ဘာေၾကာင့္ေတြ ဘယ္လုိေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေစခ်င္ခဲ႔တုန္းက



ျမင့္သန္း (ေရႊအျမဴေတ၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၆)

၀၁
ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ဒီသတၱဝါကုိ ခင္ဗ်ားက မိတ္ေဆြအျဖစ္ေပါင္းေနႏုိင္တာလဲလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၿပီးမေျဖေသးပဲ ၿပဳံးျပလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဝီစကီပုလင္းက ပုလင္းပတ္ကုိ ဖတ္ေနတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေမးတဲ႔အသံကုိ ၾကားေပမယ့္ မၾကားတဲ႔အတုိင္းပဲ။ သူ႔အတြက္ ဝီစကီမွာပါတဲ႔ အယ္လ္ကုိေဟာရဲ့ ပမာဏက အေရးႀကီးတယ္။  ၄၇ ရာခုိင္ႏႈန္းရဲ႕ေအာက္ဆို ေသာက္မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား သူ႔ကုိလည္း ဒီေမးခြန္းပဲ ေမးဖုိ႔ေကာင္းတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး သိပ္မဆုိးဘူးလုိ႔ ေျပာရင္း ဝီစကီပုလင္းပတ္က ေအာက္ဘက္ေထာင့္ေနရာကုိ ဝီစကီပုလင္းကုိင္ထားတဲ႔ သူ႔လက္ရဲ႕ လက္မနဲ႔ အသာေထာက္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျဖလုိက္တဲ႔ အေျဖကုိ ဆုိလုိတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ဒီဝီစကီမွာ အယ္လ္ကုိေဟာ ၄၇ ရာခုိင္ႏႈန္းပါတယ္။ သူ ေက်နပ္သြားပုံပဲ။ ဖန္ခြက္ေတြထဲက လက္ႏွစ္လုံးေလာက္စီ ထည့္တယ္။ ဒါကလည္း ဘယ္ကရလာမွန္းမသိတဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဥာဥ္ထဲကတစ္ခုပဲ။ ဝီစကီကုိ ဝီစကီဖန္ခြက္ထဲမွာ လက္ႏွစ္လုံးထက္နည္းေအာင္ ထည့္တာ ေသာက္မယ့္လူကုိ ေစာ္ကားတာပဲတဲ႔။ သူနဲ႔ ဝီစကီေသာက္တဲ႔အခါမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဝီစကီေသာက္ျခင္းဆုိင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈကုိ အေတာ္ကုိ လုိက္နာရတယ္။
၀၂
          ခင္ဗ်ားေတြ႕တယ္မဟုတ္လား။ အင္မတန္ေခ်းမ်ားတဲ႔လူလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေထာက္ျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သိပ္ၿပီး ဂရုစုိက္ပုံမေပၚဘူး။ ဝီစကီဖန္ခြက္ကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္ၿပီး ခ်ီးယားလုိ႔ ေျပာလုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခြက္ေတြကုိ ေကာက္ကုိင္ၿပီး ခ်ီးယားလုပ္လုိက္ၾကရတယ္။ ေမာ့လုိက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူသင္ေပးထားသလုိ ပထမဦးဆုံး ဝီစကီဟာ လည္ေခ်ာင္းထဲကုိ အသာလိမ့္ဆင့္သြားေစရသတဲ႔။ ခပ္မ်ားမ်ားကေလး ေသာက္ရသတဲ႔ ဆုိတဲ႔ မူအတိုင္း ေသာက္လုိက္တယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း အဟုတ္သား။ အခုေတာ့ က်င့္သားရေနၿပီ။
          ၀၃
          ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ညီဝမ္းကြဲကုိ သတိရလုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ညီဝမ္းကြဲမွာလည္း အၿမဲလုိ ဆင္ေျခတစ္ခုခု ရွိတယ္။ သူက ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ အထုိက္အေလ်ာက္ နာမည္ရတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဘာမွ်မဆုိင္ဘူး။ ဆုိင္တာေတြကေတာ့ ဒီလုိ…။
          ကၽြန္ေတာ့္ညီ
          က - လူမွန္ရင္ အႏုပညာအသိ ရွိရမယ္။
          ခ - လူမွန္ရင္ ဆင္ျခင္တတ္ရမယ္။
          ဂ -  လွတာကုိ အႏုပညာပဲလုိ႔ေျပာတာ ငတုံး။
          ဃ- ငတုံးမွန္သမွ်ဟာ ငတုံးျဖစ္ဖုိ႔ ေမြးလာတာ။
          င - ငတုံးေတြ ရွိေနတာ ေလာကရဲ႕ လုိအပ္မႈ။
          ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း
        က - လူမွန္ရင္ အႏုပညာအသိ ရွိရမယ္။
