December 17, 2015

ေယာက္ဖတစ္ရာ ဝါးတစ္ရာ စီမံကိန္း မေအာင္ျမင္ရသည့္အေၾကာင္း (ျမင့္သန္း)




ကိစၥကေတာ့ တံတားထိပ္ကားဆိပ္က အာ့စိန္ႀကီး ထီေပါက္တာက စတာပဲ။ တာလမ္း ဟုိဖက္က ကုန္စုံဆုိင္က ဦးအေကြး ထီေပါက္တုန္းက ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းမွာ မီးစက္လွဴထားတဲ႔ အေၾကာင္းကေလးကလည္း ရွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ အာ့စိန္ႀကီး ထီေပါက္ေတာ့ လွဴကလည္း လွဴခ်င္တန္းခ်င္ေသးတယ္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ဒီေတာ့ သူ႔ဆုိင္ရဲ႕ ဓားလြယ္ခုတ္က ထန္းရည္လုိင္စင္စီလုပ္တဲ႔ ငထုိက္ႀကီးကုိ အၾကံေတာင္းတယ္။ ငထုိက္ကလည္း ခပ္လြယ္လြယ္ပဲ။ စာသင္တုိက္ႀကီး သြားလွဴေပါ႔ဗ်ာ လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ အာ့စိန္ႀကီးကလည္း အဲဒီေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္ခ်င္ဘူး။ ငါက လူေတြကုိလည္း ေပ်ာ္ေစခ်င္ေသးတာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္။ အာ့စိန္ႀကီးက လူေတြေပ်ာ္တာျမင္ရင္၊ သူကပါ ေပ်ာ္တဲ႔လူမ်ဳိး။ ဒီေတာ့လည္း ငထုိက္ႀကီးက သူ႔ေခါင္းထဲ ရွိတာ ထုတ္ေျပာလုိက္တယ္။ အၿငိမ့္ငွားေပါ႔ဗ်ာ။ အားလုံးေပ်ာ္ရတာေပါ႔တဲ႔။ အဲဒီအၾကံေကာင္းတယ္။ စာသင္တုိက္ႀကီးမွာ ကုိယ္ေတာ္ေတြကုိ ဆြမ္းေကၽြး၊ လွဴတန္တာလွဴ၊ လူေတြအားလုံးအတြက္ အၿငိမ့္ငွားေပးလုိက္။ အားလုံးက ေပ်ာ္မွာ။ အဲဒီေတာ့ အာ့စိန္ႀကီးခမ်ာ၊ ကုိထြန္းေမာင္ ကားႀကဳံနဲ႔လုိက္ၿပီး စာသင္တုိက္ႀကီးဆီ ခ်ီတက္သြားေလရဲ႕။

ငထုိက္ကလည္း သူ႔စိတ္ကူးနဲ႔သူ။ အၿငိမ့္ပြဲလုပ္ရင္ျဖင့္ ေမွာင္ရိပ္ခုိ၊ ခြက္ပုန္းကေလးေရာင္းႏုိင္တယ္။ ကုိထြန္းေမာင္ႀကီးေယာက္ဖ ဆာသင္ႀကီးကုိ တစ္လုံးေလာက္ ေပးထားလုိက္ရင္ က်န္တာက ေမွာင္ရိပ္ထဲမွာ သူ႔သေဘာခ်ည္းပဲကုိး။ ထားေတာ့ ဒီကိစၥ။ အာ့စိန္ႀကီး တစ္ေယာက္ စာသင္တုိက္ႀကီးေရာက္ေတာ့ သူ႔စိတ္ကူးကုိ တုိက္အုပ္ကုိေလွ်ာက္တယ္။ တုိက္အုပ္က ဆရာေတာ္ကုိ ေလွ်ာက္တယ္။ ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲဆုိေတာ့ ဆာသင္ႀကီးေျပာသလုိေျပာရရင္ေတာ့ ပလုိစီဂ်ာ ဆုိသလားပဲ။ ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ သာဓုေခၚသေပါ့ဗ်ာ။ ဝမ္းေျမာက္တယ္။ ဒီေတာ့ အာ့စိန္ႀကီးလည္း ဝမ္းေျမာက္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဒီေတာ့ တစ္ထုိင္တည္း ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးအတြက္ နဝကမၼသက္သက္ကုိ ေငြတစ္ေထာင္ လွဴဦးမွာတဲ႔။ ဒီေတာ့လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးက  ခဏတားထားရေသးတယ္။  အဲဟုိေန႔က်မွ ေရစက္ေတြဘာေတြ ခ်လွဴတာေပါ႔ ေထာင္ကဲႀကီးရာ။ ေစတနာသုံးတန္ျပ႒ာန္းလွဴရတယ္။ ဘာဘာညာညာေျပာျပေတာ့ အာ့စိန္ႀကီးလည္း အေတာ့္ကုိ ညႊတ္သြားတာေပါ႔။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ဘာသာ ေတြးၾကည့္ၿပီး နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ထြန္းေမာင္ကားေတာင္ ယာဥ္သုံးတန္၊ ကုန္သုံးတန္ ေပါင္းေျခာက္တန္ဆုိပဲ။ ငါ လွဴတာက်ေတာ့ သုံးတန္ပဲတဲ႔လား။ နည္းမ်ားနည္းလုိ႔လားလုိ႔ ေတြးလုိက္မိလုိ႔ပဲ။ ဆရာေတာ္ႀကီးက အနားမွာလည္း တုိက္အုပ္က ရွိေနေလေတာ့ ေမာင္ဥာဏ္ မင္းပဲ အစစစီစဥ္ေပးလုိက္ေခ်။ ကာလသားေတြတုိ႔ သူႀကီးတုိ႔ကအစ ထြန္းေမာင္လည္း ပြဲမိန္႔ေတြဘာေတြ လုပ္ခုိင္းလုိ႔ ေျပာရင္း သာဓု သာဓု သာဓု လုိ႔ ေထာင္ကဲႀကီးကုိ အႏုေမာဒနာျပဳတယ္။

တုိက္အုပ္ကေတာ့ တင္ပါ႔ဘုရားထက္ ပုိေျပာစရာမရွိဘူး။ စီစဥ္လုိက္လုိ႔ ဆုိေပသိ စီစဥ္တယ္ဆုိတာက သိပ္လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးပ်ံတုန္းကလည္း တပည့္ေတြေကာင္းလုိ႔၊ တံတားတုိင္လဲတုန္းကလည္း သင္းတုိ႔ပဲ။ သင္းတုိ႔ပဲ အားကုိးရေတာ့မွာပဲကုိး။ ဒီေတာ့ အာ့စိန္ႀကီးအေနနဲ႔ ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္မွာ အၿငိမ့္ပြဲလုပ္မယ္ဆိုတာ တုိက္အုပ္သိဖုိ႔လုိတယ္။ ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးမွာ ဆြမ္းေကၽြးတာကေတာ့ ကပၸိယႀကီးဦးၾကြိနဲ႔ တုိင္ပင္ခုိင္းလုိက္ရင္ ၿပီးတယ္။ အၿငိမ့္ပြဲကိစၥကုိေတာ့ လာမယ့္ တနဂၤေႏြမွာ ေျပာၾကဆုိၾကမယ္လုိ႔ ခ်ိန္းလုိက္တယ္။ က်ဳပ္ သူႀကီးေတြ၊ ကာလသားေတြ အကုန္ေခၚထားလုိက္တယ္။ အဲဒီေန႔က် ေထာင္ကဲႀကီး လာခဲ႔ေခ်လုိ႔ မွာလုိက္တယ္။ အာ့စိန္ႀကီးလည္း ဘုန္းႀကီးေလးကုိ အသာဝပ္ခ်ၿပီး ျပန္သြားတယ္။ တုိက္အုပ္လည္း သူ႔တပည့္ေတြ သူႀကီးေတြကုိ  ေက်ာင္းသားေတြ ဆင့္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားခုိင္းတယ္။ အာ့စိန္ႀကီးက အၿငိမ့္ခံမယ္ဆုိတာကုိ ေက်ာင္းသားကေလးေတြက သိသြားေတာ့၊ သတင္းက တကူးတကန္႔ျဖန္႔ေနစရာမလုိဘူး။ ဗ်ဳိ႕ မဟစ္လုိက္ရဘဲ ေလဆန္မွာေတာင္ အညွာနားကအထိ အကုန္ၾကားေနၾကၿပီ။

