ေန႔စဥ္ဘဝ၊ သန္႔စင္တဲ႔ အေတြးနဲ႔…(ျမင့္သန္း)



ဆရာတာရဲ႕ ခ်င္းတြင္းအမွတ္ ၆၉ ထဲမွာ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ ေရးထားတဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ ဖတ္လုိက္ရတယ္။(ခုေနေတာ့ ခ်င္းတြင္းခမ်ာ အသက္ငင္သလုိ ျဖစ္သြားရာက သတိျပန္လည္လုိ႔ ဝမ္းသာရပါတယ္။ ဘာသာေရးေရာ၊ ႏုိင္ငံေရးေရာ၊ ဘုရားစာ တရားစာေရာ ေရာေမႊထားတဲ႔ စာတစ္ပုဒ္။ ဘာမွန္းေတာ့ အေသအခ်ာမေျပာတတ္ဘူး။ ေမတၱာပုိ႔တာလား၊ ဆရာလုပ္ျပခ်င္တာလား တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ။ အဲဒီမွာ “ဆုိရွယ္လစ္စနစ္က မွီခုိလုိစိတ္ကုိ ေပါက္ပြားေစၿပီး စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက အရာရာကုိ ေၾကာက္တတ္ေသာ စိတ္ကုိ အျမစ္တြယ္ေစသည္” လုိ႔ ေရးထားတယ္။ ဘာကုိ အဆုိအျဖစ္တည္ၿပီး ဘယ္လုိ နိဂုံးဆြဲယူထားမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ဒီလုိဆုိရတာက အေၾကာင္းရွိတယ္။ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈ တစ္စုံတစ္ရာရွိတဲ႔ လူတုိင္းမွာ မွီခုိလုိစိတ္ဆုိတာက ရွိေနၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဘုရားရွိခုိးတယ္ ပုတီးစိပ္တယ္ဆုိတာကုိက မွီခုိစိတ္ရွိေနလုိ႔လုပ္တာ။

          ဒီေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မွီခုိစိတ္ရွိတဲ႔ လူေတြဟာ ရွိေနမွာပဲ။ စနစ္တက်ဆင္ျခင္မႈနည္းပါးတယ္၊ ပြင့္လင္းသိတတ္စြမ္း ႏြမ္းပါးတယ္။ အစဥ္အလာသိမႈအထဲမွာ ခ်ာလည္လည္ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ႔ လူေတြဟာ ပုိၿပီး မွီခုိစိတ္ရွိၾကတယ္။ ဒီလုိခပ္ညံ့ညံ့လူေတြဟာ ေခတ္တုိင္း ကာလတုိင္းမွာ ရွိေနၾကမွာပဲ။ ဒါဟာ ေခတ္ကုိ အျပစ္ဆိုစရာ အေၾကာင္းတစ္ခု မဟုတ္ဘူး။

          တကယ္ေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲေနတဲ႔ အစဥ္ထဲမွာ လုိအပ္စြာ ေပၚေပါက္လာတဲ႔ အေနအထားတစ္ခုပဲ။ ျမန္မာသမုိင္းထဲမွာ တစ္ေနရာ ရွိေနခဲ႔တာကုိ ဘယ္လုိပဲ မသိက်ဳိးကၽြံျပဳျပဳ ရွိေနခဲ႔ျခင္းကုိ ဖယ္ခ်န္ ပလပ္ထားလုိ႔ မရႏုိင္ဘူး။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြ အားလုံးကုိ စစ္တပ္က အာဏာမသိမ္းခဲ႔ရင္ မေန႔တစ္ေန႔ကထိ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ စစ္တပ္က အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔တယ္ဆုိတာဟာ ရွိမလာႏုိင္၊ ျဖစ္မလာႏိုင္ခဲ႔လုိ႔ ေပၚေပါက္ရပ္တည္ေနျခင္းဟာ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူး။ (ဒီအခ်က္နဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ အရပ္သူ အရပ္သားေတြက ေက်းဇူးမတင္ေတာင္ စစ္ဘက္က လူေတြက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းကုိေတာ့ (ရွာၾကံပဲ ျဖစ္ျဖစ္) ေက်းဇူးတင္ၾကဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ လက္သည္မေပၚဘဲ ေမြးခဲ႔ရတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အေဖဆုိတာက ရွိေနေသးတယ္ဆုိတဲ႔ စကားလုိပဲ။ သမုိင္းရဲ႕ ရွိေနျခင္းဟာ ရွိေနျခင္းတစ္ခုပဲ။အဲဒီအရင္ကုိ ျပန္ၾကည့္ဦး ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးတဲ႔ ပထမဆယ္ႏွစ္သာသာဟာ တက္မပါ ပဲ႔မပါနဲ႔ ပင္လယ္ထဲမွာေရစုံေမ်ာေနတဲ႔ ေလွလုိပဲ။ ဘယ္ေရာက္လုိ႔ ဘယ္ေပါက္မွန္းမသိဘူး။ ျပည္ေတာ္သာ စီမံကိန္းတုိ႔ လက္နက္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီ လဲတာတုိ႔ လူတစ္ေယာက္ တုိက္တစ္လုံး၊ ကားတစ္စီး။ ေငြငါးရာဆုိတာ တုိ႔တစ္ေတြဟာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဦးႏုရဲ႕ လုိဏ္ဂူႀကီးေအာက္မွာ ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ပါလီမန္မွာက “အမတ္မင္း ဦးဘယ္သူဟာ အိပ္ငုိက္ေနပါတယ္”  ဆုိတာေလာက္ကပဲ ၾကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာစရာရွိတာမုိ႔ ေရဒီယုိက အသံလႊင့္ရတယ္။ တုိင္းသူ ျပည္သားေတြမွာ ဘာမွန္းကုိ နားမလည္ႏုိင္ေလာက္တဲ႔ အေနအထားမွာ။ လကုိၾကည့္ၿပီး ထမင္းဆီဆမ္းေရႊလင္ပန္း ေတာင္းေနၾကသလုိမ်ဳိး။ ျပည္သူေတြက ဘိန္းငုိက္ေနၾကသလုိမ်ဳိး။

          ဒီေနာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ျဗဳန္းဆုိ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္ထဲဆုိတာထဲ ေရာက္သြားတယ္။ တစ္နည္းဆုိရရင္ ျပည္သူေတြ လန္႔ႏုိးလာၾကရတယ္။ လယ္သမား စပါးစုိက္ေနသမွ် တစ္တုိင္းျပည္လုံး ဗုိက္ဝေနမယ္ဆုိတဲ႔ အိပ္မက္က လန္႔ႏုိးလာၾကရတယ္။ ဆန္ထြက္တဲ႔ အရပ္မွာ ထမင္းငတ္ၾကရတယ္။ လကုိၾကည့္ၿပီး ထမင္းဆီဆန္း ေရႊလင္ပန္းနဲ႔ ေတာင္းေနလုိ႔ေတာ့ျဖင့္ မျဖစ္ေခ်ေတာ့ဘူးလုိ႔ သိလာၾကရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္ဟာ ငုိက္ေနတဲ႔ ျပည္သူေတြကုိ ႏႈိးလုိက္တာပဲ။ ႏႈိးလုိက္ရုံတင္မကဘူးး။ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ေရာယိမ္းလုိက္ ဘသားယိမ္းလုိက္ဆုိတာေလာက္နဲ႔ မၿပီးဘူးဆုိတာ အသိေပးလုိက္တာပဲ။ စနစ္အေနနဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ဟာ စနစ္ေကာင္း။ ဒါေပမဲ႔ အရပ္ဘက္ဆုိင္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ မကၽြမ္းက်င္တာ(အရပ္ဘက္ဆုိင္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ စစ္ဘက္ဆုိင္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရဲ႕ ကြားျခားမႈကုိ မျမင္ခဲ႔တာ။ မဟုတ္ရင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ႔ၾကတာ။) ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒေတြကုိ ေရေရရာရာ မသိတဲ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေဟာင္းေတြကုိ အၾကံေပးခန္႔၊ လိုအပ္တာထက္ ပုိၿပီး ယုံၾကည္အားကုိးတာနဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ကုိ ထူေထာင္ဖုိ႔အတြက္ ဆီေလ်ာ္အပ္စပ္မႈ အမွန္တရားသေဘာမွာ အေျခမခံဘဲ တုိက္ရုိက္ ပုံတူကူး(အသြင္ေျပာင္း)ဖုိ႔ လုပ္တာေတြမွာ မွားခဲ႔ၾကတာ။ Industrialization လုိ႔ေခၚတဲ႔ စက္မႈနည္းပညာအေျခခံႏုိင္ငံေတာ္ ေျပာင္းဖုိ႔ လုပ္ရာမွာ ဆယ္ဗင္းပြဳိင့္ အိတ္သရီးတုိ႔၊ ဆယ္ဗင္းပြဳိင္႔ အိတ္ဖုိးတုိ႔ဘက္ စိတ္သန္သြားေတာ့ စက္မႈလယ္ယာဟာ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မႀကီးထြားခဲ႔ရဘူး။ တျခားအမွားေတြလည္း ရွိခဲ႔မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိလုိတာက စနစ္အပုိင္း။ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္ခင္အထိေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ၿမဳိ႕ျပျပည္ရြာထူေထာင္ေရးအတြက္ ေပၚေပါက္ခဲ႔တဲ႔ စနစ္ေတြအထဲမွာ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ဟာ စနစ္ေကာင္းတစ္ခု။ အားေကာင္းတဲ႔ စနစ္တစ္ခု။ လုိအပ္တာထက္ ပုိသြားတဲ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္နဲ႔ ေတာျပန္ေတြကုိ လုိအပ္တာထက္ပုိၿပီး အားကုိးရင္း အၾကံေပးခန္႔လုိက္ရာက “မလုပ္တတ္မကုိင္တတ္ စနစ္” ကေန “မလုပ္ႏုိင္ မကုိင္ႏုိင္စနစ္ အျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ႔ၿပီး လိစၦဝီျပည္ပ်က္ကိန္းမ်ဳိးနဲ႔ ၾကဳံရေတာ့တာပဲ။ ႏုိင္ငံေရးစနစ္တုိင္းမွာ Flaw ဆုိတာ ရွိတာခ်ည္းပဲ။

          ေနာက္တစ္ခ်က္က “ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက အရာရာကုိ ေၾကာက္စိတ္ကုိ အျမစ္တြယ္ေစသည္” လုိ႔ဆုိတဲ႔အခ်က္။ ဒီအျမင္ကလည္း တိမ္တယ္ထင္တယ္။ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္ႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးစနစ္မွာျဖစ္ျဖစ္ မာကီယာဗယ္လီရဲ႕ ႏုိင္တာဟာ တရားတာပဲ ဆုိတဲ႔ အျမင္ဟာရွိေနေသးတာပဲ။ ဒီမုိကေရစီေခၚေခၚ ဘာေခၚေခၚ ေခၚခ်င္ရာေခၚ၊ ႏုိင္တဲ႔လူ(နဲ႔ သူရဲ႕ အဖြဲ႔အစည္း)က လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ႏုိင္တာပဲ။ ကန္႕သတ္မႈ ထိန္းခ်ဳပ္မႈဆုိတာက တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ရရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအပုိင္းမွာ ရွိေနရမွာပဲ။စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ေၾကာက္တာက ေၾကာက္တဲ႔ လူရဲ႕ ကိစၥ.။ ေၾကာက္တယ္ဆုိတာ ဆင္ျခင္တုံတရားရဲ႕ အပမွာ။ လူတုိင္းမွာ ရွိတတ္တာပဲ။ သြားႏႈတ္ရမွာ အေၾကာက္ဆုံးလူေတြဟာ စစ္သူႀကီးေတြပဲဆုိတဲ႔ စကားေတာင္ ရွိတယ္။ ေၾကာက္တာက စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ ကာလေဒသ ပေယာဂမွာတည္တဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္နဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအၾကားက သဟဇာတျဖစ္မႈ မျဖစ္မႈနဲ႔ ဆုိင္တယ္။ သဟဇာတျဖစ္မႈဟာ ဆင္ေျခမွာ အေျခခံတယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမွာ အေျခမခံဘူး။ ခ်င္းတြင္းထဲက အဲဒီေဆာင္းပါး တစ္ေနရာမွာ ။ “ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ လြပ္လပ္ေရးရၿပီး ပထမ ဆယ္ႏွစ္သာသာဟာ၊….အသက္ဝင္၏။ လြတ္လပ္၏။ ဒုကၡထင္ရွားရွိေသာ္လည္း ရွင္သန္ပုံက ျမန္မာတုိ႔စရုိက္နဲ႔ ကုိက္ညီသည္မုိ႔ ေက်ာက္တုံက ပြင့္ေသာပန္းမ်ားပင္ ရွိခဲ႔ဖူး၏ လုိ႔ ေရးထားတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ အသက္ဝင္ေနခဲ႔မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ (ေဆာင္းပါးေရးတဲ႔ လူက ဦးႏုရဲ႕ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီေခတ္ကုိ တကယ္ပဲ ၾကဳံခဲ႔ဖူးသလား။ ေလသံဖမ္းတရားနာတာပဲလား။ အဲဒီေခတ္က ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ေတာ္ဆုိတာ ဘယ္နားဆီမွာ ရွိမွန္းေတာင္ သိရဲ႕လားမသိဘူး။ တည့္တည့္ေရးရရင္ေတာ့ ျဖီးေရးေနမွန္းေတာ့ သိသာတယ္။) ေက်ာက္တုံးက ပြင့္တဲ႔ပန္းဆုိတာဟာ  တကယ္ေတာ့ ဘာသာစကားအရ နားေထာင္လုိ႔ေကာင္းရင္ ေကာင္းမယ္။ တကယ့္ဘဝနဲ႔ ယွဥ္ေျပာရတဲ႔ ႏုိင္ငံေရးမွာ အသုံးမတည့္တာမ်ဳိးပဲ။ ကေန႔ေခတ္ကာလမွာ ဘာမ်ဳိးဆက္ ညာမ်ဳိးဆက္ဆုိၿပီး အခြင့္အေရး ဝင္ယူေနၾကတာမ်ဳိးပဲ။  ဘာသာစကားကုိ အသုံးခ်ၿပီး ဝမ္းေရးထူေထာင္ျခင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။

