္းလွဘူးလုိ႔ ထပ္ၿပီးေျပာလုိက္မိတယ္။ ဆရာဝန္ၾကီးက ၿပဳံးေနရင္း သူ႔ဘာသာပဲ အေတာ္ကေလးၾကာေအာင္ ေတြးေနၿပီးမွ ခုေတာ့အဲဒီကဗ်ာေရးတဲ႔လူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲလုိ႔ သူ႔ဘာသာေမးသလုိလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေမးတယ္။ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္လွမ္းမီတာကေလး ဦးေႏွာက္ထဲက လြယ္လြယ္ထြက္လာတာကေလးေတြနဲ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ေတာ့ စကားဝုိင္းက အေတာ္ကေလး စုိသြားတယ္။ နုိင္ငံေရးအရ ျဖစ္ပ်က္ေနျခင္းမွာတည္တဲ႔ ကဗ်ာနဲ႔ နုိင္ငံေရးကုိ ကဗ်ာအရာေျမာက္ေစျခင္းဟာ ဆက္လက္ႏွီးေႏွာစရာျဖစ္သြားတယ္။ စေကာ့တလန္ျပည္က ျမင္းျဖဴဝီစကီနဲ႔ ထိုင္းနုိင္ငံေျမာက္ပုိင္းသားေတြစားတဲ႔ ေတာဟင္းေတာထမင္း ခ်ဥ္စပ္စပ္ကလည္း အဲဒီတစ္ခဏမွာ အစပ္တည့္သြားတယ္။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာခ်င္ရင္ေတာ့ အျပန္အလွန္အက်ဳိးျပဳမႈရွိသြားတယ္လုိ႔ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။

ဗီယက္နမ္စစ္နဲ႔ပတ္သတ္လုိ႔ ကေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲစြဲေနခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ရွိတယ္။ တစ္ပုဒ္က ေမာင္စြမ္းရည္ေရးထားတာ။ တျခားတစ္ပုဒ္ကေတာ့ စုိးျမင့္သိန္းေရးတာ။ တျခားလူေတြေရးထားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေနတာကုိသာ ေျပာတာပါ။ ေမာင္စြမ္းရည္က အရင္။ စုိးျမင့္သိန္းက ေနာက္။ ေမာင္စြမ္းရည္က ၁၉၆၆ ခုမွာေရးတယ္။ စုိးျမင့္သိန္းက ၁၉၆၉ မွာ ေရးတယ္။ စုိးျမင့္သိန္းရဲ႕ကဗ်ာက သူ႔ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံအသံနဲ႔ ေရးတာ။ သူက မာ့(စ)ဝါဒကုိ ႏွစ္ျမဳ႕ိခဲ႔တဲ႔လူ။ အဲဒီကမွ (ကၽြန္ေတာ္သိရသေလာက္) ဗုဒၶကုိေမြ႔ေလ်ာ္လာခဲ႔တဲ႔ လူ။ ၁၉၆၉ ခုမွာ မာ့(စ)ဝါဒရဲ႕ ဆင္ေျခစနစ္က အမ်ားၾကီးရွိေနခဲ႔ပုံရေသးတယ္။ သူ႔ကဗ်ာရဲ႕နာမည္က “မတရားေသာစစ္နဲ႔ တရားေသာျပည္သူ” တဲ႔။ နိဂုံးဟာဆင္ေျခစနစ္ထဲက မာ့(စ)ဝါဒရဲ႕အေျခခံလူတန္းစား ျဖစ္တ႔ဲ “ျပည္သူ”နဲ႔ဆုံးတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ စစ္ဖန္တီးတာ နယ္ခ်ဲ႕ပဲ။ အေမရိကန္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ စစ္ဆန္႔က်င္တာ ျပည္သူပဲ။ ျပည္သူဆုိတာ သစၥာတရားဆုပ္ကုိင္ထားသူေတြပဲလုိ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္တယ္။ စုိျမင့္သိန္းက နုိင္ငံေရးအရ လက္နက္အသုံးခ် ထိန္းခ်ဳပ္လုိမႈနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ပင္ကုိယ္စြမ္းရည္မွာတည္တဲ႔ အမွန္တရားနဲ႔ အားျပဳိင္မႈကုိ စိစစ္ၾကည့္တာပဲ။ ဗီယက္နမ္စစ္ဟာ (စုိးျမင့္သိန္း ကုိယ္စားျပဳထားတဲ႔) ျပည္သူေတြဘက္က အနုိင္ရသြားေပတဲ႔ တုိင္းျပည္ဟာ ဖြက္ဖြက္ညက္ညက္ေက်သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရေတာ့ ခုထိ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေတြ လုပ္ေနရတုန္း။ စုိးျမင့္သိန္းကုိယ္တုိင္လည္း ကဗ်ာေရးရင္း စာေရးရင္း စာအုပ္ေရာင္းရင္းပဲ ေနဦးမလားထင္တယ္(မေတြ႔တာဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ရွိသြားၿပီမုိ႔ မီလ်ံနာျဖစ္ခ်င္ေတာင္ ျဖစ္ေနမလားပဲ)။ တုိင္းျပည္ၾကီးဒီမုိကေရစီရသြားတယ္ ဆုိလုိ႔ (ေနရာမယူတတ္တဲ႔) ကဗ်ာေရးတဲ႔လူေတြကျဖင့္ ကုမၸဏီပုိင္ရွင္ေတြ ေဒၚလာစားေတြ ျဖစ္မယ္မထင္ေသးဘူး။ ေဒၚလာစားျဖစ္သြားတဲ႔ ကဗ်ာေရးသမားေတြကေတာ့ ကဗ်ာေရးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ (ေမာင္ေသြးသစ္တစ္ေယာက္ ကဗ်ာမေရးေတာ့တာ အဲဒါေၾကာင့္လုိ႔ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္းက ေျပာေနၾကတာ ၾကားခဲ႔ရတာပဲ)။ ေမာင္စြမ္းရည္ကဗ်ာကေတာ့ ေဒါသအျပည့္နဲ႔ ေရးတယ္။ နာမည္က “လူသတ္ခ်င္တယ္” တဲ႔။ ကဗ်ာအျပည့္အစုံကုိ ေရးျပခ်င္တယ္။ ေရးျပခ်င္ရတာက ဒီကဗ်ာက နုိင္ငံေရးကဗ်ာမုိ႔ပဲ။

လက္တသန္းနဲ႔
ထူးဆန္းတဲ႔ကုိယ္ ျဖစ္စမ္းလုိလွ
ငါ ေတာင့္တယ္။
ေသနတ္တသန္း
လက္တသန္းမွာ၊ ကုိင္စမ္းခ်င္လွ
ေတာင့္တတယ္။
ေသနတ္တသန္း
က်ည္တသန္းေပါ့၊ တသန္း အေမရိကန္
ဗီယက္နမ္မွာ၊ တဆံတေယာက္
ဦးေႏွာက္ေဖာက္ၿပီး
တေယာက္မက်န္ သတ္လုိလွတယ္။
ဒါဟာ ဒီေန႔ ငါ့ဆႏၵ။
(မူရင္းစာလုံးေပါင္းမ်ားအတုိင္း)

