ေဝးေဝးက လွမ္းၾကည့္ေနလုိက္မိတဲ႔ ငါ့တုိင္းျပည္ (ျမင့္သန္း)





ဟႏြဳိင္းၿမိဳ႕ကုိေရာက္ရင္ ၿမဳိ႕လယ္က ဟုန္ကရမ္ကန္ႀကီးနံေဘးက ေပ်ာ္ပြဲစားရုံကေလးတစ္ခုဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုံၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဲဒီက မိတ္ေဆြေတြ။အရင္ကေတာ့ ၿမဳိ႕ရဲ႕အေနာက္ဘက္ျခမ္းဆီက ေရကန္ႀကီးအနားမွာေနတယ္။အဲဒီဖက္ကေတာ့၊ သံတမန္ေတြ၊ အစုိးရရုံးေတြ ရွိေတာ့ ရပ္ကြက္အေနနဲ႔ ပုိသန္႔တယ္။ သန္႔ေအာင္ႀကဳိးစားလုပ္ၿပထားတယ္လုိ႔ ေခၚရမလား။ ဒါေပတဲ႔ အဲဒီဖက္ဆီက ဗီယက္နမ္ျဖစ္ျခင္း၊ Vietnamese ဆုိတာကုိ ပုိၿပီးခံစားရတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ ဟႏြဳိင္းၿမဳိ႕နဲ႔ ဟုိခ်ီမင္းၿမဳိ႕(အရင္က ဆုိင္ဂုံလုိ႔ေခၚတဲ႔ၿမဳိ႕)ေတာင္ မတူဘူး။ ဟုိခ်ီမင္းၿမဳိ႕က အေမရိကန္ေတြ လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္လာတာ။ ခုခ်ိန္ထိ၊ အေမရိကန္ေတြရဲ႕ ေခၽြးနံ႔ေသးနံ႔ေတြနဲ႔အတူ ေလာက္တက္စၿပဳေနတဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ အနံ႔ေပါင္းစုံကုိ ရေနႏုိင္ေသးတယ္။ အေမရိကန္ကုိ အေဖေခၚခ်င္သူေတြ အပုံႀကီးရွိေသးတယ္။ ၿမဳိ႕အေနနဲ႔ဟန္လုပ္ယဥ္ေက်းမႈအပုံႀကီးပဲ။ ဗီယက္နမ္ျဖစ္ျခင္းဟာ အရိပ္အေယာင္ေလာက္ပဲ။ ခုေနေတာ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ယွဥ္ေျပာရင္ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္လုိပဲ။ ေနျပည္ေတာ္မွာ ေပၚလစ္တင္ထားတဲ႔ ဟန္လုပ္ယဥ္ေက်းမႈမ်ားသတဲ႔။ ျမန္မာျဖစ္ျခင္းဆုိတာ ေလထဲမွာ ရွဴၾကည့္ရင္ ရႏုိင္တယ္ဆုိရုံေလာက္ပဲ။ ဘယ္သူကမွ် စိတ္ဝင္စားတဲ႔ ကိစၥမဟုတ္ဘူးဘူးတဲ႔။ အဲဒီက ျပန္လာတဲ႔ လူမ်ဳိးျခားပညာရွင္တစ္ဦးက ေကာက္ခ်က္ခ်ဖူးတယ္။ ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ အတုလုပ္ယဥ္ေက်းမႈဟာ အရင္းခံယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ေရွ႕မွာ။ ရင္ဘတ္ေကာ့ေနႏုိင္တဲ႔ အေနအထားဆုိတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိထားမိခဲ႔တယ္။ ေမာ္ဒယ္လင္းယဥ္ေက်းမႈ၊ ထြန္းကားေနတာသာၾကည့္။ စံျပမယ္၊ ဟန္ျပမယ္၊ လွန္ျပမယ္ကုိ အတုယူေနၾကရတယ္။ အႏွစ္ရွိစရာမလုိဘူး။ သူတုိ႔ကုိ တုၿပီး စံပယ္ပန္းပန္ျပရုံ၊ ပဝါစုံခ်ရုံနဲ႔ ျမန္မာျဖစ္ျခင္းဟာ အေထာက္အထားျဖစ္မလာႏုိင္ဘူး။ နားေထာင္တတ္ရင္ ေလထဲမွာ ကုိယ္က်ဳိးၾကည့္ဝါဒရဲ႕ ေတာက္ေလာင္ေနသံကုိ က်ယ္က်ယ္ႀကီးၾကားေနရႏုိင္တယ္။ စံျပမယ္၊ ဟန္ျပမယ္၊ လွန္ျပမယ္ယဥ္ေက်းမႈဟာ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္အျဖစ္ ထြန္းကားေနတဲ႔ ကုိယ္က်ဳိးစီးပြားပဓါနအေျချပဳ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အတူတူပဲ။ ဒီအပုိင္းေတာ့ ဒီအနားဆီပဲ ထားခဲ႔ပါရေစ။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ အလုပ္ၿပီးတာနဲ႔ကန္ႀကီးအနားဆီေျပာင္းေတာ့တာပဲ။ အဲဒီကမိတ္ေဆြကုိ ကန္ႀကီးနားက စိတ္ခ်ရတဲ႔ ေဟာ္တယ္ေလးတစ္ခုခု ရွာေပးစမ္းပါလုိ႔ ေျပာလုိက္မိတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကန္ႀကီးနဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ႔ေနရာ၊ ေလွ်ာက္သြားလုိ႔ သိပ္မလွမ္းတဲ႔ ေနရာ။ ဒါေပမယ့္ မိတ္ေဆြေတြက တစ္မ်ဳိးေတြးပုံရတယ္။ ဟုိတယ္ကေလးတစ္ခုရဲ႕ အေပၚဆုံးထပ္မွာ ငွားတယ္။ ေနရာလုိက္ခ်ရင္း လုံျခဳံေရးအရာရွိက ေသာ့အပုိတစ္ခုေပးၿပီး အေရးအေၾကာင္းရွိရင္ စၾကံလမ္းတစ္ေနရာမွာ ပန္းခ်ီကားႀကီးနဲ႔ ဖုံးထားတဲ႔ အေရးေပၚဓာတ္ေလွကားကုိ သုံးဖုိ႔တဲ႔။ ေအာက္ထပ္က ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထြက္ေပါက္ကုိ တန္းေရာက္တယ္တဲ႔။  ဒီေတာ့၊ ဘယ္လုိ အေရးအေၾကာင္းမ်ဳိးရွိရင္လဲ။ အေမရိကန္က ဗုံးလာၾကဲဦးမွာလား၊ လုိ႔ ေမးၾကည့္လုိက္မိတယ္။ တစ္ေယာက္က ျပန္ေျပာတယ္။ မေျပာတတ္ဘူး။ အေမရိကန္က ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ဆုိၿပီး တစ္ကမၻာလုံးကုိ ထင္ရာလုိက္ၿပီး ဗုံးက်ဲေနတာ။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ႕အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္လုိ႔ ပါကစၥတန္မွာ ဒရုန္း Drone နဲ႔ လုိက္ပစ္ေနတာသာၾကည့္လုိ႔၊ ေျပာရင္းရယ္တယ္။ မင္းက၊ စိတ္ခ်ရတဲ႔ေဟာ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ပါလုိ႔ တစ္ေယာက္က ျဖည့္ေျပာတယ္။ စိတ္ခ်ရတဲ႔…လုိ႔ ေျပာတာက ေျပာရုိးေျပာစဥ္ပါ။ ဗီယက္နမ္က စိတ္ခ်ရပါတယ္။ ငါ့ကုိ အျမင္ကတ္ေနတဲ႔ ငါ့အမ်ဳိးေတြ ျမန္မာစာေရးဆရာေတြလည္း ရွိမွမရွိဘဲ။ ဒီေတာ့၊ ငါ့ကုိ ေခ်ာင္းရုိက္မယ့္လူ ရွိပုံမေပၚဘူးလုိ႔ ေျပာရင္း ရယ္ၾကရတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့၊ အဲဒီေဟာ္တယ္ကေလးဟာ ဟႏြဳိင္းေရာက္တုိင္း ေနစရာအခန္းကေလး ပဲ။