          အဲဒီေခတ္ဟာ တကယ္ Static လုိ႔ ေခၚရမယ့္အခ်ိန္။ ျပည္တြင္းမွာ သူပုန္သကန္ၿမဴးႏုိင္တဲ႔ကာလ။ အဲဒါကုိအသက္ဝင္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဟုတ္ပါ့။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ကထြက္လုိ႔ ေမွာ္ဘီကုိ ဆင္းလာၿပီး ဗုံးခြဲတဲ႔ကာလ။ နယ္ဆုိတာကုိ မေျပာနဲ႔ဦး။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕မွာ သူခုိးၾကမ္းပုိး အစုံရွိတယ္။ ေနဝင္ၿဖဳိးဖ်မွာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႔ကေန ထြက္လာလုိ႔ ကန္ဘဲ့လမ္းဆုံေလာက္ေရာက္ရင္ အလုခံရႏုိင္တယ္။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ေပၚက ဝန္မင္းမ်ားက တုိင္းသူ ျပည္သားကိစၥ လွည့္မၾကည့္ႏုိင္ေသးဘူး။ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ရာဇပလႅင္ ဖင္ၿမဲဖုိ႔တုိက္ေနရတယ္။ ဒီၾကားထဲ ႏုိင္ငံေရးအရေမြးၿပီး ေျမွာက္စားထားတဲ႔ ရဟန္းပ်ဳိတုိ႔ သံဃာပါတီ ဗမာျပည္တုိ႔ ဆုိတာေတြက လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တာ။ သူတို႔က တစ္ေမွာင့္။ ေထရဝါဒဆုိတာနဲ႔ မဆုိင္သေလ ငံျပာရည္ပဲ။ ကုိလုိနီစနစ္ရဲ႕ လက္က်န္အျပဳအမူေတြ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနေသးတယ္။ ေျပာင္းလဲမႈဆုိတာ ယတိျပတ္မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္တဲ႔ မလုပ္ေဆာင္ရဲတဲ႔ကာလ။ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီဆုိတာတုိင္းမွာ လူမုန္းမခံရဲလုိ႔ ရဲရဲခ်ည္း မလုပ္ရဲတဲ႔ အေလ့ရွိတယ္။ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီစနစ္အတြင္းမွာ အာဏာရသူတုိင္းဟာ ၿမဳိ႔ေမတၱာခံယူမယ္ သားပါခင္ဗ်ာ့ဆုိတဲ႔ ခံယူမႈမ်ဳိးရွိေနခဲ႔ၾကတယ္။ ဆက္ၿပီး တင္ကူးအားထုတ္ခ်က္ပါ။ အာဏာဆက္လက္တည္ၿမဲေရးအတြက္ ဒီမုိကေရစီစနစ္တုိင္းမွာ လုိတာက အေျပာလွ အျပေကာင္း ဆုိတာပဲ။ အေျပာလွ အျပေကာင္းဆုိတာဟာ မ်က္လွည့္ဆရာေတြဆီက လာတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကုိ လုပ္ငန္းတစ္ရပ္အေနနဲ႔ လုပ္တာ Politics as profession မွာ ဒါပဲလုိတာ။ ဒါက ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီစနစ္တုိင္းမွာ ေတြ႕ရတဲ႔ ညံ႔ဖ်င္းမႈ။ ဒီေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ပထမ ဆယ္ႏွစ္သာသာနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြတဲ႔ ဥပမာစကားဟာ စုန္ေရနဲ႔ ေမ်ာသြားတဲ႔ ႏြားေခ်းေျခာက္လုိပဲ။ ဘာမွ အရာမေရာက္ဘူး။ ကမ္းတင္ကာမွ ေျမၾသဇာျဖစ္မွာ.။

          တကယ္ေတာ့ လူေတြဟာ အားကုိရွာရင္းက ကုိးကြယ္အားထားမႈေပၚေပါက္လာတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။ အဲဒီကေန ဝတ္ျပဳကုိးကြယ္မႈ။ ေနာက္ေတာ့ ဘာသာေရးရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာသတဲ႔.