တနဂၤေႏြေန႔ေရာက္လုိ႔ မနက္ပုိင္းေက်ာင္းတုိက္ႀကီးမွာ ဆြမ္းေကၽြး၊ အလွဴေပးၿပီးေတာ့ ေန႔ခင္းပုိင္းမွာ စကားေျပာဖုိ႔ လူစုၾကတယ္။ ကုိထြန္းေမာင္က သူ႔ေယာက္ဖဆာသင္ႀကီးလည္း ေခၚလာတယ္။ ေမာင္မူတုိ႔၊ ေမာင္တာတုိ႔၊ သူႀကီးဦးကံရတုိ႔ကအစ ကာလသားေတြေရာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးမွာ ဆုံၾကတယ္။ စကားမေျပာၾကခင္ ကုိယ္ေတာ္ေတြ ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီးခ်ိန္ေလာက္မွာ ေမာင္မူနဲ႔ ေမာင္တာက တုိက္အုပ္နဲ႔ ဂႏၶကုဋီတုိက္ကေလးဘက္မွာ စကားလက္သိပ္ထုိး ေျပာၾကရေသးတယ္။ ေျပာရတာက တျခားေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ခုလုိလူစုၿပီး အၿငိမ့္ပြဲအတြက္ အဆုံးအျဖတ္လုပ္မွာကုိ သူတုိ႔က သိပ္ဘဝင္မက်ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ေမာင္တာႀကီးက သိပ္မၾကဳိက္ဘူး။ မၾကဳိက္ဆုိ သူက အေတြးအေခၚရွိတာကုိး.။ ၿမဳိ႕ကလာတဲ႔ ဘုတ္အုပ္မဂၢဇင္းမ်ားလည္း ဖတ္တယ္။ ေမွာ္ဆရာႀကီး ဦးယာမရဲ႕ နိဂုံးကမၸတ္အဆုံးသတ္သမုိင္းရဲ႕ အတၳဳပတၱိ ဆုိတာမ်ဳိးေတြလည္း ဖတ္တယ္။ ဧကဒႆမလႈိင္းတုိ႔ ဘာတုိ႔လုိ ပင္လယ္ထဲက လႈိင္းေတြအေၾကာင္းေတာင္ ဖတ္ဆုိပဲ။ လူေပၚလူေဇာ္လုပ္နည္းဆုိတာေလးလည္း ဖတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကုိ ၾကည့္လုိက္၊ အၿမဲကုိၿပဳံးေနတာ။ ေတြ႔လွ်င္ေတြ႕ခ်င္းေမတၱာရွိေစေသာနည္းက ၿပဳံးပါလုိ႔ ပါသမုိ႔လား။ တာလမ္းဟုိဘက္ျခမ္းက မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ဆရာ ဆရာျမကမ်ားဆုိရင္ ေမာင္တာႀကီးက ဆုိင္းရင့္သမား လို႔ေတာင္ ဆုိတယ္။ ဆရာျမကုိယ္တုိင္ကလည္း ဆုိင္းၾကဳိက္တဲ႔သူကုိး။ သုိ႔ေပသိ၊ ေမာင္တာႀကီးက ခပ္ႏုႏုႀကဳိက္ပုံမရဘူး။ ဗိန္းေဗာင္းေဆာ္တဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း၊ ခပ္ရင့္ရင့္ ၾကဳိက္တာေနမွာ။ ဒါေၾကာင့္ ဆုိင္းရင့္သမားလူိ႕ ေခၚတာထင္တယ္။

ကုိယ္ေတာ္က ဘာလုိ႔ လူေတြအားလုံးအဆုံးအျဖတ္ ယူခ်င္ရတာတုန္းလုိ႔ ေမာင္တာႀကီးက ေမးတယ္။
ဒီေတာ့ တုိက္အုပ္က အေတာ္ေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္။
ဘာလုိ႔လဲဟ ေမာင္တာႀကီးရ လုိ႔ပဲ ျပန္ေမးတယ္။
ကုိယ္ေတာ့္ကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးက မိန္႔ၿပီးသားပဲ။ ကုိယ္ေတာ္ႀကဳိက္တဲ႔ေန႔၊ ႀကဳိက္တဲ႔ေနရာ စီစဥ္လုိ႔ ျဖစ္ကသားနဲ႔။ ဘာလုိ႔ လူေတြ ေလွ်ာက္ေခၚခုိင္းၿပီး အဆုံးအျဖတ္ယူခ်င္ရတာတုန္း။
ေမာင္မူကေတာ့ ဘာမွ ဝင္မေျပာဘူး။ အသာနားေထာင္ေနတယ္။
ဒီလုိရွိတယ္၊ ဟေကာင္ႀကီးရ။ ေထာင္ကဲႀကီးက အလွဴ႕ဒကာ၊ ငါက စီစဥ္ေပးဖုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးက လက္ကုန္အပ္ထားတယ္ ဆုိေပသိ၊ ရပ္နဲ႔ ရြာနဲ႔ဆုိေတာ့ အားလုံးလည္း သိသင့္တာေပါ႔။ တုိင္တုိင္ပင္ပင္ေပါ႔။ မေတာ္ ငါ စိတ္ကူးထားတာထက္ ေကာင္းတာေတြလည္း ေပၚခ်င္ေပၚလာဦးမွာ။ အမ်ားသေဘာက်၊ အေဟာဝတလုိ႔ ဆုိၾကတယ္မဟုတ္လား။
ေမာင္တာက အသာၿငိမ္ေနတယ္။ ေျပာသင့္မေျပာသင့္ ခ်ိန္ေနပုံရတယ္။ၿပီးမွ ေျပာလိုက္တယ္။
ကုိယ္ေတာ္ရာ၊ ေယာက္ဖတစ္ရာ ဝါးတစ္ရာကေတာ့ျဖင့္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။
ဒါေတာ့ ဒါေပါ႔လကြာ လုိ႔ တုိက္အုပ္က ျပန္ေျပာတယ္။
လူေတြအားလုံးအလုိေတာ့ ဘယ္သူ လုိက္ႏုိင္မွာမုိ႔လဲ။ လူ႔အလုိ နတ္မလုိက္ႏုိင္လုိ႔ ဆိုတာပဲ။ နတ္မလုိက္ႏုိင္မွေတာ့ ဘုန္းႀကီးကေကာ ဘာလုပ္ႏုိင္မွာမုိ႔လဲ။ ကုိယ့္ေတာ့္ ဖာသာ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ႀကိတ္ထည့္လုိက္လည္း ၿပီးတာပဲ လုိ႔ ေမာင္တာက ဆုိတယ္။ ပြဲျဖစ္ဖုိ႔သာ အဓိက မဟုတ္ဘူးလား၊ ကုိယ္ေတာ္ လုိ႔ ထပ္ေျပာတယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးကေတာ့ စဥ္းစားသလုိမ်ဳိး ေတြသြားတယ္။ ၿပီးမွ
ဒါေတာ့ ဒါေပါ႔လကြာ လုိ႔ပဲ ထပ္ေျပာတယ္။

ေမာင္မူကေတာ့ ဘာေတာ့ ဘာမွန္းကုိ သိလုိက္ပုံမေပၚဘူး။ သုိ႔ေပတဲ႔ ေမာင္တာကုိ တစ္လွည့္ ဘုန္းႀကီးေလးကုိ တစ္လွည့္ပဲ ၾကည့္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ေမာင္မူက တပည့္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္တာရွိရင္ အခ်ိန္မေရြး ကုိယ္ေတာ္လုိ႔ပဲ ေျပာလုိက္တာ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘုန္းႀကီးေလး ဦးေဆာင္ၿပီး ဆြမ္းစားေဆာင္ဆီ လာခဲ႔ၾကတယ္။