          ခ - လူမွန္ရင္ ဆင္ျခင္တတ္ရမယ္။
          ဂ -  လွတာကုိ အႏုပညာပဲလုိ႔ေျပာတာ ငတုံး။
          ဃ- ငတုံးမွန္သမွ်ဟာ ငတုံးျဖစ္ဖုိ႔ ေမြးလာတာ။
          င - ငတုံးေတြ ရွိေနတာ ေလာကရဲ႕ လုိအပ္မႈ။
        ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလုိျမင္ၾကတယ္။ မဟုတ္ရင္ အဲဒီလုိအျမင္ရွိၾကတယ္ဆုိတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ညီရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ဆုံတဲ႔အခါ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ ေပ်ာက္ဆုံးေနတတ္တယ္။ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာဟာ လႈုိင္းလုံးႀကီးေတြလုိ တစ္လုံးၿပီး တစ္လုံး ကၽြန္ေတာ့္ ကုိယ္ေပၚက ေက်ာ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း နစ္ျမဳပ္သြားပါတယ္။
          ၀၄
          ခု ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဲဒီလုိမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္ေျပာတာကုိ တစ္ေယာက္က နားေထာင္ခ်င္မွ နားေထာင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကားလူအေနနဲ႔ နားေထာင္ရတတ္တယ္။ သူတုိ႔ ျမင္ပုံကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေဝးႀကီး။
          ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း
          က - ပုိက္ဆံရွိတာေကာင္းတယ္။
          ခ - အာဏာရွိတာေကာင္းတယ္။
          ဂ - မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိ္တာေကာင္းတယ္။
          ဃ- သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈရွိတာ ေကာင္းတယ္။
          ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း
          က- ပုိက္ဆံရွိတာ လူအထင္ႀကီး ခံရရုံပဲ။
          ခ - အာဏာရွိတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ ေစာ္ကားခ်င္ရင္ ေစာ္ကားဖုိ႔ အခြင့္အေရးတစ္ခုပဲ။
          ဂ - မ်ဳိးခ်စ္စိတ္က အျမင္က်ဥ္း လက္ေတြ႕နည္းလမ္းမက်တဲ႔တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းအျမင္ကုိ တည္ေဆာက္ေနတာပဲ။
          ဃ - သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈဟာ ဆင္ျခင္တုံတရားကုိ အသုံးမခ်တတ္တဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့ လူေတြအတြက္ လုိတယ္။
          ၀၅
          ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ အဓိက ကြာျခားခ်က္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တယ္။ ဒါေပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ ေတြ႔ၾကသိၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခ်င္းခ်င္းက မိတ္ေဆြျဖစ္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ၾကားလူ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်င္း သိဖုိ႔မွာ သူ မရွိခဲ႔ရင္ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း တစုံတရာျဖစ္ေပၚလာျခင္းဟာ ၾကားခံတစ္စုံတစ္ရာလုိတယ္။ အေျပာင္းအလဲလုပ္ေပးႏုိင္တဲ႔ ေအဂ်င္စီလုိတယ္။ သူ႔အလုိလုိျဖစ္တာပဲ ဆုိတာတုိင္းမွာ သူ႔အလုိလုိ ဆုိတာက လုိတယ္။ ဓာတုေဗဒပညာရွင္ေတြေျပာတဲ႔ ဓာတ္ေျပာင္းအကူအညီဆုိတာမ်ဳိးလည္းျဖစ္ေလမလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္တုိ႔ ေတြ႕ဆုံရင္းႏွီးေနၾကတဲ႔ ကာလအစမွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေပ်ာက္ဆုံးေနတယ္။
          ၀၆