။ ဒီကေန႔ကာလမွာေတာ့ ဘာသာေရးဆုိတာ ေလ့လာစရာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္။ ဆက္လက္ႏွီးေႏွာသင့္တဲ႔ ကိစၥတစ္ခု။  ေန႔စဥ္ဘဝ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေရးအတြက္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳလုိ႔ရတဲ႔ပညာရပ္တစ္ခုပဲ။ စနစ္တက်ေတြးေခၚႏုိင္တာရဲ႕ လမ္းဆုံးတစ္ေနရာက ယုတၱိနည္းလမ္းတက်ျဖစ္မႈမပါေတာ့ဘဲ စိတ္ေျဖသိမ့္ၾကည့္ေနစရာ ေနရာတစ္ခုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႕အၾကဳံတစ္ခု ေရးပါရေစ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေရွးတရုတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီး တစ္ခုထဲမွာထုိင္ၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ လာသူသြားသူေတြကုိ ၾကည့္ေနၾကရင္း ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္က ဘာသာေရးဆုိတာကုိ ဘယ္လုိအနက္ေပးင္ ေကာင္းမလဲလုိ႔ ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက အေတာ္ကေလးၾကာေအာင္ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။ အဲဒီတုန္းမွာပဲ မိန္းမတစ္သုိက္ျဖတ္သြားၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက ေျပာတယ္။ “အနက္ေပးတာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြာ။ အေနအထားခ်င္း ယွဥ္ေျပာသလုိ ေျပာရရင္ေတာ့ ေရေမႊးနံ႔လုိေပါ႔ တဲ႔။ သူေျပာတာက သိပ္မဆုိးလွဘူးထင္တယ္။

          ေရေမႊးဆုိတာက အနံ႔အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္။ ေမႊးေတာ့ ေမႊးတာခ်ည္းပဲ။ ေမႊးပုံမတူဘူး။ သုံးတဲ႔ လူေတြလည္း မတူၾကဘူး။ အၾကဳိက္မတူလုိ႔ သုံးတဲ႔လူ မတူတာပဲ။ ေစ်းႀကီးတုိင္းလည္း လူတုိင္းမၾကဳိက္ဘူး။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေရေမႊးအနံ႔ရတာနဲ႔ ေခ်ေတာ့တာပဲ။. မခံႏုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ယွဥ္ေျပာတဲ႔ အေနအထားအရေတာ့ ဟုတ္တုတ္တုတ္ပဲ။ ဒိျပင္ ပုိၿပီး သေဘာက်ဖုိ႔ေကာင္းတဲ႔အခ်က္ကေတာ့ လူတုိင္းဟာ ေရေမႊးမသုံးၾကဘူး။ ေရေမႊးဟာ သုံးခ်င္တဲ႔လူေတြ သုံးဖုိ႔ သက္သက္ပဲ။ ဘာသာေရးလည္း ဒီသေဘာပဲ။ သုံးခ်င္တဲ႔လူေတြ သုံးဖုိ႔ပဲ။ ေရေမႊးလုိပဲ၊ ထုတ္တဲ႔ ကုမၸဏီမတူဘူး။ အနံ႔မတူဘူး။ သုံးတဲ႔လူက သူ႔သေဘာ ဘဝင္က်လုိ႔ သုံးတာ။ “ငါ၏….” ဆုိတဲ႔ အက်ဳိးစီးပြားကုိ တြက္ဆမၾကည့္ဘဲ ဘယ္သူမွ် ေရေမႊးမဆြတ္သလုိ ဘယ္သူကမွလည္း ဘာသာေရးတစ္ခုကုိ လက္ခံထားမွာမဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆုံး.. “ ငါ” ဒုကၡမေရာက္ေအာင္၊ ငါ အႏၱရာယ္မမ်ားေအာင္၊ ငါ စိတ္ခ်မ္းသာရေအာင္” ဆုိတဲ႔ ေပၚလြင္ေနတဲ႔ သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ တိမ္ၿမဳွပ္ေနတဲ႔ အသိစိတ္တစ္စုံတစ္ရာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ အေျခခံၿပီး လက္ခံထားၾကတာပဲ။ ဘာသာေရးရဲ႕ ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ တစ္သီးပုဂၢလ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕စိတ္ေက်နပ္မႈ၊ ဆင္ျခင္နည္းလမ္းတက်မဟုတ္ေပတဲ႔ သီးျခား လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ သာယာမႈတစ္ခုခုေတာ့ ေပးႏုိင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈအေျခခံဘာသာေရးနဲ႔ ဘာသာေရးအေျခခံ ယဥ္ေက်းမႈက ကြဲေသးတာကုိး။ခုေခတ္မွာက ေန႔စဥ္ဘဝထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈပုံစံမွာ အေျခတည္ထားတဲ႔ ဘာသာေရးကုိ လုပ္ေနၾကတာ။ လြယ္လြယ္နမူနာေျပာရရင္ ေမာ္ဒယ္ကေလး မင္းသမီးကေလးေတြ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၿပီး အနံ႔ကေလးထြက္လာရင္ ဘာသာေရးစကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာလာၾကတာမ်ဳိး။ သီလရွင္ဝတ္ျပ၊ လူရုိေသရွင္ရုိေသ ျပန္ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ရတာမ်ဳိး။ လူေရးလူရာဝင္ေအာင္ လူႀကီးသူမနဲ႔ သိရေအာင္ဈ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းထဲပါေအာင္…စတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ပုိက္ဆံတကယ္တမ္းမလုိလွတဲ႔ ေနရာမွာ ထပ္တလဲလဲ သြားလွဴေနၾကတာမ်ဳိး။ ဒါေတြက ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈပုံစံအရ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ႔ ဘာသာေရး အေျခခံအျပဳအမူေတြပဲ။

         မိရုိးဖလာလက္ခံတယ္ဆုိတာမ်ဳိးက်ေတာ့ တစ္မ်ဳိး။ ဆင္ျခင္တုံတရားမပါတဲ႔ သိမႈတစ္မ်ဳိးလုိပဲ။ ဆာဂ်င္ေမဂ်ာႀကီးက တန္းစီ၊ ညာညွိ၊ သတိဆုိတာနဲ႔ ဘာမွျပန္မေမးေတာ့ဘဲ လုိက္လုပ္ၾကရတာမ်ဳိး။ ဘာမွအႏွစ္မရွိဘူး။ လက္ခံထားတဲ႔ အသိတစ္ခုသေဘာနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ လူၾကားထဲ အီးေပါက္တာ ရွက္စရာေကာင္းတယ္ဆုိတဲ႔သိမႈသေဘာပဲ ဘာမွမပုိဘူး။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး၊ ၿမဳိ႕ျပျပည္ရြာတစ္ခုရဲ႕ တုိးတက္ေရးမွာ ဘာသာေရးဟာ ရွိႏွင့္ေနတဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာပဲ။ ရွိႏွင့္ေနတဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာတုိင္းမွာ ဆင္ျခင္တုံတရားနဲ႔ တုိငး္ထြာဆုံးျဖတ္လုိ႔ မရႏုိင္တာေတြ အပုံခ်ည္းပဲ။ ဥပမာ-က အရပ္ေဒသမွာေနတဲ႔ ငျဖဴဟာ သူ႕မိဘက -ခ-ဘာသာေရးအျမင္ကုိ လက္ခံတဲ႔အတြက္ သူကလည္း -ခ- ဘာသာေရးအျမင္ကုိပဲ လက္ခံတယ္။ ဆုိတာက ျဖစ္-ပ်က္ေနတဲ႔ျဖစ္စဥ္အတြင္းက ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲမႈ တစ္ခုပဲ။ ဆင္ျခင္တုံတရားနဲ႔မဆုိင္ဘူူး။ တစ္ဖက္ကေန ျပန္ေျပာရင္ေတာ့ ဆင္ျခင္တုံတရားကုိ အသုံးခ်ခဲ႔ရင္ ငျဖဴဟာ သူ႔မိဘလက္ခံထားတဲ႔အတုိင္း လက္ခံခ်င္မွလက္ခံမယ္။ လက္ခံတယ္ လက္မခံဘူးဆုိတာ လူရဲ႕ သီးျခားသိမႈ၊ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြး၊ သိမွတ္ခံစားႏုိင္တဲ႔ အတုိင္းအတာေတြနဲ႔လည္း ဆုိင္တယ္။ ဒီျပင္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ ဆင္ျခင္တုံတရားကုိ အေျခခံတဲ႔ သူရဲ႕ သိမႈ၊ သိႏုိင္မႈေဘာင္အတြင္းက လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေနတာပဲ။ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးပဲ။ ေဘာလုံးပြဲကုိ ၾကဳိက္တဲ႔လူရွိေပတဲ႔ ေဘာလုံးပြဲ မၾကဳိက္တဲ႔လူကုိ မၾကဳိက္ရတန္ေကာရယ္လုိ႔ အျပစ္တင္ေနလုိ႔ မရဘူး။ တင္ေနစရာလည္း မလုိဘူး။ တင္လည္း အလကားပဲ ေနမယ္။ ဝတ္ျပဳကုိးကြယ္မႈအေျခခံတဲ႔ ဘာသာေရးေတြမွာေတာ့ လူေတြဟာ အားကုိးတယ္ သက္ဝင္ယုံၾကည္တာရယ္ကုိ အေျခခံၾကတယ္။ အက်င့္မွာအေျခခံတဲ႔ ဘာသာေရးအေတြးအေခၚမ်ဳိးမွာေတာ့ အက်င့္ ဟာ အခရာပဲ။ ဆုေတာင္းေနလုိ႔ ရြတ္ဖတ္သရဇ်ၨယ္ေနလုိ႕ေတာ့ လြတ္ေျမာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပတဲ႔ အက်င့္ပုိင္းက ေလ်ာ့ပါးလာၾကေလေတာ့ အက်င့္မွာ တည္ထားတဲ႔ ဘာသာေရးအေတြးအေခၚေတြဟာ ဝတ္ျပဳကုိးကြယ္မႈအသြင္ကုိပဲ ေဆာင္လာၾကေတာ့တယ္။ဒီေတာ့လည္း ဘာသာေရးအေတြးအေခၚေတြဟာ အေျခခံရွဳျမင္ပုံခ်င္း မတူၾကတာမွန္ေပတဲ႔ ဒီဘာသာေရးအေတြးအေခၚေတြကုိ လက္ခံက်င့္သုံးလာၾကတဲ႔ လူေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးတည္းလုိ ျဖစ္လာေတာ့ ကြဲျပားဖုိ႔ ခ်ဲၾကစုိ႔ဆုိတာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ ေန႔စဥ္ဘဝထဲမွာ မလုိအပ္တဲ႔ အာဃာတပြားမ်ားဖုိ႔ မလုိအပ္တဲ႔ သိမွတ္ခ်က္တစ္ခု ေပၚသြားေတာ့တာပဲ။ ကုိယ့္စိတ္ေက်နပ္မႈကုိ အရင္းတည္ၿပီး လုပ္တဲ႔ကိစၥတစ္ခုဟာ တစ္ျခားလူရဲ႕ စိတ္ေက်နပ္မႈအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနတာကုိ သြားၿပီး ခလုတ္မတုိက္သင့္ဘူး။ လြတ္ေျမာက္မႈကုိ အေလးေပးတဲ႔ ဘာသာေရးအျမင္ကုိ ကယ္တင္ျခင္းခံရခ်င္လုိ႔ ဆုေတာင္းတာနဲ႔ ေရာေထြးပစ္လုိ႔ မရႏုိင္ဘူး။

          ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေရွးယခင္ကတည္းက ဘာသာေရးအရ လြတ္လပ္မႈ ရွိခဲ႔တဲ႔ႏုိင္ငံတစ္ခု။ အမည္းကြက္တစ္ခု စြန္းခဲ႔ရတာက လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ေပၚလာတဲ႔ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီေခတ္ဆုိတာအထဲမွာ။ ဘာသာေရးအျမင္က်ဥ္းတဲ႔ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ဝါဒီ ဦးႏုအာဏာရလာစဥ္က ဗုဒၶဘာသာကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာလုပ္ပစ္လုိက္တာပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအျမင္ဟာ ဘာသာေရးတဖက္ေစာင္းနင္းက်မႈ အျမင္တစ္ရပ္မွာ အေျခခံတာပဲ။ ႏုိင္ငံေရးအရေတာ့ ဘာသာေရးကုိ အသုံးခ်လုိက္တာပဲ။ ဘာသာေရးအရ လူေတြကုိ ထိန္းခ်ဳပ္လုိက္ဖုိ႔ၾကဳိးတဲ႔ အျမင္သက္သက္ပဲ။ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္ေရာက္ကာမွ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီဥကၠ႒ႀကီးဦးေနဝင္းက ပယ္ဖ်က္ပစ္လုိက္တယ္။ ဒါဟာဥကၠ႒ႀကီးဦးေနဝင္းရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားမႈတစ္ရပ္ပါ။ ႏုိင္ငံေရးအားထုတ္မႈတုိင္းမွာ ဘာသာေရးအရ၊ ေႏွာင့္ေႏွးရတာ တုံ႔ဆုိင္းရတာေတြရွိတယ္။ ဘာသာေရးအရထိန္းခ်ဳပ္လုိက္တယ္ဆုိတာက လူူလူခ်င္းကုိ ဘာသာေရးအေျခခံတန္ဖုိးျဖတ္လုိက္တာမ်ဳိး။ ဦးႏုရဲ႕ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာ စီမံကိန္းဟာ လူလူခ်င္းခြဲျခားဖုိ႔ အားထုတ္တဲ႔စနစ္ပဲ။ အထုူးသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ေတာင္ေပၚသူ ေတာင္ေပၚသားေတြ၊ အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခေဒသက လူေတြကုိ ဘာသာေရးအေျခခံနဲ႔ ကန္႕သတ္ပစ္ၿပီး တစ္ဆင့္နိမ့္လူအမ်ဳိးအစားတစ္ရပ္ လုပ္ပစ္တာပဲ။ အဲဒီစနစ္မ်ဳိးပဲ ခပ္ဆင္ဆင္ဆုိခ်င္ဆုိ ေနာက္ပုိင္းမွာ ထပ္ေပၚလာျပန္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးအရ ေျမွာက္စားၿပီး စည္းရုံးသိမ္းသြင္းတဲ႔ ဆရာတကာ စီမံကိန္း။ ဘယ္အရပ္ေဒသမွာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေခတ္ကာလမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံေရးအပုိင္းက ၾကည့္ရင္ ဘာသာေရးဆုိတာ သုံးႏုိင္ရင္ သုံး၊ မသုံးႏုိင္ရင္ အေဟာသိကံ use it or loose it လုိ႔ ဆုိၾကတာကုိး။