အဲဒီကဗ်ာရဲ႕အဆုံးမွာ ကြင္းစကြင္းပိတ္နဲ႔ “ဆရာဝန္ဗက္သြန္းရဲ႕ ေဒါသကုိ မွီးၿပီး”လုိ႔ ေရးထားတာပါတယ္။ ဘယ္လုိ “မွီး”တယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလုိ႔ မရဘူး။ ဗက္သြန္းမွာ ဘယ္လုိေဒါသရွိခဲ႔တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ရွာၾကည့္လုိ႔ေတာ့မရေသးဘူး။ ဒါေပတ႔ဲ ေမာင္စြမ္းရည္မွာေဒါသရွိေနခဲ႔တယ္ဆုိတာေတာ့ ေပၚလြင့္ေနတယ္။ အဲဒီလုိေဒါသရွိလို႔ ကဗ်ာဟာ ေကာင္းသြားတာ။ အားရွိသြားတာ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ကေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သေဘာက်ေနမိတုန္းပဲ။ အဲဒီလုိေျပာလုိက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕နဲ႔ စကားမ်ားရတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာကုိ ကဗ်ာအျဖစ္လက္ခံထားၿပီး ကဗ်ာေရးတဲ႔လူကုိ ထည့္မစဥ္းစားဘူးလုိ႔ ဝုိင္းအျပစ္ဆုိၾကတယ္။ စာေပေဝဖန္ေရးအသစ္ (ေရွးကဆရာၾကီးမ်ားေျပာတဲ႔ ျပည္တြင္းျဖစ္ ေဝဖန္ေရးသစ္မဟုတ္ပါ.) New Criticism အျမင္ကုိ လက္ခံသလုိျဖစ္ေနတယ္။ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာေရးသူဆီကထြက္ၿပီး သီးျခားရပ္တည္ေနတယ္။(Autonomous သေဘာ) အမွန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အမွားလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကဗ်ာဆုိတာက ျပဳလုပ္သူရဲ႕ ရွိေနျခင္းအတြင္းမွာ အသက္ရွင္ေနတာကုိး။ ဆုိလုိတာက ကဗ်ာဟာ ျပဳလုပ္သူဆီကေန သီးျခားရပ္တည္ေနတယ္ (လြတ္လပ္ေနတယ္) ဆုိေပတဲ႔ ျပဳလုပ္သူရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ အသိအမွတ္မျပဳရဘူးလုိ႔ မဆုိလုိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔က ေမာင္စြမ္းရည္ကုိ ကဗ်ာေရးတဲ႔လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ လက္ခံတယ္။ ေမာင္စြမ္းရည္အေနနဲ႔ကေတာ့ ကဗ်ာဆုိတာကုိ ပညာတစ္ရပ္အေနနဲ႔ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႕ျမင္ခ်င္မွျမင္မယ္။ ဒါေပတဲ႔ ကဗ်ာအေရးေကာင္းတယ္။ အစဥ္အလာကဗ်ာတည္ေဆာက္ပုံထဲမွာ ျငိေနတယ္။ သီးျခားအေၾကာင္းအရာကေလးေတြကုိ ေဖာ္ထုတ္တင္ျပနုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကဗ်ာေတြကုိလည္း အေတာ္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ စာေပေဝဖန္တဲ႔ လူအေနနဲ႔ေတာ့ လက္မခံဘူ။ လက္မခံရတာကလည္း သူေရးတဲ႔ စာတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ။ ေမာင္စြမ္းရည္က ေရးဖူးတယ္။ “စာတတ္ရင္ စာေပေဝဖန္ေရးလုပ္လုိ႔ ရတယ္” တဲ႔။ အဲဒီအျမင္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္လက္မခံဘူး။ စာေပေဝဖန္ေရးဆုိတာရဲ႕ အခန္းက႑ကုိ ေလ်ာ့ပါးပစ္လုိက္တဲ႔ အျမင္မ်ဳိးဟာ စာေပတစ္ခုလုံးရဲ႕တန္ဖုိးကုိ ခ်ပစ္တာပဲ။ စာတတ္တာနဲ႔ စာေပေဝဖန္ေရးလုပ္ဖုိ႔ စာေပေဝဖန္ေရးဆုိတာကုိ ပညာရပ္တစ္ခုအေနနဲ႔ လက္မခံနုိင္ေသးသေရြ႕ မျမင္နုိင္ေသးသေရြ႕ ေမာင္စြမ္းရည္မွသာ မဟုတ္ဘူး။ လက္မခံတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းၾကီး တစ္ခုလုံးဟာ တကယ့္ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ႔ ေလာကၾကီးထဲမွာ ေနာက္နားဆီမွာ ေနတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးပဲ ျဖစ္ေနဦးမွာ။ ထင္ရာေလွ်ာက္ေရးေနတာကုိ စာေပေဝဖန္ေရးဆုိရင္ေတာ့ အလကားပဲ။ ေရတြင္းကုန္းက ငတုံးေတြလုိပဲ ေနမယ္။ 

 ဆက္ရန္
(ဆက္လက္ ရုိက္ၿပီးလွ်င္ ထပ္မံ ေဖာ္ျပပါမည္။)

ျမင္႔သန္း
ခ်င္းတြင္း မဂၢဇင္း 
အမွတ္(၇၆)၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ - မတ္လ၊ ၂၀၁၃

May 11, 2013

မရွိျခင္း၏ ကမ္းတစ္ဖက္ဆီမွ အိပ္မက္မ်ား၏ ၿမိဳ႕ျပနုိင္ငံေတာ္




All that is necessary for the triumph of evil is that good men do nothing.
Edmund Burke. Irish Philosopher (1729-1797)

ျမစ္စပ္ကမ္းပါးဆီ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းလာခဲ႔မိတယ္။ အေၾကာင္းထူးရွိလုိ႔ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။စိတ္မရႊင္တာကေလးေတာ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔မရႊင္မွန္းလည္း မသိဘူး။ မေန႔ညေနဘက္က ဟုိေကာင္ေတြနဲ႔ထုိင္ၿပီး ဝီစကီေသာက္ၾကရင္း က်စ္လုံးကေျပာတယ္။ ဟိုဘက္ကမ္းကုိ သြားၾကဦးစုိ႔ရဲ႕တဲ႔။ ဘာလုိ႔လဲလုိ႔ ဟုိအေကာင္ကေမးတယ္။ ဟုိမွာလည္း တုိ႔ဆီမွာလုိပဲ ေနေတြလေတြ ထြက္သတဲ႔လုိ႔ က်စ္လုံးက ေျဖတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲလုိ႔ ဟုိအေကာင္က ကန္းတက္ျပန္တယ္။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ သူတုိ႔ဆီမွာ ေနေတြလေတြထြက္လာေတာ့ အဲဒီ ေနေတြလေတြက တုိ႔ဆီမွာလုိ၊ ေန႔ရယ္ညရယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လုိခ်င္ရင္ လုိသေလာက္ တားထားလုိ႔ရတယ္။ မလုိခ်င္လည္း သြားခုိင္းလုိ႔ ရသတဲ႔။ ေျပာရရင္ေတာ့ကြာ ေနေတြ လေတြက လူေတြအလုိကုိ လုိက္ဆုိပဲ။ လူေတြသေဘာက်ဆုိေတာ့ ေနကုိလကုိ လူေတြက မမုန္းေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ လကလည္း လအေလ်ာက္ အေနေခ်ာင္သေပါ့ကြာ။ လူေတြကလည္း သူတုိ႔လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနရေတာ့ ေပ်ာ္ၾကသတဲ႔လုိ႔ က်စ္လုံးက အရွည္ၾကီးရွင္းျပတယ္။ ဒီလုိျဖင့္ သြားၾကရေအာင္လားလုိ႔ ဟုိအေကာင္က ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက စုိက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေျဖေပးဖုိ႔ ဝန္ေလးေနမိတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ခုျပန္ေျပာလုိက္မိတယ္။ ဟုိဘက္ကမ္းကလူေတြကုိ နားလည္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ငါေတြ႔ဖူးတယ္။ သူ႔နာမည္က ကုိဝဏၰလုိ႔ေခၚတယ္။ ခုေတာ့ သူလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ညရဲ႔ ျငိမ္သက္ေနျခင္းအတြင္းကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္ထြက္သြားရာက ျပန္လွည့္မလာေတာ့ဘူး။ သူရွိတုန္းက ငါေရးတဲ႔ တဲအိမ္ကေလးတစ္ခုအေၾကင္း ဖတ္ၿပီး ေျပာဖူးတယ္။ ခင္ဗ်ားက တူး ဒုိင္မင္းရွင္း၊ သရီးဒုိင္မင္းရွင္းအေၾကာင္း ေျပာေနေပတဲ႔ ဟုိဘက္ကမ္းကလူေတြက မေျပာၾကဘူးတဲ႔။ ဒီေတာ့ ငါက ေမးၾကည့္လုိက္တယ္။ ဘာလုိ႔လဲလို႔။ သူက ထုံးစံအတုိင္း ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ရင္း ေျဖတယ္။ ဒုိင္မင္းရွင္းဆုိတာ ဘာမွန္းမွ မသိဘဲတဲ႔။ ဒါေပတဲ႔ သူဆက္ေျပာတာ တစ္ခုက စိတ္ဝင္စားစရာ ပုိေကာင္းတယ္။ အဲဒီကလူေတြ ဘာမွန္းမသိဘူး ဆုိေပတဲ႔ အဲဒီလုိ ဘာမွန္းမသိဘဲ ျဖစ္ေနတာကုိ အားလုံးသိတယ္လုိ႔ လက္ခံထားၾကတာတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနတုန္း က်စ္လုံးက ျဖတ္ေျပာတယ္။ သူတုိ႔ဟာက တစ္မ်ဳိးခ်ည္းပဲ။ ယုတၱိေဗဒစကားန႔ဲ ေျပာရရင္ ဆန္႔က်င္၍ လက္ခံျခင္းကေန၊ ဆန္႔က်င္၍ ဆန္႕က်င္ျခင္း ျဖစ္သြားတာမ်ဳိးပဲဟ။ မသိတာကုိ မသိတာပဲ ဆုိတာက၊ သိတယ္လုိ႔ နားလည္လုိက္တာပဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သိပ္နားမရွင္းဘူး။ သူကေတာ့ ယုတၱိေဗဒလုိ႔ ေခၚတဲ႔ ေလာဂ်စ္တုိ႔ ဘာတုိ႔ကုိ အေတာ္ပုိင္တဲ႔အေကာင္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။ ငါ့ကို စဥ္းစားဖုိ႔ အခ်ိန္ေပးကြာ လုိ႔။

စဥ္းစားတယ္ဆုိေပတဲ႔ စဥ္းစားစရာက ရွိဦးမွကုိး။ ဒီအတုိင္း စဥ္းစားတယ္ဆုိတာက အေတြးသက္သက္ပဲ။ အေတြးဆုိတာက ဘာေတြးေတြး ေတြးလို႔ရတာမ်ဳိး။ စဥ္းစားတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးလုိ ဆင့္ပြားျဖစ္ေပၚတာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘက္ကမ္းဆီမွာက အေတြးသမားနည္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကဗ်ာေရးတဲ႔ လူတစ္စုက အေတြးစုိက္ခင္းမ်ားရယ္လုိ႔ ေခၚၿပီး လူေတြကုိ ေတြးခ်င္ရာေတြးဖုိ႔ သင္ေပးေနရတယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက တစ္ခုခုကုိ စဥ္းစားတဲ႔ အခါ စနစ္တစ္ခုခုနဲ႔ စဥ္းစားတယ္။ အေရာင္းအဝယ္ေကာင္းတဲ႔ ေထာင္ကဲၾကီးေတြ၊ မာမူၾကီးေတြေတာင္ ဘယ္လုိျမတ္မယ္၊ ဘယ္လုိ ရွဴံးသြားနုိင္တယ္ဆုိတာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားတယ္။ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ေနကုိ ၾကည့္လိုက္ လကုိ ၾကည့္လုိက္ လုပ္ၿပီး ေတာင္းဆုိမေနဘူး။ ကုိယ္အသုံးမက်ရင္ ကုိယ့္ဘာသာ ခံပဲ။ အဲဒါကုိက ဆင္ျခင္နည္းလမ္းတက်ပဲ။ ကုိယ္အသုံးမက်တဲ႔ဟာ အရပ္ကုိလွည့္ၿပီး အျပစ္တင္ေနလုိ႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဟုိဘက္ကမ္းသြားဖုိ႔ ကိစၥကုိ စဥ္းစားရမွာပဲ။ တခ်ဳိ႔ဟာေတြက ဟုိဘက္ကမ္းဆီက ၾကားရတယ္ ဆုိတာေတြ….။ ေျပာရရင္ေတာ့ တဆင့္ခံရထားတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ အေျခခံရမွာ။ တခ်ဳိ႕ဟာေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မကၽြမ္းဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သုံးေယာက္စလုံးပဲ။ ဘယ္သူကမွ မကၽြမ္းလွဘူး။ ဥပမာ ေဇာ္ဂနီ ေဇာ္ဂနက္ ကိစၥလုိမ်ဳိး။ စီးပြားေရး ကိစၥလုိမ်ဳိး။ ေဘာလုံးကန္တယ္ဆုိတာမ်ဳိး။ အဲဒါမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကတ္ခ်လာပဲ။ ေသသြားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းက သခ်ၤာဆရာၾကီး ေျပာသလုိေတာ့ျဖင့္ ဂ်ဗလြတ္ေတြပဲ။ ခက္တာက ဂ်ဗလြတ္ဆုိတာ ဘာမွန္းမသိဘူး။ အရပ္စကားနဲ႔ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ျဖင့္ ငတုံးေတြပဲလုိ႔ ေျပာတာထင္ရဲ႕ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မကၽြမ္းတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ ထည့္မစဥ္းစားနုိင္ဘူး ဆုိျပန္ရင္လည္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးအေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားရာမွာ မျပည့္မစုံၾကီးပဲ ျဖစ္ေနမယ္။ မျပည့္စုံတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးအေၾကာင္း စဥ္းစားတာကိုက သဘာဝက်က်ပဲ ထင္တယ္။ ျပည့္စုံသြားျပန္ရင္ ဘာစဥ္းစားေနရေတာ့မွာမုိ႔လဲ။ ျပည့္စုံေနတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာက ဘယ္မွာရွိလုိ႔တုန္း။ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာလုိ႔ရတယ္ ဆုိတာေတြက ျပည့္စုံမႈၾကီး တစ္ရပ္မွ မဟုတ္ပဲ။ ျပည့္စုံမႈဆုိတာက လုိအပ္စြာရွိေနျခင္း  တစ္ခုပဲ။ လုိအပ္စြာ ရွိေနျခင္းကုိ သိတာကမွသာ ျပည့္စုံမႈရွိျခင္းကုိ တန္ဖုိးထားရာ ေရာက္မွာ။ ဒါမွ လူေတြဟာ လြတ္လပ္သြားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘက္ကမ္းမွာေတာ့ အဲဒီလုိမ်ဳိး။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက အုံက်င္းဖြဲ႔ၿပီး ဘာေတြ ညာေတြ ေျပာမေနၾကေတာ့ဘူး။ ေတာင္းဆုိမႈ မွန္သမွ်ဟာ လကုိၾကည့္ၿပီး ထမင္းဆီဆမ္း ေတာင္းတာမ်ဳိးပဲ။

အေဖကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ မင္းက အျမင္ေျပာင္းသြားတာကုိး။ မင္းလည္း ဟုိဘက္ကမ္းကပဲ။ မင္းလည္း သူတုိ႔လုိပဲ ျမင္ခဲ႔ဖူးတာပဲ။ ခုေနကာမွ မင္းက သူတုိ႔ကုိ အျပစ္တင္ခ်င္လုိ႔ေတာ့ ဘယ္တရားပါ့မလဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟုိဘက္ကမ္းကပဲ ဆိုရင္ေတာ့ အေဖလည္း ဟုိဘက္ကမ္းကပဲ ျဖစ္မယ္။ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းက ဘယ္မွာေတြလုိ႔ ခုလုိ ေျပာခဲ႔တာလဲ ဆုိတာကေတာ့ သိပ္မမွတ္မိဘူး။ အိပ္မက္ထဲမွာ ျဖစ္နုိင္တယ္။ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲမွာ စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ တခါတေလ ဘၾကီး သုခေတာင္ ပါေသးတယ္။ ဘၾကီးသုခကေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာမုိ႔လား မသိဘူး၊ စကားနည္းတယ္။ အေဖကေတာ့ အျပင္မွာဆုိ အေတာ္စကားနည္းတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ အေတာ္စကားမ်ားတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာဆုိရင္ ၾကီးၾကီးသန္႔လည္း ပါတယ္။ ၾကီးၾကီးသန္႔က အေဖတုိ႔ရဲ႕ အစ္မၾကီး။ တစ္ခါကေတာ့ ႀကီးႀကီးသန္႔က ေျပာတယ္။ ခု တုိ႔ဆီမွာ လုပ္စားတတ္ရင္ မငတ္ဘူးတဲ႔။ ႀကီးႀကီးသန္႔က ေတာက္ေလွ်ာက္ ကုန္သည္လုပ္လာတာ။ ကုန္သည္ပြဲစားဆုိတာက ထမင္းငတ္တတ္တဲ႔ လူမ်ဳိးမွမဟုတ္ဘဲ။ လုပ္စားတတ္ရင္ မငတ္ဘူးလုိ႔ ႀကီးႀကီးသန္႔က ေျပာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္မိတယ္။ လူတုိင္းဟာ လုပ္စားတတ္ဖုိ႔ ေမြးလာတာ မဟုတ္ဘူး ႀကီးႀကီရဲ႕။ လုပ္မစားတတ္တဲ႔ လူေတြ စီးပြားမရွာတတ္တဲ႔ လူေတြ၊ ငတ္ရင္ ဘာလုပ္ရမွာလဲလုိ႔ ေမးေတာ့ ႀကီးႀကီးသန္႔က ျပဳံးေနတယ္။ ည့ံလုိ႔ ခံရတာ၊ သနားစရာ မရွိဘူးဆုိတဲ႔ အျပုံးမ်ဳိး။ အဲဒီတုန္း ဟဲဟဲ ဆုိတဲ႔ အသံၾကားရတယ္။ ဘႀကီး သုခရဲ႕ အသံ။ သူ႕မ်က္ႏွာႀကီး ေပၚလာတယ္။ ျပဳံးေနတယ္။ ႀကီးႀကီးသန္႔မ်က္ႏွာကေတာ့ ေျပာင္းသြားတယ္။ ေဒါသထြက္တဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ဳိး၊ ကုန္သည္ပြဲစား တစ္သက္လုံး လုပ္လာတဲ႔ လူပဲ။ သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ျပင္ၿပီး ျပဳံးလုိက္ရင္း ဘႀကီးသုခဘက္ လွည့္ေျပာတယ္။ မင္းေျမွာက္ထားတဲ႔ အေကာင္က ငါ့ကုိ ေမးခြန္းထုတ္ေနတာ မင္းျမင္သလားလုိ႔။ အေဖတို႔ ၾကီးၾကီးသန္႔တုိ႔က ငါ ေျပာ၊ မင္းနားေထာင္ စနစ္နဲ႔ ၾကီးျပင္းလာတာ။ ဘႀကီးသုခကေတာ့ အဲဒီလုိ မဟုတ္ဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာထားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဘယ္ဟာမ်ဳိးကုိ မဆုိ မေမးမစမ္း၊ မစိမစစ္ဘဲ လက္မခံရဘူးတဲ႔။ သူမ်ားေျပာတုိင္း လက္ခံတာဟာ ႏြားပဲ။ ၾကိမ္တုိ႔ရင္ ဘယ္ညာ ေကြ႔တတ္တယ္တဲ႔။ ခုေတာ့ ဘၾကီး သုခဆီက ဘာသံမွ မၾကားရဘူး။ ေနာက္ ထပ္ၿပီး မေတြ႔ရဘူး။ အေဖကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ခရုတံဆိပ္ ပေလကပ္အျဖဴနဲ႔ အကၤ်ီလက္ရွည္ အျဖဴနဲ႔။ ပုတီးစိပ္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႀကီးႀကီးသန္႔ကုိ မက္(စ)ဝါဒရဲ႕ စီးပြားေရးစနစ္အေၾကာင္း ေျပာမယ္ လုပ္ေနတုန္း အိပ္မက္က ၿပီးသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္မ်ား ႀကီးႀကီးသန္႔နဲ႔ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြ႔ရင္ အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ခုတင္ အေပၚတည့္တည့္က မ်က္ႏွာၾကက္ဆီမွာ ႀကီးႀကီးသန္႔ကုိ မာ့(စ)ဝါဒဆုိရင္ စီးပြားေရးစနစ္အေၾကာင္း ေျပာရန္ လုိ႔ စာရြက္တစ္ရြက္မွာ ေရးၿပီး ကပ္ထားတာ ခုဆုိ စာရြက္ေတာင္ အေတာ္ဝါေနၿပီ။