ဆြမ္းစားေဆာင္မွာ လူစုံေနၿပီ။ ဘုန္းႀကီးေလး ထုိင္လုိက္တာနဲ႔ အားလုံးက ဦးခ်လုိက္ၾကတယ္။ ေျပာဆုိေနတဲ႔ အသံေတြလည္း ရွဲသြားတယ္။ တုိက္အုပ္ဘုန္းႀကီးေလးက ေနာက္နားဆီကုိ မ်က္ေစ့ဝင့္လုိက္တယ္။ ေနာက္နားမွာ တုိင္တစ္လုံးကုိ မွီၿပီး ကုိထြန္းေမာင္ ေယာက္ဖ ဆာသင္ႀကီး ထိုင္ေနတယ္။ အိပ္မ်ား ေပ်ာ္ေနသလားလုိ႔ လွမ္းၾကည့္လုိက္ပုံပဲ။ ဆာသင္ႀကီးကလည္း လူပါးပဲ။ အသာ လက္လွမ္းေျမွာက္ျပလုိက္ရင္း၊ တပည့္ေတာ္ ဒီမွာ ရွိပါ႔ဘုရား လုိ႔ လွမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးကေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳတဲ႔အေနနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္တယ္။ ဒီတုန္း ေနာက္ဘက္နားမွာ ဝင္ထုိင္မယ္လုိ႔ လုပ္ေနတဲ႔ ေမာင္မူနဲ႔ ေမာင္တာကုိ ဟုိႏွစ္ေကာင္ ဒီနား လာထုိင္ေ်လုိ႔ တုိက္အုပ္က လွမ္းေခၚလုိက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေလး အနားဆီမွာ ေနရာယူထားတဲ႔ အာ့စိန္ႀကီးကေတာင္ လွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဘးဖက္အသာတုိးေပးလုိက္တယ္။ တစ္ဖက္နံရံနားက သူႀကီးဦးကံရတုိ႔ သူႀကီးတစ္သုိက္ကေတာ့ စကားေျပာတာ ရပ္သြားၿပီး ၾကည့္ေနၾကတယ္။

အားလုံး ေနရာက်သြားသေလာက္ရွိေတာ့ ဘုန္းႀကီးေလးက ေရေႏြးတစ္က်ဳိက္ေသာက္လုိက္ရင္း အာလုပ္ရွင္းလုိက္တယ္။ ၿပီးမွ မိန္႔တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အားလုံးသိၿပီးတဲ႔အတုိင္းပဲ။ ေဟာဒီေထာင္ကဲႀကီးက ပြဲငွားေပးမယ္။ အားလုံးေ ပ်ာ္ၾကရေအာင္၊ ဒီေတာ့ ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္မွာ ပြဲကရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သေဘာထား၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဆႏၵ က်ဳပ္ သိခ်င္တယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဒါပဲ။
ဘယ္သူကမွ် ဘာမွ မေျပာၾကေသးခင္ ကုိထြန္းေမာင္ ေယာက္ဖ ဆာသင္ႀကီးက လွမ္းေနာက္တယ္။ မီးစက္လုိရင္ျဖင့္ ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းမွာ ရွိတယ္ဘုရား၊ မဖြင့္တာ ၾကာလွၿပီ တဲ႔။ ဝါးခနဲ ရယ္သံေတြ ထြက္လာတယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးေတာင္ ၿပဳံးတယ္။ ၿငိမ္သြားေတာ့မွ သူႀကီးဦးကံရက ေလွ်ာက္တယ္။
သင့္တာကေတာ့ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္အပုိင္ထဲက ကြင္းတန္းနဲ႔ ေခ်ာင္းစပ္အၾကားက ကြက္လပ္ႀကီးမွာဆုိရင္ အားလုံး အဆင္ေျပမယ္။ သြားေရး လာေရးက အစေပါ႔။
ခင္ဗ်ားဟာက ဒီနဲ႔ အေဝးႀကီးလုိ႔ ေနာက္နားမွာ ထုိင္ေနတဲ႔ ေမာင္ဆင္က လွမ္းေျပာတယ္။
တဆက္တည္းမွာပဲ၊ ေနာက္က အသံစုံထြက္လာတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီဖက္ပုိင္းက လူေတြက သိပ္မေက်နပ္ဘူးေပါ႔။ ေခ်ာင္းစ ဆုိတာက ကားဆိပ္နဲ႔ေတာင္ နီးေနၿပီ။ သူႀကီးဦးကံရ က ေနာက္ကုိ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ဘုန္းႀကီးေလးကုိပဲ ဦးတည္ေလွ်ာက္ျပန္တယ္။ သူက သူႀကီးကုိး။ ဒီလုိတြတ္ထုိးတာမ်ဳိးေတာ့ ဘာပူစရာရွိလုိ႔တုန္း။
ဒီလုိပါဘုရား။ အဲဒီကြင္းႀကီးထဲမွာ ဆိုရင္ျဖင့္ ဘာမွထပ္လုပ္ေနစရာမလုိဘူး။ ညီလည္း ညီတယ္။ ျပန္႔လည္း ျပန္႔တယ္။ ေမွာင္ရိပ္ကလည္း မက်ဘူးဘုရား လုိ႔ ေရကူးညာတင္ လုပ္ရင္း ေလွ်ာက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးက ဘာမွ ျပန္မေျပာရေသးခင္ အသံဗလံေတြ ထြက္လာျပန္ေရာ။ ေမာင္တာကေတာ့ အသာေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနတယ္။ ေမာင္မူကေတာ့ လက္ပုိက္ရင္း ဦးကံရတုိ႔ ဖက္ဆီကုိ ခပ္ထန္ထန္ၾကည့္ေနတယ္။ ဒီတုန္း အၿငိမ္းစားေက်ာင္းဆရာႀကီး ဦးေအးေမာင္ဆီက အသံထြက္လာတယ္။

ကံရရာ၊ ေခ်ာင္းစမွာက မင့္မိန္းမအမ်ဳိးေတြခ်ည္း မဟုတ္လားကြ။ အုိးမကြာ အိမ္မကြာပြဲၾကည့္လုိ႔ရတာေပါ႔ကြ။ မဟုတ္လား လုိ႔ ေျပာရင္း ပရိတ္သတ္ကုိ လွမ္းၾကည့္တယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အသံထြက္ေအာင္ေတာင္ ရယ္ၾကတယ္။ ဒီတခ်ီေတာ့ ဦးကံရ အထိနာသြားပုံရတယ္။
ေဟ့ ကုိေအးေမာင္၊ ဒီမယ္ က်ဳပ္မိန္းမအမ်ဳိးေတြက ပြဲၾကည့္ခ်င္ရင္ ၿမဳိ႕တက္ၿပီး ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလုိ ဗလာပြဲ ေမွ်ာ္ေနတာမဟုတ္ဘူး လု႔ိ ဦးကံရ က ျပန္ပက္တယ္။ ေနာက္ဖက္က လူေတြ ဝါးခနဲရယ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဦးလွေမာင္က ဝင္ေျပာျပန္တယ္။ သူက ဦးေအးေမာင္ ညီ။ လက္သည္းဆိတ္ေတာ့ လက္ထိပ္က နာရမွာကုိး။
ကြင္းတန္းက အကြက္ႀကီးက မင့္ညီပုိင္ေတာ့ ေစ်းသည္ေတြဆီက အခြန္ေကာက္ရတာေပါ႔ကြ ကံရ ရ။
ဦးကံရ က ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘူး။ ရြာႏွစ္ရြာအၾကားက ကြက္လပ္ႀကီးေကာဘုရား။ ဟုိဖက္ဒီဖက္ အကုန္နီးတာပဲ လုိ႔ ေမာင္ဆင္က ဝင္ေျပာတယ္။
ဟုတ္တယ္၊ ရြာႏွစ္ရြာကအၾကားက ကြက္လက္ႀကီးကျဖင့္ အလြန္သင့္ပဲ။ ဘုန္းႀကီးေလးက ေမာင္မူတုိ႔ ေမာင္တာတုိ႔ဘက္ မသိမသာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေမာင္မူက မသိမသာ မ်က္လုံးကုိ စုံမွိတ္ျပလုိက္တာ ဘုန္းႀကီးေလး ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ တုိက္အုပ္က ခ်က္ခ်င္း ရိပ္မိလုိက္တယ္။ ေနရာအားျဖင့္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ရွိေပတဲ႔လည္း ကာလသားေတြ နယ္လုတတ္တဲ႔ေနရာ။ ကာလသားေတြက သုံးပုိင္းေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေနရာကေလးက သင္းတုိ႔ နယ္လုေနက်။ ဦးတဲ႔ေကာင္က တြယ္တာပဲ။ ထိန္းဖုိ႔ ခက္မယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးက ဘာမွမတုံ႔ျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္းတုိက္ဘက္နားမွာေနတဲ႔ ကလီငၾကား လုိ႔ တြင္တဲ႔ ကုလားငၾကည္က လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။
တပည့္ေတာ္တုိ႔ ဖက္ေကာ ဘုရား တဲ႔။ အားလုံးက ဦးၾကည္ကုိ လွမ္းၾကည့္ၾကတယ္။ ဦးၾကည္တုိ႔က လူကုံထံစာရင္းဝင္ေတြကုိး။ သူက သာသာထုိးထုိးနဲ႔ စကားဆုိတယ္။ တပည့္ေတာ္ တုိ႔ဖက္က လူသန္႔ေတာ့ ပြဲၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းႏုိင္တယ္။ ဘာမွ ျပႆနာေပၚစရာမရွိဘူး။ လုိ႔ ဆက္ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ကာမွ ပြက္ေလာရုိက္ကုန္တာ။ ကလီငၾကားဆုိတဲ႔ အသံေတြလည္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ၾကားလာရတယ္။ ဦးကံရတုိ႔၊ ေက်ာင္းဆရာႀကီး ညီအစ္ကုိတုိ႔ ကာလသားေတြပါ ပြက္ေလာရုိက္ကုန္ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္း ေနာက္နားဆီက အသံၾသၾသနဲ႔ ခပ္ေလးေလးအသံထြက္လာတယ္။