အဲဒီကုိေရာက္တဲ႔အခါ ငါေတာ့ျဖင့္ ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္က စၿပီး အားၿပီေဟ့လုိ႔ ေတာင္ဖက္က ဒလတ္ၿမဳိ႕မွာေနတဲ႔ ဗာန္းကုိသာ အေၾကာင္းၾကားလုိက္၊ ဟႏြဳိင္းဆီကုိ သူက ဆင္းလာေရာ။ တျခားမိတ္ေဆြေတြကုိလည္း သူကပဲ အေၾကာင္းၾကားလုိက္တယ္။ ညေန ငါးနာရီေလာက္ ေပ်ာ္ပြဲစားရုံကေလးရဲ႕ အေပၚထက္ကုိသာ တက္သြား။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စားပြဲက အဆင္သင့္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဗာန္းက ေရာက္ႏွင့္ေနတတ္တယ္။ ဟႏြဳိင္းကုိသူလာတာ၊ ဘာကိစၥမွ်မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ လာၿပီးေလပစ္ဖုိ႔ပဲ။ ဒီေတာ့လည္း သူက အျမဲလုိေစာတယ္။ သူက ေျပာေလ့ရွိတယ္။ အသက္ၾကီးလာတဲ႔အခါ ကုိယ္နဲ႔အၿမီးအေမာက္တည့္ေအာင္ စကားေျပာမယ့္လူလုိတယ္ တဲ႔။ ဒီစကားကုိျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္ဒကာမႀကီးအေတာ္သေဘာက်တယ္။ သူက ဗာန္းကုိေျပာတယ္။ ရွင္ေျပာတာကုိ ကၽြန္မ မျငင္းပါဘူး။ ဒါေပတဲ႔၊ ကၽြန္မေယာက်္ားကေတာ့ ေျပာစရာလူမရွိလည္း ေရာက္ရာအရပ္မွာ သူနဲ႔ ေျပာလုိ႔ျဖစ္မယ့္ လူကုိေတာ့ ေတြ႔ေအာင္ရွာတတ္တယ္တဲ႔။ ဒါဟာ ခင္ဗ်ားေယာက်္ားရဲ႕ တရားဝင္ေဖာ္ထုတ္မထားတဲ႔ ဂုဏ္ရည္တစ္ခုပဲမဟုတ္လားလုိ႔ ဗာန္းက ျပန္ေျပာတယ္။ ဒကာမႀကီးလည္း မေျပာသာေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူသုိက္ကုိ Birds of a feather လုိ႔ပဲ ေခၚေတာ့တယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ အပ်င္းေျပေအာင္သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ သူကုိယ္တုိင္လုိက္နားေထာင္ရင္း ညစာစားတယ္။ စားၿပီးရင္ေတာ့၊ ကၽြန္မေတာ့ ဒီ့ထက္ပုိၿပီး နားမေထာင္ႏုိင္ေတာ့လုိ႔ ဂုဏ္ရည္တူလူႀကီးမင္းမ်ားက ခြင့္လႊတ္ၾကပါလုိ႔ အသာရိရင္း ထျပန္ေရာ။ ဒီေတာ့လည္း အားလုံးက ထုိင္ရာက ထၿပီး လက္ခုပ္တီးရင္း ရယ္ၾကရတယ္။