          တစ္ေန႔ လူအန္ပရာဗန္းမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကုိ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ၿပီးေတြ႕တာ အမွတ္မထင္ပဲ။ အဲဒီေန႔ကလည္း ခုလုိပဲ ေဆာင္းဦးေပါက္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဝင္းထဲက ဧည့္သည္ေတြတည္းဖုိ႔ ေဆာက္ထားတဲ႔ ေတာင္ကုန္းေပၚက အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိပ္ၾကတယ္။ အိပ္ရာဝင္ေတာ့ မနက္ႏွစ္နာရီထုိးေနၿပီ။ အဲဒီေန႔တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အရွဳိက္ထုိးခံရတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထုိင္ၿပီး စားေသာက္ေနၾကတုန္း သူ႔သူငယ္ခ်င္က ဘာမွေျပာမေနဘဲ ဖုန္းဆက္လုိက္တယ္။ ဟုိဘက္က ေျဖေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းထုိးေပးလုိက္ၿပီး ေျပာလုိ႔ပဲ ေျပာတယ္။ အမိန္႔ေပးလုိက္သလုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း မၿငင္းရဲဘူး။ အျပစ္မရွိေပမယ့္လည္း ရုံးမင္းေရွ႕မွာမုိ႔ ငါ့မွာမ်ား အျပစ္ရွိေနသလားလုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာ သံသယျဖစ္ေနတဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ဳိးနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာတယ္။ အလကားဗ်ား။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ကိစၥကုိ ၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ အျပစ္ရွိေနသလုိပဲတဲ႔။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ေမးလုိက္ေတာ့-
          ၀၇
          သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကဳိက္ေနၾကတာ။ မၾကဳိက္ေတာင္ ႀကဳိက္ေနၾကတယ္လုိ႔ ထင္ရတာပဲ လုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက စကားစ,လုိက္တယ္။ သူတုိ႔ ႀကီးလာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘုိးေအႀကီးနဲ႔ သူ႔အေဖက သူတုိ႔ကုိ ေပးစားခ်င္တယ္။ ဒါေပတ႔ဲ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ေျပာတယ္။ သူတုိ႔ဟာ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ တာဝန္မယူခ်င္ဘူးတဲ႔။ နင္တုိ႔ မခ်စ္ၾကဘူးလားလုိ႔ ဆုိေတာ့ ခ်စ္တာနဲ႔ အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထုိင္တာဟာ တျခားစီပဲတဲ႔။ ဘယ္လုိမွ ေျပာလုိ႔မရဘူး။
          သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေျပာလုိ႔ၿပီးသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ၿပဳံးလုိက္မိတယ္။ မသိမသာေခါင္းကုိ ယမ္းလုိက္ရင္း ဝီစကီကုိ နည္းနည္းေမာ့ခ်လုိက္မိတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ခင္ဗ်ားကေရာ သူ႔အျမင္ကုိ လက္ခံသလားလုိ႔ ေမးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက နီေနတယ္။ ဝီစကီကုိ ဘာမွမေရာဘဲ ေသာက္ထားလုိ႔လည္း ျဖစ္မယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ခုေလာက္ မရင္းႏွီးေသးလုိ႔ ရဲရဲ ျပန္မေျဖရဲဘူး။ လက္ခံတယ္လုိ႔ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္တာနဲ႔ အတူတကြေပါင္းသင္းေနထုိင္တာဟာ တျခားစီပဲလုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ခ်စ္ျခင္းတုိင္းမွာ သီးျခားရပ္တည္ထားခြင့္ရွိရမယ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလုိက္တယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္ေျဖတာကုိ အေသအခ်ာနားေထာင္ေနလုိက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ မေတြးတတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သေဘာမတူဘူးဆုိတာကုိ စကားလွေအာင္ ေျပာတာပဲ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္မိတယ္။