ခင္ဗ်ားတုိ႔ အရင္းရွင္လုိပဲ ေတြးမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔အတြက္က တရားတာကုိး။ ခုဟာက လုပ္လုပ္စားစား အရင္းမဲ႔။ ေျမကုိ အားကုိးေနရတဲ႔ ဘဝမွန္တဲ႔ လူမ်ားစုေတြအတြက္ဗ်…..။

ေမာ့ၾကည့္ေနစရာမလုိပါဘူး။ ဒါ မာ့ကဆစ္လူထြက္ ေအးေက်ာ္ႀကီးရဲ႕ အသံပဲ။ လူသာ မက့္ကဆစ္ဘဝက ကၽြတ္သြားတယ္။ ေလကေတာ့ က်န္ေနေသးတယ္။ ေအးေက်ာ္ႀကီးရဲ႕ မိန္႔ခြန္းရွည္ႀကီး ထပ္မဆက္ခင္ တုိက္အုပ္ကပဲ အသာလွမ္းတားတယ္။

ေအးေက်ာ္ႀကီး…။ မင့္ လူတန္းစားျပႆနာ ခဏထားဦးကြာ။ ပြဲေန႔က်မွ ဇာတ္မထြက္ခင္ မင္း နာရီဝက္ေလာက္ ေဟာေခ် လုိ႔ မိန္႔လုိက္တယ္။ ရယ္သံေတြ ေပၚလာတယ္။ ၾကြက္စီညံေနၾကတယ္။ ဒီလုိေတာ့ျဖင့္ ဘာမွ ေရေရရာရာ အေျဖရွာလုိ႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ တုိက္အုပ္က စကားပြဲမစခင္ ေမာင္တာေျပာတာေတြကုိ သတိရလာတယ္။ ေမာင္တာကေတာ့ အသာပဲ အာ့စိန္နား ဖင္ေရႊ႕သြားၿပီး ေထာင္ကဲႀကီးနဲ႔ တုိးတိုးေျပာေနတယ္။ အာ့စိန္ကေတာ့ မၾကာမၾကာ ဘုန္းႀကီးေလးကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္း  ေမာင္တာေျပာတာကုိ နားေထာင္လုိက္ ေခါင္းညိတ္လုိက္ လုပ္ေနတယ္။ အဲဒီတုန္း ဟုိလူက ဟုိဟာ ထေျပာလုိက္၊ ဒီလူက ဒီဟာ ထေျပာလုိက္နဲ႔ ဘုန္းႀကီးေလးေတာ့ နားေထာင္ရုံသက္သက္ပဲ။ ဘာမွမဆုံးျဖတ္ႏုိင္ဘူး။  အာ့စိန္နဲ႔ ေျပာဆုိၿပီးေလာက္ေတာ့ ေမာင္တာႀကီးက ဘုန္းႀကီးေလးအနားကုိ ဖင္ေရြ႕သြားလုိက္ၿပန္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးက ေခါင္းညိတ္လုိက္၊ အာ့စိန္ကုိ ၾကည့္လုိက္ လူအုပ္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ပဲ။ ေမာင္မူကေတာ့ ဆြမ္းစားေဆာင္ နံရံကုိ မွီၿပီး၊ လူေတြကုိပဲ စုိက္ၾကည့္ေနတယ္။ ေမာင္မူက ႏွစ္လုံးျပဴးႀကီးထမ္းၿပီး ယုန္လုိက္ေနၾက။ သူ႔မ်က္စိထဲမွာေတာ့ လူေတြကုိ ယုန္ကေလးေတြလုိ႔မ်ား ျမင္ေနသလား မသိဘူး။
ေမာင္တာႀကီးက ဘုန္းႀကီးေလးနဲ႔ ေျပာလုိ႔ဆုိလုိ႔ ၿပီးသြားပုံရတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔ေနာက္နားက ေမာင္မူ႕အနားကုိ ေရႊ႕သြားၿပီး ေခါင္းခ်င္းရုိက္ေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း သူတုိ႔ခ်င္း ဘာေျပာတယ္ဆုိတာ သိခင္လုိ႔ နားစြင့္ေနပုံရတယ္။ တြတ္ထုိးတဲ႔ လူေတြကေတာ့ တြတ္ထုိးေနေသးတယ္။ ေနာက္နားက ဆာသင္ႀကီးေတာင္ ပ်င္းလာပုံရတယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးကုိ သတိေပးသလုိနဲ႔ လွမ္းေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ကုိယ္ေတာ္၊ ၿပီးဖုိ႔ နီးၿပီလား ဘုရား တဲ႔။
အဲဒီတုန္းမွာပဲ ေမာင္မူက ထုိင္ရာက ထရင္း ဆာသင္ႀကီးကုိ လက္လွမ္းျပလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွာပါ ဆုိတဲ႔ သေဘာမ်ဳိးပဲ။ ၿပီးေတာ့မွာ ေမာင္မူက ေျပာတယ္။
ဒီကိစၥက ခုအတုိင္းသြားလုိ႔ကေတာ့ မျပတ္ေတာ့ဘူး။ အားလုံးေရွ႕မွာပဲ ေထာင္ကဲႀကီးကုိ က်ဳပ္ေမးမယ္။ ခင္ဗ်ားပြဲက လာမယ့္ လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ရက္မွ ငွားလုိ႔မရမလား။
ရ ရမွာေပါ႔။ ႏွစ္ရက္ေန႔ကေတာ့ ေသခ်ာတယ္ လုိ႔ အာ့စိန္က ေျဖတယ္။
ေမာင္မူက ဘုန္းႀကီးေလးဘက္ကုိ လွည့္လုိက္တယ္။ 
ကုိယ္ေတာ္၊ ေက်ာင္းဝင္းေဘးနားက ကြက္လပ္ႀကီးမွာ ဆုိရင္ေကာ၊ ကုိယ္ေတာ္ ဘယ္လုိ သေဘာရသလဲ။
ဘုန္းႀကီးေလးက ႏႈတ္က မေျဖဘဲ ေခါင္းကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလးငါးခါေလာက္ ညိတ္ေနတယ္။ ေမာင္မူကပဲ အသံေအာင္ေအာင္နဲ႔ ေျပာခ်လုိက္တယ္။

အၿငိမ့္ပြဲကုိ လျပည့္ေက်ာ္ ႏွစ္ရက္၊ ေက်ာင္းဝင္းႀကီးေဘး ကြက္လပ္မွာ လုပ္မယ္။ ဒါပဲ။ ျပန္ၾကေတာ့။ နီးမွ လုပ္ဖုိ႔ကုိင္ဖုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔အေၾကာင္းၾကားမယ္။ လုိ႔ အားလုံးကုိ ေျပာလုိက္တယ္။ ၿပီးမွ ေနာက္နားက ကာလသားတစ္သုိက္ုိ ၾကည့္ၿပီ လက္ညွဳိးထုိးလုိက္ရင္း ဟုိေကာင္ေတြ၊ မနက္ျဖန္ မင္းတုိ႔အားလုံးကုိ ငါေတြ႕ခ်င္တယ္ လုိ႔ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ ဟုတ္ကဲ႔လုိ႔ ေျပာလုိက္သံေတာ့ မၾကားရဘူး။ သုိ႔ေပသိ၊ ေမာင္မူတုိ႔ ေမာင္တာတုိ႔ကုိ မဟုတ္ဘူး ရယ္လုိ႔ သူတုိ႔ကမွ မေျပာရဲတာ။
ေမာင္မူနဲ႔ ေမာင္တာလည္း ဘုန္းႀကီးေလးကုိ ဝပ္ခ်လုိက္ၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးကေတာ့ ေက်းဇူးပဲကြာလုိ႔ သူ႔တပည့္ေတြကုိ ေျပာရွာတယ္။ ဆြမ္းစားေက်ာင္းထဲက အလွ်ဳိ အလွ်ဳိထြက္သြားၾကတယ္။ ေမာင္မူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သားကေတာ့ ေက်ာင္းေနာက္ေဖးေပါက္ဆီ ထြက္လာၾကေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းအျပင္ဘက္မွာ ခါးၾကားထဲက ဒန္မီးျခစ္ကေလးကုိ ထုတ္ၿပီး ေဆးလိပ္မီးညွိေနတဲ႔ ေသာင္းရင္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ေမာင္တာႀကီးက မ်က္စိေပါက္ေပ်ာက္ေလာက္ေအာင္ ၿပဳံးရင္ ေမးလုိက္တယ္။