ဗာန္းက စာ ကဗ်ာၾကဳိက္တယ္။ (သူ႔အေၾကာင္းေလးကုိ ကဗ်ာေလာက ၃ မွာ နည္းနည္းေရးခဲ႔ဖူးတယ္။ နည္းနည္း ထပ္ေရးပါရေစ။) သူက၊ ငယ္ငယ္က ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္တာ.။ သူ႔အေဖက ကဗ်ာဆရာဆုိတာ ဘာမွ်ေရေရရာရာမရွိတဲ႔ လူမ်ဳိးမုိ႔၊ သူ႔ကုိ စစ္ထဲသြင္းလုိက္တယ္။သူ႔စကားအတုိင္းေျပာရရင္ေတာ့၊ ငါလည္း စစ္ထဲမွာ ေရေရရာရာမရွိဘဲ အေတာ္ၾကာသြားလုိက္တာ၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီးကုိ ျဖစ္ကေရာတဲ႔။ ခုေတာ့၊ ပင္စင္စား။ ေတာင္ဖက္ဆီက ဥတုရာသီေကာင္းတဲ႔ ဒလတ္ၿမဳိ႕မွာ သြားေနတယ္။ သူ႔ကုိ ကဗ်ာေရးဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျမွာက္ေပးတယ္။ ခုေတာ့ သူမ်ားေရးတာကုိပဲ အခ်ိန္ေပးဖတ္ရတာ အရသာရွိေနသတဲ႔။ မင္းက ငါ့ကုိ ဘာလိ႔ု ကဗ်ာေရးခုိင္းတာတုန္းလုိ႔ ျပန္ေမးတယ္။ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ရွင္းျပရျပန္တယ္။ တုိ႔ဆီမွာေတာ့ စစ္ဗုိလ္ႀကီးေတြ အနားယူသြားရင္ ဘာလုပ္လုပ္တင့္တယ္တယ္။ သူေတာ္စင္ေတြျဖစ္သြားၾကတယ္။ စာေရးဆရာလြယ္လြယ္ျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာေရး စာေရးရင္ လြယ္လြယ္ဆုရတယ္။စာေပဆုမွာ ကဗ်ာဆုေတြဘာေတြေပးရင္၊ ေရးတဲ့လူက တပ္ထြက္လားဆုိတာ အရင္ၾကည့္သတဲ႔။ တပ္ထြက္ဆုိရင္ ကဗ်ာဆုရဖုိ႔ လြယ္သတဲ႔၊ လုိ႔ ေျဖေတာ့၊ ဗာန္းက ဒီလုိျဖင့္ အာဆီယံႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္းမုိ႔ မင္းတုိ႔ဆီကုိ ေျပာင္းမယ္ကြာလုိ႔ ျပန္ၿပီးေနာက္တယ္။ အဲဒီေပ်ာ္ပြဲစားရုံကေလးရဲ႕ ပုိင္ရွင္ကုိလည္း ဗာန္းက ပုိင္ပုံရတယ္။ ဒီေတာ့ ၾကဳိက္တာခ်က္ခုိင္းလုိ႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ေၾကာင့္ပဲ စာ ကဗ်ာအေပၚၿငိတဲ႔ ပညာတတ္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေတြ႔လာသိလာရတယ္။ တကၠသုိလ္က ဆရာဗာန္း(သူ႔ကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဗာန္းခ်င္းကြဲေအာင္ ဗာန္းတူးလုိ႔ ေခၚတယ္။)ကေတာ့ စာ ကဗ်ာအေတာ္ပုိင္တယ္။ စာကဗ်ာကုိ ၿငိရုံ ၿငိတဲ႔လူမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ ထိလည္း ထိတယ္။ တြယ္လည္း တြယ္တယ္ဆုိတဲ႔ လူမ်ဳိး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔စကားဝုိင္းက လူေတြကေတာ့ စာေပသည္ ျပည္သူ႔အတြက္ ဆုိတာကုိ သေဘာမတူၾကတဲ႔လူေတြ။ ျပည္သူ ဆုိတဲ႔ အသုံးအႏႈန္းက လုိအပ္တာထက္ပုိၿပီး လက္ခံထားတဲ႔ အသုံးအႏႈန္း (ဟုိစဥ္က -ခု အေမရိက မွာေနတဲ႔- ကဗ်ာဆရာ ေမာင္စြမ္းရည္တုိ႔ မ်က္ေစ့စုံမွတ္ၿပီး လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းေအာ္ခဲ႔တဲ႔ ျပည္သူ ဆုိတာမ်ဳိး။) စာေပအပါအဝင္ အႏုသုခုမပညာေတြဟာ အတုိင္းအတာတစ္ခုတည္းမွာပဲ တည္တယ္။ နက္လာေလ ပရိဝုဏ္က က်ဥ္းေျမာင္းလာေလပဲ။ ျပည္သူအမ်ားစု လုိခ်င္တာက ေျဖေဖ်ာ္ေရး။ ဥပမာ- ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ လူမ်ားမ်ားၾကဳိက္လုိ႔ ဒါမွမဟုတ္ စာေပဆုေပးဖုိ႔ ေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႔ထဲမွာပါတဲ႔ ခပ္တုံးတုံးလူေတြ(အမ်ားစု) သေဘာက်တဲ႔ ကဗ်ာေတြဟာ ေျဖေဖ်ာ္ေရး ကဗ်ာေတြ။ ေျဖေဖ်ာ္ေရးကဗ်ာဆုိတာက ကဗ်ာဖန္တီးသူဟာ သူ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝထဲ ဖန္တီးျဖစ္လာေအာင္ ရည္ရြယ္ၿပီးေရးတဲ႔ ကဗ်ာမ်ဳိး။ ျပည္သူအတြက္ဆုိတဲ႔ ေျဖေဖ်ာ္ေရး ကဗ်ာမ်ဳိးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထည့္မေဆြးေႏြးၾကဘူး။
တစ္ေန႔ညေနေတာ့ ေက်ာင္းဆရာဗာန္းက ေဟာင္ လုိ႔ ေခၚတဲ႔၊ သူ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေခၚလာတယ္။ ဗီယက္နမ္လူမ်ဳိးေပတဲ႔ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံမွာေနတဲ႔လူ။ ေက်ာင္းဆရာ ဗာန္းနဲ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခင္တာ။ ၇၀ ခုႏွစ္ကာလထဲမွာ မိဖနဲ႔အတူ ပင္လယ္ထဲကေန ေလွသေဘၤာနဲ႔ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ဆုိၿပီး ထြက္ေျပးခဲ႔ၾကတယ္။ အင္ဒုိနီးရွားကုိ ေရာက္ၿပီး ေနာက္ဆုံးေတာ့ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံကေနဒုကၡသည္အျဖစ္ လက္ခံလုိက္လုိ႔ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံေရာက္သြားၾကတာဲ။ ခုေတာ့ သူက အီလက္ထရြန္းနစ္အင္ဂ်င္နီယာ။ ႏွစ္စဥ္ဆုိသလုိ ဟႏြဳိင္းကုိ ျပန္လည္သတဲ႔။ မိဘနဲ႔အတူ ပထမတစ္ၾကိမ္ဗီယက္နမ္ကုိ အလည္ျပန္ၿပီးကတည္းက ခုဆုိ ႏွစ္စဥ္အလည္ျပန္တာ။ တစ္ခါတေလ ခြင့္ရက္ရွည္ရရင္ ဟႏြဳိင္မွာ လခ်င့္ေအာင္ ေနသတဲ႔။ သူကလည္း စာကဗ်ာ အေတာ္အထုံပါပုံရတယ္။ အဲဒီညေနဘက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကဗ်ာအေၾကာင္းနဲ႔ မစျဖင္ဘူး။ အေရွ႕ေတာင္အာရွက လူေတြ ကုိယ့္ေျမကုိယ့္ေရကုိ စြန္႔ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္သြားၾကတယ္။ ေဟာင္ကေတာ့ သူ႔မိဘရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ သူတုိ႔ တစ္ရပ္တစ္ေက်းကုိ သြားခဲ႔ရတာျဖစ္လုိ႔ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွမရွိဘဲ ေရျခားေျမျခားေနတဲ႔လူတစ္ေယာက္ပဲလုိ႔ သူ႔ကုိယ္သူ ျမင္သတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလုိပဲ နားလည္တယ္။ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဆုိတာ ကာလအတုိင္းအတာတစ္ခုအတြင္းမွာပဲ တည္တယ္။ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္န႔ဲ မတူဘူး။ ေနာ္မန္ဗက္သရြန္းေျပာခဲ႔တဲ႔ Internationalism, not nationalism ဆိုတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေမးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတယ္ ဆုိရမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္တာ တတ္ခ်င္တာ၊ ဖတ္ခ်င္တာေတြ မရေတာ့တဲ႔အတြက္ ကုိယ့္ေျမ ကုိယ့္ေရကုိ စြန္႔ရတာပဲ။ကၽြန္ေတာ္က ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ၾကီးျပင္းရတာ။ ဆုိရွယ္လစ္ကုိ လုိလားေပတဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္က ကုိယ့္ကုိ မလုိလားတဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္မ်ဳိးျဖစ္လာတယ္။ အဆုိးရြားဆုံးက တကၠသုိလ္မွာ ဆုိရွယ္လစ္အေၾကာင္း လာသင္တဲ႔ ဆရာဆုိတာေတြနဲ႔ တုိးလာရတာပဲ။ သူတုိ႔က တြဲဖက္ေက်ာင္းေရာက္လာတဲ႔ ဆြဲခန္႔ဆရာေတြေလာက္မွ် မေတာ္တဲ႔ မတတ္တဲ႔ လူေတြ။ဆုိရွယ္လစ္ဆုိတာမွာ Prefix ထည္လုိ႔ျဖစ္သလားဆုိတာကုိ ျပန္မေျဖတတ္လုိ႔၊ ဒါဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ေစာ္ကားမႈျဖစ္ႏုိင္တယ္ လုိ႔၊ ျခိမ္းေျခာက္တဲ႔ ဆရာမ်ဳိးေတြ။(အဲဒီထဲမွာ - မၾကာခင္က ကြယ္လြန္သြားတဲ႔ ဆရာဦးခင္ေမာင္ေအး(တကၠသုိလ္ ခင္ေမာင္ေအး) မပါဘူး။ )  ဒီဆရာေတြ သင္တာ နားေထာင္ရင္း၊ သူတုိ႔ ေျပာေနတဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္ဆုိတာက တုိ႔နားလည္တဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္ မဟုတ္ပါလားလုိ႔ သိလာရတာ။ စိတ္ပ်က္လာရတာ။ ပုိဆုိးလာတာက၊ ဥကၠ႒ႀကီးက ေတာျပန္ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေဟာင္းေတြကုိ လုိအပ္တာထက္ ပုိၿပီးအၾကံဥာဏ္ယူလာတဲ႔အခ်ိန္။ တုိင္းျပည္ကေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္တုိင္းျပည္ျဖစ္မျဖစ္ေတာ့ မသိဘူး။ ေတာျပန္ေတြ ဆုိင္ခန္းေကာင္းေကာင္းေတြ ရၿပီး၊ အရင္းရွင္ျဖစ္သြားၾကေတာ့တာပဲ။ (ဆူးေလဘုရားလမ္းေပၚက ေနျပည္ေတာ္ရုပ္ရွင္ရုံေအာက္မွာ ေတာျပန္ေတြ ဆုိင္ခန္းရၿပီး ေထာကုန္တာ သက္ေသပဲ။) တကယ္ေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ႀကီးဟာ ျမန္မာဆိုတဲ႔ Prefix ထည့္ၿပီး နာမည္ဖ်က္ခံလုိက္ရေတာ့တာပဲ။ ဒီေတာ့ မာ့(စ)ဝါဒက ၾကားထဲကေန သိကၡာက်ရတယ္။ ဒါလည္း က်မ္းရင္းမဖတ္ဘဲ၊ အိႏၵိယကထုတ္တဲ႔ မာ့(စ)ဝါဒ စာအုပ္ေလာက္ဖတ္ၿပီး ေတာရမ္းမယ္ဖြဲ႔ လုပ္လုိက္ၾကဳလုိ႔ပဲ။ *