အေဖေျပာခဲ႔ဖူးတာကေလးတစ္ခု ႏွစ္ခုလည္း ထပ္ၿပီး ေျပာရဦးမယ္။ ဟုိဘက္ကမ္းမွာက မင္းတုိ႔လုိ မဟုတ္ဘူး။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပၾကတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံအၾကား ဘာျပႆနာမွ မရွိဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံကလည္း သူတုိ႔ထင္ရာ လုပ္တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူကလည္း သူတုိ႔ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တယ္။ ထိပ္တုိက္ ေတြ႔စရာရွိရင္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတတ္ၾကတယ္။ မင္းတုိ႔မွာက အရာရာ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔။ အထိန္းအကြပ္မ်ားလြန္းတယ္တဲ႔။ အဲဒီတုန္းက အေဖက သူ႔ထုံးစံအတုိင္း ခ်က္စတာဖီး(လ) စီးကရက္ကုိ ေသာက္လုိ႔။ စီးကရက္က မီးခုိးတန္းကေလး ထြက္လာတာက ေနာက္ခံ ပုဏၰားရိပ္ပင္တန္း အစိမ္းခံနဲ႔မုိ႔ ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းတယ္။ အဲလုိျဖင့္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ဟုတ္မယ္ မထင္ဘူး။ အိပ္မက္က မ်ားေသာအားျဖင့္ အေရာင္မပါဘူး။ အေရာင္ရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ လူကပဲ သိတာ။  အိပ္မက္က အျဖဴ၊ အမည္း သက္သက္ ထင္တယ္။ ခုေခတ္ေတာ့ ဒီဂ်စ္တယ္မုိ႔ အေရာင္ပါေလသလားေတာ့ မသိဘူး။ အိပ္မက္လည္း ေခတ္ကာလကုိ လုိက္လုိ႔ အေရာင္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အေဖက ေျပာဖူးတာ ရွိေသးတယ္။ မင္းကုိ အေဖမေသခင္ မွာထားခဲ႔ခ်င္တာကေတာ့ အေျပာအဆုိကေလးေတြ သတိထားတဲ႔ ဒါကေတာ့ ဟုိဘက္ကမ္းနဲ႔ ဆုိင္ခ်င္မွဆုိင္မယ္။ အေဖက ေျပာတယ္။ မွန္ကားမွန္၏၊ လူသူေလးပါး မၾကဳိက္ေသာ စကားနဲ႔ လူသူေလးပါး ၾကဳိက္ေသာစကားဆုိတာ ရွိတယ္။ ဒုတိယ စကားမ်ဳိးသာ ေျပာအပ္တယ္။ မင္းက မွန္တာေတြခ်ည္း ေလွ်ာက္ေျပာေနတတ္လုိ႔ အေဖက သတိေပးတာပဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သေဘာမတူဘူး။ မွန္တယ္ ဆုိတာက လူေတြ ၾကဳိက္တာ မၾကဳိက္တာနဲ႔ မဆုိင္ဘူး အေဖရ။ ဆင္ျခင္စနစ္နဲ႔ ဆုိင္တယ္။ ပါဝင္ပတ္သတ္ေနရတဲ႔ လူအဖြဲ႔အစည္း စံေတြနဲ႔ ဆုိင္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာျပန္ေတာ့ အေဖက ဘာမွ ထပ္မေျပာဘူး။ စီးကရက္ေသာက္ရင္း ေကာင္းကင္ထဲကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီတုန္း ဘယ္က ေပါက္ခ်လာမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ဘၾကီး သုခက ကၽြန္ေတာ့္ ဇက္ပုိးကုိ ခပ္သာသာ ပုတ္လုိက္ရင္း အဲဒါေၾကာင့္ မင္း ေသာက္သုံးမက်ျဖစ္ေနတာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဘာလုိ႔တုန္းလုိ႔ လွည့္ေမးလုိက္ေတာ့ မင္းတုိ႔ ေျပာေနတဲ႔ အမွန္တရားဆိုတာက ဘယ္ေနရာ သြားသုံးလုိ႔ ရလုိ႔တုန္း ငါလူရဲ႕။ ကုိယ့္ကုိ ၾကဳိက္မွ မ မယ့္လူရွိတာ။ ဟုိဘက္ကမ္းဆီမွာက အခ်င္းခ်င္း မ စ ၾကတယ္။ မင္းတုိ႔လုိ ရုန္းကန္ေနစရာ မလုိဘူး။ မင္းတုိ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ရုန္းကန္ေနၾကတာ။ အ မ၊ အ စ ကင္းတယ္ဆုိတာက လႊတ္ထားတဲ႔ ပုလင္းလြတ္လုိပဲ။ ပုလင္းလြတ္ဟာ အလကားပဲ။ အထဲမွာ အရည္တစ္ခုခုရွိမွသာ ပုလင္းရဲ႕ တန္ဖုိးတက္တာတဲ႔။

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ သိမႈ အဆင့္အတန္း မျမင့္မားေသးသေရြ႕လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာဟာ အႏၱရာယ္မ်ားတာခ်ည္းပဲ။ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ ရမ္းကားျခင္းဆုိတာ ႏွစ္ခုရဲ႕ အၾကားက စည္းရုိးဆုိတာက ပါးပါးကေလးပဲကုိးတဲ႔။

အဲဒီတုန္းက အေဖတုိ႔ ဘၾကီးသုခတုိ႔က အိပ္မက္ထဲမွာ ဟုတ္ပုံမရဘူး။ မရဘူးလုိ႔ ဆုိရတာက အေဖ့ေျပာစကားထဲမွာ အေဖ မေသခင္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာဆုိရင္ ေသတာရွင္တာ မရွိဘဲ။ ေသၿပီးသားလူေတြေတာင္ အိပ္မက္ထဲမွာ ရွင္ေနတတ္ၾကတယ္။ အေဖ့ကုိ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေမးၾကည့္မိတယ္။ လူၾကဳိက္ေပတဲ႔ မွားေနတာေတြေရာ ေျပာလုိ႔ျဖစ္သလားလုိ႔။ အေဖက စီးကရက္ကုိ ပါးစပ္က ထုတ္ၿပီး လက္ၾကားထဲ ညွပ္ထားလုိက္ရင္း မွားကားမွားေန၏၊ လူအမ်ားက ၾကဳိက္၏။ ထုိစကားကုိလည္း မေျပာအပ္လုိ႔ ေျပာျပန္တယ္။ ဒီလုိျဖင့္ အေဖရာ ဘယ္လုိစကားမ်ဳိးကုိ ေျပာရမွာတုန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္လုိ႔ ဆုံးမွမဆုံးေသးဘူး ဘၾကီးသုခလက္က ကၽြန္ေတာ့္ ဇက္ပုိးေပၚ အသာအုပ္လုိက္ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ငါ့လူ ေလခၽြန္ေနလုိ႔ ဘၾကီးက ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့ကုိ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေက်ာေပးၿပီး ထြက္သြားေရာ။ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ဒါပဲကြာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒါဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္တည္ရွိေနခဲ႔တဲ႔ စကားအရ အဆက္အသြယ္ျဖတ္နည္းပဲ။ လူၾကီးျဖစ္ျဖစ္ လူငယ္ျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္မကေလးေတြကပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲသလုိေျပာၿပီး ျဖတ္ၾကတာ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ အနုိင္နဲ႔ ပုိင္းတဲ႔နည္းပဲ။ ဘုိလုိေျပာလည္း အဲသလုိပဲ။ That’s it ဆုိၿပီးတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေကာင္မေလးကေလးေတြက ကုိယ့္ကုိ သတ္(စ)အစ္လုိ႔ ေျပာရႈ္ ဆရာၾကီးဦးေဘရဲ႕ အသံထြက္နည္းမွာ အေျခခံၿပီး အရွက္ေျပျပန္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ သတ္စအစ္ထ၊ ခ်စ္ႏွမ၊ မႏွစ္ကနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး လို႔။ ခုေတာ့ ဦးေဘကုိ သိတဲ႔လူေတာင္ မရွိသေလာက္ပဲ။ အေဖတုိ႔လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ဟုိဘက္ကမ္းကေတာ့ ရွိေနေသးတယ္ လုိ႔ ၾကားရတုန္းပဲ။ ဟုိဘက္ကမ္းရဲ႕ ရွိေနျခင္းဟာ သိမႈနယ္ပယ္ထဲမွာ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းခ်ည္း။ ဒီေတာ့လည္း ေတြးၾကည့္စရာေတြက မ်ားမ်ားလာတယ္။ ဒါေပတဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ေတြးၾကည့္ေနရုံနဲ႔ေတာ့ ခရီးမတြင္ဘူး။ ဟုိေကာင္ေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး အေတြးမ်ားစြာကုိ ကူးလူးဆက္ဆံလုိက္ခုိင္းေလမွပဲ။