ဟေကာင္၊ မင္းဆီမွာ ရည္ခ်န္ေလး ဘာေလး ရွိေသးလား။
ရွိတာေပါ႔၊ အစ္ကုိရာ။ အစ္ကုိတုိ႔အတြက္ဆုိ အၿမဲရွိပါတယ္ တဲ႔။

ေမာင္တာႀကီးကုိ ေမာင္မူက လွည့္ၾကည့္ၿပိး ၿပဳံးျပရင္း ေမးဆက္လုိက္တယ္။ ေမာင္မူကလည္း မ်က္ေတာင္တစ္ဖက္ကုိ ဝင့္ရင္း ျပန္ၿပီး အသာေမးဆတ္ျပလုိက္တယ္။ ေမာင္မူနဲ႔ ေမာင္တာလည္း ေသာင္းရင္ဦးေဆာင္သြားတဲ႔ ထန္းတဲဆီ ခ်ီတက္သြားၾကေတာ့တယ္။ ထုံးစံအတုိင္း ေမာင္တာႀကီးကေတာ့ ၿပဳံးေနတယ္။
ေတြ႕လွ်င္ ေတြ႕ခ်င္း ေမတၱာရွိေစေသာ နည္းကား၊ ျပဳံးပါ လုိ႔  ဆုိသမုိ႔လား။

ျမင့္သန္း
စတုိင္သစ္၊ ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၄။

December 09, 2015

ယုန္ေထာင္ ေၾကာင္မိ

ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားကတည္းက ေက်ာင္းထုိင္မယ့္သူ မရွိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ကုိယ္ေတာ္ကေလး ပ်ံလြန္ၿပီး သူ႔မယ္ေတာ္ပါ ကြယ္လြန္သြားေလေတာ့ ဟုိေျပာဒီေျပာ ေျပာၾကရင္းက ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထုိင္မယ့္ ကုိယ္ေတာ္ ရွာလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ေရတိမ္ကန္ဘက္က လူေတြက ခုဆုိ ဒီဘက္ေက်ာင္းကုိ လာတဲ႔အခါတိုင္း ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ သူတုိ႔ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထုိင္မယ့္ ဘုန္းႀကီး ရွာေပးဖုိ႔ အပူကပ္ၾကတယ္။ ေရတိမ္ကန္နဲ႔ နီးတဲ႔တာလမ္းေပၚက ကုန္စုံဆုိင္ပုိင္ရွင္ ေထာင္ကဲႀကီးဦးအေကြးကမ်ားဆုိရင္ ေက်ာင္းထုိင္မယ့္ ဘုန္းႀကီးမရရင္ ကုိယ္ေတာ့္ တုိက္အုပ္ဘုန္းႀကီးကုိ တပည့္ေတာ္ ခုိးေျပးရလိမ့္မယ္လုိ႔ ရယ္သလို ေနာက္သလုိေျပာေလ့ရွိတယ္။

ခက္လာတာ တစ္ခုက ဒီႏွစ္က ေရတိမ္ကန္ဘုရားပြဲႏွစ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိၾကဘူး။ ေရတိမ္ကန္ဘုရားပြဲက ႏွစ္-ႏွစ္မွ တခါလုပ္ၾကတာ။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးႀကီးက ဒီအရပ္မွာ ငါရွိလ်က္နဲ႔ ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထုိင္ဖုိ႔ ဘုန္းႀကီးရွာမရလုိ႔ ဘုရားပြဲမျဖစ္ရင္ မေကာင္းလွဘူးလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးႀကီးက သူ႔တုိက္အုပ္နဲ႔ ညစဥ္လုိ၊ သူတုိ႔ေက်ာင္းထြက္ေတြ၊ ငယ္တပည့္ေတြစာရင္း ျပန္စဥ္းစားရတယ္။ စဥ္းစားရသမွ်ေလး ဆက္သြယ္ၾကည့္ေတာ့ စာခ်လုပ္ေနတဲ႔ကုိယ္ေတာ္ေတြက မ်ားေနလုိ႔ စာသင္သားေတြကုိ ပစ္ၿပီးလာလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ၾကဘူး။ ေနာက္ဆုံး ဘုန္းႀကီးႀကီးကပဲ ကုိယ္ေတာ္ေလးတစ္ပါးကုိ သတိရလုိက္မိတယ္။ ေမာင္ဥာဏ္။ ေမာင္အဂၢ ရွာစမ္း။ မႏွစ္က ဒီဝင္လာတုန္း တစ္ႏွစ္- ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ စာခ်တာ နားဦးမယ္လုိ႔ ငါ့ကုိ ေလွ်ာက္ဖူးတယ္။ သူနဲ႔ဆုိ အေတာ္ပဲ။သူလည္း နားနားေနေန ျဖစ္ရတာေပါ႔ လုိ႔ ဆုိလုိက္တယ္။

ဒီေတာ့ တုိက္အုပ္က အရွင္ဘုရား၊ ဦးအဂၢနဲ႔ျဖစ္ပါ႔မလား။ သူက ၿမိဳ႕အေတာ္ဆန္တယ္လုိ႔ တစ္ခြန္းတည္း ျပန္ေျပာလုိက္မိတယ္။ ၿမဳိ႕ေနေတာ့ ၿမဳိ႕ဆန္ရသေပါ႔ကြာ၊ ၿမဳိ႕လုိေတြးရသေပါ႔ကြာ။ မင္းလည္း ၿမဳိ႕မွာ ေက်ာင္းသြားထုိင္ရင္ ၿမဳိ႕ဆန္သြားမွာေပါ႔ လုိ႔ ေျပာရင္း ၿပဳံးတယ္။ တုိက္အုပ္ကလည္း ဘုန္းႀကီးေလး ဦးအဂၢကုိ ရေအာင္ဆက္သြယ္ခုိင္းရင္း အဆုံးမွာေတာ့ ဦးအဂၢကုိ ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထုိင္ျဖစ္ေအာင္ တုိက္တြန္းႏုိင္ခဲ႔တာေပါ႔။ ဘုန္းႀကီးေလး ဦးအဂၢကေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ တုိက္အုပ္ကုိ ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ ေလွ်ာက္ထားတယ္။ တပည့္ေတာ္ ဘုရားပြဲႀကီးၿပီးတဲ႔အထိေတာ့ ႀကဳိးစားေနပါ႔မယ္ဘုရား။ အဲဒီက်မွ ေက်ာင္းဆက္ထုိင္ႏုိင္၊ မထုိင္ႏုိင္ ဆုံးျဖတ္ပါရေစ။ တပည့္ေတာ္က ဦးဥာဏ္လုိ တုိက္အုပ္ေတြ၊ ဘာေတြ လုပ္ဖူးတာ မဟုတ္ေတာ့ အၿမဲေက်ာင္းထုိင္ေပးဖုိ႔ဆုိတာ မေသခ်ာဘူး။ တပည့္ေတာ္က တစ္သက္လုံး ၿမဳိ႕မွာသာ စာခ်လာတာဘုရား လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားတယ္။