          အဲဒီတုန္းက သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ထပ္ၿပီးေျပာေသးတယ္။ ဒါဟာ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိၾကလုိ႔လည္းျဖစ္မယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးမွာ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိၾကဘူးတဲ႔။ ခင္ဗ်ားေကာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့-
          ကၽြန္ေတာ့္္မွာေတာ့ မိရုိးဖလာသက္ဝင္ယုံၾကည္မႈရွိတယ္လုိ႔ ဝန္ခံတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားအျမင္မွာ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိတာနဲ႔ ခ်စ္တာကုိ တြဲၿပီးျမင္တာလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးမိျပန္တယ္။ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈမရွိေတာ့ သူတုိ႔မွာ ကုိးကြယ္အားထားစရာဟာ သူတုိ႔ဘာသာပဲ ရွိေတာ့တာမဟုတ္လားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျဖတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူက ျပန္ေမးတယ္၊ ခင္ဗ်ားေရာတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမေျဖေသးခင္ ျပဳံးလုိက္ၿပီးမွ  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနာက္တုိင္းမွာ ဆယ့္ခုနစ္ရာစုကတည္းက ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြကုိ အားကုိးတဲ႔အေလ့ေပ်ာက္ဆုံးသြားၿပီး လူဆိုတာကုိ ဆင္ေျခနဲ႔ တည္ေဆာက္တဲ႔ေခတ္ ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈတုိင္းဟာ ဆင္ျခင္ျခင္းရဲ႕ အပက ခ်ည္းပဲ။ မဟုတ္ေတာင္ ဆင္ေျခအေျခခံနဲ႔ ထာဝရဘုရားကုိလက္ခံတယ္။ မိရိုးဖလာဆုိတာကေတာ့ သိပ္မခုိင္မာတဲ႔ ဆင္ေျခတစ္ခုပဲ။ ဒါေပတဲ႔ လူမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေနျပန္ေတာ့ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ လူတုိင္းမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ခံရမွာပဲလုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။
          ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွထပ္မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကုိ စဥ္းစားၾကည့္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလည္း တယ္လီဖုန္းေျပာေနတာ ၿပီးသြားလုိ႔ တယ္လီဖုန္းကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေရွ႕က စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားလုိက္ရင္း မင္းညီမကေတာ့ အရင္အတုိင္းပဲ။ အင္မတန္မာတယ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိက္တယ္။
          ၀၈
          အဲဒီညက တည္းတဲ႔အိမ္ကေလးဆီေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ေဝဖန္တယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ဒီေကာင္က ကံကုိယုံတယ္။ သူလုပ္တာေတြ ေအာင္ျမင္တာ၊ မေအာင္ျမင္တာဟာ ကံၾကမၼာေၾကာင့္ပဲလုိ႔ ထင္တယ္။ သူ ႀကဳိးစားတာ၊ မႀကဳိးစားတာ၊ တုိက္ဆုိင္မႈရွိတာ၊ မရွိတာေတြကုိ ထည့္မစဥ္းစားဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဂုဏ္ယူရဲေလာက္တဲ႔ သတၱိမ်ဳိးမရွိဘူး။ ဘာမွ မဆင္ျခင္တတ္ဘူး။ ေလာကမွာ ငတုံးေတြရွိဖုိ႔လုိတယ္ဆုိတာ ဟုတ္တာပဲတဲ႔။
          ၀၉