မေန႔ညကေတာ့ ဟုိအေကာင္ေတြနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး ဝီစကီေသာက္ရင္း စနစ္မက်တက် ေဆြးေႏြးၾကရတယ္။ က်စ္လုံးက အႏွစ္အစိတ္သားဝီစကီယူလာတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ဖန္ခြက္ေကာင္းေကာင္း သြားဝယ္ရျပန္တယ္။ အႏွစ္အစိတ္သား ဝီစကီကုိ ႏွစ္ျပားတစ္ပဲတန္ ခြက္နဲ႔ ေသာက္လုိ႔မွ မသင့္ဘဲ။ ေနရာတကာမွာ ျဖစ္ေနျခင္းနဲ႔ ျဖစ္သင့္ျခင္းဟာ ရွိေနတာခ်ည္းပဲ။ ျဖစ္ေနျခင္းဟာ ျဖစ္သင့္ျခင္း ျဖစ္မလာခဲ႔ရင္ ကနဦးတန္ဖုိးမွန္သမွ် ဆုံးရွဴံးတာခ်ည္းပဲ။ ေဒၚလာတစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ေလာက္တန္တဲ႔ ဝီစကီေသာက္ဖုိ႔အတြက္ ဘုိဟီမီယံ ခရစ္စတယ္လ္ ဖန္ခြက္ေလာက္နဲ႔ ေသာက္ပါမွပဲ။ ဘုိဟီမီယံ ခရစ္စတယ္လ္ ဖန္ခြက္ကလည္း တစ္ခြက္ကုိ ေဒၚလာ ငါးဆယ္ေလာက္ က်တယ္။ ဒီေတာ့လည္း ေသာက္လုိ႔ အရသာပုိရွိသြားတယ္။ ေတြးၾကည့္စရာေတြလည္း ဂုဏ္တက္လာတယ္။ ဟုိဘက္ကမ္းကုိ သြားဖုိ႔ကိစၥေရာက္လာေတာ့ က်စ္လုံးက ေျပာတယ္။ တုိ႔ နည္းနည္းအခ်ိန္ယူရင္ ေကာင္းမယ္တဲ႔။ ဟုိေန႔ကေတာ့ မင္းပဲ သြားခ်င္လွခ်ည္ဆုိလုိ႔ ဟုိအေကာင္က ျဖတ္ေျပာတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ငါဖတ္လုိက္ရတာကေလးေတြရွိလုိ႔တဲ႔။ ဘယ္ကလဲလုိ႔ဆုိေတာ့ အင္တာနက္ထဲမွာတဲ႔။ ရွန္ဂရီလာကုိ သြားတဲ႔လူတစ္ေယာက္က လမ္းမွားၿပီး ေရာက္သြားလုိ႔၊ သူ႔အေတြ႔အၾကဳံေတြ ျပန္ေရးထားတာတဲ႔။ အဲဒီမွာက ရွန္ဂရီလာထက္ သာတယ္ဆုိတာ၊ ဟုိဘက္ကမ္းပဲ ျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့။ သူေရးထားတဲ႔ ခရီးသြားမွတ္တမ္းထဲက ဟာေတြကုိေတာင္ သေဘာက်လုိ႔ ကူးထားေသးတယ္။ ငါ ဖတ္ျပမယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး က်စ္လုံးက သူ႔အိတ္ထဲက စာရြက္တစ္ရြက္ထုတ္လုိက္ၿပီး ဖတ္ျပတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူျဖဴျဖစ္လုိ႔ ေတာ္ေတာ္ခ်ည္းကုိ အရုိအေသေပးခံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမွ် ယုံတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြျဖစ္တဲ႔ ဒကၡိဏတုိင္းက လူညဳိေတြ၊ စိနတုိင္းက လူဝါေတြကုိ မၾကိဳက္ဘူး။ မၾကဳိက္ရုံတင္မဟုတ္ဘူး မုန္းတီးၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ဆဲေရးၾကိမ္းေမာင္းရင္း ဆန္႔က်င္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလုိျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ လူျဖဴေတြက အသာလက္ၾကိတ္ထုိး သင္ေပးထားတာကုိး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိလာရတယ္။ သိလာရတာကေတာ့ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းက ဆရာတစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႔ခဲ႔ရလုိ႔ပဲ။သူနဲ႔က၊ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က မိတ္ဆက္ေပးတာ။ ေကာ္ဖီဆုိင္ကေလး တစ္ခုဆီမွာ။ သူက၊ အဲဒီက တကၠသုိလ္တစ္ခုမွာ အေရွ႕တုိင္းပညာ ေလ့လာမႈ သင္တယ္။ အေရွ႕တုိင္းပညာဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနာက္တုိင္းမွာ အာရွတုိက္အေၾကာင္း ေလ့လာမႈပညာလုိ႔ ေခၚတဲ႔ဟာ။ သူကေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာရပ္မွာ စိတ္ဝင္စားတဲ႔လူ မရွိဘူး။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား မရွိသေလာက္ပဲ။ အစုိးရကလည္း အားမေပးဘူး။ ပုိက္ဆံရွိတဲ႔ လူေတြကလည္း သူတုိ႔ နာမည္ၾကီးေလာက္တဲ႔ ဟာေတြမွာပဲ အားေပးၾကတယ္။ လူေတြရဲ႕ တကယ့္စားဝတ္ေနထုိင္ေရးဘဝမွာ အာရုံမစုိက္ၾကဘဲ အာရုံေတြ လြဲလာေအာင္ ဘာသာေရးအသင္းအဖြဲ႔ေတြက ဆြယ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ေဒသအေၾကာင္း ကုိယ္မသိၾကဘူး။ အရင္က အေနာက္ဘက္က လူျဖဴေတြဆီမွာ ပညာသြားသင္ခဲ႔ရတဲ႔ ပညာရွင္ေတြကလည္း အေနာက္က လူျဖဴေတြအေၾကာင္းပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ သမၼတၾကီးေတြ အေၾကာင္းကုိ မစားရ ဝခမန္း ျမိန္ေရ ရွက္ေရ ေရးၾကတယ္။ လူျဖဴေတာက လာတယ္ဆုိရင္ လူမည္းကုိေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူေတြက ရုိေသတယ္တဲ႔။ ေက်ာင္းဆရာ ေျပာတာ ၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ မခ်မ္းမသာျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔က လူျဖဴကုိ ဒီေလာက္ရုိေသေနၾကတာလဲလုိ႔ ေမးမိတယ္။ ေက်ာင္းဆရာၾကီးက ျပဳံးတယ္။ ဟုိမီေက၊ ဘာဘာ ဆုိတာ ခင္ဗ်ား ၾကားဖူးမွာေပါ့လုိ႔ အသာေမးခြန္းထုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူက သူက ဆက္ေျပာတယ္။ ဘာဘာေရးတဲ႔ အထဲမွာ ပါတယ္။ လူျဖဴရဲ႕ ကုိလုိနီအျပဳအက်င့္ ခံရတဲ႔ အရပ္တုိင္းမွာ လူျဖဴကုိ ရုိေသရမယ္ဆုိတဲ႔ အသိက စြဲေနတတ္တယ္လုိ႔ သူက ေျပာၿပီး ျပဳံးေနျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သနားသြားမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အသနားခံေနရတဲ႔ လူေတြပဲလုိ႔လည္း ေတြးမိတယ္။ သနားသြားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ထဲမွာပါတဲ႔ ေဒၚလာတစ္ရာ ထုတ္ေပးၿပီး ခင္ဗ်ားနဲ႔ စကားေျပာခြင့္ရလုိ႔ ေက်းဇူးတင္တဲ႔ အတြက္ပါလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ သူက ျပန္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စကားေျပာတဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္မိျပန္တယ္။  ဒီကေန႔ ခင္ဗ်ားမွာ စာသင္ဖုိ႔ မရွိဘူးလားလုိ႔၊  သူက ေျဖတယ္။ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္နာရီေလာက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာသင္ရတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ကေလးမွာ လာထုိင္ၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေမွ်ာ္ေနတဲ႔ အလုပ္ပဲ ရွိတယ္တဲ႔။ သူက ပညာတတ္ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္စရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ေဂါ႔ဒုိး ကုိလားလုိ႔ ေမးလိုက္တယ္။ သူက အေတာ္ကေလးၾကာေအာင္ ျပဳံးေနၿပီးကာမွ ေဂါ႔ဒုိးက မေသခ်ာဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေသခ်ာတာကုိပဲ ေမွ်ာ္ေနတာလုိ႔ ေျဖတယ္။ ဘာမ်ားလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ သူက ျပဳံးေနရင္းနဲ႔ ေျဖတယ္။ လူလတ္တန္းစား ေပ်ာက္ဆုံးမႈ တစ္ရပ္ပဲတဲ႔။ သူေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟန္နဲ႔ ေခတ္မီလာျခင္း တစ္ရပ္ေပါ့ဗ်ာလုိ႔ သူက ထပ္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲမွာ လမ္းေပၚမွာ ကားသစ္ႀကီးေတြ ျမင္လာတယ္။ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေနတဲ႔ ကားသစ္ၾကီးေတြ အၾကားကလူေတြ၊ က်ပ္ေတာက္ေနတဲ႔ ခရီးသည္တင္ကားေတြ ကားေတြအၾကားမွာ ပန္းေရာင္းေနတဲ႔ လူေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေရာင္းတဲ႔ လူေတြ….