တုိ႔လည္း နီးနီးနားနားရွိသားပဲကြာ။ မင္းလုိသာတာ ေျပာလုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ တုိက္အုပ္က ကုိယ္ေတာ္ေလးကုိ အားေပးၾကရွာတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းမွာ ဘုန္းႀကီးကေလး ေက်ာင္းထုိင္ျဖစ္သြားတယ္။ ကုိယ္ေတာ္ကေလးနဲ႔ အေတာ္သပၸါယျဖစ္တယ္ ေျပာရမယ္။ ကုိယ္ေတာ္ကေလး ေရာက္ကတည္းက ဧည့္ျပတ္တယ္ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဆြမ္းကြမ္းက လုိေလေသး မရွိဘူး။ ကုိယ္ေတာ္ကေလး ၾကြေလရာပါတဲ႔ ထရန္စစ္စတာေရဒီယုိကေလးကလည္း တယ္ၿပီး ဆြဲေဆာင္ႏုိင္တာကုိး။ ညေနဆုိ ဘုန္းႀကီးဦအဂၢက ခုနစ္နာရီ ႏုိင္ငံျခားသတင္း၊ ရွစ္နာရီ ျပည္တြင္းသတင္းနားေထာင္ေလ့ရွိတယ္။အဲဒါေတြၿပီးရင္ ေရဒီယုိေလးကုိ ေက်ာင္းေအာက္ခ်ေပးေတာ့ ေရတိမ္ကန္က လူေတါ ဇာတ္သဘင္ေျဖေဖ်ာ္ခန္းတုိ႔ ဘာတုိ႔နားေထာင္ရသေပါ႔။ ခုလုိ ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းမွာ စည္စည္ကားကားျဖစ္လာေတာ့ ေထာင္ကဲႀကီးဦးအေကြးက သေဘာက်လြန္းလုိ႔ ဘုန္းႀကီးေလး ေရဒီယုိမွာ သုံးဖုိ႔ ႏွစ္ပတ္ကုိတစ္ႀကိမ္ အဲဗားရယ္ဒီ ေလးလုံးေတာင္ လွဴတယ္။

ဒီဘက္ေက်ာင္းက တုိက္အုပ္ ဦးဥာဏိႏၵိေျပာသလုိ ဘုန္းႀကီးေလး ဦအဂၢက ၿမဳိ႕ဆန္တယ္ဆုိတာကေတာ့လည္း ျဖစ္ႏဳိင္တယ္။ ေရတိမ္ကန္ဘက္ကလူေတြ တျဖည္းျဖည္းရိပ္မိလာတယ္။ ျပာသုိမွာ လုပ္မယ့္ ေရတိမ္ကန္ဘုရားပြဲအတြက္ ပထမဝါဆုိမတုိင္ခင္ကတည္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေအာက္ထပ္မွာ ညဘက္အစည္းအေဝးလုပ္ၾကရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ စေနေန႔ညတုိင္းအစည္းအေဝးလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါ ပင္စင္စား ဦးလွေမာင္က ဘုန္းႀကီးကေလးအနားထုိင္ၿပီး ေျပာတာဆုိတာေတြ လုိက္မွတ္ရတယ္။ ဦးလွေမာင္ႀကီးကုိ ဘုန္းႀကီးကေလးက အဲဒီတာဝန္ေပးထားတာကုိး။ အစေတာ့ ဦးလွေမာင္ႀကီးက ဘုန္းႀကီးကေလးအနားထုိင္ၿပီး ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြရယ္။ အေတာ္ကေလးၾကာလာေတာ့ သိပ္သေဘာက်ပုံမေပၚေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ဖင္နာေခါင္းကုိက္စတာေတြ အေၾကာင္းျပၿပီး ေရွာင္ေတာ့တာပဲ။ ဘယ္ ဒီလုိရမွာတုံး၊ ဘုန္းႀကီးေလးက လူလႊတ္အေခၚခုိင္းၿပီး ဦးလွေမာင္ႀကီးေရာက္တာနဲ႔  ေျပာစမ္း ခင္ဗ်ား ေရာဂါ၊ ေဟာဒါက ကုိဒါနင္။ ေဟာဒါက ဘက္စပရုိ။ ေဟာဒါက ႏွာေစးေခ်ာင္းဆုိးေကာင္းတဲ႔ ဘာမီတုံ။ ကုိင္းဘာျဖစ္သတုံး ေျပာစမ္း လုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ ဦးလွေမာင္ႀကီးလည္း ဘုန္းႀကီးကေလဘး ေဆးပုလင္းေတြ ၾကည့္ၿပီး တစ္ခ်ီတည္း အနာမ်ဳိး ကုိးဆယ့္ေျခာက္ပါး ေပ်ာက္ရေတာ့တာပဲ။ 

အရင္ကဆုိ ေရတိမ္ကန္ဘုရားပြဲ လုပ္ဖုိ႔ ဝါကၽြတ္မွပဲ တခါေလာက္ စုၿပီး ေျပာၾက ဆုိၾကရတာ။ဘုရားပြဲႀကီးကုိ ဘုန္းႀကီးေတြက ဦးစီးၾကပ္မတ္ရတာဆုိေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီတစ္ေၾကာက ဘုန္းႀကီးေတြ စုတဲ႔ ပဝါရနာၿပီးရင္ အရပ္က လူေတြနဲ႔ ေျပာၾကဆုိၾကတာ။ ခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးကေလးက ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ အစည္းအေဝးလုပ္ၿပီး အစည္းအေဝးတုိင္းမွာ ဘယ္သူက ဘာေတြ လုပ္ေနတယ္။ ဘာေတြ လုပ္ၿပီးၿပီ စတာေတြ ေျပာရတယ္။ ဦးလွေမာင္ႀကီးကေတာ့ ထုိင္ၿပီး မွတ္ရတယ္။ ဒီေလာက္နဲ႔ ဘယ္ၿပီးမွာတုန္း။ ေနာက္တစ္ေန႔ ဘုန္းႀကီးေလး ထုတ္ေပးထားတဲ႔ စကၠဴျဖဴျဖဴေပၚမွာ ေဖာင္တိန္နဲ႔အေခ်ာျပန္ေရးရတယ္။ ၿပီးမွာ ဘုန္းႀကီးကေလးက ဖတ္ႀကည့္ၿပီး စာရြက္ေထာင့္မွာ တံဆိပ္တုံး ႏွိပ္တယ္။ တံဆိပ္တုံးႏွိပ္တယ္ဆုိတာက ဒီလုိ။ ဘုန္းႀကီးကေလးမွာ သူ႕ဘြဲ႔တံဆိပ္ ရာဘာတုံးရွိတယ္။ အဲဒီ တံဆိပ္တုံးကုိ အစည္းအေဝးအေၾကာင္း ဦးလွေမာင္ေရးထားတဲ႔ စာရြက္ထိပ္ ေထာင့္မွာ ရုိက္တယ္။ ၿပီးမွ ရက္စြဲတပ္၊ လက္မွတ္ထုိးတယ္။ ဦးလွေမာင္တုိ႔၊ ေထာင္ကဲ ဦးအေကြးတုိ႔လည္း ထုိးရတယ္။ ဒီဘက္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတုိ႔ တုိက္အုပ္တုိ႔နဲ႔ စကားစပ္မိတဲ႔အခါ ေထာင္ကဲႀကီးက ____က်ဳိးနည္း စနစ္က်တဲ႔ ကုိယ္ေတာ္ လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။

 အဖိတ္ေန႔ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္း လာတဲ႔သူေတြ ဘာေတြက နဝကမၼျပဳဖုိ႔ ဝတၳဳေလးဘာေလးလွဴတဲ႔အခါ ဘုန္းႀကီးေလးက စာရင္းနဲ႔ အေသအခ်မွတ္ၿပီး ေက်ာင္းနဲ႔ဘုရားအတြက္ ပစၥည္းဝယ္တယ္။ ၾကည့္ေလ၊ ခုဆုိ ဘုရားဝင္းစည္းရုိးက အစိမ္းေရာင္ သုတ္ထားတယ္။ အရင္ကေတာ့ တစ္သက္လုံး ကားေထာင္ဆရာ ကုိျမ အလကားေပးတဲ႔ အင္ဂ်င္ဝုိင္အေဟာင္းနဲ႔ ေရနံေခ်း ေရာသုတ္ေနတာ။ ခုေတာ့ အစိမ္းေရာင္ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ ေက်ာင္းခပ္လွမ္းလွမ္းက ဖုန္းေျမကုိ ညွိလုိက္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေဘာလုံးအကန္ခုိင္းတယ္။ အရင္ကေတာ့ ေက်ာင္းအေနာက္နားက သစ္ပင္အုပ္ေအာက္မွာ ျခင္းခတ္ေနၾကတဲ႔ေကာင္ေတြ၊ အခု ညေနတုိင္း ေဘာလုံးကန္ေနၾကတယ္။ ေဘာလုံးကုိ ဘုန္းႀကီးကေလးကုိယ္တုိင္ ၿမဳိ႕သြားဝယ္လာတာဆုိေတာ့ ဘယ္သူကမွ မေျပာရဲၾကဘူး။ ဒါေတာင္ ဦးလွေမာင္ႀကီးက မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္ သူတုိ႔ဘာသာ သူတုိ႔ ျခင္းခတ္ေနတာ အေကာင္းသား ကုိယ္ေတာ္ရာ လုိ႔ ေျပာမိလုိ႔ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းသေပါ႔ဗ်ာ။ လူဆုိတာ တစ္ဆင့္ထက္ တစ္ဆင့္ ျမင့္သထက္ ျမင့္ၾကေလေအာင္….အစခ်ီၿပီးဘုန္းႀကီးကေလးက ႏွစ္နာရီသာသာေလာက္ၾကာေအာင္ ဦးလွေမာင္ႀကီးကုိ ျပန္ရွင္းျပလုိက္လုိ႔ ဦးလွေမာင္ႀကီးလည္း အဲဒီညက ကံေကာင္းလုိ႔ ညစာမလြတ္တယ္။ အဲဒီကစလုိ႔ ဦးလွေမာင္ႀကီးလည္း သိပ္လွ်ာမရွည္ရဲေတာ့ဘူး။