          ခုတစ္ေခါက္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ပုိေနလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား သူ႔သူငယ္ခ်င္းဆီ သက္သက္လာခဲ႔တာပဲ။ လူအန္ပရာဗန္းကေန ကားနဲ႔ နယ္စပ္ကုိ ျပန္မယ္။ နယ္စပ္ဂိတ္ရဲ႕ ဟုိဘက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကား လာေစာင့္ေနမယ္။ ခုအေခါက္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ညီမကိစၥက ပါလာျပန္တယ္။ မင္းတုိ႔ခ်င္း အဆင္ေျပသြားၾကၿပီမဟုတ္လားလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ငါတုိ႔က ဘာျဖစ္ေနလုိ႔ အဆင္မေျပၾကရမွာလဲလုိ႔ ျပန္ေမးတယ္။ ဒီကိစၥကေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ ကိစၥျပတ္မယ့္ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာနဲ႔ပဲ ၾကားဝင္ၿပီး စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းတဲ႔အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားညီမကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေတြ႕ဖူးလုိက္တယ္။ အေတာ္ေတာ့ ေခ်ာတာပဲလုိ႔ ဝင္ၿပီးေျပာလုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္လုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ရယ္ရင္း ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတူဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မေခ်ာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမက ခင္ဗ်ားေျပာသလုိ ေခ်ာတယ္။ ဒါေပတဲ႔ စိတ္က သိပ္မာတယ္။ ဘုိးေအႀကီးအိမ္မွာ အေနမ်ားလို႔ ျဖစ္မယ္။ ဘုိးေအႀကီးက ႏုိင္ငံျခားမွာ ပညာသင္လာတာ။ ေစာ္ဘြားႀကီးဆုိေပတဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒကုိ သိပ္ႀကဳိက္တာ။ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္သြားမွာစုိးလုိ႔ အတင္းျပန္ေခၚခဲ႔ရတာ။ ဒီေတာ့ ပုိက္ဆံရွိတာမေကာင္းဘူး။ အာဏာဟာ လူကုိ ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္ဆုိတာမ်ဳိးေတြ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမကလည္း အဲဒီလုိပဲ။ ဒီအေကာင္ကလည္း အဲဒီလုိပဲ ေျပာတယ္လုိ႔ ေျပာေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကုိ လက္ညွဳိးထုိးလုိက္တယ္။
          ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ တစ္ခုခုကုိ သတိရသြားသလားမသိဘူး။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေခါင္းခါေနရင္း ဝီစကီကုိ နည္းနည္းငုံလုိက္တယ္။ ေခါင္းငုံ႔ထားတယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက သူေျပာထားတဲ႔စကားအေပၚ ျပန္ၿပိး ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။ သူတုိ႔က ပုိက္ဆံရွိတာမေကာင္းဘူး၊ အာဏာရွိတာမေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာေနၾကေပတဲ႔ အဲဒီအသုိင္းအဝုိင္းၾကားထဲမွာ ေနရင္းေျပာေနၾကတာ။ ပုိက္ဆံမရွိတဲ႔ လူေတြက၊ အာဏာမရွိတဲ႔လူေတြက ပုိက္ဆံရွိတာမေကာင္းဘူး၊ အာဏာရွိတာမ ေကာင္းဘူးဆုိရင္ နားေထာင္လုိ႔ ေကာင္းေသးတယ္။ ခုေတာ့… လုိ႔ ေျပာၿပီး ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။
          ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။
          ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတုိ႔ဖန္ခြက္ေတြထဲကုိ ဝီစကီေတြ ျဖည့္ေပးလုိက္ရင္း မီးခုိးနံ႔သင္းထားတဲ႔ ဒိန္းနစ္ရွ္ခ်ိစ္တစ္ခု လွီးယူလုိက္တယ္။ အားလုံး ၿငိမ္ေနၾကတယ္။ နာရီကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ည တစ္နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ အေတာ္ၾကာမွ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ဝီစကီကုိ အရသာခံေသာက္လုိက္ၿပီး စကားအဆက္အစပ္မရွိဘဲ မင္းညီမက ငါ႔ကုိ ခ်စ္ေနေသးပုံပဲလုိ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကုိ ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ထုိင္ရာက ထလုိက္ၿပီး မုိးလင္းေတာ့တယ္။ ခဏေတာ့ သြားအိပ္လုိက္ဦးမယ္ လုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပါ ထုိင္ရာက ထလုိက္တယ္။ တံခါးဝေရာက္ေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကုိ ေမးတယ္။ မင္းကေရာတဲ႔။