( *  အေၾကာင္းသင့္လုိ႔ နည္းနည္း ေရးခ်င္ပါတယ္။ ဒီကိစၥဟာ ကၽြန္ေတာ့္အထင္သက္သက္မဟုတ္ပါ။ ဟုိတုန္းက ထုတ္ေဝခဲ႔တဲ႔  ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒဆိုင္ရာအေရးအသားေတြမွာ အိႏၵိယျပည္က အေရးအသားေတြရဲ႕ ဟန္၊ အျမင္ေတြ အမ်ားႀကီးပါေနတာ ေတြ႔ရလုိ႔ပါ။ အေဖနဲ႔ လာၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိတဲ႔ (အန္ကယ္) ဦးသိန္းေဖျမင့္ကုိ တစ္ခါက ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ ဟုိစဥ္ကေတာ့ ကုလားျပည္က လာတဲ႔ စာအုပ္စာတန္းေတြကုိပဲ အားကုိးခဲ႔ရၿပီး မာ့(စ)ဝါဒကုိ လုိသေလာက္ပဲ ယူခဲ႔ၾကရတယ္။ မျပည့္စုံဘူးဆုိရင္ေတာ့လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ေနာက္ပုိင္း ( ဆုိလုိတာက လြတ္လပ္ေရးရၿပီးတဲ႔ ကာလ)မွာ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ မျဖည့္သလဲ ဆုိေတာ့၊ (အန္ကယ္)ဦးသိန္းေဖျမင့္က ရယ္တယ္။ ဘယ္သူမွ် စိတ္မပါၾကေတာ့လုိ႔ ျဖစ္မယ္၊ တဲ႔။ ဒီ့ျပင္ အေဖနဲ႔ အလြန္ခင္ၾကတဲ႔ သခင္ခ်စ္ေမာင္(ျမန္ေအာင္)၊ (ဘာဆာဦးတင္လုိ႔လည္း သိၾကတဲ႔) ျမန္ေအာင္ဦးတင္၊ ဦးေစာဦး (ေပၚလစီဒါရုိက္တာ) စတဲ႔ လူႀကီးေတြကုိလည္း ေမးၾကည့္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ဦးခင္ေမာင္ရွိန္(ျမန္မာ့အသံ)ရဲ႕ အိမ္မွာ ဦးခင္ေမာင္ရွိန္နဲ႔ ဦးခင္ေမာင္ေအးကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ဒီသေဘာမ်ဳိးပဲ အေျဖရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းဟာ အေတာ့္ကုိ စိတ္ဝင္စားဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ သမုိင္းပညာလုိ႔ ဘာသာရပ္ကုိ ပညာရပ္တစ္ခုအျဖစ္ေလ့လာေနတဲ႔ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသာ မ်ဴိးေတြဟာ အခ်ိန္ေပးၿပီး သုေတသနလုပ္ၿပီး က်မ္းေရးဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ Guide/Supervisor ေကာင္းေကာင္းေတာ့ လုိမယ္။ေဖေတာ့ ေမာင္ေတာ့ သမုိင္းရွင္းတမ္းဆုိတာမ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး။……………………………….)

ေနာက္ေတာ့ ေဟာင္က ေမးတယ္။ ခင္ဗ်ားေရာ ခင္ဗ်ားတုိင္းျပည္ကုိ အလည္ျပန္သလား။ တဲ႔။ အလည္ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လမ္းၾကဳံတဲ႔အခါ ႏွစ္ရက္စ သုံးရက္စ ဝင္တတ္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ တုိင္းျပည္ကုိ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ အျပင္ကေနၾကည့္ေတာ့ ဘယ္လုိျမင္သလဲလုိ႔ ေဟာင္က ထပ္ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖေသးဘဲ၊ ေခါင္းခါလုိက္မိတယ္။ ဗာန္းက ၾကားျဖတ္ၿပီးဝင္ေျပာတယ္။ သူက၊ အစကတည္းက ဒီမုိကေရစီဆုိတာကုိ မယုံၾကည္တဲ႔ လူတဲ႔။ ေဟာင္က အံ့ၾသသင့္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေက်ာင္းဆရာ ဗာန္းကုိေက်ာပုတ္လုိက္ရင္း၊ ငါမေျပာဘူးလား။ တတိယကမၻာက လူေတြသာ ဒီမုိကေရစီကုိ အထင္ႀကီးၾကတာ။ဒီမုိကေရစီဆုိတာ လုိရင္လုိသလုိ သုံးလုိ႔ရတဲ႔ စကားလုံးတစ္လုံးကလြဲလုိ႔ ဘာမွတန္ဖုိးမရွိဘူး။ ေျဖေဆးတစ္ခုမဟုတ္ဘူးတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေဟာင့္စကားကုိ အံ့ၾသသင့္လုိက္မိတယ္။ ဒီလုိလုိ႔၊ စကားခံၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ရွင္းျပလုိက္မိတယ္။ ဒီမုိကေရစီကိစၥကုိ ခဏဖယ္ထား။ လြန္ခဲ႔တဲ႔တစ္ႏွစ္ေလာက္က ငါ့တုိင္းျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတာ အမ်ားႀကီးေတြ႕လာရတယ္။ လူတုိင္းလုိလုိဟာ အကုန္သိ အကုန္တတ္တဲ႔ အိပ္စပတ္ေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ….စတဲ႔လူေတြအားလုံးဟာ၊ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ခ်န္ပီယံေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီၾကားထဲ ဘုန္းႀကီးေတြေတာင္ပါေသးတယ္။ တုိင္းျပည္ကလူၾကီးပုိင္းေတြေရာ၊ အတုိက္အခံဆုိတာကပါ ကမၻာႀကီးထဲ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေမာ့ေတာ့ေမာ့ေတာ့ လုပ္ျပေနရတာ။ လူအထင္ႀကီးခံရေအာင္ လုပ္ေနတာကုိ သိပ္အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ထင္ေနတာ။ အတုိက္အခံဆုိတာက အေနာက္ႏုိင္ငံရဲ႕ အားေပးမႈကုိ မ်က္ေစ့မွိတ္ယူထားၿပီး ကုိယ္က်ဳိးတစ္ခုေလာက္ပဲ ၾကည့္ေနေတာ့တာ။ တုိင္းသူျပည္သားရဲ႕ ဒုကၡဟာ အရင္ကထက္ေတာင္ ၾကီးေနေသးတယ္။ ဒါေပတဲ႔ ဘယ္သူကမွ အေျဖမရွာခ်င္ၾကဘူး။ အရင္ကဆုိ၊ ေျပာျပရင္ နားေထာင္မယ့္လူ ရွိေသးတယ္။ ခုေတာ့၊ လူေတာ္ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိ ဘာေျပာမလဲ။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား ဆုိတဲ႔ စကားလုံးေတာင္ အဓိပၸါယ္မသိတဲ႔လူမ်ဳိးက သမၼတကုိ အၾကံေပးရတယ္ဆုိကတည္းက ဘာေျပာေနစရာလုိေသးလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ရွင္းျပလုိက္မိတယ္။ အားလုံးက ဘာမွ်ဝင္မေျပာဘူး။ ေခါင္းညိတ္လုိ႔ပဲ ေနၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာဗာန္းကုိ ေဟာင္က ေျပာတယ္။. မင္း၊ ငါ့ ကုိေျပာတဲ႔ ကဗ်ာ အဂၤလိပ္လုိျပန္ထားတာရွိရင္ သူ႔ကုိလည္းေကာ္ပီတစ္ခု ေပးလုိက္စမ္းပါ၊ တ႔ဲ။ ဒီေတာ့မွ၊ ဗာန္းလည္း သတိရသြားပုံရတယ္။ ငါ့မွာရွိတယ္။ သားကုိဖုန္းဆက္ၿပီး ေကာ္ပီထုတ္ၿပီး ဒီကုိလာပုိ႔ခုိင္းလုိက္မယ္လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီကဗ်ာ၊ ကဗ်ာဆရာအေၾကာင္းစတာေတြ ဆက္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီကဗ်ာေရာက္လာေတာ့၊ စားရင္းေသာက္ရင္း ျမည္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ သေဘာက်လြန္းလုိ႔၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူတုိ႔တစ္ေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီးေျပာဆုိၾကတယ္။ သူတုိ႔ဘာသာစကားအေျခခံၿပီး နားလည္ပုံကုိ ၾကားရေတာ့ ပုိလုိ႔အဆင္ေျပသြားတယ္။ ကဗ်ာကုိ ေရးတာက ငုယင္ ဒြဳိင္း ဆုိတဲ႔ ကဗ်ာဆရာ။ ၁၉၈၈ ေမလမွာ ေမာ္စကုိမွာ ေရးတာ။ ဗီယက္နမ္မွာေတာ့ ကဗ်ာနဲ႔ နီးစပ္တဲ႔လူ အေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီကဗ်ာကုိ သိၾကသတဲ႔။ ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ ဘာမွ် ထပ္ေျပာစရာမရွိဘူးလုိ႔ ဆုိခ်င္တယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။