ျပည့္စုံေနတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာက ဘယ္မွာရွိလုိ႔တုန္း။
လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာလုိ႔ရတယ္
ဆုိတာေတြက ျပည့္စုံမႈၾကီး တစ္ရပ္မွ မဟုတ္ပဲ။
 ျပည့္စုံမႈဆုိတာက လုိအပ္စြာရွိေနျခင္း  တစ္ခုပဲ။

ဖတ္လုိ႔ၿပီးသြားေတာ့ က်စ္လုံးက သူ႔လက္ထဲက စာရြက္ကုိ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ကမ္းလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ယူၿပီး ဖတ္ၾကည့္မယ္ အလုပ္မွာ ဟုိအေကာင္က လက္လွမ္းကမ္းတာနဲ႔ သူ႔ကုိပဲ ေပးလုိက္ေတာ့တယ္။ က်စ္လုံး ဖတ္တာ ၾကားရၿပီးသားမုိ႔ ထူးမယ္ မထင္ဘူး။ က်စ္လုံးကေတာ့ အာေျခာက္သြားလုိ႔ ဝီစကီအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ အသာစုပ္ၿပီး ေသာက္ေနတယ္။ မင္းက ဘာလုိ႔ ဟုိဘက္ကမ္းကုိ သြားခ်င္ရျပန္တာလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္တယ္။ ဟုိအေကာင္ကလည္း စာဖတ္ေနရာက မ်က္လုံးလွန္ၿပီး က်စ္လုံးကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ က်စ္လုံးက ဝီစကီခြက္ကုိ အသာခ်လုိက္ရင္း၊ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဟုိဘက္ကမ္းမွာ အေျပာင္းလဲၾကီး ေျပာင္းလဲေနတယ္ ၾကားလုိ႔ သြားၾကည့္ရင္ တကယ္လုိ႔မ်ား တုိ႔အေနနဲ႔ ကူညီနုိင္တာရွိရင္ ကူညီရေအာင္လုိ႔ လုိ႔ သူက ေျဖတယ္။ ဘာကူညီနုိင္မယ္လုိ႔ မင္းက ထင္လုိ႔လဲ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားမဆုံးခင္ ဟုိအေကာင္က ဝင္ၿပီးေျပာတယ္။ မင္းကူညီနုိင္တာ ဒီနားမွာ အမႈိက္မပစ္ရင္ေကာင္းမယ္ ဆုိတာေလာက္ပါကြာ။ ဟုိမွာက စပါယ္ရွယ္လစ္ေတြ အိတ္စပက္ေတြ လူေတာ္ေတြ အပုံခ်ည္းပဲ။ လူမွန္ရင္ေတာ့ ဖက္စုံေတာ္တဲ႔ လူေတြခ်ည္းပဲ။ မင္းလုိ အမႈိက္သရုိက္ေလာက္ သိတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဝင္ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟုိအေကာင္က ရယ္ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ဝိုင္းရယ္လုိက္မိၾကတယ္။ ဟုိအေကာင့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္မိတယ္။ မင္းလုိ လူဝါရုပ္ရည္မ်ဳိးနဲ႔ ဆုိရင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကုိ အသယ္ခံရမွာလုိ႔။ ဒီေတာ့ က်စ္လုံးက ဝင္ေျပတာ္။ ဒီလုိျဖင့္ လူမ်ဳိးေရးအေျခခံ ခြဲျခားမႈေတြ ရွိေနတာေပါ့တဲ႔။ ရွိမွာေပါ့လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္တယ္။ ငါ့အထင္ေျပာမယ္….လုိ႔ စကားခံလုိက္ၿပီး၊ မင္းေျပာသလုိ လူတုိင္းဟာ လူေတာ္ပဲရယ္လုိ႔ သူတုိ႔ကုိယ္ သူတုိ႔ ထင္လာတာနဲ႔အမွ် အသားအေရ၊ အသားအေရာင္ စတာေတြကုိ အေျခခံတဲ႔ ခြဲျခားမႈေတြဟာ ေပၚလာတာခ်ည္းပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဥပေဒစည္းကမ္းအရ ပုိမုိလြတ္လပ္လာျခင္းဆုိတဲ႔ အသိဟာ တာဝန္ယူျခင္းနည္းတဲ႔ “ငါ” ေတြကုိ လြယ္လြယ္နဲ႔ ဖန္တီးလာေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ “ငါ” ေတြက သူမ်ားကုိ မုန္းျပမွ ငါရဲ႕ ရွိေနျခင္းဟာ ပီျပင္မယ္လုိ႔ နားလည္လြဲလာတာ။ တျခားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ ဆန္႔က်င္ျငင္းဆုိတာ၊ မုန္းတီးျပတာဟာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္မဟုတ္ဘူး။ အျမင္က်ဥ္း လက္ေတြ႔မက်မႈတစ္ရပ္ သက္သက္ပဲ။ အခုိက္အတန္႔အသုံးတည့္ေတာင္ ဖန္တီးထားတာ တစ္ခုပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ အိမ္သာသုံးစကၠဴပဲ။ အဲဒီဆီမွာေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ေပါေနေလမလားပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး နားေထာင္ေနၾကရႈ္း ေခါင္းညိတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဟုိအေကာင္က စကားတစ္ခြန္း ဝင္ေျပာတယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ သိမႈ အဆင့္အတန္း မျမင့္မားေသးသေရြ႕လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာဟာ အႏၱရာယ္မ်ားတာခ်ည္းပဲ။ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ ရမ္းကားျခင္းဆုိတာ ႏွစ္ခုရဲ႕ အၾကားက စည္းရုိးဆုိတာက ပါးပါးကေလးပဲကုိးတဲ႔။