          ၀၁၀
          ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပုခုံးေပၚကုိ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ တင္လုိက္ရင္း အင္မတန္ၾကင္နာတဲ႔အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးမွ အသံခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ငါဟာ မင္းလုိ မဟာမ်ဳိး မဟာႏြယ္လည္းမဟုတ္ဘူး။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ယူၿပီး တစ္အိမ္တည္းမွာ ထားတာမ်ဳိးလည္း မလုပ္ႏုိင္ဘူး ဆုိတာ မင္းသိပါတယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ သူ႔မွာ ၾကင္နာတဲ႔အၾကည့္ေပၚလာရင္၊ သူ႕ေလသံေပ်ာ့သြားရင္ သူ႔အတြင္းထဲမွာ ေဒါသထြက္ေနလုိ႔ပဲ။ အျပဳံးတုိင္းဟာ နာၾကည္းမႈကုိ တျခားနာမည္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေခၚတာဆုိတဲ႔ စကားလုိပဲ။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းလည္း သိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ ျပဳံးျပတယ္။ ဒီအျပဳံးကေတာ့ ရုိးသားမႈရွိတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သြားအိပ္ၾကေခ်ေတာ့၊ မနက္က်မွေတြ႕မယ္ ဂြတ္ႏုိက္လုိ႔ပဲ ျပန္ေျပာတယ္။
          ၀၁၁
          ေတာင္ကုန္းေပၚက အိမ္ကေလးဆီေလွ်ာက္တက္လာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္တယ္။ ေလွကားထစ္တခ်ဳိ႕ကုိ ႏွစ္ထစ္တစ္ႀကိမ္တက္တယ္။  ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပုံမွန္အတုိင္းပဲ။ ေဆးေရႊရည္ကေလးေသာက္ထားလုိ႔။ ျမန္ျမန္လမ္းေလွ်ာက္တာဟာ ေဆးေရႊရည္ကုိ ေစာ္ကားေနသလုိပဲေနမယ္လုိ႔ ထင္လုိ႔။ ေရွးနားဆီက ေလွ်ာက္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေကာင္းကင္က လတစ္ျခမ္းပဲ႔ကုိ ေမာ့-ေမာ့ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာက္ကာငင္ကာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ေလခၽြန္တယ္။
          ၀၁၂
          သီခ်င္းက အူအီနာမူတီေအ အာရူကုိ(အူ) ဆုိတဲ႔ ဂ်ပန္သီခ်င္း။ အေမရိကန္ စီးပြားေရးသမားေတြ လုပ္လုိ႔ ဆူကီယာကီဆုိၿပီး သီခ်င္းနာမည္ေျပာင္းသြားတာ။ ေဟာ့ကုိင္းဒုိးမွာ အုိဘိဟိရုိးဆုိတဲ႔ ၿမဳိ႕ကေလးအနားဆီက ကင္ဒုိဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ တပည့္ခံၾကတုန္း အဲဒီသီခ်င္းကုိ လူတုိင္း ရၾကတယ္။ ပစိဖိတ္တစ္ေနရာက အေမရိကန္ အသံလႊင့္႒ာနက လႊင့္ေလ့ရွိတယ္။ ကင္ဒုိဆရာႀကီးအနားမွာ အလုပ္အေကၽြးျပဳေနတဲ႔ အဘုိးႀကီးကေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းကုိ ဆူကီယာကီလုိ႔ အေမရိကန္ေတြက ေခၚၾကတာဟာ ဟီရုိးရွိမကုိ ဗုံးႀကဲတာထက္ ခံရခက္ေသးတယ္လုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ အုိဂ်ိဆီက သီခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိရတာ။ သီခ်င္းနာမည္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္မူရင္းက ‘ ငါလမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း အေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္ေနတယ္တဲ႔။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ထြက္က်မသြားေအာင္လုိ႔’ တဲ႔။ အဲဒီတုန္းက မွန္မမွန္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး ဝုိင္းၿပီး ဆုိေလ့ရွိတယ္။ ဝုိင္းၿပီး ေလခၽြန္တတ္ၾကတယ္။ စာသားကုိ အရသာ သိပ္မခံတတ္ေသးဘူး။