တစ္ေနေတာ့ ဘုန္းႀကီးကေလးက အမွတ္မထင္ ျပကၡဒိန္ၾကည့္ရင္း ဘုရားပြဲလုပ္မယ့္ေန႔က လကြယ္ေန႔ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေက်ာင္းဆရာဦးလွေမာင္ကုိ အေခၚလႊတ္ၿပီး ေမးရေတာ့တာေပါ႔။ ဦးလွေမာင္ႀကီးက ဘုရားပြဲရက္ကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီလုိပြဲလုပ္လာတာလည္း အစဥ္အလာပဲလုိ႔ ေျပာဆုိရွင္းျပေပတဲ႔ ဘုန္းႀကီးကေလးက သိပ္မေက်နပ္ဘူး။ ဦးလွေမာင္ခမ်ာ ၾကားဖူးနားဝပါးစပ္ ရာဇဝင္ေတြ ဘာေတြ ကုိးကားေျပာေပတဲ႔ ဘုန္းႀကီးကေလးက သိပ္မေက်နပ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဦးဥာဏိႏၵတုိ႔ ဆရာတပည့္ရွိရာေ က်ာင္းကုိ သြားၿပီး ေလွ်ာက္တယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးေကာ တုိက္အုပ္ကပါ ေရတိမ္ကန္ဘုရားပြဲဟာ လမုိက္ညမွသာ လုပ္ေလ့ရွိေၾကာင့္ ရွင္းျပၿပီး အစဥ္အလာျဖစ္ေနလုိ႔ ဘုရားပြဲရက္ကုိေတာ့ ေျပာလုိ႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ အေတာ္ရွင္းလုိက္ရတယ္။ ဘုန္းႀကီးကေလးကေတာ့ သိပ္မေက်နပ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္ခါနီး ဝတ္ျဖည့္ရင္း တပည့္ေတာ္၊ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ စဥ္းစားၾကည့္ဦးမယ္ ဘုရားလုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ တုိက္အုပ္ကုိ ေလွ်ာက္ထားလုိက္တယ္။ 

အဲဒီကစလုိ႔ ဘုန္းႀကီးကေလး ဦးအဂၢဟာ ေရတိမ္ကန္ဘုရားပြဲအေၾကာင္း တတ္ႏုိင္သမွ် စုံစမ္းတယ္။ ပါးစပ္ရာဇဝင္အရေတာ့ မင္းသားႀကီး ဘယ္သူဆုိလား။ အိမ္ေရွ႕ကုိယ္ေတာ္ေလး ဘယ္သူဆုိလား၊ သူက ဒီေရတိမ္ကန္ဘုရားအနား လမုိက္ညေတြမွာ လာလာၿပီး သူ႔တပည့္ေတြနဲ႔အတူ ဓားေရးက်င့္ဆုိပဲ။ အဲဒီအစြဲနဲ႔ပဲ ဘုရားပြဲကုိ လမုိက္ညမွာ လုပ္ၾကသတဲ႔။ အဲဒီအစြဲနဲ႔ပဲ ဘုရားပြဲလုပ္တုိင္း အနီးအနားက ကာလသားေတြ ရုိက္ၾကသတဲ႔။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေရတိမ္ကန္ဘုရားပြဲမွာ ခဲလန္က်ည္ေတာက္ေရာင္းတဲ႔ အသည္ေတြ ေပါဆုိပဲ။ ခဲလန္က်ည္ေတာက္က စာဖုိ႔ ေရာင္းတာ မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ တခ်ဳိ႕ခဲလန္က်ည္ေတာက္သည္ေတြ ေရာင္းတာမ်ားဆုိ အထဲမွာ ေကာက္ညွင္းက ဆိတ္စာေလးေတာင္ မပါဘူးတဲ႔။ ရုိက္ဖုိ႔၊ ရုိက္လုိ႔ေကာင္းေအာင္ လုပ္ထားတာကုိူ။ ရြာလယ္ရပ္က မမယ္ညြန္႕ႀကီးကေတာ့ ခုလုိ ေျပာင္ေျပာင္ပဲ ေျပာတယ္။ ဘုန္းႀကီးကုိ ေလွ်ာက္ရမွာေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူး။ ဘုန္းႀကီးက ေျပာပါဆုိလုိ႔သာ သိေအာင္ ေျပာရတာ။ က်ဳပ္တုိ႔ ဘုရားပြဲႀကီး စည္ဆုိ အရပ္ရပ္က အပ်ဳိေတြ တခုလပ္ေတြ အကုန္လာၾကတာကလား။ဘုရားပြဲက လမုိက္ရက္ဆုိေတာ့ ကာလသားေတြကလည္း ေပါသကုိး။ အဲဒီမွာ ေကာင္မေတြက ဖင္အဆိတ္ခံရတာေပါ႔။ အဲဒါကုိက အစဥ္အလာတစ္ခုဆုိေတာ့ တခ်ဳိ႕မ်ား ခရီးတစ္ေသာင္းေလာက္က လာၾကတာ တဲ႔။

အဲဒီကစလုိ႔ ဘုန္းႀကီးကေလးက အခ်ိန္ရသေရြ႕စဥ္းစားေနေတာ့တာပဲ။ ဒီကိစၥပါ တယ္ေနရာမက်ဘူး။ ဘာအစဥ္အလာႀကီး ေျပာေျပာ ငါ ဦးစီးရတဲ႔ ဘုရားပြဲမွာ ဒါမ်ဳိးေတြ မရွိေစရဘူး။ ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆုိတာ ေခါင္းထဲမွာ အၿမဲရွိေနတယ္။ အဲဒီလုိ အၿမဲစဥ္းစားေနေတာ့လည္း ျပႆနာေျဖရွင္းနည္း အေျဖေပၚလာေတာ့တာပဲ။ အဓိကဟာ လမုိက္ရက္မွာဆုိေတာ့ ေမွာင္လုိ႔ျဖစ္တာ။ မေမွာင္ေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ. လင္းေအာင္ လသာရက္ကုိ ေျပာင္းလုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ဘယ္သူကမွ လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ မီးစက္နဲ႔ မီးတပ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ မီးစက္ ဘယ္ကရမလဲ။ မီးစက္ရရင္ မီးထိန္ထိန္လင္းရင္း ဘာကိစၥမွ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘုရားပြဲလာတဲ႔လူတုိင္းလည္း လင္းလင္းရွင္းရွင္းနဲ႔ ပုိလာၾကမယ္။ ဘုန္းႀကီးေလးက ဒီလုိေတြးတာကုိး အဲဒါအေျဖပဲ။