ေဝးေဝးက လွမ္းၾကည့္ေနလုိက္မိတဲ႔ ငါ့တုိင္းျပည္


အလင္းေရာင္ကုိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတာ့
အျဖဴေရာင္ ဗလာစာရြက္လုိ ျဖစ္လာတယ္။
ေျမာက္ဝင္ရုိးစြန္းက အျဖဴေရာင္ေဖြးေဖြးက ေၾကာက္စရာလုိ ေျပာင္းလဲ
တစ္ေယာက္ေယာက္က ငါ့ေနာက္မွာ အသာဝပ္လုိ႔ စုိက္ၾကည့္ေနသလုိ။

ကုိယ့္ကုိယ့္ကုိ စကားေျပာၿပီး ငါ့ျပည္ငါ့ရြာကုိ ၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ စိတ္ေအးလာတယ္။
ဟုိးအေဝးႀကီးမွာ၊ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လုိ႔၊
အဲဒီက ေတာင္ေတြ၊ ျမစ္ေတြ
နဲ႔၊ ေျမကမၻာေပၚက အက္ေၾကာင္းေတြ။
နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္းၾကည့္ဖုိ႔
ငါ့မ်က္လုံးေတြကုိ မွတ္
ခ်စ္ျခင္း၊ နာၾကည္းျခင္းေတြနဲ႔ အတူ
ငါဟာ အလြမ္းဇာတ္ထဲက လူစြမ္းေကာင္းလုိ လွိမ့္ပိမ့္ ခံစားေနရင္း။

ငါဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ငါ့ျပည္ငါ့ရြာဟာ ငါ့ရင္ထဲအသည္းထဲမွာ။
နယ္နိမိတ္ေတြဟာ ေပ်ာက္ဆုံးျုခင္းကေန ခ်စ္ျခင္းအထိ ဆန္႔ထြက္လုိ႔သြား။
+++++
အလင္းေရာင္းက ေတာက္လြန္းေတာ့ ငါ့ မ်က္စိေတြ အပူလြန္ဒဏ္ခံရ။
ငါ့ေနာက္နားဆီက တေစၦတစ္ေကာင္လုိ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဖ်က္ခနဲ ေပၚလာ
ဘယ္သူလဲ
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြား
ဘယ္သူလဲ
အရိပ္သက္သက္ပဲလား
အား
ဟဲလုိ ရွည္ေျမာေျမာ၊ အစြမ္းမရွိတဲ႔ လူစြမ္းေကာင္း
ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ လွဲအိပ္ေနတဲ႔ မည္းမည္းရွည္ရွည္ၾကီးရယ့္။
အုိေက။ ငါပဲ။ ငါ့ဆီပဲ ျပန္ေရာက္လာတာ
ေသာက္က်ဳိးနဲ၊ ငါ့အရိပ္နဲ႔ စကားေျပာေနမိလုိ႔။
+      +
တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ငါတုိ႔ သံျပဳိင္ေတးကုိ ဝုိင္းလုိ႔ဆုိ
ရင္ထဲအသည္းထဲက ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ဆုိပုံက
‘ငါတုိ႔ဟာ ငါတုိ႔ပဲ။ ဒါေပတဲ႔ တုိ႔ဟာ ခံစားတတ္’ တဲ႔
(ဗီယက္နမ္စစ္ကာလတြင္ ေရးသားေသာ ဗီယက္နမ္ကဗ်ာဆရာ ခ်ီလန္ဗီယာန္၏ ကဗ်ာမွ စာေၾကာင္းျဖစ္သည္။)
ဟုတ္တာေပါ႔။ တစ္ခါတုန္းက ရွိခဲ႔တဲ႔ ေျပာစမွတ္ျပဳစရာ ကာလႀကီးတစ္ခု
ႀကီးမားက်ယ္ျပန္တဲ႔ နာၾကည္းစရာ၊ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ႔ ေသြးေျမက်ခဲ႔ရတာ
ေသျခင္းရဲ႕ မ်က္လုံးေတြ လင္းလက္ေတာက္ပၿပီး  ပြင့္လာေပတဲ႔ ျပန္မပိတ္ခ်င္ၾကေတာ့။
ဟုတ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက တုိ႔တစ္ေတြဟာ ဘာကုိမွ် မျငင္းဆန္ခဲ႔ၾကဘူး။
အရာရာဟာ တဖက္တည္းကုိပဲ စီးေမ်ာသြားရတယ္။ လုိက္ပါစီးေမ်ာႏုိင္မႈမရွိျခင္း၊ မရွိေစရ။
လြဲမွားတဲ႔စံျပဳ လက္ခံကုိးကြယ္မႈေတြ၊ ပြက္ေနတဲ႔ ဆီအုိးထဲက ၾကက္သြန္နီဥစိမ္းစိမ္းေတြလုိ႔
          တပြက္ပြက္
အေၾကာ္လြန္လုိ႔ ပ်က္ရတဲ႔ အစာမုိ႔ ငါ့ဗုိက္ထဲက၊ ရင္ထဲက မခံႏုိင္ခဲ႔။
                             +       +
စစ္ဒဏ္ကုိ ခံႏုိင္ခဲ႔ၾကတယ္။
အနာႀကီးနာခဲ႔ရတဲ႔ စိတ္ထဲ ကုိယ္ထဲကဟာ ဖေနာင့္က အကြဲလုိ
လွမ္းလိုက္တုိင္းနာ။
စစ္ႀကီး ၿပီးသြားပါၿပီ။ ဒါေပတဲ႔ ခုထိ ျဖစ္ေနေသးသလုိပဲ။
ငါတုိ႔တုိင္းျပည္ဟာ ခ်မ္းသာပါတယ္။ ဒီလုိျဖင့္ အုိးမဲ႔ အိမ္မဲ႔ေတြ ဘာေၾကာင့္
          ေပါၾကြယ္မ်ားျပားေနရတာတုန္း။
ဘယ္သူမ်ားတုန္း…..
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
အရိပ္မည္းႀကီးကေတာ့ သူ႔ရင္ဘတ္ကုိ သူ႔ဘာသာ လက္သီးနဲ႔ထု လုိ႔။
                   +       +
ၾကင္နာစိတ္ရွိတဲ႔ တုိင္းျပည္ပါ။
ဒါေပတဲ႔၊ ဒုကၡိတ စစ္သည္ေတြအမ်ားႀကီးဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ မေတာ္မတရား
          လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနရတာလဲ။
ရြာကလမ္းေတြဟာ ခ်ဳိင္းေထာက္ရာေတြေၾကာင့္ ေက်ာက္ေပါက္မွတ္ေတြကုိ ျဖစ္လုိ႔။