          ေတာင္ကုန္းထိပ္ဆီက အိမ္ကေလးေရွ႕နားကုိ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက အရင္ေရာက္သြားတယ္။ အိမ္ထဲကုိ မဝင္ေသးဘဲ ဟုိအေဝးဆီ လွမ္းၾကည့္ရင္း ဆက္ၿပီး ေလခၽြန္ေနျပန္တယ္။ ေတာင္ကုန္းထိပ္ေပၚကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ နယ္ျခားဘက္ဆီသြားတဲ႔ အေဝးေျပးကားလမ္းကုိ လွမ္းၿပီး ျမင္ရတယ္။ ခုေနေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကားမီးကေလးတစ္ခ်ဳိ႔ ေတြ႕ရတယ္။ တျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္ ျမစ္ကုိ ျမင္ရႏုိင္တယ္။ ခုေနေတာ့ ေမွာင္ေနလုိ႔ မျမင္ရဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေကာင္းကင္က လ ထက္ျခမ္းပဲ႔ကုိ ၾကည့္ေနရင္း ေလခၽြန္ေနတာ ရပ္လုိက္ၿပီး သီခ်င္းထဲက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔ ေႏြရက္ေတြကုိ သတိရေနတယ္ ဆုိတဲ႔ စာသားကုိ ဂ်ပန္လုိ ခပ္တုိးတုိး ဆုိလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္ၾကားလုိက္ရမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဆန္႔ၿပီး ထက္ျခမ္းပဲ႔ လကုိ ဒီမွာ ၾကည့္စမ္း လုိ႔ ေျပာသလုိမ်ဳိး လုပ္လုိက္ရင္း သီခ်င္းရဲ႕ ေနာက္စာေၾကာင္းကုိ  အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ဆုိက္လုိက္တယ္။
          ဟိတုိရိေဘာ့ ခ်ိနိဟုိရု…။
          ၀၁၃
          အင္ဂြ်ဳိင္းသည္ႏုိက္…၊ ဂြတ္ႏုိ္က္လုိ႔ လွမ္းေအာ္လုိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ထဲဝင္လုိက္မိတယ္။ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး အိပ္ယာေပၚ လွဲလုိက္တုန္း ေဟာ့ကုိင္းဒုိးတုန္းက အုိဂ်ိေျပာတဲ႔ စကားတခြန္းေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ ဝမ္းနည္းစရာေတြကုိ လူသားရဲ့ တာဝန္တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ထိန္းသိမ္းထားရတဲ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းစရာရွိေနရင္ လူဟာ အသက္ပုိရွည္သတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ အုိဂ်ိရဲ႕ စကားအေပၚ ဟုတ္မဟုတ္ အာမခံရဲဘူး။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ေတြ၊ ဘယ္လုိေတြ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ မရွိေစခ်င္ဘူး။ အနီးအနားမွာ ရစ္သီရစ္သီလုပ္မေနၾကေစခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ညီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းလက္ခံထားတဲ႔ ငတုံးေတြရွိေနတာ ေလာကရဲ႕ လုိအပ္မႈ တစ္ခုဆုိတာကုိ ယာယီလက္ခံလုိက္ၿပီး ငတုံးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မနက္ျဖန္ရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ အသိအမွတ္မျပဳဘဲ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ အိပ္လုိက္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မနက္ျဖန္အတြင္းမွာ ျပဳတ္က်ေနႏွင့္ၿပီျဖစ္ေပမယ့္လည္း မနက္ျဖန္ရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ လက္ခံၿပီး ၿငင္းဆုိရေတာ့မွာပဲ။ ဒါေပတဲ႔ ျငင္းဆုိမႈတုိင္းဟာ မနက္ျဖန္မ်ားစြာရဲ႕ ရွိေနျခင္းကုိ တင္ကူးလက္ခံထားလုိ႔ပဲ ဆုိတာကုိေတာ့ ျငင္းဖုိ႔မလြယ္လွျပန္ဘူး။

ျမင့္သန္း

Popular posts from this blog

အိပ္ေဆး ေသာက္၍ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ေသာ ေရာင္စံုညမ်ား

ပုိမုိညံ႔ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တုိ႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ရန္ အားထုတ္မႈ (ျမင့္သန္း)

ေဘာ(လ)ဇက္ႏွင့္ အပ္ခ်ဳပ္ သမကေလး