ဝီစကီပုလင္းထဲမွာ လက္သုံးလုံးေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝအေျခခံသိမႈၾကီးဟာ အထုိင္က်လာတယ္။ ဥာဏ္ရည္ျမင့္တက္လာတယ္။ ဒီေတာ့မွ လူျပိန္းေတြး ေတြးတတ္လာၾကေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့မွပဲ အေဖတုိ႔ ေျပာခဲ႔တာေတြ ျပန္သတိရလာမိတယ္။ ဟုိအေကာင္နဲ႔ က်စ္လုံးကုိ ေျပာျပလုိက္မိတယ္။ က်စ္လုံးက ေမးတယ္။ မင္းအေဖနဲ႔ မင္းနဲ႔ ေျပာတာေတြဟာ အိပ္မက္ထဲမွာလား၊ အျပင္မွားလားတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့ သိပ္မေသခ်ာလွဘူး။ မင္းအေဖနဲ႔ မင္းနဲ႔ ေျပာတာဆုိတာေတြဟာ အိပ္မက္ထဲမွာဆုိရင္ ဟုိဘက္ကမ္းဆုိတာလည္း အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ေနလိမ့္မယ္လုိ႔ ဟုိအေကာင္က ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။ ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္နုိင္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္ရင္း ဆက္ေတြးၾကည့္မိျပန္တယ္။ တကယ္လုိ႔ က်စ္လုံးဖတ္ထာတာေတြဟာ တကယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း ဟုိဘက္ကမ္းဟာ တကယ္ပဲ ရွိေနလိမ့္မယ္။ တကယ္ရွိေနတဲ႔ ဟုိဘက္ကမ္းဟာ အိပ္မက္ထဲမွာ တည္ေဆာက္ေနၾကတာ ျဖစ္မယ္။ အဲဒီကလူေတြဟာ အိပ္မက္မက္ေနၾကတာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ ရွန္ဂရီလာထက္ ေကာင္းဖုိးဆုိတာ အိပ္မက္လုိ ျဖစ္ေနမွပဲ.။ တကယ့္ဘဝကုိ အိပ္မက္လုိ ဖန္တီးေနတာကေတာ့ ေကာင္းမယ္ မထင္ဘူး။ ဟုိအေကာင္က သက္ျပင္းအရွည္ၾကီးခ်လုိက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာတယ္။ မင္းမိတ္ေဆြ ေျပာတဲ႔ ဒိုင္မင္းရွင္း ျပႆနာရွိေနပုံပဲ။ သူတုိ႔ဟာ ပက္သေလာဂ်ီကယ္လ္ ျဖစ္မယ္တဲ႔။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာေပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းက အလိုလို ညိတ္လုိက္မိတယ္။ က်စ္လုံးအသံ ၾကားလုိက္ရျပန္တယ္။ ငါ့သေဘာေျပာရရင္ေတာ့ကြာ ဟုိဘက္ကမ္းဆုိတာဆီကုိ မသြားၾကပါနဲ႔ စုိ႔လားတဲ႔။ မင္း သေဘာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ သူက ထပ္ေျပတာ္. တုိ႔ဘာသာ ဒီမွာပဲ ခုလုိ တစ္ပတ္ကုိ ဝီစကီေလး တစ္လုံးႏွစ္လုံးေလာက္ ေသာက္ေနၿပီး ဘာမွမလုပ္ဘဲလည္း ေနလုိ႔လည္း ျဖစ္ေနသားပဲတဲ႔။ ဟုိအေကာင္ဆီက  ဟုတ္တယ္ဆုိတဲ႔ အသံထြက္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဝင္ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဝီစကီက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ ဖန္ခြက္က အေၾကာင္း။ ငါ ထပ္မဝယ္နုိင္ဘူး။ ျဖစ္သင့္ျခင္းတုိင္းဟာ ႏွစ္ခါျပန္ မျဖစ္နုိင္ဘူး။ ဖန္ခြက္ေတာ့ က်မကြဲေစနဲ႔။

ခုေတာ့ ျမစ္ကမ္းစပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ စိတ္မရႊင္ဘူး။ ဟုိဘက္ကမ္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ မဆုိင္ေတာ့သလုိပဲ။ ဒါေပတဲ႔ ျမစ္ဘက္က လာတဲ႔ေလကုိ ရွဴလုိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာမျပနုိင္တဲ႔ လြတ္လပ္မႈတစ္မ်ဳိး ရလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာက လုိအပ္မႈကုိ သိတာ၊ တန္ဖုိးထားတတ္တာပဲ မဟုတ္လား။  

ျမင့္သန္း
ခ်င္းတြင္း မဂၢဇင္း
အမွတ္(၇၇)၊ ေမ - ဇြန္လ၊ ၂၀၁၃