ေသသြားၾကတဲ႔ ဂုဏ္ျပဳခံေတြရဲ႕ အေမေတြက သူတုိ႔သားကုိ ေျပာၾကတယ္
ေခါင္းမရွိတဲ႔ တေစၦေတြကုိ စြဲခ်က္တင္ဖုိ႔၊ အာဏာရွိသူေတြရဲ႕ အိမ္ဝန္းက်င္မွာ ခ်ဳံခုိတုိက္ပြဲ ဆင္ၾကဖိ႔ု
နင္တုိ႔ဂူ နင္တုိ႔ဖြင့္၊ နင္တုိ႔အေလာင္း နင္တုိ႔ ထုတ္ယူခဲ႔ၾက၊ တဲ႔။
ဘယ္သူမ်ားတုန္း….
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
အရပ္မည္းႀကီးက အားမရွိလူတဲ႔ သူ႔လက္ေတြကုိ ဆန္႔ထုတ္လုိ႔။
                   ++
ရက္ေရာမႈ ရွိတဲ႔ တုိင္းျပည္ပါ။ ဒါေပတဲ႔၊ တေစၦေတြ ဘာေၾကာင့္ မ်ားလြန္းေနရတာလဲ။
မေကာင္းဆုိးရြားေတြ၊ ဇိမ္ေခါင္းေတြ၊ ပုလိပ္ေတြ -  တိတ္တိတ္ပုန္းအၾကံသမားေတြရဲ႕။။။။
ပိန္ေညွာ္ေညွာ္အရိပ္ေတြနဲ႔  မေကာင္းဆုိးဝါးေတြရဲ႕ အရိပ္အေရာင္ေတြမ်ားလား။

လွ်ဳိ႕ဝွက္တဲ႔ည
ေခါင္းေနာက္ဖက္က ဆံပင္ေမႊးေတြေတာင္ ေထာင္လာသလုိပဲ။ အသည္းႏွလုံးကေတာ့ ဗလာ။
ေတာက္ပေနတဲ႔ ေၾကကြဲစရာ စကားလုံးေတြနဲ႔ အတူ။
ဘယ္သူမ်ားတုန္း….
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
အရိပ္မည္းႀကီးကေတာ့ ေကာင္းကင္ကုိ ၾကည့္၊ လုိ႔။
                    +       +
သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ျဖစ္ရပ္ဆန္းေပါတဲ႔ တုိင္းျပည္တစ္ခုပါ။
ဒါေပတဲ႔၊ ဘုရားေက်ာင္းေတြ၊ ဝတ္ျပဳကုိးကြယ္ရာ ေနရာေတြဟာ ဘာေၾကာင့္
          စီးပြားေရးလုပ္သန္းႀကီးေတြရဲ႕ ကုန္ေလွာင္ရုံေတြ ျဖစ္သြားၾကရတာလဲ။
ထာဝရဘုရားသခင္ကုိေတာင္ ႏွစ္ေပါက္တစ္ေပါက္ရုိက္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ၾကတာပဲ။။
စကၠဴကေတာ့ ျပဲၿပီ၊ ဒါေပတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းသားကုိေတာ့ သိမ္းမထားဘူး ...။
( ဗီယက္နမ္လူမ်ဳိးတုိ႔၏ ဆုိရုိးစကားျဖစ္ေသာ - စကၠဴျပဲသြားေပတဲ႔၊ လူေတြက ႏႈတ္ခမ္းသားကေလးကုိ သိမ္းထားၾကေသးတယ္။ - ကုိ ဆန္႔က်င္ေရးသားထားျခင့္ျဖစ္သည္။.)
ဗုဒၶရုပ္တုေတြ ငုိ၊ လုိ႔။ ယုံၾကည္မႈ ဆုိတာေတြက ေပ်ာက္။
ေကာင္းျခင္းနဲ႔ ဆုိးျခင္းဆုိတာ ခြဲမရေတာ့ဘူး။
တရားမွ်တတယ္ဆုိတာက ေပ်ာက္ခဲ႔ၿပီ။

ဘယ္သူမ်ာတုန္း..
ဘယ္သူမွ် မရွိဘူး။
အရိပ္မည္းႀကီးက ထုိင္ရင္းေတြး၊ လို႔။
          +       +
အရည္အခ်င္းရွိတဲ႔ တုိင္းျပည္တစ္ခုပါ။
ဒါေပတဲ႔၊ စာမတတ္တဲ႔ကေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ မ်ားေနရတာလဲ။
စာသင္ေက်ာင္းေတြကေကာ ဘာေၾကာင့္ စုတ္ျပတ္ေနရတာလဲ။
ကေလးဘဝဟာ ေခၽြးနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြေအာက္မွာ လက္ေလွ်ာ့ခဲ႔ရ။
ကေလးဘဝဟာ ခါးေကြးေလာက္ေအာင္ ရုန္းကန္ခဲ႔ရ။
ကေလးဘဝရဲ႕ ကံၾကမၼာဟာ လမ္းေပၚက သစ္ရြက္ေတြလုိ၊ လြင့္ခဲ႔ရ။
ငါတုိ႔ရဲ႕ အရည္အေသြးေကာင္းတဲ႔ ကေလးေတြကုိ လူေတြက ေတြ႔တုိင္း အကန္း ဆိတ္ဖမ္း  ဆုိသလုိ။
(ဗီယက္နမ္ကေလးမ်ား ကစားေလးရွိေသာ ကစားနည္း။ ျမန္မာကေလးမ်ားကစားေသာ ေရႊစြန္ညဳိ ဆန္ဆန္။)