          ဆရာတကာစီမံကိန္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲေပၚေပါက္ေနတဲ႔ အက်ဳိးက (ေကာင္းတယ္ ဆုိးတယ္လုိ႔ကၽြန္ေတာ္ မဆုံးျဖတ္ဘူး) “ငါ” “ငါရဲ႕……” ဘာသာေရးအျမင္ေပၚလာတာပဲ။. “ငါ” ဘာသာေရးအယူဟာ သူမ်ားထက္ သာတယ္ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ျဖစ္လာတာပဲ။ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ေထရဝါဒဘက္ကုိ ျပန္ၿပီးဦးလွည့္လာခဲ႔ရာက အဲဒီေနာက္ စစ္ေခတ္ေတြအထဲမွာ ဘာသာေရးကုိ ႏုိင္ငံေရးအရ အသုံးခ်လာဖုိ႔အတြက္ လႊတ္ထားလုိက္တယ္။ ဒီမွာတင္ ေပၚပင္ကုိယ္ေတာ္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးေပၚလာတယ္။ တျခားလူေတြရဲ႕ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈကုိ ထိပါးလာတယ္။ အတင္း “တြန္းပုိ႔”ဘာသာေရးအျမင္ေတြ ေဖာ္ထုတ္လာၾကတယ္။(ကုိလုိနီေခတ္ရဲ႕ လက္က်န္လႈံ႕ေဆာ္မႈအျမင္ျဖစ္တဲ႔) ဘာသာေရးနဲ႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကုိ ေရာေမႊျပလာၾကတယ္။ ဟုိတုန္းက သံဃာ့ပါတီ ဗမာျပည္က လုပ္သလုိ ေဒါသအေျခခံ ရမ္းကားမႈနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးမွာ စြက္ဖက္လာၾကတယ္။ ေထရဝါဒဆီက လမ္းခြဲထြက္လာၾကျပန္တယ္။ ဒါေတြက မျဖစ္သင့္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏဳိင္ငံေတာ္က သ႔ူဘာသာအလုပ္ရွဳပ္ေနေတာ့ လႊတ္ထားတာေတြ ပါတယ္။။ လူနာမ်က္ျဖဴဆုိက္ေလ ဆရာၾကဳိက္ေလကုိး။ ခုဆုိ ရဟန္းဝတ္ေတြဟာ သာမန္လူေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝနဲ႔ တုိက္ရုိက္သက္ဆုိင္တဲ႔ စာနယ္ဇင္းေတြထဲမွာ ေပၚတင္ႀကီးအတင္း တရားဝင္ေဟာေနၾကတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။. “ငါ” “ငါရဲ႕…..” ဆုိတဲ႔ ဘာသာေရးအျမင္ကုိ မသိမသာထည့္ေနၾကတယ္။ (တကယ္ေတာ့ မသိမသာ သြတ္သြင္းခံေနရတဲ႔ အသိတစ္စုံတစ္ရာဟာ သိသိသာသာခ်ည္း သြတ္သြင္းလုိက္တဲ႔ အသိထက္ ဆုိးတယ္။) စားေၾကာပြင့္ေနတဲ႔ကုိယ္ေတာ္ကေလးေတြကလည္း တပည့္လက္သားအစုံအညီနဲ႔ စာေပေလာကကုိ ခုတုံးလုပ္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးမွာေတာင္ ဝင္ၿပီး ေျမွာက္သလုိ ေႏွာက္သလုိလုိေတြ လုပ္ေနတာ ျမင္ေနရ ၾကားေနႀကရၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ လြတ္လပ္ခြင့္ဟာ တျခားလြတ္လပ္ခြင့္ေတြလုိပဲ။ လူတုိင္းမွာ ရွိႏုိင္တဲ႔ ရွိႏုိင္ခြင့္တစ္ခုပဲ။ ငါ့စကားႏြားရ ေျပာဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ အျခားေသာ ရွိေနျခင္းေတြကုိ အသိအမွတ္ျပဳပါမွ ရမယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈပဲ။ မိမိရဲ႕ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈဆုိတာက သူမ်ားကုိ ရန္ျပဳစရာ လက္နက္မွ မဟုတ္ဘဲ။ လူ႕အဖြဲ႔အစည္းကုိ ပါဝင္ပတ္သတ္ႏုိင္တဲ႔  အပုိင္းက ဝင္ၿပီး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးဖုိ႔။ လူေတြေကာင္းလာဖုိ႔ဆုိတာကေတာ့ လူေတြ႕ရဲ႕ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ လုိက္ေလ်ာညီေထြေနႏုိင္ဖုိ႔/ ေနႏုိင္ျခင္းကသာ ထိန္းေက်ာင္းေပးႏုိင္မွာ။ လြတ္လပ္တဲ႔ အေတြးအေခၚဆုိတာကလည္း ရွိဦးမွ။ မႈိင္းမိေနေသးရင္ သန္႔စင္တဲ႔ အေတြးအေခၚရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ျမင့္သန္း
ခ်င္းတြင္း မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၈၂၊ ေမ၊ ၂၀၁၄


Popular posts from this blog

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ဝတၳဳတုိ မတိုရသည့္ အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)