ခက္တာက မီးစက္ကိစၥ။ မီးစက္က ငွားမယ့္သူမရွိဘူး။ ဝယ္မွရမယ္။ ဘုရားဝင္းတစ္ခုလုံးလင္းဖုိ႔ စက္က စက္ႀကီးလုိတယ္။ ဘုန္းႀကီးကေလးကုိယ္တုိင္ ၿမဳိ႕တက္ၿပီး ၾကည့္ၿပီးၿပီ။မီးစက္ေရာင္းတဲ႔ အာဇစ္ေမာင္ျမကေတာ့ စက္ေရာ မီးႀကဳိးမီးလုံးပါ ခုနစ္ရာ့ငါးဆယ္ က်မယ္တဲ႔။ ဘုန္းႀကီးကေလးကုိ ရုိေသသမႈနဲ႔မုိ႔ ေျခာက္ရာ့ငါးဆယ္နဲ႔ ေပးမယ္လုိ႔ ဆုိရုံမကဘူး။ သူကုိယ္တုိင္ မီးလုိက္ဆင္ေပးဦးမယ္တဲ႔။ ဒါတင္မကဘူး။ ကုိယ္ေတာ္ကေလး ဆြမ္းခ်ိန္နီးေနလုိ႔ဆုိၿပီး သူ႔ဆုိင္နားက မြတ္စတာဖာႀကီးဆုိင္မွာ ဒန္ေပါက္ေတာင္ ကပ္လုိက္ေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးကေလးအဖုိ႔ ေငြေျခာက္ရာ့ငါးဆယ္ပဲ ရွိဖုိ႔လုိေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းမွာ ရွိေနတဲ႔ ဝတၳဳ၊ ဘုရားပြဲႀကီးအတြက္ အားလုံးက လွဴၾကတန္းၾကမယ့္ ေငြအားလုံး တြက္လုိက္ေတာ့ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္သာသာပဲ ရွိတယ္။ သူ႔ဆရာ ဘုန္းႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ေတာ့လည္း ဒီကိစၥက သူတုိ႔တတ္ႏုိင္တဲ႔ ကိစၥမွမဟုတ္ဘဲ။ ဒါေပတဲ႔ ျဖစ္မ်ားျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကံစပ္တယ္ ေျပာရမလား။ ပစၥည္းဆက္တယ္ပဲ ေခၚမလားမသိဘူး။ သီတင္းကၽြတ္လမွာ ဖြင့္တဲ႔ ေအာင္ဘာေလမွာ ေထာင္ကဲႀကီးဦးအေကြးက ႏွစ္ေသာင္းဆု ေပါက္တယ္။ ဒီတင္ အကုန္အဆင္ေခ်ာသြားေတာ့တာပဲ။ 

ဒီလုိနဲ႔ ေထာင္ကဲႀကီးဦးအေကြးလည္း မီးစက္ဒကာျဖစ္သြားတယ္။ ဒီလုိဆုိျပန္ေတာ့လည္း ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္း ဘုရားပြဲအတြက္ ရန္ပုံေငြက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္သာသာ သုံးရာေလာက္ ပုိေနျပန္တယ္။ ဘုန္းႀကီးကေလး ဦးအဂၢက ဒီႏွစ္ဘုရားပြဲႀကီးကုိ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ လုပ္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးရွိေတာ့ ခါတိုင္းလုိ ဘုရားပြဲဖြင့္တဲ႔မနက္ ဒီအနီးအနားက ကုိယ္ေတာ္ေတြကုိ ဆြမ္းကပ္၊ အရပ္ကလူေတြကုိ ထမင္းေကၽြးရာမွာ ၾကက္သားဆီျပန္နဲ႔ ငရုတ္သီးေထာင္ မေကၽြးေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ အရပ္ကလူေတြ ခ်က္ရျပဳတ္ရနဲ႔ တာဝန္မမ်ားၾကရေအာင္ေပါ႔။ ဒီေတာ့ ၿမဳိ႕က မြတ္စတာႀကီးကုိ ဒန္ေပါက္ခ်က္ခုိင္းၿပီး ကုိယ္ေတာ္ေတြကုိ ဒန္ေပါက္ကပ္၊ အရပ္က လူေတြကုိ တစ္အိမ္ ဒန္ေပါက္ ႏွစ္ထုပ္တန္သည္ အပုိ႔ခုိင္းလုိက္မယ္။ ဒီအစီအစဥ္ ဒီစိတ္ကူးကလည္း တကယ္ေတာ့ ေကာင္းတာပဲ။

ဘုရားပြဲေနမွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးကေလးရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ အကုန္အေကာင္အထည္ေပၚတယ္။ ဒန္ေပါက္မစားဖူးတဲ႔ လူေတြလည္း ဒန္ေပါက္ စားဖူးသြားၾကတယ္။ ဘုရားပြဲလုပ္တုိင္း ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကတဲ႔ အဖြဲ႔သားေတြသာ လုပ္ေနက်အတုိင္း လုပ္စရာ ဘာမွမရွိေတာ့လုိ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့လည္း ဘုရားပြဲလုပ္တဲ႔ဝင္းႀကီးက မီးထိန္ထိန္သာကုိး။ ေစာေစာပုိင္းကေတာ့ မီးထိန္ထိန္သာတာကုိပဲ အထူးအဆန္းအျဖစ္ လာၾကည့္ရင္း ပြဲေစ်းေလွ်ာက္တဲ႔သူေတြ ရွိတယ္။ မုိးခ်ဳပ္ပုိင္းမွာေတာ့ လူမရွိေတာ့ဘူး။ ခဲလန္က်ည္ေတာက္သည္ေတြ မေရာင္းရဘူး။ မီးလင္းလင္းႀကီးေအာက္မွာဆုိေတာ့ ကာလသားေတြလည္း မရုိက္ရဲၾကဘူး။ အပ်ဳိေတြလည္း ဖင္အဆိတ္မခံၾကရဘူး။ ၿမဳိ႕က ပြဲၾကပ္ဖုိ႔လာတဲ႔ ပုလိပ္သားကေလးႏွစ္ေယာက္လည္း ဘုရားပြဲမွာ ဘာမွ ေထြလီကာလီမျဖစ္ေတာ့ ေစာေစာ ျပန္သြားၾကတယ္။ အရင္ကဆုိ တစ္ညလုံးလုိလုိ ေရတိမ္ကန္ဘုရားေက်ာင္းေအာက္ထပ္မွာ အရပ္ထဲက လူႀကီးေတြ အလွည့္က်ပြဲၾကပ္ရင္း၊ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္း တဝါးဝါးနဲ႔ ေနၾကတာ။ ခုေတာ့ တိတ္လုိ႔။ မီးႀကီး ထိန္ထိန္လင္းေနေတာ့ ဘာမွအေၾကာင္းၾကီးငယ္ရွိမွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ တြက္ၿပီး ကုိယ့္အိမ္ကုိယ္ျပန္အိပ္ၾကတာေပါ႔။ 

ဘုန္းႀကီးကေလး ဦးအဂၢတစ္ပါးပဲ ေက်ာင္းအထပ္ကေန ပြဲခင္းကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ လမုိက္ညမွာ ထိန္ထိန္လင္းေနတဲ႔ ပြဲခင္းႀကီး။ ဒီေတာ့လည္း ဦးလွေမာင္ႀကီး ေျပာေလ့ရွိတဲ႔ ေရတိမ္ကန္ ဘုရားပြဲဟာ လမုိက္ညမွာ လုပ္တာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္ ဘုရား ဆုိတဲ႔ စကားကုိ ဘုန္းႀကီးကေလး နားထဲမွာ ၾကားလုိ႔သာ ေနေတာ့တယ္။ ဘုရားပြဲႀကီး ၿပီးလုိ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကေတာ့ ဘုန္းႀကီးကေလးလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ တုိက္အုပ္ကုိ သြားေတြ႕ၿပီး အေတာ္ၾကာၾကာ စကားေျပာတယ္။ အဆုံးေတာ့ ကုိယ္ေတာ္ကေလးလည္း ခြင့္ပန္ၿပီး ၿမဳိ႕ကုိ ျပန္ၾကြသြားေတာ့တယ္။
ဘာေတြ အေသးစိတ္ေျပာမွန္းေတာ့ မသိရဘူး။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၾကားလုိက္ရတဲ႔ ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္ အေျပာကေတာ့ ဘုန္းႀကီးကေလး ထၿပီး ၾကြခါနီးမွာ - ေစတနာသာ အဓိကပါ ေမာင္အဂၢ။ ေစတနာသာ အဓိကပါ - လုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေျပာသံၾကားလုိက္ရတယ္ ဆုိတာပဲ။

ခုေတာ့ ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းမွာ မီးစက္ႀကီးတစ္လုံး အဖတ္တင္က်န္ခဲ႔တယ္။ ဘုန္းႀကီးကေလးက ဘုရားပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးအစည္းအေဝးမွတ္တမ္းေတြကုိ သူက်ိန္းတဲ႔ အနားက စာအုပ္စင္ေပၚမွာပဲ ထားခဲ႔တယ္။ ယူမသြားဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ေနာက္ပုိင္းမွာမ်ား ေရတိမ္ကန္ေက်ာင္းကုိ ေက်ာင္းလာထုိင္တဲ႔ ကုိယ္ေတာ္ကေလးေတြအေနနဲ႔ ဘုရားပြဲလုပ္မယ္ဆုိရင္ျဖင့္ အဲဒီမွတ္တမ္းေတြက အေတာ့္ကုိ အေထာက္အကူေပးလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။

ျမင့္သန္း
စတုိင္သစ္၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၁