ဒါေပတဲ႔၊ သူတုိ႔ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြကုိ ဖြင့္ေပးလုိက္ေတာ့……အရည္အေသြးရွိေနတယ္ဆုိတဲ႔
          အရိပ္ကေလးေတြဟာ အုိးမဲ႔ အိမ္မဲ႔။
ဘယ္သူမ်ားတုန္း…
ဘယ္သူမွ် မရွိဘူး။
အရိပ္မည္းႀကီးကေတာ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေခါင္းကုိ ညြတ္၊ လို႔။
          +       +
စိတ္ခ်စရာေကာင္းတဲ႔ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ပါ။
ဒါေပတဲ႔ ျပည့္တန္ဆာေတြ ဘာေၾကာင့္ မ်ားေနရတာလဲ။
အိမ္ႀကီးရခုိင္ထဲက ျပည့္တန္ဆာ၊ သူခုိးေစ်းထဲက ျပည့္တန္ဆာ၊ လယ္ထဲယာထဲက ျပည့္တန္ဆာ…
ေအာက္တန္းစားကေတာ့ ပါးစပ္ကုိ ျဖည့္ကုိ ေယာနိကုိေရာင္း
အထက္တန္းစားကေတာ့ ေယာနိကုိျဖည့္ဖုိ႔ ပါးစပ္နဲ႔ ေရာင္း
ကုန္ထုတ္လုပ္ခ တက္သြားေတာ့
စိတ္ဓာတ္ရဲ႕ တန္ဖုိးက က်သြားေရာ..။
 ဘယ္သူမ်ားတုန္း…
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
အရိပ္မည္းႀကီးက သူ႔နားရြက္ကုိ သူ႔ဘာသာ ကုတ္၊ လုိ႔။
          +       +
အလုပ္ၾကဳိးစားတဲ႔ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ပါ။
ဒါေပတဲ႔၊ အပ်င္းေတြ ဘာေၾကာင့္ မ်ားေနရတာလဲ။
ကၽြမ္းက်င္ေနတဲ႔ လူေတြက အလုပ္မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး။
အခ်ိန္တန္ လခရေနသေယာင္ ေျပာၾကတယ္။
အလုပ္ လုပ္သေယာင္ ေျပာၾကတယ္။
သူတုိ႔ က်ဴးလြန္တဲ႔ ျပစ္မႈကုိ ဂရုမစိုက္ဘူး
သူမ်ားေတြ က်ဴးလြန္ေနတဲ႔ ျပစ္မႈေတြကုိလည္း ဂရုမစုိက္ၾကဘူး။
ခုိးတယ္ဆုိတာက ဘာသာေရးတစ္ခုလုိ၊
တရားမဝင္ လုပ္ကုိင္စားတယ္ဆုိတာ လမ္းေပၚမွာ စီတန္းလွည့္လည္၊ လုိ႔။
သူေတာ္စင္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေတြ အပါအဝင္၊ ေရာင္းဝယ္ ေဖာက္ကားေနတာက အလုံးစုံ။
တရားရုံးေတြဆီမွာက အလုပ္အကုိင္ေတြ ေရာင္းခ်ေနေလရယ့္။

ဘယ္သူမ်ားတုန္း….
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
အရိပ္မည္းၾကီးက ပခုံးတြန္႔ျပ၊  လုိ႔။
                   +       +
ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ႔ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ပါ။
ဒါေပတဲ႔ လူေတြ အမ်ားႀကီး ကုိယ့္အိမ္ကုိယ့္ယာကုိ ဘာေၾကာင့္ စြန္႔ၾကရတာလဲ။
သြားေတာ့မယ္လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္တာ အမ်ားႀကီး၊ ဒါေပတဲ႔၊ ျပဳံး၊ လုိ႔။
မုဆုိးမေတြကုိ ဂရုမစုိက္ၾကေတာ့သလုိ၊ သူတုိ႔ လယ္ကြင္းေတြ မသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳ၊
တစ္ျပည္တစ္ရြာမွာ အလုပ္ သြားလုပ္ဖုိ႔ ဆိပ္ကမ္းဆီမွာ လူေတြ အစုလုိက္ အျပဳံလုိက္၊
ပစိဖိတ္သမုဒၵရာထဲမွာ ကံကုိ ကုိးရင္း ေမ်ာေနတဲ႔ ေလွေတြ အပုံႀကီး။
မ်က္လုံးပိတ္ထားရင္း ေရွ႕ကုိ တစ္လွမ္းတုိး။ ျပန္မလာဘူးလုိ႔ေတာ့ အာမ မခံၾက။

ဘယ္သူမ်ားတုန္း…
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
အရိပ္မည္းႀကီးကေတာ့ သူ႔ဆံပင္ေမႊးေတြ ဆြဲႏႈတ္ေန၊ လုိ႔။
                   +       +
စည္းကမ္းကလနားနဲ႔ တုိင္းျပည္တစ္ခုပါ။
ဒါေပတဲ႔ ၊ ဘုရင္ေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္မ်ားေနရတာလဲ။
တရားမဝင္လုပ္ငန္းဘုရင္ - လိမ္လည္ညာဝါးဘုရင္ - ရုိက္ႏွက္လုယက္ဘုရင္
ရာဇပလႅင္မရွိတဲ႔ဘုရင္၊ အလတ္စားဘုရင္၊ ဘုရင္ေသးေသးကေလး…
နယ္စားပယ္စားနဲ႔ ဓားျပအႀကီးစားေတြေပါင္း၊
အႏုိင့္အထက္ျပဳသူေတြ အခ်င္းခ်င္း အဖြဲ႔က်။ သင္းတုိ႔မ်က္ႏွာေတြက ျမင္းေတြလုိ၊ ကၽြဲေတြလုိ။
တရားဥပေဒဆုိတာ ပ်က္လုံးတစ္ခုပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ဟုတ္ပါ႔။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
          မဟုတ္ဘူး၊ တဲ႔။
လူေတြအမ်ားႀကီးေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းမွာ လူတစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္ေနပုံက အုံနဲ႔ က်င္းနဲ႔၊ လုိ။

ဘယ္သူမ်ားတုန္း….
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
အရိပ္မည္းႀကီးကေတာ့ သူ႔ေပတံ ျပန္သိမ္း၊ လုိ႔။
          +       +
?
?
?
          +       +
ဘယ္သူမ်ားတုန္း….
ဘယ္သူမ်ားတုန္း….
ဘယ္သူမ်ားတုန္း….
ဘယ္သူမွ် မရွိၾကဘူး။
ငါ့ဘာသာ ငါ ေမး၊ ဒီေတာ့၊ ပန္းေပါ႔။
အရိပ္မည္းႀကီးကေတာ့ သူ႔ေက်ာဖက္ကုိ အသာေကြးလုိက္ေတာ့၊ ေမးခြန္းျပ သေကၤတလုိ။
          +       +
ဒါ ပါ ပဲ။ ငါ၊ အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္။
က်န္ေနေသးတဲ႔ ဗလာစာရြက္ေတြနဲ႔၊ အတူတူ။ စာရြက္ေတြက အသစ္စက္စက္ေတြ
ရင္ထဲအသည္းထဲမွာကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ခပ္မွိန္မွိန္ ေတာက္တုန္း။
          +       +
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေတာက္ေလာင္ေနတာမ်ား၊ ေဆာက္တည္ရာမရသလုိ
စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ ငါ့ကုိယ္ခႏၶာဆီက သုတ္ေျခတင္ထြက္ေျပး၊ ေပါ႔။

ေရတြက္ၾကည့္မယ္ရယ္လုိ႔ ငါ့ကုိယ္ထဲက ကလီစာေတြ၊ အသည္းေတြ ဆြဲထုတ္
စစ္ေဆးၾကည့္မယ္ရယ္လုိ႔ ေသြးတစ္စက္ ေဖာက္ထုတ္
ငါ ကုိယ္ထဲမွာက၊ ပညာရွင္ ပညာတတ္တစ္ေယာက္၊ လယ္သမားတစ္ေယာက္၊
ျပည့္တန္ဆာတစ္ေယာက္၊
စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္၊ အစုိးရအမႈထမ္းတစ္ေယာက္၊ လူရႊင္ေတာ္တစ္ေယာက္၊
ဗုဒၶဝါဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ တေစၦတစ္ေကာင္၊ အားလုံးဟာ ႏြယ္ငင္ယွက္ပတ္ ဆက္စပ္ေနၾက၊
          နည္းနည္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္။
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကုိ ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္ေနၾက။
လုပ္ဆုိ၊ မ်က္ႏွာဖုံးေတြကုိ ခြာလုိ႔မွ မလြယ္ပဲ။
ခုခ်က္ခ်င္း ခြာၾကေစ။ ထပ္ၿပီး ၾကာမေနၾကနဲ႔ေတာ့။
မင္းက ညာေနတာ၊ ကုိး။ သိပ္ၾကာၾကာ ညာႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေတာ္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေသာက္သုံးမက်တာပဲျဖစ္ျဖစ္။ ႏွစ္ခုလုံးမွာ အကန္႕အသတ္ေတာ့ ရွိတာခ်ည္းပဲ။
          +       +
တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနတယ္.။ အဲဒါက ငါ့ကုိ စိတ္လႈပ္ရွားလာေစတယ္။
ေျပာင္းလဲတယ္ဆုိတဲ႔ အစာကုိ မ်ဳိခ်လုိက္တာ သိပ္ျမန္သြားတယ္။ အစိမ္းသက္သက္ခ်ည္း၊
မသန္႔မရွင္း။ ဆုိးတာက၊ ငါတုိ႔ရဲ႕ မာန္မာနေေတြေၾကာင့္၊ အစာမေၾကေလာက္ဘူး။
မသိစိတ္က သိလုိက္တဲ႔ အမွန္တရားက - လူေတြဟာ အဆိပ္ခတ္ခံရတာကုိ ေပ်ာ္ေနတာ။
ၾကာလွၿပီပဲ၊ ေရာဂါဘယေတြ၊ လမ္းလြဲေနတာေတြဟာ အသာလွဲၿပီး ေစာင့္ေနခဲ႔ၾကတာ။
ငါတုိ႔လည္း သိပါေသာ္ေကာ။ ဒါေပတဲ႔၊ ေဆးမွ မရွိပဲ။
မေျပာတတ္ဘူး။ က်ိန္စာတုိက္ထားတဲ႔ ေဆးလုံးပဲ ျဖစ္မယ္။
ဒါေပတဲ႔၊ က်ိန္စာတုိက္ေနတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဒါကေလးကုိ သုံးရင္ သြားျဖဲျပေနမွာ။
          အခြင့္အေရးေတြ ပုိရလာေအာင္။
မေျပာတတ္ဘူး။ ႏြားေတြ ဝါးတဲ႔ ျမက္ေျခာက္ေဆးလုံးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာ
ဒီေတာ့၊ လူႀကီးမင္းမ်ား အစ္မႀကီးမ်ားခင္ဗ်ား။ စက္ တစ္ခုဆီမွာ ဆုေတာင္းၾကပါ
(ဒီေနရာမွာ ကဗ်ာဆရာက လူေတြအေနနဲ႔ ရုပ္တုေတာ္ေတြ၊ တန္ခုိးရွင္ေတြ…စတာေတြအစား စက္/စက္ပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ ေတာင္းစရာလုိ႔ သေဘာထားဖုိ႔ ေရးၿပီး သေရာ္တာပါ။)
ငွက္ကေလးေတြ သီခ်င္းဆုိတာမ်ဳိးေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႔ေတာ့။
လူေတြ ငတ္ေနၾကတုန္း၊ ဖ်ားနာေနၾကတုန္း၊ဟန္လုပ္ၿပီး ဘာမွ် မျဖစ္သလုိနဲ႔ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္
          ေျပာမေနစမ္းပါနဲ႔၊
တျခားလူေတြအတြက္ ခါးကုန္းၿပီး လုပ္ေပးေနရတဲ႔ လူေတြက အစာစားေတာ့ မတ္တပ္ရပ္တယ္။
ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး ဆုိတာက၊ တကယ္လား၊ ဟန္လုပ္ေျပာေနၾကတာလား။
ငါတုိ႔ေသြးက အဆိပ္ျဖစ္ခဲ႔ၿပီဆုိရင္ ေသြးကုိ လဲၿပီး အစားထုိးလုိ႔ ရပါ့မလား။
          +       +
ဘယ္သူ႔ကုိမွ် ခ်စ္စရာမရွိေတာ့ဘူးဆုိတာကေတာ့ ေၾကာက္စရာပဲ။
ဒါေပတဲ႔၊ တကယ္လုိ႔ မုန္းစရာလူ မရွိေတာ့ဘူးဆုိရင္ ပုိၿပီးေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းေသး။
တစ္ေန႕ၿပီး တစ္ေန႔၊ ငါတုိ႔ဟာ ရင္ထဲအသည္းထဲက၊ အေသြးအသားထဲက ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ႔ၾက။
ငါတုိ႔ဟာ ဘယ္သူေတြလဲ။
ငါတုိ႔ဟာ လုိအပ္တယ္ လုိ႔၊ အလုိအပ္ခံခ်င္ေနၾကတာလား။ ဘယ္သူ႔ဆီကတဲ႔လဲ။
          +       +
ငါတု႔ိဟာ တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ မယုံတာလည္း ျဖစ္မယ္။
တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က ငါတုိ႔ကုိ မယုံတာလည္း ျဖစ္မယ္။
ဒါေပတဲ႔၊ လူသားဆုိတာ ဘယ္လုိဘယ္ပုံဆုိတာကုိေတာ့ ယုံတယ္။
လက္ေလွ်ာ့လုိက္သလုိမ်ဳိးန႔ဲ လက္ပုိက္ၿပီးေတာ့ ေတာ့ မေနပါနဲ႔.။
မင္းတုိ႔ မ်က္ႏွာကုိ မၾကည့္ဘဲ၊ အခက္အခဲကုိ အတူတကြ ေက်ာ္လႊားရမွာက ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲစရာ။
ေကာင္းတယ္ဆုိတာက မေကာင္းဘူးဆုိတာထက္ သာတယ္။ ဒီလုိဆုိ၊ မေကာင္းတာက
          ဘာေၾကာင့္ အင္အားႀကီးေနရတာလဲ။
          ေကာင္းတယ္ဆုိတာကပဲ ပူးေပါင္းရေတာ့မွာေပါ႔။
                   +       +
ဒီလုိဆုိလုိက္ရေပတဲ႔လည္း၊ တုိင္းျပည္ကေတာ့ ရင္ထဲ အသည္းထဲမွာပဲ
စိတ္ဓာတ္စီးေၾကာင္းေတြဟာ ႏုပ်ဳိလန္းဆန္းတုန္း
ကဗ်ာဟာ ရွင္သန္ေနတုန္း။ဒါေပတဲ႔ လူေတြေရာ ရွင္သန္ေနၾကပါ့မလား။
သူတုိ႔တစ္ေတြဟာ ငါ၊ ပဲ။ ဒီေတာ့၊ ငါက ရွိေနတယ္။
                   +       +
တစ္စက္ၿပီး တစ္စက္
ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ပင္ပင္ပန္းပန္း။
ဘယ္ေလာက္ပဲ ခက္ခဲ၊ ခက္ခဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္း၊ ပင္ပန္း။
                   +       +
ဒီဟာေတြ အားလုံးေၾကာင့္ေတာ့
သက္ျပင္းမခ်လုိက္ပါနဲ႔။
“အေရျပားရွိေနေတာ့ အေမြးေပါက္မွာပါ။ အျမစ္ေတြရွိေနေတာ့ အပင္ေပါက္မွာပါ”
(အစဥ္အလာ ဗီယက္နမ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွ စာေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္သည္။)


ျမင့္သန္း
ကဗ်ာေလာက ၄ 
ႏွစ္ကာလမ်ားစာအုပ္တုိက္

Popular posts from this blog

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ဝတၳဳတုိ မတိုရသည့္ အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)